ยุทธเวทผลาญปีศาจ

        สวีหยางอี้ไม่เอ่ยคำใด กล้ามทั่วร่างกายของเขาตื่นตัวขึ้นทันที!

        เลือดอุ่นผ่าวไหลเวียนอยู่ในเส้นเลือด หัวใจเต้นระส่ำรุนแรงในทรวงอก

        บิดเอว เกร็งหน้าท้อง พละกำลังทั้งหมดของตัวเองรวมอยู่ที่หมัดก่อนซัดโจมตีออกไป!

        “ตู้ม!” หมัดของทั้งสองที่อยู่ห่างกันเพียงคืบปะทะกันอย่างจังต่างฝ่ายต่างมองเห็นประกายไฟที่เต้นพลิ้วไหวอยู่ในดวงตาของอีกฝ่าย

        นาทีนี้ ราวกับทุกสรรพรอบข้างอันตรธานหายไป

        แต่ละฝ่ายต่างเป็นเงาที่ร่างเคลื่อนไหวเพียงหนึ่งเดียวในดวงตาของตัวเอง

        หอบพลังราวกับคลื่นสมุทรกระเพื่อมผ่านหมัดของสวีหยางอี้เข้ามานั่นเป็นแรงซัดของฉู่เจาหนาน เขารับรู้ขึ้นมาทันทีว่าตัวเองแข็งแกร่งกว่าอีกฝ่าย! 

        ขบฟันเบาๆ กล้ามเนื้อทั้งร่างเกร็งกระชับอยู่ในท่วงท่าที่ดีที่สุดจากนั้นหมัดซ้ายก็ซัดออกไปอย่างไม่พูดพร่ำทำเพลง

        ไร้ท่วงท่าอันงามสง่า ไร้กลเม็ดอันแพรวพราวเป็นเพียงการปะทะด้วยพลังกันอย่างซึ่งๆ หน้า!

        ความเร็วของฉู่เจาหนานก็รวดเร็วใช้ได้เหมือนกันขณะที่หมัดซ้ายของสวีหยางอี้ซัดออกไป หมัดขวาของเขาก็สวนเข้ามาปะทะทันที!

        หมัดทั้งสองยังไม่ทันปะทะกันสวีหยางอี้เปลี่ยนเป็นคลายมือออกหมายบีบคออีกฝ่ายเอาไว้ฉู่เจาหนานก็ตอบโต้แทบจะในเวลาเดียวกัน เปลี่ยนวิถีหมัดหมายต่อยเข้าขมับอีกฝ่าย

        ช่วงวินาทีที่จะเข้าปะทะ ทั้งสองฝ่ายต่างชักมือกลับมาอย่างฉับไวเพื่อป้องกันไม่ให้อีกฝ่ายทำร้ายจุดนั้นได้

        เหมือนกับร่างกายตอบสนองเองอย่างอัตโนมัติเท้าขวาของสวีหยางอี้ที่ใช้เตะอันดับหนึ่งคนก่อนจนกระเด็น ตอนนี้ได้เตะพุ่งออกไปกระแสลมปะปนเศษหินจากพื้นที่เกิดจากแรงเตะพุ่งเข้าใส่อีกฝ่ายทันทีรวดเร็วเสียจนได้ยินเสียงแหวกอากาศ!

        ในเวลาเดียวกัน ฉู่เจาหนานชักแขนกลับมาตั้งรับก่อนยกขาขวาขึ้นและแทงเข่าเข้าไปที่ข้างเอวสวีหยางอี้อย่างรุนแรง

        “ปึ้งๆๆๆ!” ท่ามกลางม่านพลังปราณป้องกัน เงาร่างทั้งสองโฉบผ่านแวบวับอย่างรวดเร็วมีเพียงผู้ฝึกตนขั้นเลี่ยนชี่ระดับปลายขึ้นไปเท่านั้นที่มองตามการเคลื่อนไหวของพวกเขาทันส่วนผู้ฝึกตนขั้นเลี่ยนชี่ระดับกลาง และคนธรรมดาจากหลากหลายตระกูลและองค์กรต่างๆได้แต่เหลือกตาจ้องมองเงาร่างพรึบพรับส่งเสียงกระแทกดังอุดอู้ออกมาอย่างไม่ขาดสาย

