ทะลุมิติมาเป็นแพทย์หญิงตัวร้ายพร้อมลูกชายอัจฉริยะ【จบ】

        ในน้ำเสียงของฮองเฮาเต็มไปด้วยความเหยียดหยามนางไม่เคยเห็นกู้ตงหลิงอยู่ในสายตาเลย เมื่อพูดถึงความโหดเหี้ยมและเล่ห์เหลี่ยมนางไม่เคยแพ้ใคร ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้ตระกูลกู้ก็ล่มสลายแล้วกู้ตงหลิงก็กลายเป็นคนใบ้ และถูกผู้คนสาปแช่งไปทั่ว แน่นอนว่าไม่จำเป็นต้องใส่ใจมากนักเพียงแค่หาโอกาสกำจัดกู้ตงหลิงเสียก็พอแล้ว

        โม่อวี้เฉินใช้เวลาทานอาหารเย็นในวังก่อนจะพากู้จิ่งเซวียนกลับตำหนักบูรพา ในเวลาเดียวกันทางตระกูลไป๋ก็ได้เข้าเฝ้าฮ่องเต้ฉินพวกเขาเรียกร้องให้ประหารตระกูลกู้ทั้งเก้าชั่วโคตร เพราะสมคบกับศัตรูลอบทำร้ายตระกูลไป๋ และยังสังหารไป๋ซินบุตรสาวของไป๋ฉี่เหรินอีกด้วยเรื่องนี้จะต้องไม่จบลงง่ายๆ 

        การตายของกู้ตงหลิงคนเดียวนั้นยังไม่พอถังเชี่ยวก็สมควรตายเช่นกัน เพราะเรื่องราวในอดีตนั้นถังเชี่ยวก็เป็นผู้บงการอยู่เบื้องหลังเช่นกัน

        “ราชครูกู้ก็ถึงแก่กรรมแล้ว ลูกกำพร้า ถังเชี่ยวเป็นหม้ายคนชราและคนป่วยที่เหลืออยู่ แม่ทัพไป๋ก็จะไม่ปล่อยพวกเขาไปเลยหรือ” ฮ่องเต้ฉินมีสีหน้าเรียบเฉยตลอดเวลา ไม่แสดงอารมณ์ใดๆ ออกมาท่าทางนั้นทำให้ผู้คนไม่อาจคาดเดาได้เลย

        “ฝ่าบาท กระหม่อมไม่สนใจเรื่องพวกนั้นกระหม่อมเพียงต้องการล้างแค้นให้แก่ดวงวิญญาณผู้ล่วงลับหาไม่แล้วดวงวิญญาณของพวกเขาจะไม่สงบสุขพวกเขาล้วนเป็นนักรบผู้กล้าหาญที่หลั่งเลือดเพื่อต้าฉินแต่สุดท้ายกลับถูกคนชั่วทำร้ายจนวิญญาณกลับสู่ปรโลกพ่ะย่ะค่ะ” ไป๋ฉี่เหรินมีสีหน้าดื้อรั้นในอดีตเขาเคยให้การสนับสนุนตระกูลกู้และตระกูลถังแต่ตอนนี้กลับเสียใจจนอยากจะฆ่าตัวเองให้ตายเสีย ดังนั้นในเวลานี้เขาจึงจะไม่แสดงความเมตตาใดๆ ทั้งสิ้น

        บุตรสาวของเขาต้องตายอย่างอนาถเขาจะต้องทำให้ตระกูลกู้ชดใช้ด้วยราคาที่แสนแพงและจะต้องทำให้ถังเชี่ยวตายอย่างทรมาน

        “แม่ทัพไป๋...” ฮ่องเต้ฉินรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้แสดงออกมาทางสีหน้า

