ตำนานผู้วิเศษ

...

เซี่ยซีหานตอนนี้ ใบหน้าของเขามีแต่รอยยิ้มอันมีความสุข

'ทุกคนคือโจร หากข้าปล้นพวกมัน ข้าก็จะไม่มีความผิดและเป็นการทำความดี รวยแล้วข้ากำลังจะรวยแล้ว พวกมันเก่งสุดก็แค่อย่างมากนักรบสองดาบ พี่ชายเทียนเจี๋ยบอกว่า ข้าอาจจะมีฝีมือเทียบเท่านักรบสี่หรือห้าดาบ ดังนั้น พวกมันทุกคนไม่คณามือข้า ข้าแค่อย่าเกร็ง แล้วจัดการกับพวกมันทีละคนก็พอ คิกคิก'

เซี่ยซีหานเบี่ยงตัวหลบดาบใหญ่ของโจรอ้วนได้อย่างง่ายดาย

ตงตงตกใจ มันวิ่งหนีและรีบไปกอดต้นไม้ต้นใหญ่ต้นหนึ่งที่อยู่ไม่ไกล ดูท่ามันจะรู้จักการเอาตัวรอดอย่างดี

"ช่วยข้า" โจรอ้วนเริ่มรู้ถึงความไม่ธรรมดาของเซี่ยซีหาน กลุ่มโจรนับสิบกระโจนเข้ามาหาเซี่ยซีหานด้วยความรวดเร็ว

แต่สำหรับเซี่ยซีหานโจรทั้งหมดไม่ใช่ปัญหาของมันเลย พวกนี้เชื่องช้าเป็นอย่างมากเมื่อเทียบกับเจียตัวและพี่ชายถางเทียนเจี๋ย มันก็เหมือนกับว่าหากคุณก้าวข้ามขุนเขาใหญ่ไปแล้ว เนินเขาเล็กๆ ก็ไม่ใช่ปัญหาอีกต่อไป

"!!!ระวัง" เสียงโจรชั่วใบหน้าเหี้ยมเกรียมแผดเสียงดัง นั่นเพราะมันพบว่า ตอนนี้รอบตัวเซี่ยซีหานต้นไม้ใหญ่น้อยจำนวนมากพริ้วไหว ราวกับเป็นต้นหญ้าหรือผืนผ้าที่ต้องลม

สิ่งนี้น่ากลัวและมีความหมายในตัวมันเอง

"!!!ชายคนนี้มันคือผู้วิเศษที่แท้จริง" เสียงของโจรชั่วใบหน้าเหี้ยมเกรียมดังและก้องกังวานมาก

เหล่าโจรจำนวนมากที่ซุ้มรุมเซี่ยซีหานตกตะลึง บางคนไหวตัวและเริ่มคิดหนี แต่ดูท่าจะสายไปมาก

เมื่อเซี่ยซีหานอยู่ในที่ที่มีต้นไม้และดิน ศักยภาพด้านผู้วิเศษของเซี่ยซีหานคล้ายไร้ขีดจำกัด พลังโอน่าอันบริสุทธิ์ของมันสามารถควบคุมต้นไม้และธาตุดินธาตุรอบตัวได้อย่างสมบูรณ์ กิ่งไม้จำนวนมากงอกยาว ก่อนจะคว้าจับร่างและรัดคอเหล่าโจรคนแล้วคนเล่า

"ฆ่าจะฆ่าเจ้า" โจรชั่วใบหน้าเหี้ยมเกรียมจับง้าวยาวของตัวเอง มันพุ่งตัวเข้าหาเซี่ยซีหาน ร่างมีไอปราณปรากฏระอุทั่วร่าง ในฐานะนักรบสองดาบ มันรู้ดีว่าจุดอ่อนของผู้วิเศษคืออะไร

นั่นคือศักยภาพด้านร่างกายที่เชื่องช้า พวกเขาไร้ศิลปะการต่อสู้ระยะประชิดโดยมาก หากมันเข้าหาเซี่ยซีหานได้ มันมั่นใจว่าจะฆ่าเซี่ยซีหานได้ นอกจากนั้นในเมื่อเซี่ยซีหานเป็นผู้วิเศษ ก็ยังมีความหมายอื่นๆ แฝงอีก นั่นคือความมั่งคั่งอันไร้ขีดจำกัด

แม้แต่ศพของผู้วิเศษก็ยังทำให้มันรวยได้ ดวงตาของโจรชั่วใบหน้าเหี้ยมเกรียมปรากฏความโลภอย่างไม่ปกปิด

มันเข้าประชิดเซี่ยซีหานได้อย่างรวดเร็ว เมื่อมันพุ่งตัวไปถึงตรงหน้าของเซี่ยซีหาน อยู่ๆ ร่างมันก็หายไปจากระยะสายตาของเซี่ยซีหาน

ลูกน้องโจรที่ถูกตรึงด้วยรากไม้ที่ร้อยรัดร่าง ต่างมองไม่เห็นการเคลื่อนไหวของหัวหน้าโจรชั่วใบหน้าเหี้ยมเกรียมผู้นี้แม้แต่น้อย

