“มาๆ นังหนูให้สามีได้ลิ้มรสเจ้าหน่อย” กังห้าวพูดแล้วก็ขยับไปจับข้อมือสตรีวัยกำดัดที่ถูกมัดอยู่เขาคว้าเชือกที่ล่ามอยู่กับเสามามัดตรงกลางเชือกที่มัดข้อมือนางหยางถิงเฟิงดิ้นสะบัดไม่ยอมให้มัดได้ง่ายๆ “หยุดนะ!เจ้าปล่อยข้านะไอ้แก่! ปล่อยข้า!”
“แหมๆ คำก็ไอ้แก่สองคำก็ไอ้แก่ เดี๋ยวข้าจะทำให้เจ้าไม่กล้าเรียกข้าว่าไอ้แก่อีกเลย”กังห้าวเอ่ยอย่างฮึดฮัดไม่ชอบใจ เขาออกแรงจับข้อมือ ‘นาง’ทั้งสองข้างจน ‘นาง’ล้มหงายหลังลงไป กังห้าวจึงคร่อมตัว ‘นาง’ พลางจับข้อมือ ‘นาง’ไปทางเหนือศีรษะแล้วรีบมัดล่ามเอาไว้ หยางถิงเฟิงดิ้นสู้ด้วยเรี่ยวแรง 6 ส่วนเขายังเก็บแรงเอาไว้ 4 ส่วน และคำพูดคำจาของเขาที่พูดๆ ออกไปล้วนเป็นคำพูดที่เจิ้งชูซินสอนมาทั้งนั้น นี่ก็เพื่อให้เขาปลอมตัวให้สมจริงมากขึ้นสิ่งที่สตรีควรพูด เจิ้งชูซินก็สอนให้จนหมดเปลือกเลยทีเดียว ทั้งกริยาท่าทางควรจะดิ้นรนขัดขืนอย่างไรจึงจะเหมือนสตรีเจิ้งชูซินก็ทำให้ดู สอนจนเขาแสดงออกได้เหมือนสตรีแล้วนางจึงได้หยุดสอนกว่าหยางถิงเฟิงจะเรียนรู้ได้เหมือนก็ต้องทำอยู่หลายรอบเลยทีเดียว
“หึๆ นังหนูเรียกว่าสามีสักคำซิ” กังห้าวหยอกเย้าพลางลูบๆ แก้ม ‘นาง’ หยางถิงเฟิงหันหน้าหนีมือไอ้แก่แซ่กังอย่างรังเกียจขยะแขยง
ซึ่งกริยาท่าทางนี้เขาไม่จำเป็นต้องแสดงเลยมันออกมาจากความรู้สึกของเขาจริงๆเพราะว่าเขามีความรู้สึกขยะแขยงไอ้แก่นี่อยู่แล้ว หากว่าเป็นมือของสตรีเขาอาจจะไม่นึกรังเกียจมากนักแต่นี่มันเป็นบุรุษ เขาก็เป็นบุรุษดังนั้นความรู้สึกรังเกียจขยะแขยงนี้จึงเกิดขึ้นมาเองโดยธรรมชาติ
“ไหนๆให้สามีจับดูหน่อยซิ” กังห้าวขยับลงจากตัว ‘นาง’ เขานั่งอยู่ข้างๆ ตัว ‘นาง’ยื่นมือไปจับหน้าอกหมับ!
“ไอ้แก่! ข้าจะฆ่าเจ้า!” หยางถิงเฟิงคำรามใส่กังห้าวที่จับหน้าอกรู้สึกว่าหน้าอกนี้แปลกประหลาดไปจากที่เคยจับมาเขาจึงทำสีหน้าแปลกใจ “หือ?”
