เกิดใหม่ทั้งที ข้ามีระบบเทพแมงดา (NC ฮาเร็ม)

ท้องฟ้าเหนือแดนลับปีศาจยังคงถูกปกคลุมด้วยเมฆหมอกสีเลือดที่บิดตัวเป็นเกลียวคลื่น ทว่าบรรยากาศภายในหุบเขาเร้นลับอันเป็นที่ตั้งของ 'ค่ายกลเมืองย่อย' กลับตึงเครียดและกดดันยิ่งกว่าสภาพอากาศภายนอกหลายเท่านัก

หลังจากที่หลีเฮงและเย่เจาจวิน ราชินีปีศาจราตรีระดับ SSS ร่วมมือกันเร่งสร้างค่ายกลและเสาหลักมิติมาได้ระยะหนึ่ง พลังงานปราณมหาศาลที่ถูกดึงดูดมารวมกันที่ศูนย์กลางก็เริ่มแผ่ซ่านออกไปรอบทิศทาง แม้มันจะเป็นสัญญาณที่ดีว่าค่ายกลเริ่มทำงานและกำลังจะเตรียมเปิดช่องเชื่อมต่อข้ามมิติได้สำเร็จ แต่มันก็เปรียบเสมือนแสงคบเพลิงสว่างไสวในคืนเดือนมืด ที่ดึงดูดสัตว์ร้ายและปีศาจผู้หิวกระหายให้มารวมตัวกัน

"นี่มัน... ไม่ค่อยจะดีแล้วนะ" เย่เจาจวิน หญิงสาวผู้มีใบหน้างดงามเยือกเย็น ทว่าบัดนี้กลับเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อ นางกัดริมฝีปากแน่นขณะที่สองมือร่ายรำอักขระเวทเพื่อควบคุมม่านพลังค่ายกลสีทองที่ครอบคลุมพื้นที่เมืองย่อยเอาไว้ "หลีเฮง! พลังงานที่ค่ายกลปล่อยออกมากำลังดึงดูดพวกปีศาจในรัศมีร้อยลี้ให้มุ่งหน้ามาทางนี้! เราต้องเสริมแนวป้องกันด่วนที่สุด!"

หลีเฮงที่กำลังนั่งแทะเนื้อตากแห้งซึ่งไป๋ซือหนิงเพิ่งส่งผ่านระบบขนส่งข้ามมิติมาให้เมื่อคืน ถึงกับชะงักกึก เขารีบโยนเนื้อทิ้งแล้วพุ่งตัวไปที่ขอบม่านพลังค่ายกลเพื่อสอดส่องดูสถานการณ์ภายนอก

สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาของเทพแมงดาหนุ่ม ทำเอาเขาแทบจะลมจับ

เบื้องหน้าหุบเขาที่เคยเงียบสงบ บัดนี้ถูกปกคลุมไปด้วยทะเลสีเขียวคล้ำและดำทะมึนที่กำลังเลื้อยคลานยั้วเยี้ย เสียงฟ่อๆ ดังระงมไปทั่วสารทิศราวกับเสียงมัจจุราชกระซิบ มันคือ 'ทัพเผ่าอสรพิษมาร' หรือฝูงงูปีศาจนับพันนับหมื่นตัวที่กำลังหลั่งไหลบุกเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง!

งูปีศาจเหล่านั้นมีขนาดตั้งแต่ลำตัวเท่าท่อนแขนไปจนถึงขนาดมหึมาเท่าลำต้นของต้นไม้โบราณ เกล็ดของพวกมันสะท้อนแสงสีเขียวปนดำเป็นประกายมันปลาบ ดวงตาสีแดงก่ำจับจ้องมาที่ค่ายกลเมืองย่อยด้วยความละโมบ และที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดคือ 'แม่ทัพอสรพิษมาร' งูยักษ์ที่มีครึ่งบนเป็นมนุษย์สวมเกราะกระดูก ถือหอกสามง่ามที่อาบไปด้วยพิษร้ายสีม่วงเข้ม คอยส่งเสียงคำรามสั่งการอยู่แนวหลัง

"เวรแล้วไง! นี่มันรังงูชัดๆ! ใครเอาฟาร์มงูมาปล่อยแถวนี้เนี่ย!" หลีเฮงร้องลั่น มือไม้ปัดป่ายอย่างลนลาน "พวกแกอย่าเพิ่งเข้ามานะเว้ย! ข้ายังไม่ได้เตรียมรับแขก!"

ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แม้สถานการณ์จะดูเลวร้าย แต่เขายังมีไพ่ตายซ่อนอยู่ เขากระทืบเท้าลงบนพื้นหินอย่างแรง พลางตะโกนเรียกขุมกำลังหลักที่เขาเตรียมไว้

"ออกมาเลย! 'กองทัพอสูรหมาป่าสองขา' ลูกรักของข้า! ถึงเวลาออกโรงล่าเหยื่อแล้ว!"

สิ้นเสียงคำรามของหลีเฮง จากรอยแยกของถ้ำด้านหลังค่ายกล ปรากฏร่างของอสูรหมาป่าสองขานับร้อยตัวพุ่งทะยานออกมา! พวกมันคือผลผลิตสุดยอดที่เกิดจากการฟักตัวจากไข่ราชินี ซึ่งหลีเฮงได้ทำการดัดแปลงพันธุกรรมและหล่อเลี้ยงด้วยแก๊สพิษมารผสมกับแร่ธาตุอัดแน่นมาตั้งแต่หลายวันก่อนหน้านี้ รูปร่างของพวกมันแปลกประหลาด มีเพียงขาสองข้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อทรงพลัง และหัวหมาป่าที่มีเขี้ยวแหลมคมยาวโง้ง

จุดเด่นของอสูรหมาป่าสองขาเหล่านี้คือ 'ความเร็วที่เหนือชั้น' และ 'พลังโจมตีในการฉีกกระชากที่รุนแรงดุดัน' ทว่าด้วยการดัดแปลงพันธุกรรมที่เน้นการโจมตีและความเร็วเพียงอย่างเดียว ทำให้พวกมันมีจุดอ่อนที่ร้ายแรง นั่นคือ 'ร่างกายที่บอบบางราวกับกระดาษ' และไร้ซึ่งเกราะป้องกันใดๆ

"โฮก! บรู๋วววว!"

ทันทีที่ได้รับคำสั่ง อสูรหมาป่าสองขาก็พุ่งทะยานออกไปนอกม่านพลังค่ายกลด้วยความเร็วปานสายฟ้าแลบ!

การปะทะระลอกแรกเริ่มต้นขึ้นอย่างดุเดือด! ฝูงหมาป่าสองขาใช้ความเร็วที่มองแทบไม่ทัน พุ่งเข้าชาร์จใส่ทัพหน้าของงูปีศาจ เขี้ยวที่แหลมคมของพวกมันงับเข้าที่คอของอสรพิษมาร ก่อนจะสะบัดศีรษะอย่างแรง ฉีกร่างของงูปีศาจขาดกระจุยเป็นสองท่อน เลือดสีเขียวคล้ำสาดกระเซ็นไปทั่วสมรภูมิ

"ฉัวะ! กร๊อบ!"

เสียงฉีกเนื้อและหักกระดูกดังระงม ภายในเวลาไม่กี่อึดใจ อสูรหมาป่าสองขาก็สามารถกวาดล้างทัพหน้าของเผ่าอสรพิษมารไปได้หลายร้อยตัวอย่างง่ายดาย

"ฮ่าๆๆ! เห็นไหมล่ะ! ลูกรักของข้ามันเจ๋งแค่ไหน! ฉีกพวกมันให้ขาดกระจุยไปเลยลูกพ่อ!" หลีเฮงหัวเราะร่วนอย่างสะใจ ยืนเชียร์อยู่หลังม่านพลัง

ทว่า ความได้เปรียบนั้นอยู่เพียงแค่ไม่นาน เมื่อ 'แม่ทัพอสรพิษมาร' ที่อยู่แนวหลังสังเกตเห็นจุดอ่อนของศัตรู มันยกหอกสามง่ามขึ้นสูงและคำรามสั่งการด้วยภาษาปีศาจ ฝูงอสรพิษมารนับพันที่เหลือก็เริ่มปรับเปลี่ยนกลยุทธ์ทันที!

