“รายการถัดไป?”
สีหน้าของหลี่ซุนเปลี่ยนไป และเขาถามอย่างสงสัย “รายการถัดไปคืออะไร”
“อืม...”
ศิษย์ชุดขาวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขามองลึกไปที่หลี่ซุน ก่อนชี้ไปที่เสาหินในห้องลับแล้วกล่าวว่า “ศิษย์พี่ โดยไม่ต้องใช้อาวุธ ใช้แค่แก่นแท้ฟันเสาหิน”
“ดูว่าจะเหลือร่องรอยไว้ลึกแค่ไหน”
“อย่างนี้เอง”
หลี่ซุนเข้าใจทันที
ระดับกำเนิดปราณ สามารถบรรลุการแยกแก่นแท้ออกจากร่างกายได้ ในแง่ของการใช้อาวุธ แก่นแท้ที่แท้จริงจะถูกลับให้คมขึ้นหลายๆ เท่าอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ แต่หากไม่มีการใช้อาวุธ พลังโจมตีของแก่นแท้ที่แท้จริงจะลดลงเหลือรอยเล็กๆ
การทดสอบหลักของศิษย์ชั้นในครั้งนี้คือระดับของการควบคุมแก่นแท้ที่แท้จริง
หากแก่นแท้ที่แท้จริงสามารถควบแน่นจนถึงขีดสุด พลังโจมตีของมันก็ไม่น้อยกว่าอาวุธวิเศษ!
หลี่ซุนพลันชี้ไปด้วยแสงดาบ
แสงดาบอันแหลมคมควบแน่นออกมา แสงดาบพร่างพราวและอยู่ยงคงกระพันอย่างยิ่ง แม้แต่ศิษย์ชุดขาวที่อยู่ข้างๆ เขาก็ยังรู้สึกเ็ปจากการจะถูกแยกออกจากกัน
เขาเม้มริมฝีปากและเตือนด้วยเสียงแ่เบา “ศิษย์พี่คนดี ท่านจะใช้ออมมือบ้างก็ได้”
“ตกลง!”
หลี่ซุนพยักหน้าและควบคุมความแข็งแกร่งของเขาไว้ห้าจุด
ต่อมา
ภายใต้คำสั่งของเขา
ชิ้ง!
แสงดาบะเิออกมา และมีเสียงหวีดแหลม และความว่างเปล่าดูเหมือนจะถูกสับออก
บูม!
เสียงดังสนั่น
ห้องลับทั้งห้องสั่นะเือย่างรุนแรง และควันและฝุ่นก็ลอยขึ้นมาสู่ท้องฟ้า
หลังจากเวลานาน
ควันก็สลายไป
ศิษย์ชุดขาวตัวแข็งอยู่กับที่
“อา...นี่...”
เขาจ้องมองเสาหินอย่างว่างเปล่าซึ่งอยู่ไม่ไกล เมื่อครู่เสาหินสูงเกือบสิบฟุต และตอนนี้เหลือเพียงสามฟุตเท่านั้น
การแตกหักนั้นเรียบมากและไม่สามารถมองเห็นรอยตัดได้
บนผนังด้านหลังเสาหิน มีรอยดาบลึกหลายนิ้ว
ต้องรู้ก่อนนะว่า
ห้องลับนี้สร้างจากหินเหล็กเย็น ดังนั้นศิษย์ธรรมดาในระดับกำเนิดปราณจะไม่สามารถทิ้งร่องรอยใดๆ ไว้ได้เลย
แต่หลี่ซุนไม่เพียงแค่ทำได้
มันลึกลงไปถึงระดับนิ้ว ซึ่งน่าทึ่งมาก!
“เฮือก!”
ศิษย์ชุดขาวกลืนน้ำลายลงไป เขาเหลือบมองหลี่ซุน จากนั้นมองไปที่เสาหิน และสุดท้ายก็มองไปที่กำแพงผนัง เขาใมาก
ศิษย์พี่คนนี้เป็สัตว์ประหลาดแบบไหน?
นี่เป็ผลของการลดความแข็งแกร่งไว้เล็กน้อยจริงหรือ?
หากทุ่มเทอย่างเต็มที่จะเป็อย่างไร?
ห้องลับนี้ควรจะถูกรื้อทิ้งโดยตรงหรือไม่?
“มีการประเมินต่อหรือไม่?”