เขาคลำๆสักพักก็เอ่ยว่า “เจ้ายัดผ้าไว้เพราะว่าของเจ้ามันเล็กซินะ”
แน่นอนว่าเขาเคยจับหน้าอกที่ใช้ผ้ายัดไว้เพื่อให้ดูใหญ่ขึ้นมาก่อนเขาที่ผ่านสตรีมามากมายจึงช่ำชองเรื่องสตรีพอสมควร
“ข้าจะเล็กจะใหญ่ก็เรื่องของข้า”หยางถิงเฟิงแกล้งตวัดตาค้อน ทำหน้างอง้ำอย่างไม่พอใจที่ถูกคนจับได้
“เกี่ยวซิเจ้าจะเล็กหรือใหญ่ย่อมเกี่ยวกับข้าซิ ในเมื่อข้าเป็นสามีของเจ้า ไม่ต้องกังวลไปถึงหน้าอกเจ้าจะเล็ก ข้าก็ยินดีรับเจ้าเป็นอนุอยู่ดี”กังห้าวพูดพลางใช้สองมือแหวกสาบเสื้อออกเสียงดังคว้าก!
“ไอ้แก่! ข้าจะฆ่าเจ้า! ข้าจะสับเจ้าเป็นหมื่นๆ ชิ้นเลย!” หยางถิงเฟิงตวาดใส่ ยังคงน้ำเสียงดัดเล็กอยู่เหมือนเดิม คำนวณเวลาดูแล้วทางด้านกุนซือคงทำตามแผนการไปได้มากแล้วแน่นอน เขาแค่ถ่วงเวลาไว้ให้มากที่สุดทำให้ไอ้แก่นี่ไม่สามารถออกไปสั่งการได้ก็เพียงพอแล้วสำหรับแผนการที่เขากับกุนซือร่วมกันวางแผนเอาไว้
“หึๆๆ ยัดผ้าไว้จริงๆด้วย” กังห้าวหัวเราะหึๆ มองดูผ้าที่พันรัดหน้าอก ‘นาง’ เขาใช้มีดกรีดผ้าที่พันหน้าอกออก หยางถิงเฟิงชะงักนิ่งทันทีทำท่าคล้ายกลัวโดนมีดบาด ทั้งๆ ที่เขาไม่ได้กลัวมีดบาดเลยสักนิดเขาที่ฝึกวรยุทธ์มาตั้งแต่เด็กๆ จะกลัวมีดเล่มแค่นี้บาดได้อย่างไร!
ที่ทำมาทั้งหมดล้วนเสแสร้งแกล้งทำทั้งนั้นเพื่อสวมบทบาทสตรีให้สมจริงที่สุด
กังห้าวกรีดจนผ้าที่พันรัดหน้าอกขาดออกจากกันผ้าผืนนั้นร่วงลงทำให้เห็นผ้าที่ยัดไว้ข้างใน เขาหัวเราะเบาๆ “หึๆๆๆเจ้าหน้าอกเล็กจริงๆ ด้วย”
“เรื่องของข้า”หยางถิงเฟิงค้อนขวับ ทำหน้างอง้ำกังห้าวหยิบผ้าที่วางอยู่บนหน้าอกโยนทิ้งไปแล้วมองดูหน้าอกที่แบนราบคล้ายหน้าอกบุรุษอย่างไรอย่างนั้นพลางเอ่ยว่า “เจ้าคงฝึกวรยุทธ์ตั้งแต่เด็กกระมัง หน้าอกจึงได้เหมือนบุรุษเช่นนี้หรือว่าตระกูลเจ้าล้วนหน้าอกเล็กกันหมด?”