พวกมันเลิกเลื้อยเข้าปะทะตรงๆ แต่กลับกระจายวงล้อมออกไป แล้วพร้อมใจกันชูคอขึ้นสูง ก่อนจะพ่น 'หมอกพิษสกัดจุด' สีเขียวข้นคลั่กกระจายออกไปเป็นวงกว้างครอบคลุมพื้นที่สมรภูมิทั้งหมด!

"ซ่าาาาาา!"

หมอกพิษร้ายแรงแพร่กระจายอย่างรวดเร็ว แม้อสูรหมาป่าสองขาจะมีความเร็วสูงปานใด แต่เมื่อต้องเผชิญกับพิษที่ปกคลุมไปทั่วทุกทิศทาง พวกมันก็ไม่อาจหลบหลีกได้พ้น

เพียงแค่ละอองพิษสัมผัสกับผิวหนังที่บอบบางและไร้เกราะป้องกันของหมาป่าสองขา ผลลัพธ์ก็ปรากฏขึ้นทันที!

"เอ๋งงงง! กรรร..."

อสูรหมาป่าสองขาที่โดนพิษเข้าไป เริ่มมีอาการชักกระตุก ร่างกายของพวกมันสั่นเทาอย่างรุนแรง ความเร็วที่เคยเป็นจุดเด่นลดฮวบลงจนแทบจะหยุดนิ่ง และในจังหวะนั้นเอง ฝูงงูปีศาจก็ใช้หางที่ทรงพลังและหอกอาบพิษ พุ่งเข้าโจมตีสวนกลับอย่างโหดเหี้ยม

ตู้ม! ฉัวะ!

เพียงแค่การโจมตีสวนกลับเบาๆ ไม่กี่ครั้ง ร่างกายที่เปราะบางของอสูรหมาป่าสองขาก็ปริแตกและสลายกลายเป็นละอองเลือดสิ้นใจตายคาที่อย่างรวดเร็ว! กองกำลังหมาป่านับร้อยตัวที่เคยได้เปรียบ บัดนี้ถูกกวาดล้างล้มตายราวกับใบไม้ร่วง ภายในเวลาไม่ถึงครึ่งก้านธูป กองกำลังต้านทานของหลีเฮงก็พินาศย่อยยับจนหมดสิ้น!

"เฮ้ย! ไม่นะ! ลูกรักของข้า! ตายง่ายไปไหมเนี่ย! เพิ่งจะเท่ได้แค่สามนาทีเอง!" หลีเฮงร้องลั่น เอามือกุมหัวด้วยความสิ้นหวัง

"หลีเฮง! ระวัง!" เย่เจาจวินตะโกนเตือนสุดเสียง

ตู้มมมม!

เมื่อปราศจากแนวป้องกัน หอกสามง่ามอาบพิษของแม่ทัพอสรพิษมาร ก็พุ่งทะยานเข้าใส่เกราะป้องกันของค่ายกลเมืองย่อยอย่างจัง! พลังทำลายล้างที่รุนแรงประกอบกับพิษที่กัดกร่อนพลังปราณ ทำเอาม่านพลังสีทองเกิดเสียงดังลั่นเปรี๊ยะๆ รอยร้าวขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นที่ใจกลางม่านพลัง และค่อยๆ ลุกลามออกไปคล้ายกับใยแมงมุม

"อั่ก!" เย่เจาจวินกระอักเลือดสีแดงสดออกมาคำโต ร่างบางเซถลาไปด้านหลัง นางต้องฝืนใช้ปราณวิญญาณระดับ SSS ทั้งหมดที่มีเพื่อประคองค่ายกลไม่ให้แตกสลาย ทว่าสีหน้าของนางก็บ่งบอกถึงขีดจำกัดแล้ว "พลัง... พลังของค่ายกลกำลังถูกกัดกร่อนอย่างรวดเร็ว พิษของพวกมันแทรกซึมเข้ามาในโครงสร้างอักขระเวท... ข้า... ข้าต้านไว้ได้อีกไม่นานแล้ว!"

