King of world ราชันแห่งพิภพ

​

หลุมที่ทอดยาวมาถึงฐานทัพของกองทัพก็อบลินและออร์คนี้เกิดขึ้นหลังจากวาสสืบรู้มาว่าพวกมันอาศัยอยู่ใต้ดิน ชายหนุ่มจึงได้ใช้ให้ซากทัพไส้เดือนกระหายเลือดที่มีความสามารถในการขุดดินสร้างหลุมลึกนี้ขึ้นมา

ทุกคืนนอกจากจะคอยออกล่าก็อบลินแล้ว วาสยังแวะเวียนมาที่หลุมสอดแนมนี้เป็นระยะๆ

สิ่งที่ชายหนุ่มสวมหน้ากากต้องทำก็คือการนั่งอยู่เฉยๆ เปิดหูคอยรับฟังพวกก็อบลินและออร์คพูดคุยกัน แม้ส่วนใหญ่พวกมันจะนิยมพูดคุยกันด้วยภาษาเผ่าพันธุ์ของพวกมัน แต่ก็มีบางตัวที่ชอบพูดด้วยภาษากลางเช่นกัน

วาสนั่งนิ่งคอยสังเกตและดักฟังเงียบๆ วันนี้ชายหนุ่มรู้สึกว่าฝ่ายศัตรูดูผิดปกติกว่าทุกวัน เสียงพูดคุย เสียงหัวเราะ ที่เล็ดลอดออกมาเหมือนกับว่าพวกมันกำลังยินดีกับบางอย่าง

‘หรือว่าพวกมันคิดจะจัดการกับมนุษย์อย่างเด็ดขาดแล้ว!’หัวใจวาสตกไปอยู่ตาตุ่ม

แต่หลังจากฟังไปนานๆสีหน้าของวาสก็เริ่มดีขึ้นเรื่อยๆ ครั้นรู้ว่าแม่ทัพก็อบลินของพวกมันได้สั่งถอนทัพ แล้วยิ่งคืนนี้ทั้งแม่ทัพก็อบลินและขุนพลก็อบลินต่างไม่อยู่ที่แห่งนี้

‘โอกาสช่วยเชลยมาถึงแล้ว!’

ในหัววาสแล่นเร็วจี๋คิดแผนการช่วยเหลืออย่างเร่งด่วน ถ้าพลาดโอกาสนี้ไปเขาก็ไม่รู้ว่าจะมีโอกาสอีกตอนไหน ชายหนุ่มเอาใบหน้าแนบชิดไปกับกำแพงดิน แอบใช้ดวงตาส่องผ่านรูสอดแนมโดยระมัดระวังไม่ให้ฝ่ายศัตรูสังเกตเห็น

‘ตรงนั้น!’วาสคิดในใจอย่างลิงโลด ที่อยู่ถัดไปไม่ไกลมีก็อบลินหลายตัวกำลังง่วนอยู่กับการทำอาหาร หม้อต้มอาหารกำลังเดือดปุดๆ กลิ่นอาหารลอยอบอวลไปทั่ว จากเท่าที่วาสเคยมาสอดแนม เวลานี้ใกล้จะได้เวลาแจกจ่ายอาหารของพวกมันแล้ว

ชายหนุ่มนำถุงมิติออกมา ควานหาบางอย่างอยู่ครู่หนึ่งแล้วหยิบกระปุกไม้ออกมา ภายในบรรจุไว้ด้วยยานอนหลับชนิดรุนแรง!

‘ต้องไปใกล้กว่านี้’ชายหนุ่มหยิบหินก้อนเล็กไปอุดรูไว้ตามเดิม ก่อนที่วังวนสีฟ้าจะโผล่มาที่ด้านข้างชายหนุ่มแล้วมีซากทัพไส้เดือนกระหายเลือด 4 ตัวโผล่ออกมา

วาสสั่งให้พวกมันขุดไปที่มุมหนึ่ง เพียงไม่นานเขาก็ได้เส้นทางที่ไปอยู่ด้านหลังห้องครัวของพวกก็อบลิน

ชายหนุ่มสวมหน้ากากใช้มีดเล่มบางงัดแงะกำแพงดินด้วยความแผ่วเบา ก่อนจะเกิดรูโหว่ขึ้น แสงจากภายในค่ายพักทหารส่องทะลุเข้ามาในหลุมอีกครั้ง