หยางถิงเฟิงไม่ตอบเอาแต่ถลึงตาใส่ เขาไม่ใส่ใจที่ไอ้แก่นี่มองดูหน้าอกเขาก็เขาเป็นบุรุษจะเหนียมอายเพราะถูกบุรุษอื่นมองดูร่างกายได้อย่างไรเขาล้วนเสแสร้งแกล้งทำทั้งสิ้น ต่อให้มันมองดูองคชาติของเขา เขายังไม่อายเลย
“หึ เจ้าไม่ตอบข้าเดาว่าตระกูลเจ้าคงหน้าอกเล็กกันหมดกระมัง” กังห้าวเอ่ยคล้ายหยอกเย้าแล้วมองเลยไปทางอนุเจีย “ถ้าเทียบเรื่องหน้าอก นางสู้เจ้าไม่ได้เลย”
เขาพูดแล้วพลางลุกขึ้นก้าวข้ามสตรีวัยกำดัดไปเขาก้าวไปคร่อมตัวอนุเจียแล้วก้มลงไปกัดเนินอกนางทีหนึ่งเจียหรูเกือบหวีดร้องออกมาแล้ว แต่ว่าครั้งนี้ไอ้แก่นี่ไม่ได้กัดนางแรงๆเหมือนทุกที นางจึงอ้าปากค้างอยู่อย่างนั้น สักพักนางก็ครางออกมา “อื้อ...”
ลิ้นร้อนๆเลียวาดไปบนเนินอกทำให้นางรู้สึกเสียวจนขนอ่อนลุกชันกังห้าวเลื่อนริมฝีปากไปครอบยอดทรวงแล้วเลียๆ ดูดๆ
เขาไม่ได้กระทำรุนแรงเหมือนเช่นเคยคล้ายกับว่าเขาต้องการให้นางครวญครางด้วยความเสียวซ่านเจียหรูเสียวจนร้องครางอย่างกลั้นไม่อยู่ “อื้อ...อื้อ...”
กังห้าวเลียๆ ดูดๆครู่หนึ่งแล้วดันตัวขึ้นพลางขยับตัวถอดกางเกงลง เขาจับทวนดำคล้ำแทงใส่รูอ่อนนุ่มเจียหรูร้องคำหนึ่ง “อ้า...”
กังห้าวค่อยๆดันทวนเข้าไป พลางมองดูสตรีวัยกำดัด “เจ้าดูนางซิ นางมีความสุขมากใช่ไหมเดี๋ยวรอให้ข้าจัดการนังตัวดีนี่เสียก่อน จากนั้นก็ถึงตาเจ้าล่ะ”
“หึ!” หยางถิงเฟิงแค่นเสียงคำหนึ่งเขามองดูไอ้แก่แซ่กังเริงรมย์กับอนุเจียด้วยสีหน้าเรียบเฉย
“อู...”กังห้าวครางออกมา เขาเร่งขยับเอวเร็วขึ้นเรื่อยๆจนกระทั่งเขาสุขสมถึงสวรรค์เก้าชั้นฟ้า “โอววววว...”
เขาหลั่งธารน้ำไว้ในกายนางแล้วถอนทวนดำคล้ำออกมาเขาขยับไปทางสตรีวัยกำดัด ยื่นมือไปจับขา ‘นาง’ ข้างหนึ่ง
“ปล่อยข้า!” หยางถิงเฟิงตวาดด้วยเสียงที่ดัดเล็ก พลางถีบเท้าสลัดออกจากอุ้งมือกังห้าวจึงจับแน่นขึ้นพลางบอก “จุ๊ๆ ไม่ต้องดิ้นไปนังหนูรับรองว่าสามีจะทำให้เจ้ามีแต่ความสุขเมื่อกี้เจ้าก็เห็นแล้วนี่ว่านังตัวดีมีความสุขขนาดไหน มาๆ ให้สามีแทงเสียดีๆ”
เขาพูดแล้วก็ใช้มืออีกข้างจับขาอีกข้างของ‘นาง’ เอาไว้ หยางถิงเฟิงดิ้นๆถีบขาไปมา “ปล่อยข้านะไอ้แก่!”
“หึๆๆๆ...”กังห้าวหัวเราะพลางจับขาทั้งสองข้างกดลงกับพื้น เขาก้มลงไปใช้ปากกัดขากางเกงที่ขาดใช้ฟันกัดฉีกขากางเกงให้ขาดสูงขึ้นไปเสียงดังคว้าก!