"ฮ่าๆๆๆ! มนุษย์โง่เขลาและราชินีปีศาจตกอับ! กล้ามาตั้งค่ายกลในอาณาเขตของข้า วันนี้พวกเจ้าต้องกลายเป็นอาหารว่างของลูกสมุนข้าทั้งหมด!" เสียงแหบพร่าและเย็นเยียบของแม่ทัพอสรพิษมารดังก้องกังวาน มันสั่งการให้ฝูงงูปีศาจนับพันเลื้อยรัดและโจมตีจุดที่เกิดรอยร้าวอย่างต่อเนื่อง

เปรี๊ยะ! เปรี๊ยะ! เพล้งงงง!

ในที่สุด ม่านพลังค่ายกลฝั่งทิศตะวันออกก็ทนรับแรงกระแทกไม่ไหว แตกสลายออกเป็นช่องโหว่ขนาดใหญ่! ฝูงอสรพิษมารตัวเขื่องนับร้อยตัว ไม่รอช้า รีบเลื้อยฉีกแนวป้องกันเข้ามาภายในอาณาเขตเมืองย่อยทันที พวกมันชูคอแผ่แม่เบี้ย ขู่ฟ่อๆ เตรียมจะฉกกัดและพ่นพิษใส่ทุกชีวิตที่ขวางหน้า

สถานการณ์พลิกผันเข้าสู่วิกฤตคับขันอย่างถึงที่สุด!

เย่เจาจวินต้องแบ่งสมาธิและพลังปราณไปซ่อมแซมม่านพลังที่เหลือ ทำให้ไม่สามารถต่อสู้ป้องกันตัวได้ ส่วนหลีเฮงแม้จะมีวิชาตัวเบาล้ำเลิศ แต่การต้องเผชิญหน้ากับงูปีศาจนับร้อยที่เลื้อยลื่นและพ่นพิษได้ในพื้นที่จำกัด ก็ทำให้เขาเริ่มเพลี่ยงพล้ำ โดนเฉี่ยวไปมาจนเสื้อผ้าขาดวิ่น

"โธ่เว้ย! ไอ้พวกงูบัดซบ! นี่พวกแกรังแกคนหล่อเกินไปแล้วนะโว้ย!" หลีเฮงกระโดดหลบสายพิษที่พ่นเฉียดเป้ากางเกงเขาไปแค่นิ้วเดียว เขารู้สึกเสียววาบไปถึงสันหลัง "ถ้าข้าโดนกัดตรงนั้นขึ้นมา ข้าจะเอาหน้าไปอ้อนสาวๆ ของข้าได้ยังไง!"

แม้อยู่ในสถานการณ์ความเป็นความตาย ชายหนุ่มก็ยังไม่ทิ้งลายความหน้าด้าน แต่น้ำตาก็แทบจะเล็ดออกมาจริงๆ เมื่อเห็นฝูงงูปีศาจกำลังตีวงล้อมเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ

"หลีเฮง! หนีไป! ทิ้งข้าไว้ที่นี่!" เย่เจาจวินตะโกนบอกด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว "ค่ายกลนี้ข้าเป็นคนดูแล ข้าจะยอมสละชีวิตระเบิดแก่นปราณเพื่อทำลายพวกมันไปพร้อมกับค่ายกล เจ้าใช้โอกาสนี้หลบหนีไปซะ!"

"หนีบ้าหนีบออะไรเล่า! ให้ข้าทิ้งสาวสวยสุดเซ็กซี่อย่างเจ้าไว้กลางดงงูเนี่ยนะ? เสียชื่อเทพแมงดาหมด!" หลีเฮงตะคอกกลับ ก่อนจะสไลด์ตัวเตะงูปีศาจตัวหนึ่งกระเด็นออกไป

ชายหนุ่มกัดฟันกรอด เขารู้ดีว่าลำพังวิชาต่อสู้และลมปราณในตอนนี้ ไม่มีทางต้านทานกองทัพอสรพิษมารนับพันตัวได้อย่างแน่นอน และหากปล่อยให้ค่ายกลแตก พวกเขาทั้งสองจะต้องกลายเป็นอาหารงูอย่างไม่ต้องสงสัย