ตรงหน้ารูโหว่คือหม้อต้มอาหารใบยักษ์เกือบๆ 100 ใบ ชายหนุ่มย่นคิ้ว กว่าจะให้ใส่ยานอนหลับลงไปหมดมีหวังพวกมันรู้ตัวก่อนแน่

‘ใช่แล้วเครื่องปรุง!’การทำอาหารต้องมีเครื่องปรุง ชายหนุ่มคอยสังเกตไปรอบๆก่อนจะเหลือบไปเห็นถังไม้เกือบ10ใบที่วางอยู่ถัดไปอีก ภายในถังไม้บรรจุไว้ด้วยของเหลวสีแดงคล้ายซอสมะเขือเทศและปล่อยกลิ่นเครื่องเทศออกมา

‘ต้องไปใกล้กว่านี้อีก’ชายหนุ่มเอาหินอุดรูไว้อีกรอบและสั่งให้ซากทัพไส้เดือนกระหายเลือดขุดต่อไปอีก

ในที่สุดเขาก็มาโผล่ที่หลังถังไม้เครื่องปลุก ชายหนุ่มใช้มีดบางเจาะรูอีกครั้ง ตรงหน้าของเขาคือถังไม้เครื่องปรุงที่วางเรียงรายอยู่ ดูเหมือนเขาจะต้องรีบแล้วเพราะเนื้อบางอย่างในหม้อเริ่มส่งกลิ่นหอม อีกไม่นานคงถึงเวลาที่ต้องปรุง

วาสเปิดกระปุกยาออกมาหยิบเม็ดยาสีเขียวใส ชายหนุ่มเกร็งนิ้วและออกแรงดีดเม็ดยาให้มือให้พุ่งเข้าไปตกในถังเครื่องปรุง

จ๋อม! จ๋อม!..

เม็ดยานอนหลับจมลงไปในถังเครื่องปรุงทีละถังจนครบทุกใบ โชคดีที่เหล่าพ่อครัวก็อบลินต่างกำลังยุ่งอยู่กับอย่างอื่นจนไม่สังเกตเห็น

วาสพ่นลมหายใจอย่างโล่งอกและหย่อนกายรอผลลัพธ์ที่จะเกิดขึ้น

แก๊งๆๆ!

เสียงเคาะหม้อดังขึ้น ก็อบลินและออร์คจำนวนมากเดินมาต่อแถวกันยาวเหยียด พวกมันรับชามไม้ที่มีแกงต้มเนื้อบางอย่างมานั่งรับประทาน หลังจากตักให้ครบหมดแล้วก็ถึงคิวของคนครัวที่ตักอาหารออกมารับประทานบ้าง

เสียงพูดคุยเอะอะโวยวายดังขึ้นตลอดช่วงเวลาทานอาหาร พวกมันพากันสวาปามอาหารในมืออย่างเอร็ดอร่อย วันนี้พวกมันรู้สึกว่าอาหารอร่อยเป็นพิเศษ(?) บางตัวถึงกับเอ่ยปากชมพ่อครัวเสียงดัง

หลังจากทั้งหมดทานอาหารเสร็จก็ตั้งใจว่าจะอยู่พูดคุยกันอีกสักหน่อย แต่ความรู้สึกง่วงนอนกลับเริ่มรุมเร้า บางตัวเริ่มที่จะนั่งสัปหงก เสียงหาวดังผสมไปกับเสียงกรนต่อเนื่องไม่หยุด

แน่นอนว่าต้องมีก็อบลินบางตัวที่ฉลาด พวกมันรู้สึกเอะใจและตั้งใจจะออกไปตามหาแม่ทัพก็อบลินและขุนพลก็อบลิน แต่ก้าวขาออกไปไม่นานก็เข่าอ้อนล้มพับลงกรนเสียงดัง

‘หลับหมดแล้ว’วาสที่เฝ้าสังเกตตลอด ลุกขึ้นนั่งยองๆยกขาขวาขึ้นและถีบเข้าที่กำแพงดินเต็มแรง

กำแพงดินบางพังทลายลงเป็นช่องกว้าง ชายหนุ่มรีบคลานสี่ขาออกมาและลุกขึ้นกวาดตามองไปรอบๆ

บนพื้นเต็มไปด้วยก็อบลินและออร์คนอนหลับใหล ที่มุมหนึ่งมีกรงเชลยที่วางซ้อนกันเป็นชั้น พวกเขาต่างเห็นเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมดตั้งแต่ต้น เมื่อเห็นวาสคลานออกมาจากช่องว่างดวงตาพวกเขาก็ฉายแววคาดหวัง หลายคนเตรียมที่จะตะโกนเรียกวาส

