ตกเย็น...
พี่สะใภ้ถามไถ่เื่ราวของน้องสาวจนหมดเปลือก และไม่ลืมที่จะถามไถ่สารทุกข์สุกดิบของน้องเขยด้วย ั้แ่ที่ฝ้ายตั้งท้อง เธอก็ไม่ค่อยสบอารมณ์กับสามีเท่าไหร่นัก แถมบางวันยังเหม็นหน้าจนอ้วกออกมาไม่หยุด เมื่อพี่สาวได้ยินเช่นนั้นก็ทำทีเป็ห่วงเป็ไยขึ้นมาทันที ก่อนจะตีเนียนเล่นบทละครเพื่อหลอกล่อให้สองสามีภรรยาอยู่ห่างกัน
“ถ้าแพรเหม็นขี้หน้าภพขนาดนั้น ก็ให้เขาไปนอนอีกห้องสิ”
“ฝ้ายเคยบอกแล้ว แต่พี่ภพไม่ยอม เขากลัวว่าแพรจะเจ็บท้องตอนกลางคืนน่ะค่ะ”
“จริงหรอ แล้วอย่างนี้อาการเราจะไม่แย่มากกว่าเดิมใช่มั้ย เหม็นขี้หน้าสามีแบบนี้จะไม่อ้วกทั้งวันเลยหรอ”
“ไม่รู้สิคะ เฮ้อ”
“ถ้าไม่แยกกันตอนนี้เดี๋ยวก็เป็เื่ใหญ่ คนมีเหตุผลแบบภพ….พี่ว่าเขาน่าจะเข้าใจนะ”
“ก็จริงของพี่แพร”
“ถ้าอย่างนั้น…ให้ภพมานอนอีกห้องแล้วกัน ส่วนพี่จะไปนอนเป็เพื่อนแพรเอง”
“ดีเลยค่ะ”
ใบหน้าพี่สาวฉีกยิ้มกว้าง ก่อนจะขออาสาเป็คนจัดเตรียมและสับเปลี่ยนห้องนอนให้ด้วยตัวเอง เมื่อชายหนุ่มเลิกงานมาถึงบ้าน เขาก็พบว่าข้าวของทุกอย่างถูกย้ายมายังห้องนอนของพี่สะใภ้เรียบร้อยแล้ว แม้จะไม่พอใจกับการตัดสินใจของภรรยา...แต่สายตาของผู้หญิงคนหนึ่งก็ทำให้ภพไม่กล้าพูดอะไรต่อ
“มาทานข้าวเย็นก่อนสิจ๊ะภพ”
“ผมเหนื่อยน่ะครับ ขออาบน้ำแล้วขึ้นนอนเลยก็แล้วกัน”
“แต่พี่ทำอาหารไว้เยอะเลยนะ”
“เอ่อ…เก็บไว้ในตู้เย็นก็ได้ เดี๋ยวผมอุ่นกินตอนเช้า”
“…..ได้จ๊ะ”
แพรไหมลุกขึ้นจากโต๊ะอาหาร ก่อนจะเก็บทุกอย่างเข้าตู้เย็น เธอและน้องสาวได้ทานมาก่อนหน้านั้นแล้ว และตอนนี้ฝ้ายก็ขึ้นไปนอนที่ห้องเรียบร้อย ด้วยความที่อุ้มท้องขนาดใหญ่ มันจึงทำให้น้องสาวอ่อนเพลียและเผลอหลับไปในที่สุด
แต่พี่สาวพึ่งนึกขึ้นได้ว่าห้องนอนอีกห้องไม่มีแอร์...
เธอจึงเป็ห่วงความเป็อยู่น้องเขยขึ้มาทันใด ใบหน้าวันนี้ดูจะไม่พอใจเอามากๆ เห็นทีคงต้องเข้าไปเคลียร์ใจกันให้รู้แล้วรู้รอด!
“ดูเหมือนอาบแค่น้ำคงจะยังไม่พอนะ….ภพ”
เมื่อเวลาผ่านไป...
ร่างระหงของพี่สะใภ้ก็เดินออกมาจากห้องนอน เธอมุ่งตรงไปยังห้องอีกห้องที่น้องเขยหลับอยู่ แม้ฝ่ายชายจะล็อคกลอนแ่า แต่ก็ใช้ว่าพี่สาวเ้าเล่ห์จะไม่มีกุญแจ เธอได้มันมาจากน้องสาวั้แ่เช้า และกุญแจดอกนี้ก็ได้เสียบลึกเข้าไปไขกลอนประตูจนปลดล็อคได้อีกครั้ง!
“อื้อ ร้อนขนาดนี้….นอนไปได้ยังไง”
แพรไหมจ้องมองไปยังร่างสูงใหญ่ที่ถอดเสื้อนอนแผ่กายกลางเตียงเล็กๆ...
หลังจากที่อาบน้ำเสร็จภพก็ทิ้งตัวนอนทันที ความเหนื่อยล้าจากที่ทำงานทำให้ชายหนุ่มเผลอหลับไปอย่างรวดเร็ว แม้จะมีพัดลมตัวเล็กอยู่ข้างเตียง แต่มันก็ไม่ได้ช่วยให้เม็ดเหงื่อหยุดไหลเยิ้มตามร่างกายได้ ดวงตากลมโตจ้องมองเรือนร่างกำยำล่ำสันที่เคยกระแทกตัวเองอย่างหนักหน่วง...
แพรไหมคิดถึงลำเอ็นโตๆของน้องเขยเหลือเกิน...
คิดถึงเสียจนไม่สนว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อจากนี้!
533