        เสียงหวีดจากการเสียดอากาศดังขึ้นรอบๆ ทั้งสองคน หมัดทุกหมัดลูกเตะทุกลูกล้วนปราศจากพลังปราณ ทั้งสองต่อสู้ทางร่างกายแบบดั้งเดิมราวกับนัดหมายกันมาก็ไม่ปานเสียงหมัดกระทบเนื้อดังแล่นเข้ามาในโสตอย่างไม่หยุดหย่อน ทว่ากลับไม่มีฝ่ายใดถอยหลังกลับแม้แต่ครึ่งก้าว!

        ผู้ฝึกตนขั้นเลี่ยนชี่ระดับต้นคนหนึ่ง อดกลืนน้ำลายดัง “อึก...” ไม่ได้

        เร็ว... รวดเร็วยิ่ง!เร็วเสียจนขั้นเลี่ยนชี่จะดับต้นอย่างเขามองตามไม่ทัน!

        นี่เป็นสัตว์ประหลาดที่เทียนเต้าเลี้ยงดูมางั้นเหรอ?

        นี่เป็นพลังที่ผู้ชนะระดับมณฑลควรจะมีงั้นเหรอ?

        ไม่ไกลนัก วัยรุ่นคนหนึ่งที่เพิ่งจะเข้าสู่โลกผู้ฝึกตนได้ไม่นานกำลังอ้าปากกว้างเบิกตาจ้องมองอยู่เขามองตามไม่ทันตั้งแต่แรกเขาเพียงมองเห็นเงาวิบไหวที่เหมือนกับหมัดและขาของทั้งสองที่สวนกันไปมา

        “นี่ยังถือว่าอยู่ในขั้นเลี่ยนชี่ระดับต้นจริงๆ เหรอ?”

        เสียง “ฟุบ” ดังขึ้น ในที่สุดเงาร่างทั้งสองก็แยกออกจากกัน

        สวีหยางอี้ใช้นิ้วหัวแม่มือเช็ดคราบไหลที่มุมปากของตัวเอง

        เมื่อครู่ เขาถูกเตะไปสามครั้ง และถูกต่อยไปสิบครั้ง ทว่าอีกฝ่ายกลับยิ่งกว่า!

        ฉู่เจาหนานหายใจกระหืดกระหอบพลางเลียคราบเลือดที่มุมปากเขารู้ดีว่าตัวเองโจมตีโดนอีกฝ่ายกี่ครั้งและยิ่งรู้ดีว่าอีกฝ่ายโจมตีโดนตัวเองกี่ครั้ง

        ถูกเตะเจ็ดครั้ง ถูกต่อยอีกยี่สิบห้าครั้ง!

        ตอนนี้เขารู้สึกเจ็บระบมไปทั่วตัว!

        “นายแข็งแกร่งมาก...” สวีหยางอี้ถุยน้ำลายปนเลือดออกมา ก่อนชี้นิ้วขึ้น“ใช้ปืนสิ”

        “นายถูกฉันโจมตีใส่ยังไม่หนำใจอีกเหรอ”

        สัตว์ประหลาดชัดๆ!

        ฉู่เจาหนานกัดฟันแน่น เขามั่นใจในความแข็งแกร่งของร่างกายตัวเองมากแต่นึกไม่ถึงว่าจะเจอสัตว์ประหลาดในคราบมนุษย์ที่นี่!

        พอนึกถึงพละกำลังราวกับมังกรคลั่งเมื่อครู่ฉู่เจาหนานก็เชื่อข่าวลือก่อนนี้ขึ้นมาทันที ข่าวลือที่ว่าคนๆนี้เป็นคนฆ่าพวกบ้าคลั่ง ไม่มีทางเป็นเรื่องหลอกลวงแน่นอน!

        ตัวเขาเองก็ไม่ต่างอะไรพวกบ้าคลั่งตัวหนึ่งเช่นกัน!