ชายหนุ่มสวมหน้ากากยกนิ้วชี้ขึ้นจุ๊ปากส่งสัญญาณบอกว่าอย่าส่งเสียง เขาไม่แน่ใจว่าทหารฝ่ายศัตรูได้หลับไปหมดแล้วหรือยัง

ชายหนุ่มออกวิ่งตรงไปที่กรงเชลยแล้วกระซิบบอกพวกเขา

“พวกคุณช่วยกันดันซี่กรงให้เปิดออก เงียบๆด้วยละ”วาสไม่ได้ใช้ดาบยักษ์ตัดกรงเพื่อช่วยเชลยแบบที่เคย เพราะเขาไม่ต้องการให้เกิดเสียงดังแล้วเรียกพวกก็อบลินข้างนอกมา

เหล่าเชลยชายทั้งหลายพยักหน้ารับ ชายฉกรรจ์หลายคนเดินมาประชิดกรงขังและช่วยกันออกแรงง้างซี่กรงให้กว้างออก

วาสหันไปมองรอบๆก่อนจะก้าวเดินตรงไปยังกางเขนเหล็กที่ตรึงร่างหลงไว้อยู่

“ไม่ต้อง!”หลงเอ่ยเสียงเรียบแล้วออกแรงกระชากรวดเดียวก็หลุดจากพันธนาการ

วาสอ้าปากค้างกับเรี่ยวแรงมหาศาลของชายหัวล้านตรงหน้า อันที่จริงหากไม่มีกองทัพก็อบลินและออร์คนับหมื่นคอยคุมอยู่ หลงก็สามารถหลบหนีออกไปได้ด้วยตัวคนเดียว

“ขอบใจนายมากที่มาช่วยฉันกับเชลย แล้วคนอื่นละ?”หลงนวดบริเวณข้อมือ การโดนจับมัดติดต่อกันหลายวันสร้างความปวดร้าวให้ร่างกายเขาไม่น้อย

“ฉันมาคนเดียว”วาสพูดหน้าตาเฉย หลงตะลึงงันแล้วฉีกยิ้มถูกใจออกมา

“รีบไปช่วยคนอื่นกันเถอะ”

เพียงไม่นานเชลยทั้งหมดก็ถูกปลดปล่อยออกมา เหล่าบุรุษจำนวนหลายหมื่นยืนออกัน หลายคนมองก็อบลินและออร์คที่นอนหลับอยู่บนพื้นด้วยแววตาอาฆาตอยากจะใช้โอกาศนี้ฆ่าพวกมันให้หมดแต่วาสห้ามไว้ พวกเขาไม่อาจเสียเวลาไปได้มากกว่านี้แล้วเพราะแม่ทัพก็อบลินและขุนพลก็อบลินสามารถกลับมาได้ทุกเมื่อ

วาสบอกให้เหล่าบุรุษทั้งหมดหยิบอาวุธไปจากศัตรู

“ที่ทางออกมีพวกก็อบลินคอยเฝ้ายามอยู่คุณช่วยออกไปจัดการกับฉันได้ไหม?”วาสหันไปถามหลง ซึ่งเขาก็พยักหน้าด้วยความยินดี

วาสไม่สามารถให้เชลยใช้หลุมสอดแนมของเขาในการออกไปได้เพราะมันเล็กเกินไป กว่าจะออกไปได้หมดคงจะถึงเช้าพอดี

สองชายต่างวัยเดินย่องไปยังปากทางเข้า เป็นไปตามที่วาสคิดที่ปากทางเข้ามีก็อบลิเกือบ 10 ตัวยืนเฝ้ายามอยู่โดยไม่ได้หลับใหล

มนุษย์ทั้งคู่พุ่งทะยานใช้อาวุธในมือคร่าชีวิตพวกมันด้วยความเร็วสูง ดาบยักษ์ในมือวาสตัดฉับก็อบลินที่เดียว 5 ตัว ทวนในมือหลงก็แทงออกไปด้วยความเร็วราวกับกระสุนทะลุศีรษะพวกมันไม่ปล่อยให้ส่งเสียงร้องสักแอะ!