        “หากฝ่าบาทไม่ให้ความเป็นธรรมแก่กระหม่อมกระหม่อมก็จะให้ความเป็นธรรมแก่ดวงวิญญาณเหล่านี้ สังหารศัตรูของพวกเขา หาไม่แล้วกระหม่อมเกรงว่าจิตใจของราษฎรจะเย็นชาเสียจนหมดสิ้นซึ่งความศรัทธาพ่ะย่ะค่ะ”ไป๋ฉี่เหรินกล่าวอย่างไม่เกรงใจ “และคุณหนูใหญ่ตระกูลกู้ก็ต้องถูกประหารชีวิตเช่นกัน”

        ครั้งนี้เขาจะไม่ทำผิดพลาดอีกแล้วในอดีตเขาตาบอดจริงๆ และมองคนผิด ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขาถูกหลอกใช้เป็นหุ่นเชิด

        ในที่สุดฮ่องเต้ฉินก็โมโห“แม่ทัพไป๋ควรรู้ว่าหากฮ่องเต้ทำผิดก็ต้องรับโทษเช่นเดียวกับสามัญชน หากท่านสังหารพวกเขาไปแล้วเราก็ไม่อาจปกป้องท่านได้” ประโยคหลังนั้นกลับเต็มไปด้วยความหวังดี

        “ในเมื่อฝ่าบาทตรัสว่าหากฮ่องเต้ทำผิดก็ต้องรับโทษเช่นเดียวกับสามัญชนแล้วตระกูลกู้และตระกูลถังสำคัญกว่าฮ่องเต้หรืออย่างไรพวกเขากระทำผิดแล้วจะได้รับการละเว้นได้หรือเพคะ” กู้ชิงเฉิงซึ่งยืนอยู่ข้างๆและแฝงตัวเป็นผู้ติดตามก็สุดจะทน จึงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา

        “เจ้า...” ฮ่องเต้ฉินชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นว่าคนที่มาพร้อมกับไป๋ฉี่เหรินคือ กู้ชิงเฉิง “เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร”

        “กราบทูลเสด็จพ่อ ลูกมากับท่านตาเพราะเกรงว่าท่านตาจะซื่อตรงเกินไปแล้วถูกฝ่าบาทรังแกเพคะ” กู้ชิงเฉิงกล่าวอย่างไม่เกรงใจ 

        คำพูดที่เอ่ยออกมานั้นเต็มไปด้วยการเสียดสีทำให้ฮ่องเต้ฉินโกรธจนใบหน้าเขียว “เจ้าพวกเจ้าสมรู้ร่วมคิดหลอกลวงฮ่องเต้!”

        “ฝ่าบาทจะไม่ลงโทษหม่อมฉันใช่ไหมเพคะฝ่าบาทเพิ่งตรัสว่าราชครูกู้ถึงแก่กรรมแล้ว เหลือเพียงลูกกำพร้า หญิงหม้ายคนชราและคนป่วย ฝ่าบาททรงขอให้ท่านตาของลูกปล่อยพวกเขาไปได้แต่เหตุใดในเมื่อเป็นคนตระกูลกู้เช่นกัน กลับไม่สามารถปล่อยหม่อมฉันไปได้เพคะ”กู้ชิงเฉิงไม่มีความกลัวแม้แต่น้อย หากนางถูกทำให้โกรธนางจะสาดเข็มเงินใส่ฮ่องเต้องค์นี้ให้กลายเป็นคนไร้ประโยชน์แล้วให้โม่อวี้เฉินขึ้นครองราชย์

        ถึงเวลานั้นไม่ว่าจะเป็นตระกูลกู้หรือตระกูลถัง ก็จะต้องชดใช้ในทุกสิ่งที่พวกเขาได้ทำลงไป

        “เจ้า...” ฮ่องเต้ฉินโกรธจนไอออกมาสองสามครั้งเกือบจะยืนไม่ไหว ได้แต่จ้องมองกู้ชิงเฉิง กู้ชิงเฉิงเองก็มีสีหน้าไม่แยแสและสบตากับเขา นางมาเพื่อสร้างความวุ่นวายโดยเฉพาะ