สายตาก็มองตามรอยฉีกขาดขึ้นไปเขากำลังจะยิ้มออกมารอยยิ้มพลันแข็งค้างไปทันทีเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ตรงกลางกายสตรีวัยกำดัด “จะ...”
หยางถิงเฟิงรู้ดีว่าหมดเวลาถ่วงเวลาแล้วเขาจึงออกแรงกระชากเชือกจนมันขาดออกจากกัน ปึ๊ด!
กังห้าวที่ยังตกตะลึงเพราะเห็นทวนที่เหมือนกับของเขาตรงกลางกายสตรีวัยกำดัดจึงไม่ทันตอบสนองไปครู่หนึ่งหยางถิงเฟิงกระชากเชือกจนขาดแล้วจึงคว้ามีดที่ถูกโยนทิ้งไว้ข้างๆขึ้นมากำไว้แน่นแล้วแทง ฉึก!
“โอ๊ย!” กังห้าวร้องคำหนึ่ง ความเจ็บทำให้สติสตังฟื้นคืนมา เขาสบถลั่น“เจ้าเป็นผู้ชาย!”
“เออ”หยางถิงเฟิงตอบด้วยน้ำเสียงแท้จริง เขาไม่จำเป็นต้องปลอมตัวต่อไปแล้วมือก็บิดมีดที่ปักคาอยู่ตรงอกไอ้แก่แซ่กัง ทำให้กังห้าวร้องออกมา “โอ๊ย!”
เขารีบลุกขึ้นถอยไปข้างหลังทำให้มีดหลุดจากแผงอก เลือดไหลออกมาเปื้อนเสื้อ อาบย้อมเสื้อจนแดงฉานหยางถิงเฟิงย่อมไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดมือ เขาตวัดมีดตัดเชือกที่ล่ามมืออนุเจียฉับแล้วพุ่งตามติดไอ้แก่แซ่กังไปทันที มีดจ้วงแทงออกไป แต่กังห้าวก็มีฝีมือล้ำเลิศเขาต้านรับเอาไว้พลางเบี่ยงตัวหลบไปหลบมา จนขยับไปใกล้ๆกับกระบี่ที่วางเอาไว้เขาจึงหยิบกระบี่ขึ้นมา ชักออกจากฝักเสียงดังชิ้ง!
“ไอ้หนูเจ้าช่างกล้านัก วันนี้ข้าจะจับเจ้าให้ได้แล้วให้ทหารทั้งหมดแทงก้นเจ้าจนกว่าเจ้าจะตายเลย!”กังห้าวคำรามอย่างโกรธจัดที่ตัวเองดันเสียท่าไอ้เด็กหน้าสวยเสียได้!
แค่คิดว่าเขาจับต้องตัวมันเขาก็รู้สึกอยากอาเจียนออกมาแล้ว ความรู้สึกขยะแขยงพุ่งขึ้นสูง เขากำลังจะฟันกระบี่พลันเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นข้างหลัง ฉึก!
“โอ๊ย!” กังห้าวร้องออกมาเขาเหล่มองข้างหลังจึงเห็นอนุเจียที่ไม่รู้ว่าหลุดจากเชือกมาตอนไหนนางแทงเขาจนมิดใบมีดเลยทีเดียว เขากำลังจะยกเท้าถีบนางออกไป พลันเสียงทหารก็รายงานว่า “ท่านแม่ทัพใหญ่ ไอ้พวกเซี่ยยกทัพมาอีกแล้วขอรับ!”