หลงมองทวนในมือด้วยความไม่คุ้นชิน น่าเสียดายที่ทั้งวาสและเหล่าศัตรูไม่มีใครใช้ง้าวเขาเลยต้องใช้สิ่งนี้ประทังไปก่อน

วาสเดินกลับไปเรียกเหล่าอดีตเชลยให้เดินตามมา โดยมีเขาเดินปิดท้าย แต่ก่อนจะเดินออกไปกันนั้น

“เราจะปล่อยพวกมันไปอย่างนี้จริงๆนะหรอ”ชายคนหนึ่งเอ่ยขึ้นอย่างเสียดาย

“ไม่ต้องห่วง ผมมีวิธีฆ่าพวกมันทั้งหมด แต่พวกคุณต้องออกไปก่อน”ชายหลายคนมองหน้าวาสด้วยความสงสัยแต่ก็ไม่เอ่ยถาม

หลังจากทั้งหมดเดินไปหยุดที่ปากทางเข้าแล้ว ตรงหน้าของพวกเขาคือหินก้อนยักษ์ปิดทางออกไว้ เขาขอให้ชายฉกรรจ์หลายคนช่วยกันดันมันออกแล้วพูดกับหลงว่า

“ข้างนอกยังมีพวกมันเฝ้าอยู่อีก”หลงรับคำ

ทันทีที่หินถูกดันออกทั้งคู่ก็กระโจนออกไปสะบัดอาวุธไปรอบทิศทาง

ก็อบลินสวมเกราะตัวหนึ่งที่เฝ้าทางเข้าไว้อ้าปากค้าง ไม่ทันได้เอ่ยอะไรปลายแหลมของทวนก็แทงทะลุปากมันไป!

“พวกคุณรออยู่ที่นี่ ฉันขอเวลาครู่เดียว”วาสกล่าวจบก็เดินกับเข้าไปภายในฐานทัพศัตรูอีกครั้ง

เขาเดินมาหยุดอยู่ที่จุดศูนย์กลางของค่ายพักทหาร ชายหนุ่มล้วงท่อนฟืนออกมาหลายท่อนและกองกันไว้แล้วหยิบขวดยาใสหลายใบ แต่ละใบเต็มไปด้วยของเหลวหลากสี

ชายหนุ่มสุดลมหายใจเข้าลึกและกลั้นไว้ เขาขว้างขวดใสทั้งหมดไปรอบๆ เสียงขวดแตกกระจายดังขึ้นพร้อมกับกลุ่มควันหลากสีที่ลอยฟุ้ง

จากนั้นจึงหยิบสมุนไพรหลายชนิดที่มีสีสันฉูดฉาดวางทับลงบนกองฟืนและจุดไฟ

‘เสร็จสักที’ของทั้งหมดที่วาสนำออกมาคือพิษล้วนๆ แต่ละอย่างมีสรรพคุณต่างกัน แต่ล้วนแล้วอันตรายทั้งสิ้น ชายหนุ่มเชื่อว่ากองทัพก็อบลินและออร์คที่นอนอยู่ไม่มีทางรอดไปได้

ลมหายใจของเขาใกล้หมดแล้ว ชายหนุ่มเตรียมออกวิ่งไปปากทางเข้า แต่หางตาของเขากลับเหลือบไปเห็นบางอย่างเข้าซะก่อน

มันคือผ้าผืนเก่าที่คลุมบางอย่างไว้ วาสลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนตัดสินใจเดินไปเปิดผ้าออก

สิ่งที่อยู่ใต้ผ้าคือกรงเหล็กชั้นดีสีเงินวาวและโลงศพ สิ่งที่ถูกขังอยู่ข้างในกรงคือ..

‘ต้นไม้?’

ตรงหน้าวาสคือต้นไม้ต้นเล็กที่สามารถหาได้ตามป่าพงไพร ชายหนุ่มคิดว่าพวกก็อบลินคงเสียสติไปแล้วถึงได้เอาต้นไม้มาขังกรง แต่แล้ววาสก็ต้องรู้สึกอึ้ง เมื่อต้นไม้ตรงหน้าเริ่มขยับตัวก่อนจะกลายเป็นสิ่งมีชีวิตประหลาดที่มีรูปร่างเหมือนต้นไม้แต่มีตากลมโตสีเขียวอ่อนและมีจมูก ปาก แขนขาคล้ายมนุษย์จับจ้องเขาอยู่

“ท่านเป็นเผ่าพันธุ์อะไร?”ต้นไม้เอ่ยถามวาส

‘ฉันสิต้องถาม!’วาสคิดในใจแต่ไม่เอ่ยอะไรออกมา

ต้นไม้ต้นน้อยขมวดคิ้วที่เห็นวาสไม่ตอบ แต่ครั้นเขาเหลือบไปเห็นควันหลากสีที่ลอยฟุ้งอยู่ก็เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น

“ท่านเป็นศัตรูกับพวกออร์คและก็อบลินสินะ ถ้าอย่างนั้นได้โปรดช่วยข้าด้วย!”วาสขมวดคิ้ว เขาไม่อยากจะหาเรื่องใส่ตัวเท่าไหร่นัก

“ถะ..ถ้าท่านช่วยข้า ข้าสัญญาว่าจะตอบแทนท่านแน่นอน”ต้นไม้น้อยที่เห็นสีหน้าวาสก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นระริก

‘เอาเถอะ ช่วยๆไปละกัน’

สกิลช่องว่างมิติ!