        “แม่ทัพไป๋ ดูหลานสาวที่เจ้าสอนสั่งมาให้ดีเถิด” ฮ่องเต้ฉินกริ้วจนแทบจะกระอักเลือดทว่ากลับไร้ถ้อยคำจะเอ่ยได้ เพียงแต่ขบฟันกรอดกล่าวกับไป๋ฉี่เหรินเท่านั้น

        ใครเล่าจะไม่รู้ว่านับตั้งแต่กู้ชิงเฉิงเติบโตขึ้นในค่ายทหารตระกูลไป๋นางก็มีนิสัยโง่งม อีกทั้งยังได้เรียนรู้ความประพฤติอันเลวทรามมาจนเต็มตัวทั้งยังอาศัยอำนาจตระกูลไป๋ ทำให้ไม่เกรงฟ้าไม่กลัวดิน เพราะไม่ว่าทำสิ่งใดผิดก็จะมีคนตระกูลไป๋คอยรองรับความผิดให้นางเสมอมา

        ทว่าไป๋ฉี่เหรินกลับเชิดหน้าขึ้น“กระหม่อมยินดี กระหม่อมชอบหลานสาวเช่นนี้”

        เขานั้นรักหลานสาวผู้นี้จากใจจริงเพราะในตระกูลไป๋มีบุรุษมากมาย จึงทำให้สัดส่วนชายหญิงเสียสมดุลมีบุตรชายถึงสิบเอ็ดคน แต่มีเพียงไป๋ซินเป็นบุตรสาวเพียงผู้เดียวอีกทั้งสะใภ้ทั้งสิบเอ็ดคนก็ไม่เอาไหน ให้กำเนิดแต่บุตรชายที่ซุกซนคล้ายลิงแล้วไป๋ซินก็ยังให้กำเนิดบุตรสาวอีกคน ทำให้ตระกูลไป๋นั้นทะนุถนอมนางไว้ในฝ่ามือดุจดั่งดวงแก้วตาดวงใจ

        “ฝ่าบาท คำพูดของกระหม่อม ฝ่าบาทควรพิจารณาให้ถี่ถ้วน” ไป๋ฉี่เหรินกล่าวเสริม “ฝ่าบาทก็ทรงทราบดีถึงนิสัยของกระหม่อมที่เอ่ยว่าหากไม่ถูกใจก็จะฆ่าคนและไม่เคยไว้ชีวิตผู้ใด”

        คำข่มขู่ที่ชัดเจนถึงเพียงนี้ทำให้ฮ่องเต้ฉินบังเกิดจิตสังหารขึ้นมาเช่นกันพลางหรี่ตาลงมองกู้ชิงเฉิงที่แต่งกายคล้ายบ่าวรับใช้ ก่อนจะกำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว

        “ฝ่าบาท ฮองเฮาทรงขอเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ” ในเวลานั้นขันทีผู้เป็นหัวหน้าก็วิ่งมารายงานด้วยความหวาดกลัวอันที่จริงเขาไม่อยากมา แต่ด้วยแรงกดดันจากฮองเฮา เขาจึงไม่กล้าปฏิเสธหลายวันมานี้อารมณ์ของฮ่องเต้ไม่ดี ทำให้ทุกคนต่างหวาดระแวง

        ฮ่องเต้ฉินที่เคยคิดจะปลิดชีพผู้คนพลันเก็บอารมณ์ลงทันทีก่อนจะขมวดคิ้วแน่น “ฮองเฮามาทำอะไร? บอกนางไปว่าข้าไม่ว่าง”

        “ฝ่าบาท หม่อมฉันได้ยินว่าคุณหนูกู้ตระกูลกู้ กู้ตงหลิงอยู่ในวังจึงได้มาเยี่ยมเยียนเพคะ” ฮองเฮาทรงก้าวมาถึงประตูท้องพระโรงแล้วนางกับฮ่องเต้ฉินนั้นต่างคนต่างอยู่มาโดยตลอด นางไม่เคยกลัวเขาเพราะไม่มีสิ่งใดให้นางต้องหวาดกลัวอีกแล้ว