        สวีหยางอี้หยุดนิ่ง ฉู่เจาหนานหลับตาลงพลันนิ่งลงเช่นกันผ่านไปราวสิบวินาที เขาจึงลืมตาทั้งสองข้างขึ้นมา

        ความเงียบสงบนี้แฝงด้วยความเยือกเย็นและไฟกระหายในการต่อสู้

        และแล้ว มือของเขาก็เลื่อนไปจับปืนที่เหน็บอยู่ข้างเอวเป็นครั้งแรก

        “กริ๊ก...” เสียงปลดกระดุมดังแผ่ว แต่เหมือนแว่วไปถึงหูทุกคน

        ครั้นเสียงนี้ดังขึ้น ในเวลาเดียวกัน เสียงปรบมืออันเบาบางหนึ่งครั้งแต่กลับได้ยินชัดเจนก็ดังขึ้นทั่วทั้งสนามเช่นกัน

        ซึ่งมาจากอิ่งซา

        เสียงปรบมือนี้เหมือนกับปลุกเร้าทุกคน ต่อจากนั้นเสียงปรบมือเปาะแปะครั้งที่สอง ครั้งที่สามก็ทยอยดังขึ้น...จนกลายเป็นเสียงปรบมือนับหมื่น

        เสียงปรบมือ “เปาะแปะ!” ดังเซ็งแซ่ทั่วทั้งสนาม!

        “เยี่ยม! เยี่ยมที่สุด! เมื่อครู่ ฉันมองตามไม่ทันเลย!”วัยรุ่นขั้นเลี่ยนชี่ระดับต้นคนหนึ่งตะเบ็งเสียงตะโกนอย่างเร้าใจจนหน้าแดงกร่ำ“พวกเขาโคตรเก่งเลย!”

        เสียงตะโกนยังไม่ทันสิ้นสุดลง อยู่ๆ ก็ถูกรุ่นพี่ที่อยู่ข้างๆเอามือมาปิดปากทันที จากนั้นน้ำเสียงที่เปี่ยมด้วยความชื่นชมก็ดังขึ้นข้างๆ หูเขา“แบบนี้สิ ถึงจะเป็นการต่อสู้เพื่อชิงจุดสูงสุดที่แท้จริง...”

        “แต่ไหนแต่ไรมา วีรบุรุษมักจะถือกำเนิดจากวัยรุ่นหนุ่มสาว...”ผู้ฝึกตนขั้นเลี่ยนชี่ระดับกลางคนหนึ่งปรบมือด้วยความปลื้มปิติแม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่แน่ใจว่าจะสามารถเอาชนะขั้นเลี่ยนชี่ระดับต้นอย่างพวกเขาทั้งสองได้หรือไม่

        “คลื่นลูกใหม่มักจะซัดคลื่นลูกก่อนหน้า...”ผู้ฝึกคนขั้นเลี่ยนชี่ระดับปลายคนหนึ่งปรบมือระรัวอย่างเอาไปเอาตายพร้อมกับส่ายหน้าไม่หยุด

        เสียงปรบมือ “เปาะแปะ...” ดังต่อเนื่องไม่ขาดสายโหมกระพือรวมกันเป็นคลื่นเสียงที่แผ่ซ่านไปทั่วสนามประลองหนึ่งในใต้หล้า

        แต่ภายในใจของคนที่อยู่บนสังเวียนกลับไม่รู้สึกหลงระเริงกับเสียงปรบมือเหล่านี้แม้แต่น้อย

        ตัวของฉู่เจาหนานโน้มไปข้างหน้าเล็กน้อยราวกับสัตว์ร้ายจ้องตะครุบเหยื่อสายตาจ้องเขม็งไปยังสวีหยางอี้ มือที่เอื้อมไปข้างๆ เอวค่อยๆ ชักปืนออกมา ปืนกระบอกนั้นทีไม่เคยแตะต้องมาก่อน