หลี่ซุนยืนเอามือไพล่หลัง หันกลับมาแล้วถามศิษย์ชุดขาว
“ไม่...ไม่มีอีกแล้ว”
ศิษย์ชุดขาวหัวเราะแห้งๆ และกล่าวต่อว่า “ศิษย์พี่ ไปที่ห้องโถงด้านหน้าแล้วรอสักครู่ ข้าจะไปเตรียมชุดศิษย์ชั้นในและตราหยกให้ท่าน”
“อืม”
หลี่ซุนพยักหน้า
เขากลับมายังห้องโถง
โดยไม่ต้องรอนาน
ศิษย์ชุดขาวนำกล่องมาและเดินอย่างรวดเร็ว เขานำกล่องมาให้หลี่ซุนแล้วกล่าวว่า “ศิษย์พี่ นี่คือชุดของท่าน”
หลังกล่าว
เขามอบตราหยกอีกอันและกล่าวว่า “นี่คือตราหยกประจำตัวของท่าน ด้วยวิธีนี้ ท่านสามารถเข้าและออกจากค่ายกลป้องกันูเาได้ตาม้า”
“รบกวนแล้ว”
หลี่ซุนหยิบกล่องและตราหยกแล้วมองเข้าไปใกล้ ๆ
ชุดศิษย์ชั้นในนั้นเหมือนกับศิษย์น้องที่อยู่ตรงหน้าทุกประการ เป็สีขาวทั้งหมด และขอบประดับด้วยด้ายสีทอง มันดูหรูหราและมีความฟุ่มเฟือยเล็กน้อย
ตราหยกประจำตัวทำจากหยกอุ่น
ดังที่กล่าวมาข้างต้น
ในอนาคต เมื่อเขาออกไปข้างนอก ตราหยกจะห้อยอยู่ที่เอวของเขา และคนนอกจะรู้ได้อย่างรวดเร็วว่าเขาเป็ศิษย์ชั้นในของนิกายซวนหยาง
“ศิษย์พี่ ด้วยตราหยกนี้ ท่านสามารถไปที่ศาลาคัมภีร์และเลือกทักษะการฝึกตนขั้นต้นระดับลึกลับสองทักษะได้ อย่าลืมมันล่ะขอรับ”
“จริงสิ”
“ในตราหยกนี้ ที่อยู่ของที่อยู่อาศัยใหม่ของท่านถูกบันทึกไว้ด้วย โปรดอย่าลืมตรวจสอบเมื่อท่านมีเวลา”
ศิษย์ชุดขาวเตือนถูกเวลา
“อืม ขอบคุณ”
หลี่ซุนพยักหน้า เก็บกล่องและตราหยกออกไป ยกมือขึ้นแล้วกล่าวว่า “ลาก่อน”
“ศิษย์พี่ ค่อยๆ เดิน!”
ศิษย์ชุดขาวให้ความเคารพอย่างยิ่ง เขาเดินตามหลี่ซุนและส่งหลี่ซุนออกจากห้องโถงต่อไปก่อนที่เขาจะหยุด
หลังมองที่แผ่นหลังของหลี่ซุน
ศิษย์ชุดขาวต้องกล่าวอย่างครุ่นคิด
“ศิษย์พี่คนนี้มาประเมินเมื่อเขามาถึงจุดสูงสุดของระดับกำเนิดปราณ เขาจะต้องเป็คนที่มีความเพียรพยายามอย่างมาก ความสำเร็จของเขาในอนาคตนั้นไร้ขีดจำกัด วันนี้ โอกาสดีๆ ที่ได้จะรู้จักเพื่อน ข้าพลาดไปแล้วจริงๆ!”
“เฮ้อ!”
เขาถอนหายใจเบาๆ
ศิษย์ชุดขาวหันหลังกลับและเดินไปที่ห้องโถง ขณะที่เขายกฝีเท้า ร่างของเขาก็แข็งตัวทันที ดูเหมือนเขาจะคิดอะไรบางอย่างได้ พลันกล่าวด้วยความใ
“ถ้าข้าจำไม่ผิด ศิษย์นิกายชั้นนอกสามารถอยู่ในนิกายชั้นนอกได้เพียงห้าปีเท่านั้น!”
“กล่าวคือ...”
“ศิษย์พี่คนนี้ได้ฝึกตนจนถึงจุดสูงสุดของระดับกำเนิดปราณภายในห้าปีหรือ?”
เขาหันกลับมาทันทีและมองออกไปข้างนอก แต่ไม่มีร่องรอยของหลี่ซุนอยู่ข้างนอกแล้ว
บนถนนบนยอดเขาซีเฉิน
หลี่ซุนถือตราหยกประจำตัวไว้ในมือข้างหนึ่งแล้วมองขึ้นและลง มันบันทึกที่อยู่อาศัยใหม่ของเขา แต่เขาไม่มีจิตััศักดิ์สิทธิ์
โดยธรรมชาติแล้ว เขาไม่สามารถใช้จิตััศักดิ์สิทธิ์และตรวจสอบเนื้อหาภายในได้
แต่...
แม้ว่าจะไม่มีจิตััศักดิ์สิทธิ์ แต่ก็มีวิธีที่ดี
นั่นคือการวางตราหยกไว้ที่หน้าผาก
หลี่ซุนไปตามที่อยู่และพบที่ตั้งของที่อยู่ใหม่ของเขาอย่างรวดเร็ว
“ไม่เลว ไม่ไกลจากยอดเขาซีเฉิน”
หลี่ซุนพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ ก่อนเก็บตราหยกออกไป และวางแผนที่จะไปที่พักใหม่ของเขาเพื่อดู อย่างไรก็ตาม เขาต้องมองหาโอกาสที่จะแจ้งให้หลูชางเหอทราบ
เพราะ
ภายในนิกายซวนหยาง อีกฝ่ายเป็เพื่อนคนหนึ่ง
แน่นอนว่าการชวนเขามาดูที่อยู่อาศัยใหม่ก็เป็เื่สำคัญเช่นกัน
แต่ในขณะที่เขากำลังจะรีบไปที่อยู่ใหม่ ทันใดนั้นเขาก็มองเห็นแสงสีขาวจากหางตาของเขาและเดินผ่านเขาไป
“หืม?”
“ไม่ผิด!”
“นั่นเมื่อครู่...”
หลี่ซุนหันกลับไปทันที มองไปในทิศทางที่เขามา รูม่านตาของเขาก็หดตัวลงอย่างกะทันหัน และแววตาประหลาดใจก็ปรากฏขึ้นในดวงตาของเขา
“ผู้ลงทุน!”
จบบทที่ 12
1K