"ในเมื่อกองทัพอสูรของข้าพังไม่เป็นท่า... ก็ต้องใช้ 'พลังแต้ม' เข้าสู้ล่ะวะ!" หลีเฮงตะโกนลั่นในใจ

ในวินาทีแห่งความเป็นความตายนั้นเอง หลีเฮงตัดสินใจใช้ไพ่ตายสุดท้าย เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ และเพ่งสมาธิเรียกใช้ระบบที่ซ่อนอยู่ในจิตวิญญาณทันที

"ระบบ! เปิดหน้าต่างร้านค้าเทพแมงดาเดี๋ยวนี้! ข้าต้องการอาวุธล้างบางพวกงูเวรนี่! เอาแบบที่แช่แข็งพวกมันให้เป็นไอติมงูไปเลย!"

ติ๊ง!

[ระบบเทพแมงดาตอบรับคำขอ... กำลังเปิดหน้าต่างร้านค้า...]
[หมวดหมู่: อาวุธทำลายล้างและยุทโธปกรณ์สุดพิสดาร]
[ท่านมีแต้มแมงดาคงเหลือ: 42,500 แต้ม... กำลังคัดกรองสินค้าที่เหมาะสมกับสถานการณ์และงบประมาณของท่าน...]

หลีเฮงกวาดสายตามองหน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าที่เด้งขึ้นมาตรงหน้าอย่างรวดเร็วท่ามกลางการต่อสู้ที่ดุเดือด เขาต้องหลบหลีกการฉกของงูไปพร้อมๆ กับใช้นิ้วจิ้มเลือกสินค้าในระบบอย่างทุลักทุเล

"อันนี้ก็แพงไป... อันนี้ก็ระยะประชิดไป... อ๊ะ! อันนี้น่าสนใจ!"

สายตาของเขาไปสะดุดเข้ากับไอเทมชิ้นหนึ่งที่ส่องแสงประกายสีฟ้าอมขาว รูปทรงของมันดูน่าเกรงขามและทรงพลังอย่างประหลาด มันคือ 'ปืนใหญ่น้ำแข็งมหาเหมันต์' อาวุธเวทมนตร์ระดับสูงที่สามารถสร้างความหายนะในระดับวงกว้างได้เพียงแค่พริบตาเดียว!

หลีเฮงแสยะยิ้มชั่วร้ายที่มุมปาก ดวงตาเปล่งประกายด้วยความหวังและความหน้าด้านสุดขีด "หึๆๆ... ไอ้พวกงูลื่น! พวกแกคิดว่าพิษกระจอกๆ จะเอาชนะข้าได้งั้นเรอะ! เดี๋ยวพวกแกจะได้รู้ซึ้งถึงคำว่า 'หนาวจนไข่สั่น' มันเป็นยังไง!"

ในขณะที่แม่ทัพอสรพิษมารกำลังชูหอกเตรียมจะพุ่งเข้าแทงทะลุร่างของเย่เจาจวิน และฝูงงูนับร้อยกำลังจะขย้ำหลีเฮง ชายหนุ่มก็เตรียมที่จะกดยืนยันการสั่งซื้อ 'อาวุธสุดแหวกแนว' เพื่อพลิกชะตากรรมของศึกครั้งนี้ให้กลับตาลปัตรอย่างสิ้นเชิง!

---------------------------------------------------

[ประเมินผลระบบเทพแมงดา ประจำตอน]
* แต้มแมงดาคงเหลือ: 42,500 แต้ม (39,500 แต้ม + ปันผลหุ่นเทพประจำวัน 3,000 แต้ม)
* แต้มวิบัติสะสม: 42 แต้ม (+1 แต้ม จากความหน้าด้านและหัวหมอที่จะใช้อาวุธประหลาดล้างบางปีศาจ)
* สถานะพิเศษ: 'วิกฤตเมืองย่อยจวนเจียนจะแตก' (กำลังเข้าสู่โหมดการเปย์แต้มเพื่อเอาชีวิตรอด)

---------------------------------------------------