“ขะ...อ็อกๆ”กังห้าวกำลังจะตะโกนเรียกทหาร แต่แล้วเขากลับหายใจไม่ออกขึ้นมาเสียงจึงดังอยู่ในลำคอและที่เขาเป็นเช่นนี้ก็เพราะพิษบางอย่างที่หยางถิงเฟิงทาไว้บนใบมีดตอนที่เขาแทงมีดที่อกไอ้แก่แซ่กัง พิษก็ซึมเข้าสู่บาดแผลไปแล้วตอนนี้พิษกำเริบขึ้นมาจึงทำให้ไอ้แก่แซ่กังเกิดอาการอัมพาตไปทั้งตัวเจียหรูเห็นไอ้เฒ่ากังอ้าปากพะงาบๆ นางจึงแกล้งส่งเสียงครวญคราง“อ้า...อ้า...อ้า...”
พอทหารที่อยู่ข้างนอกได้ยินเสียงนี้เขาจึงได้แต่ยืนรออยู่ด้านนอก ไม่กล้าบุ่มบ่ามเข้าไปในกระโจม เขายืนรออย่างร้อนใจเดินวนไปวนมาอยู่หน้ากระโจม
ในกระโจม เจียหรูสบตากับสาวน้อย ไม่ใช่ซิ ต้องเรียกเขาว่าหนุ่มน้อยต่างหากนางสบตากับเขาแล้วเหล่มองไอ้เฒ่าแซ่กัง หยางถิงเฟิงพอจะเข้าใจความหมายของนางเขาจึงตวัดใบมีดเฉือนลำคอไอ้แก่แซ่กังทันที ฉั๊วะ!
ลำคอของกังห้าวขาดออกจากกันไป1 ส่วน 3 เลือดไหลทะลักอาบย้อมร่างจนแดงฉานหากเป็นเวลาอื่นหยางถิงเฟิงจะไม่รีบฆ่ามันอย่างนี้หรอก มันจับต้องตัวเขาแน่นอนว่าเขาจะต้องทรมานมันไม่ยอมให้มันตายง่ายๆ หรอก แต่นี่สถานการณ์ไม่เป็นใจเขาต้องคิดถึงส่วนรวมมาก่อนความแค้นส่วนตัว ไอ้แก่แซ่กังต้องตายอย่างเดียว!
“ไปทางนั้น”เจียหรูชี้ไปทางด้านข้างกระโจม ด้านนั้นเป็นที่อาบน้ำบริเวณนั้นมีทหารเฝ้าอยู่ไม่กี่คน หากคิดจะบุกฝ่าออกไปออกไปทางด้านข้างยังมีโอกาสรอดมากกว่านางอยู่ที่นี่มานานจนพอจะรู้เรื่องราวอยู่บ้างหยางถิงเฟิงพยักหน้ารับแล้วก้าวนำไปทันทีขณะที่เดินผ่านราวตากผ้าเขาก็หยิบผ้ามาผืนหนึ่งยื่นส่งไปให้นางเจียหรูรับผ้ามาพันห่อตัวเองเอาไว้แล้วเดินตามหนุ่มน้อยไปหยางถิงเฟิงมองไปทางชั้นวางอาวุธ แล้วเลือกทวนยาวมาเล่มหนึ่งกับกระบี่อีกเล่มหนึ่งส่วนมีดสั้นในมือเขาก็เก็บยัดใส่ซองหนังข้างหน้าแข้งเอาไว้ มีดนี้อาบยาพิษอย่างน้อยก็ยังมีประโยชน์อยู่
เมื่อเดินออกไปด้านข้างหยางถิงเฟิงจึงเห็นว่าตรงส่วนนี้เป็นที่อาบน้ำ เขาชะเง้อคอมองเลยฝาผนังออกไปเห็นทหาร 3 คนยืนเฝ้าอยู่
เขาจึงหดศีรษะลงทันทีคิดคำนวณอยู่ในใจ ตัวเขาบุกฝ่าออกไปพอได้อยู่ แต่ว่าแม่นางที่อยู่ข้างหลังหากว่าติดตามเขาฝ่าออกไปจริงๆ นางจะตายน่ะซิ เขาจึงหันไปกระซิบถาม“มีที่ใดให้เจ้าพอจะซ่อนตัวได้ก่อนไหม?”