        “เหลวไหล นางเป็นนักโทษประหาร จะมาอยู่ในวังได้อย่างไร” ฮ่องเต้ฉินแสดงสีหน้าไม่พอใจและรังเกียจ เขารังเกียจฮองเฮามากนักไม่เพียงแต่นางแก่ชราไร้ความงาม และยังไม่รู้จักประมาณตนซ้ำยังคอยคัดค้านเขาทุกเรื่อง

        หากไม่ใช่เพราะนางให้กำเนิดองค์รัชทายาทโม่อวี้เฉินไปแล้วเขาก็คงจะจัดการนางพร้อมกับคนตระกูลเกอไปแล้วในครานั้นเพราะในบรรดาพระสนมมากมายในวังหลวงมีเพียงฮองเฮาเท่านั้นที่รู้เรื่องความบกพร่องทางร่างกายของเขา ส่วนพระสนมคนอื่นๆเขาก็ให้องครักษ์ของตนปลอมตัวเป็นเขา แม้จะน่าขยะแขยง แต่ก็ไม่มีทางเลือกอื่นใดแม้มีเพียงฮองเฮาเท่านั้นที่เขาทำเช่นนั้นไม่ได้ แต่เขาก็ทำไม่ลง

        “ฝ่าบาท ผู้คนที่มีความรู้ย่อมไม่ปิดบังสิ่งใด เรื่องราวในวังนี้จะปิดบังหม่อมฉันได้เยี่ยงไร หม่อมฉันเคยชื่นชมเด็กสาวผู้นี้มากหากไม่ใช่เพราะขาพิการไปเมื่อครั้งก่อน นางก็คงได้เป็นพระชายาแล้ว” ฮองเฮาทรงกล่าวอย่างจงใจ นี่ก็เป็นเรื่องจริงในตอนนั้นแม้กู้ชิงเฉิงจะไม่ได้หายตัวไป และเกิดเรื่องราวมากมายฮองเฮาก็ตั้งใจจะให้นางหย่า หลังจากที่ให้กำเนิดบุตร ทว่ากลับเกิดเรื่องขึ้นทำให้กู้ตงหลิงต้องนั่งรถเข็นมาเป็นเวลาห้าปี

        “สารเลว” ไป๋ฉี่เหรินเมื่อได้ยินคำกล่าวนี้ก็ยิ่งโกรธขึ้นไปอีก “พวกท่านสองสามีภรรยาล้วนเป็นคนสารเลว!”เมื่อได้ยินเช่นนั้น เขาย่อมโกรธแค้น

        ทว่าฮองเฮากลับชะงักไปครู่หนึ่ง“เดิมทีฝ่าบาทกำลังหารือราชกิจกับเหล่าขุนนางเช่นนั้นหม่อมฉันขอตัวก่อนเพคะ”

        “เดี๋ยวก่อนพ่ะย่ะค่ะ บอกกระหม่อมให้ชัดเจนก่อน ว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้น”ไป๋ฉี่เหรินไม่ยอมเลิกรา วันนี้เขาจะต้องได้รับคำอธิบายให้ได้

        ฮ่องเต้ฉินแทบอยากจะฆ่าฮองเฮาทิ้งนี่นางมาสร้างความวุ่นวายโดยแท้ ยังไม่เห็นว่าที่นี่วุ่นวายไม่พออีกหรือไร?

        “ท่านแม่ทัพไป๋ เช่นนั้นเอาอย่างนี้เถิดข้าจะออกราชโองการให้คนในตระกูลกู้และตระกูลถังทั้งหมดถูกจองจำ” ฮ่องเต้ฉินปวดหัวแทบระเบิด เรื่องราวมากมายที่พัวพันกันยิ่งทำให้ยุ่งยากขึ้นไปอีกเมื่อคิดว่าตระกูลกู้และตระกูลถังก็ไม่มีประโยชน์อันใดแล้วแม้จะทำให้ผู้นั้นผิดหวัง แต่ก็ไม่มีทางเลือกอื่นใด