        ปืนกระบอกนี้ยาวประมาณหนึ่งฟุต ดูไม่แตกต่างจากปืนทั่วไปเท่าไรนักเพียงแต่มีอักขระสีฟ้าตามกระบอกที่ชวนให้รู้สึกถึงเสียงเพรียกพร้องจากความตาย

        สวีหยางอี้ยังไม่ได้เอ่ยปากพูดอะไร แต่เส้นผมทุกเส้นกล้ามเนื้อทุกมัดทั่วร่างกายต่างอยู่ในสภาพตื่นตัวสุดขีด

        มาแล้ว... ความรู้สึกคุกคามที่ชวนให้รู้สึกเจ็บแปลบขึ้นกลางใจมันมาอีกแล้ว

        ราบกับถูกไม้กางเขนแห่งความตายเสียบเข้ากลางอก

        สองหมัดกำแน่น ยกขึ้นตั้งระดับสายตา ดวงตาดุจนกเหยี่ยวคอยจ้องมองทุกกิริยาบทของอีกฝ่าย

        “ฉันมีลูกกระสุนสามนัด” เสียงของฉู่เจาหนานดังขึ้นท่ามกลางเสียงปรบมือ“ถ้าหลบสามนัดนี้ได้ นายชนะ”

        ฉู่เทียนอีที่กำลังมองดูเหตุการณ์ใช้มือซ้ายแตะบนแหวนที่นิ้วมือข้างขวา

        ข้างในแหวนมีสารสกัดเข้มข้นของเหล้าแห่งเซียนอยู่หนึ่งหยด

        เพียงเขากดลงบนแหวนของเหลวเพียงแค่หนึ่งหยดนี้ก็สามารถทำให้อีกฝ่ายล้มลงได้

        แต่ว่า เขาไม่อยากทำแบบนี้ ถ้าหากฉู่เจาหนานคว้าชัยชนะมาได้เขาก็ไม่จำเป็นต้องใช้วิธีนี้

        แต่ถ้าหากไม่ได้ล่ะ...

        สีหน้าของเขานิ่งสงบไม่สั่นไหว

        เสียงปรบมือทั่วทั้งสนามแผ่วเบาลงเป็นที่เรียบร้อยเหล่าผู้นำตระกูลทั้งหลายต่างพากันยกมือห้ามปรามไม่ให้คนในตระกูลส่งเสียงปรบมือเพราะพวกเขาไม่ต้องการให้มีอะไรมารบกวนการต่อสู้อันดุเดือดรอบนี้

        ไม่ว่าใครก็ดูออกว่าเมื่อครู่เป็นเพียงการหยั่งเชิง ต่อจากนี้สิถึงจะเป็นของจริง

        ฉู่เจาหนานมองพินิจผู้ชายที่อยู่เบื้องหน้า พร้อมกับใช้มือชักด้ามปืนขึ้นมาอย่างไม่ลังเลรอยบาดแผลเลือดซิบพลันปรากฏขึ้นบนมือเขาทันทีปืนพิลึกพิศวงกระบอกนี้ราวกับได้รับพลังบางอย่าง เพียงเสี้ยววินาทีนั้นพลังกดดันวิญญาณที่ให้เอาผู้ฝึกตนขั้นเลี่ยนชี่ระดับกลางขวัญผวาก็แผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วทั้งสนาม!

        ในช่วงเวลานี้ แววตาของสวีหยางอี้เคร่งขรึมเหนือสิ่งอื่นใด

        “นัดแรก” ฉู่เจาหนานพูดประโยคดังกล่างขึ้นด้วยเสียงอันแผ่วเบา “ฟุบ!”ตัวเขาหายไปในบัดดล!

        ตรงที่เดิมของเขาเหลือเพียงฝุ่นควันฟุ้งอวัยวะรับรู้ความรู้สึกทั่วร่างกายของสวีหยางอี้ตื่นตัวขึ้นทันทีประสาทสัมผัสทั้งห้าที่เฉียบคมขึ้นจากกล่องจิ๋วจับตำแหน่งอีกฝ่ายได้ในทันที!

        กลางอากาศ!

        เป็นความสูงที่สูงมาก!