“ไม่มีหรอก”เจียหรูส่ายหน้า หยางถิงเฟิงจึงกระซิบบอก “ข้าตัวคนเดียวพอจะบุกฝ่าออกไปได้หากเจ้าตามข้าไปด้วย ข้าเกรงว่าเจ้าจะถูกลูกหลงเอาได้”
เขาบอกแล้วคิดๆ แผนการสีหน้าเคร่งเครียด เจียหรูมองเขาแล้วถามว่า “เจ้าเมืองอี้เป็นอย่างไรบ้าง?”
“เขาตายแล้วตอนที่ข้าบุกเข้าไปในเมือง เขาก็ตายอยู่ในคุกแล้ว” หยางถิงเฟิงตอบตามความจริงไม่คิดปิดบังนาง เจียหรูได้ยินเช่นนั้นก็เข่าอ่อนยวบลงไป “ท่านพ่อข้าตายแล้วรึ?ฮือๆๆๆ...”
นางน้ำตาไหลออกมาหยางถิงเฟิงไม่พูดอะไร เขาชะเง้อคอมองเลยฝาผนังออกไปอีกครั้ง เห็นทหารที่เฝ้าอยู่3 คนนั้นพากันหันมามองทางนี้พอดี ดวงตาของทั้งสองฝ่ายสบตากันวินาทีนั้นหยางถิงเฟิงไม่อาจหลบซ่อนได้ทัน เขาตัดสินใจบุกฝ่าออกไปทันทียกเท้าถีบฝาผนังที่ไม่มั่นคงแข็งแรงจนมันล้มลงไปเสียงดังโคร้ม!
“เฮ้ย!” ทหาร 3 คนตกใจร้องคนละคำ หยางถิงเฟิงพุ่งตัวออกไปเหยียบบนฝาผนังที่ล้มลงพื้นจนฝุ่นฟุ้งตลบพลางหันไปบอกเจียหรูว่า “แม่นางรีบตามข้ามาเร็ว”
เจียหรูรีบตั้งสตินางลุกขึ้นวิ่งตามหนุ่มน้อยคนนั้นไป
หยางถิงเฟิงไม่รอช้าสองมือกำทวนกำกระบี่มั่นแล้วทิ่มแทงฟาดฟันใส่ทหารทั้ง 3 คนอย่างรวดเร็ว ทหารทั้ง 3คนไม่ทันได้ตั้งตัวดีๆ กว่าพวกเขาจะตั้งตัวตั้งสติได้สตรีร่างสูงโปร่งคนนั้นก็มาถึงตรงหน้าพวกเขาแล้ว ทวนแทงออกฉึก!
กระบี่ฟันฉั๊วะ!
ทำให้ทหาร 2คนร้องออกมา “โอ๊ย!”
คนหนึ่งถูกทวนแทงเข้าที่ท้องคนหนึ่งถูกฟันเข้าที่ศีรษะ เลือดไหลอาบลงมา ทหารอีกคนพุ่งเข้าไปสู้กับสตรีคนนั้นแต่ว่าหยางถิงเฟิงว่องไวกว่า เขาชักทวนออกจากท้องทหารคนแรกดึงกระบี่กลับมาจากทหารคนที่ 2 เขายกกระบี่ตั้งรับดาบใหญ่จนเสียงดังเคร้ง!
เกิดประกายไฟแลบออกมาทหารคนที่ 3 รีบดึงดาบกลับ แต่ว่าก็ยังช้าไป ทวนยาวแทงพุ่งมา แทงเข้าสีข้างของเขาฉึก!