"ช้า..." เสียงของเซี่ยซีหานเรียบง่าย รากไม้ก่อรูปเป็นหมัด สำหรับทุกคน หมัดจากรากไม้มันชกไปที่ความว่างเปล่า แต่ในพริบตา เสียงปะทะกลับดัง หน้าของหัวหน้าโจรชั่วใบหน้าเหี้ยมเกรียม ยุบและเจิ่งนองไปด้วยเลือด มันกลิ้งอย่างน่าสมเพช ไม่รอให้มันมีโอกาสตั้งตัว รากไม้ที่ปลายยอดเป็นรูปหมัดรัวเร็วเข้าร่างของมัน มันเร็วราวกับกระสุนปืน !!!ตุบตับตุบตับ

"พอ... พอแล้ว ได้โปรดเมตตาข้า"

ใบหน้าเซี่ยซีหานมีรอยยิ้มประดับ มันไม่จำเป็นต้องแสดงศิลปะการต่อสู้ มันก็สามารถจัดการกับเหล่าโจรทั้งหลายได้อย่างง่ายดาย ลำคอของหัวหน้าโจรชั่วใบหน้าเหี้ยมเกรียม รากไม้รัดคอ จากนั้นมือสองข้างมันก็ถูกผนึกไว้ด้านหลัง รากไม้เหนียวรัดมือและคอมันอย่างสมบูรณ์

เซี่ยซีหานไม่ได้ฆ่าพวกเขา แต่มันหวังในผลประโยชน์อื่นๆ มากกว่า

"พวกเจ้าช่วย พาข้าไปเยี่ยมบ้านพวกเจ้าหน่อยได้รึไม่ ในความหมายของข้าคือ ข้าจะไปปล้นบ้านพวกเจ้านะ ข้าให้เวลาพวกเจ้าตัดสินใจ มอบสมบัติทุกอย่างให้ข้า หรือเลือกที่จะตาย" พูดจบเซี่ยซีหานยิ้มกว้างมาาาาก

ไม่ต้องคิดมากก็รู้ว่า เหล่าโจรทั้งหลายจะตอบเซี่ยซีหานว่าอย่างไร แต่ละคนเริ่มกล่าวคำสรรเสริญเซี่ยซีหานราวกับเป็นพระผู้มาโปรด

ตงตงวิ่งกลับมา จับร่างเซี่ยซีหานยืนบนหัวของมันอย่างโอ้อวด

เซี่ยซีหานเหล่สายตามองตงตง "ไอ้เจ้านี่มันช่างรู้งาน ตงตงจริงๆ เอ็งไม่ใช่หมีโง่ใช่ไหม แต่เป็นหมีฉลาดแบบบิดา" เซี่ยซีหานลูบศีรษะตงตงอย่างพอใจ ตงตงยิ้มสดใส

...

ก้าวเดินลึกไปในป่า เซี่ยซีหานจินตนาการในใจ ครั้งนี้มันเริ่มพึ่งรู้สึกเหมือนพระเอกต่างโลก

การปล้นคือหนึ่งในกิจวัตรที่พระเอกตัวจริงควรจะมี คิกคิก...

แต่นั้นไม่ใช่ว่าเซี่ยซีหานอยากเป็นเช่นพระเอกในนวนิยาย ถึงตอนนี้มันก็ยังไม่คิดว่าการฆ่าคนเป็นสิ่งที่ดี

เมื่อเดินใกล้บริเวณค่ายโจร เหล่าโจรที่โดยเซี่ยซีหานจับต่างเริ่มใบหน้าชื่นบานขึ้น เมื่อเซี่ยซีหานสัญญาว่าจะไม่ฆ่าพวกมัน

เขาต้องการแค่เป็นโจรเพื่อปล้นโจร

โดยที่เซี่ยซีหานไม่สังเกต โจรบางคนได้เริ่มทำอะไรแปลกๆ โดยเฉพาะคนที่มีใบหน้าเจ้าเล่ห์ มือของมันที่ถูกตรึงด้วยไม้ธาตุของเซี่ยซีหาน แต่มันยังแอบเดินไปยังต้นไม้ที่ดูธรรมดาต้นหนึ่ง แต่ในมุมหนึ่งของต้นไม้นั้น มีอักษรเวทย์บางอย่างอยู่

ถ้าเป็นคนในวงการผู้วิเศษตัวจริง และรู้เรื่องวงจรเวทมนตร์ พวกเขาจะรู้ได้ทันทีว่าอักษรเวทย์เหล่านี้ คือ 'มนตราชุดหนึ่ง'

โจรใบหน้าเจ้าเล่ห์แตะสัมผัสมันด้วยรอยยิ้ม จากนั้นมือเขาก็ขีดเขียนบางอย่างที่ชุดมนตรานี้อย่างรวดเร็ว ใจความคือ 'มีผู้วิเศษที่แท้จริงปรากฏตัว เขาใช้เวทย์ธาตุไม้ได้'

จากนั้นโจรใบหน้าเจ้าเล่ห์ก็รีบเดินกลับเข้ากลุ่มอย่างรวดเร็ว เซี่ยซีหานไม่ได้สังเกตเห็น นั่นเพราะเขานั่งอยู่บนหัวตงตงและชื่นชมทัศนียภาพสีเขียวของป่าและธรรมชาติที่เขาไม่ได้พบมาหลายปี

...