        ผู้ฝึกตนขั้นเลี่ยนระดับกลางไม่มีทางกระโดดได้สูงขนาดนี้แน่นอน ตอนนี้ฉู่เจาหนานลอยอยู่เหนือพื้นขึ้นไปอย่างน้อยห้าสิบเมตร! นี่เป็นทักษะทางร่างกายที่เกิดจากพลังของวิชาปืน!

        ในเวลาเดียวกัน บังเกิดเสียงประหลาดดังขึ้นทั่วสนาม!

        “ซ่า... ซ่า...”

        ไม่มีสายลมพัดผ่าน แต่กลับปรากฏเสียงต้นหญ้าจากทุ่งหญ้าลู่ลม!

        “นี่มัน... พลังยุทธ์?!” นักเรียนคนหนึ่งส่งเสียงร้องตกใจขึ้นมาพร้อมกับมองกลางอากาศอย่างไม่อยากเชื่อ!

        สำหรับเรื่องพลังยุทธ์วิทยายุทธ์ร้อยท่วงท่าก็ถือเป็นหนึ่งในพลังยุทธ์สากลที่ง่ายที่สุดรูปแบบหนึ่งโดยยี่สิบกระบวนท่าแรกไม่สามารถฆ่าหรือทำให้ผู้ฝึกตนขั้นเลี่ยนชี่ระดับกลางบาดเจ็บได้

        พลังยุทธ์ที่แท้จริงไม่เพียงแต่มีพื้นฐานเหมือนกับวิทยายุทธ์ร้อยท่วงท่าแต่ยังสามารถสร้างความเปลี่ยนแปลงในร่างกายมนุษย์ได้ มันมีพลังมากพอที่จะทำให้พื้นฟ้าอากาศสั่นคลอนได้เลย!

        เฉกเช่น... ฉู่เจาหนานในตอนนี้!

        “แต่ผู้ฝึกตนขั้นเลี่ยนชี่ระดับกลางขึ้นไปถึงจะสามารถเรียนพลังยุทธ์ได้ไม่ใช่เหรอ?”ตอนนี้เกาเย่ในสภาพผ้าพันแผลพันอยู่รอบตัวจ้องมองฉู่เจาหนานที่ดูเหมือนกับเทพบุรุษอย่างตกตะลึงริมฝีปากสั่นระริก “เขาเป็นแค่ระดับต้น! อีกทั้งคนที่ทำการบรรลุตบะก่อนหน้านี้ไม่กี่วันก็ไม่ใช่เขา!”

        “แล้วนายคิดว่าสัตว์ประหลาดสองคนนี้ มีใครบ้างที่ฝีมืออ่อนกว่าระดับกลาง?”หลัวซานเฟิงเม้นปากแน่นก่อนสะบัดหน้าพูดขึ้นอย่างจำใจ“เรียนพลังนี้ตอนบรรลุระดับกลาง แต่ดูเหมือนว่าหากคุณสมบัติเทียบเท่าระดับกลางก็สามารถเรียนได้มากกว่า!แม้ฉันจะไม่อยากยอมรับก็ตาม แต่ว่า...”

        ดวงตาของเขาสะท้อนประกายไฟแห่งความอิจฉาออกมาเขามองไปที่สังเวียนก่อนกัดฟันพูด “หากทั้งสองคนนี้... ต่อสู้กับระดับกลางทั่วไปพวกนั้นคงไม่ใช่คู่ต่อสู้ของพวกเขา!”