“โอ๊ย!” ทหารคนที่ 3 ร้องออกมาเขาสวมเกราะอยู่แต่ว่าสตรีคนนี้รู้ว่าควรจะโจมตีอย่างไรทุกการโจมตีล้วนมีเป้าหมายที่รอยต่อชุดเกราะ ทำให้ชุดเกราะไม่อาจป้องกันได้เลย
“ไปเร็ว!” หยางถิงเฟิงหันไปเร่งเจียหรู เจียหรูรีบตามหลังเขาไปติดๆนางอยากหนีไปตั้งนานแล้ว แต่ไม่มีโอกาสสักทีตอนนี้มีโอกาสแล้วนางย่อมไม่ปล่อยโอกาสให้หลุดลอยไปแน่นอน เอาชีวิตรอดได้ก่อนเรื่องอื่นค่อยคิดทีหลัง นางกำผ้าที่ห่อตัวแน่นพลางวิ่งตามหลังหนุ่มน้อยไป
“เสียงอะไรวะ?”เสียงดังมาจากทางด้านข้าง หยางถิงเฟิงหันไปมองก็เห็นทหารกลุ่มหนึ่งกำลังเดินมาเขาจึงพุ่งเข้าใส่ทหารกลุ่มนั้น “ย๊ากกกก...”
“เฮ้ย!” ทหารร้องคำหนึ่งแล้วยกทวนขึ้นต้านตามสัญชาตญาณแต่หยางถิงเฟิงใช้ฝีไม้ลายมือที่ว่องไวกว่าแทงทวนเข้าใส่ทหารที่เดินนำหน้าสุด ฉึก!
“โอ๊ย!”
ทวนแทงทหารคนนั้นหยางถิงเฟิงไม่รอช้าดึงทวนกลับมาแล้วจ้วงแทงใส่คนอื่นต่อแต่ทหารกลุ่มนี้ไม่ใช่ทหารปลายแถวพวกเขาสามารถอารักขากระโจมแม่ทัพใหญ่ได้ล้วนอาศัยฝีมือไต่เต้าจนได้ตำแหน่งมาดังนั้นพวกเขาจึงมีฝีมือการต่อสู้ในระดับดีเยี่ยมเลยทีเดียว เห็นศัตรูเป็นสตรี 2คน พวกเขาก็ไม่ประมาท รีบกระจายตัวโอบล้อมสตรีทั้งสองคนเอาไว้
“นี่มันอนุของท่านแม่ทัพใหญ่นี่”ทหารคนหนึ่งเอ่ยขึ้นมา ทหารอีกคนพลันตะคอกใส่สตรีทั้งสองคน “หึ! คิดหนีรึ พวกเจ้าจะหนีไปไหนได้ วางทวนลงซะ!”
“ได้! วางบนหัวเจ้าไง” หยางถิงเฟิงเอ่ยพลางยกทวนฟาดใส่ศีรษะคนที่ตะคอกทันทีทหารคนนั้นรีบถอยหลบไป ปลายทวนเฉียดหมวกเกราะจนได้ยินเสียงขูดจางๆ ทีหนึ่งหยางถิงเฟิงฟันกระบี่ดักทางทำให้ทหารคนนั้นหลบไม่ทันจึงถูกดาบฟันโดนเกราะที่แขนเสียงดังเคร้ง!
“โอ๊ะ!” ทหารคนนั้นรีบเบี่ยงหลบไปอีกด้าน
หยางถิงเฟิงไม่ได้ตามไปเพราะเขาเหลือบเห็นทหารอีก2 คนเงื้อดาบมาทางซ้ายและขวา เขาจึงใช้ทวนและกระบี่ต้านรับศัตรูจากทางซ้ายและทางขวาทหารที่อยู่ข้างหลังก็พุ่งเข้าไป เงื้อดาบยกขึ้นฟันอย่างไม่ปรานีปราศัย
“ระวัง!” เจียหรูร้องตะโกนเตือน หยางถิงเฟิงเหล่มองข้างหลังแวบหนึ่งทวนต้านทหารคนหนึ่ง กระบี่ก็ต้านทหารอีกคน
เจียหรูเห็นสถานการณ์คับขันเช่นนั้นนางจึงใช้ร่างตัวเองบังด้านหลังของหนุ่มน้อยเอาไว้ทำให้คมดาบที่ฟันลงมาฟันถูกไหล่และแผ่นหลังของนาง ฉั๊วะ!