ค่ายโจรเซี่ยซีหานเห็นได้แต่ไกล

มันคือบ้านบนต้นไม้ที่ไม่มีรั้ว พวกมันมีทรงกลม เซี่ยซีหานรู้สึกว่าบ้านโจรเหล่านี้สร้างสรรค์อย่างประหลาด ราวกับเป็นวิลล่ากลางป่าเขา มันดูเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติมาก เซี่ยซีหานชื่นชม

แต่ในขณะที่เซี่ยซีหานนั่งอยู่บนหัวของตงตงนั้น ครู่หนึ่งเซี่ยซีหานปวดหัวจี๊ด ภาพนิมิตรเกิดในห้วงสำนึกมันราวกับภาพสยองขวัญ

ภาพหน้าประตูของบ้านบนต้นไม้หลังหนึ่งปรากฏในหัวมัน จุดสังเกต หน้าประตูบ้านหลังนี้มีเครื่องรางไม้รูปสตรีกลับหัวปรากฏอยู่ ภาพนี้ปรากฏขึ้นแวบหนึ่งและหายไป

จากนั้นก็ปรากฏภาพที่สอง ภาพที่สาม ทุกภาพปรากฏอย่างรวดเร็วแล้วหายไป ราวกับเป็นภาพแฟลชที่สว่างวาบหนึ่งเสี้ยวอึดใจและหายไปอย่างสมบูรณ์

ภาพที่สองและสามที่เซี่ยซีหานเห็นจากนิมิต ทำให้ใบหน้าเซี่ยซีหานตึงเครียดถึงขีดสุด

ร่างมันสั่น สั่นอย่างไม่เคยเป็น ทำไมกัน

ปรากฏการณ์ภาพนิมิตนี้ของเซี่ยซีหาน มันคงเป็นเช่นเดียวกับเจียตัว

ใช่แล้วตอนนี้เซี่ยซีหานบรรลุก้าวแรกเล็กๆ ของจิตนักรบ หรือที่ระบบของมันเรียกว่าจิตแห่งราชัน

สิ่งนี้เกิดขึ้นหลังจากการที่เซี่ยซีหานต่อสู้กับพี่ชายถางเทียนเจี๋ย มันเอาชนะความกลัวของตัวเอง ทำสิ่งที่ไม่เคย

การต่อสู้ด้วยชีวิตทำให้เซี่ยซีหานบรรลุจิตแห่งราชันระดับหนึ่งได้ ในที่สุดหลังจากมันติดค้างมาที่ 99.99% มานาน

ดังนั้นตอนนี้ เซี่ยซีหานจึงมีสัญชาตญาณของนักรบอยู่กับตัว ระบบของมันเรียกภาพนิมิตที่พึ่งเกิดขึ้นของเซี่ยซีหานว่า 'ญาณหยั่งรู้' แต่เจียตัวและอาวุโสเหอหมิ่นเรียกสิ่งนี้ว่า 'ลางสังหรณ์แห่งนักรบ'

แต่ไม่ว่ามันจะเรียกว่าอะไร ตอนนี้เซี่ยซีหานได้เห็นภาพบางอย่าง มันเป็นบางอย่างที่ทำให้ร่างของเซี่ยซีหานสั่นสะท้าน

"คุณชายท่านเป็นอะไรไปหรือขอรับ ใบหน้าของท่านดูไม่ดีเลย อีกนิดเดียวท่านก็จะได้รับทรัพย์อันมากมายของพวกเราแล้ว" โจรผู้ประจบสอพลอคนหนึ่งพูดขึ้น ก่อนจะยิ้มกว้างจนเห็นฟันที่ไม่เต็มปากของมัน

เซี่ยซีหานตอนนี้มันนิ่ง นิ่งจนน่ากลัว มันหันมองไปยังโจรผู้ประจบสอพลอที่ฟันไม่ครบซี่

และพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง แล้วแววตาราวกับปีศาจ

"ข้าต้องการไปที่บ้านหลังหนึ่ง โดยที่บ้านหลังนั้นมีเครื่องรางไม้สลักรูปสตรีห้อยหัวกลับด้านอยู่ที่ประตูหน้าบ้าน"

เหล่าโจรทั้งหลายครู่สั้นยืนนิ่งร่างแข็งคล้ายคนที่ถูกสาป

แม้แต่ 'ฮุย' โจรชั่วใบหน้าเหี้ยมเกรียม มันยังใบหน้าซีดขาว แสดงความกังวลออกมาอย่างชัดเจน เมื่อเซี่ยซีหานพูดถึงประตูบ้านที่มีสัญลักษณ์เป็นรูปสลักสตรีห้อยหัวกลับด้าน

ทำไมกัน?