        พลังยุทธ์ ในยุคโบราณเรียกว่า... วิชายุทธเวทย์

        “ซ่า... ซ่า...” เสียงของทุ่งหญ้าค่อยๆ คืบคล้านไปทั่วทั้งสนามสวีหยางอี้ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อยเขาเพียงแค่จ้องมองเงาร่างที่ลอยอยู่กลางอากาศเยี่ยงนกเหยี่ยวอินทรี

        เมื่อครู่นี้ อณูปราณพิศวงจำนวนมหาศาลระยิบระยับโอบล้อมอยู่รอบตัวเขาเขาในตอนนี้ดูเหมือนกำลังอยู่บนทุ่งหญ้าอันโล่งกว้างที่มีต้นหญ้าสูงระดับเอว

        สวีหยางอี้นิ่งสงบอยู่ท่ามกลางสถานการณ์ที่แปรเปลี่ยน เขาต้องรู้ให้ได้ว่าท่าไม้ตายของฉู่เจาหนานคืออะไร

        ฉู่เจาหนานที่ลอยอยู่กลางอากาศจับปืนด้วยมือทั้งสองข้างอย่างเคร่งขรึมเขาสูดลมหายใจเขาลึกๆ หนึ่งเฮือก “สายลมพัดผ่านผืนป่ายามวิกาล[1]...”

        “หวืด!” บนสังเวียนภาคพื้นดิน เกิดสายลมคลั่งปะทุขึ้นรอบตัวสวีหยางอี้

        หอบลมคลั่งจากทั้งหญ้ากว้างใหญ่พัดมาถึงแล้ว...ชุดลายพรางของเขาถูกพัดจนแนบเนื้อ โบกกระพือส่งเสียงพรึบพรับ

        มองเห็นแล้ว... ดวงตาของเขามองเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นกลางอากาศแล้ว

        มือทั้งสองข้างของฉู่เจาหนานสั่นระริก แขนเสื้อลายพรางฉีกขาดเผยกล้ามเนื้อที่แขนของเขาเด่นชัด ตอนนี้ เส้นเลือดตามแขนของเขาปูดโปนขึ้นมาสีหน้าซีดเผือดเป็นยิ่งนัก ราวกับกำลังแบกรับความเจ็บปวดอย่างมหาศาล

        แต่ว่า รูเล็กๆ สีดำสนิทที่จ่อเล็งมาที่ตัวเองกลับทำให้เขารู้สึกกดดันถึงขีดสุด!

        “ตุบ... ตุบ...” การเผชิญหน้ากับแรงกดดันมหาศาล ทำให้หัวใจของเขาเต้นเร็วปฏิกิริยาตอบสนองทั่วร่างกายตื่นตัว เลือดในเส้นเลือดเดือดดานพลุ่งพล่าน

        “กำลังบอกให้ฉันหนีไปงั้นเหรอ?” ดวงตาของเขาฉายแววเยือกเย็นหลังจากประสาทสัมผัสทั้งห้ากล้าแกร่งขึ้นผู้ฝึกตนมักจะรับรู้ถึงภัยคุกคามได้เฉียบคมขึ้น แต่ว่าตอนนี้เขากลับพยายามข่มหัวใจที่เต้นรัวอย่างบ้าคลั่ง ประคองความคิดที่ไหลแล่นของตัวเองและหยั่งเท้ายืนอยู่ตรงที่เดิมไม่ขยับ

        เขาต้องการปะทะกับการโจมตีนี้!

        “เกาทัณฑ์แห่งทหารรัตติกาลพวยพุ่ง[2]...”เสียงพร่าแหบดังขึ้นกลางอากาศ สวีหยางอี้ฟังออก นี่เป็นบทกลอนโบราณที่เคยได้ยินแต่ไม่รู้ว่าเพราะอะไรเขาที่อยู่ภายใต้สถานการณ์ที่อันตรายและกดดันถึงขัดสุดขนาดนี้กลับมีความรู้สึกนิ่งสงบอย่างพิศวง

--------------------------------------------------------------------------------

[1] 林暗草惊风 สายลมพัดผ่านพื้นป่ายามรัตติกาล เป็นบทกลอนวรรคแรกที่แต่งโดยหลู่หลุนนักกวีชาวจีนสมัราชวงศ์ถังโดยบทกลอนฉบับเต็มได้บรรยายถึงบรรยากาศการออกล่าตระเวนของทหารเวรดึก

[2] 将军夜引弓เกาทัณฑ์แห่งทหารรัตติกาลพวยพุ่งเป็นบทกลอนวรรคที่สองที่แต่งโดยหลู่หลุน