“หึ!”ทหารที่ฟันดาบใส่อนุคนล่าสุดของท่านแม่ทัพใหญ่แค่นเสียงคำหนึ่งอย่างไม่สบอารมณ์เท่าไหร่เขาไม่ต้องการฆ่าอนุคนนี้ แต่เป็นนางเองที่รนหาที่ตายพุ่งเข้ามาขวางดาบ
“เจ้า!” หยางถิงเฟิงเอ่ยคำหนึ่ง มือทั้งสองก็ออกแรงดันดาบของศัตรูพลางหมุนตัวทำให้ดาบของทหารสองคนทางซ้ายและขวาถูกแรงกระแทกจนถอยไปหยางถิงเฟิงหันไปมองเจียหรูที่ทรุดฮวบลงกับพื้นเจียหรูเองก็เงยหน้ามองหนุ่มน้อยคนนั้น พลางเอ่ยว่า “หนีไปซะ”
นางพูดแล้วก็ล้มลงไปนอนกับพื้นเลือดไหลอาบย้อมพื้นดินจนแดงฉาน หยางถิงเฟิงมองนางด้วยสายตาเรียบเฉียเขาเห็นนางล้มลงไปเช่นนั้นแล้ว อีกทั้งเลือดยังไหลอาบย้อมพื้นถึงขนาดนั้นเขารู้แน่ว่านางต้องตายแน่นอนไม่อาจช่วยนางได้แล้วเขาจึงตัดใจทิ้งนางไว้อย่างนั้นแล้วแทงทวนใส่ทหารที่ฟันนาง เคร้ง!
“โอ๊ะ!” ทหารคนนั้นถูกทวนแทงเข้าที่ท้องแม้ว่าจะมีเกราะบังอยู่ก็ตามแต่ว่าแรงที่กระแทกมาก็ทำให้เขารู้สึกจุกๆ ไปครู่หนึ่ง
“ย๊ากกกก...”หยางถิงเฟิงไม่รอช้าเขารีบบุกฝ่าหนีออกไป เขาจะต้องรอดออกไปให้ได้!
ด้วยแรงฮึดทำให้เขารู้สึกราวกับมีพลังมหาศาลเพิ่มพูนขึ้นมาทวนในมือแทงออกพลางฟาดฟันออกไป กระบี่ก็ฟาดฟันออกไปจนทำให้ทหารที่ล้อมเขาอยู่ไม่อาจสู้ได้ เขาก็พุ่งหนีไปหมายจะไปรวมตัวกับท่านพ่อให้เร็วที่สุด ตัวเขาพุ่งฝ่าวงล้อมออกไป
Donate
เชิญบริจาคให้ไรท์ได้ทาง บัญชี ธ.กสิกรไทย
เลขบัญชี 084-3-79715-6
ชื่อบัญชี น.ส.แสงแข ช้วนใย
หรือทาง True Money wallet :098-651-1489
จะบริจาค 1 บาท 2 บาทก็ได้ค่ะ
ติดตามข่าวสารและพูดคุยกับไรท์เตอร์ได้ทาง
เพจ readfree.in ค่ะ
https://www.facebook.com/readfree.in/
ทางเว็บไซต์ www.readclub.in ค่ะ
และทาง Line Official Account : @www.readclub.in
ขอบคุณรีดเดอร์ทุกท่านที่เข้ามาอ่านค่ะ
2.40M
![เจ้าของร้านพิศวง [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1721126392_62129049.webp)
![[จบ] แม่ปากร้ายยุค 80](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1664518889_43567285.webp)
![มังกรพิชิตฟ้าออนไลน์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1727670317_62269292.webp)