วังวนสีฟ้าปรากฏขึ้นต่อหน้าวาส ชายหนุ่มออกแรงยกกรงเหล็กและโยนมันเข้าไป เสียงสุดท้ายที่เขาได้ยินคือ…

“ไม่น่าเชื่อ! ท่านมีสกิลช่องว่างมิติด้ว...”

วาสรู้สึกสงสัย เจ้าต้นไม้ตัวน้อยรู้จักสกิลนี้ได้อย่างไร

‘เอาไว้ค่อยถามแล้วกัน’วาสคิดในใจ หันไปสนโลงศพที่วางอยู่ข้างๆกัน เขางัดฝาโลงให้เปิดออกเผยให้เห็นศพออร์คร่างใหญ่ที่ถูกผ่าเป็น 2 ส่วน

“เจ้านี้มัน... ขุนพลออร์คสินะ”ถึงวาสจะไม่เคยเห็นวาลอคด้วยตาตัวเอง แต่ดูจากร่างกายที่สูงใหญ่และดูแข็งแกร่งกว่าออร์คทั่วๆไปเขาก็พอเดาได้

ชายหนุ่มเก็บศพของขุนพลออร์คไว้ในถุงมิติและรีบวิ่งออกไปทันที

“ปิดปากทางเข้าไว้”วาสไม่อยากให้ควันพิษลอยออกมาอย่างเปล่าประโยชน์ ชายหลายคนแม้สงสัยแต่ก็ทำตามที่เขาบอก

“ไปกันเถอะ”

วาสและหลงออกนำขบวนอดีตเชลยหลบหนี ระหว่างทางพวกเขาเจอทหารยามก็อบลินถี่ยิบ และทุกครั้งพวกเขาต้องพยายามสังหารพวกมันทิ้งไม่ให้หนีไปได้

“ทำไมเวรยามพวกมันเยอะอย่างนี้?”ชายคนหนึ่งเอ่ยขึ้นอย่างไม่เข้าใจ แต่วาสกลับยิ้มแห้งๆในใจ

ต่อให้ระมัดระวังแค่ไหนก็ไม่มีทางที่คนนับหมื่นจะหนีรอดการค้นพบไปได้

“กี้ๆๆๆ พวกมนุษย์หลุดออกมาแล้วรีบไปรายงานท่านแม่ทัพเร็ว!”

พวกเขาเจอะเข้ากับกลุ่มก็อบลินหลายสิบตัว พวกมันวิ่งแตกกระจายไปคนละทาง ยากที่จะสังหารได้หมด

“ชิ! วิ่งเดี๋ยวนี้ เราจะต้องไปถึงค่ายฝ่ายเราก่อนที่แม่ทัพก็อบลินจะหาเราเจอ”วาสไม่อยากเสี่ยงเผชิญหน้ากับแม่ทัพก็อบลินเพราะเขาไม่เคยเห็นฝีมือมันมาก่อน แต่ที่แน่ๆต้องแข็งแกร่งกว่าขุนพลก็อบลินอย่างแน่นอน

ระหว่างที่ออกวิ่งนั้นอยู่ๆทั้งโลกในสายตาวาสก็หยุดหมุน ทุกอย่างหยุดการเคลื่อนไหวอย่างน่าอัศจรรย์

.

.

.

-ขอแสดงความยินดี ตอนนี้ท่านบรรลุถึงเลเวล 17 แล้ว-

-ขอแสดงความยินดี ตอนนี้ท่านบรรลุถึงเลเวล 18 แล้ว-

-ขอแสดงความยินดี ตอนนี้ท่านบรรลุถึงเลเวล 19 แล้ว-

-ขอแสดงความยินดี ตอนนี้ท่านบรรลุถึงเลเวล 20 แล้ว-

-เนื่องจากท่านบรรลุถึงเลเวล 20 ทำให้ท่านสามารถเลือกได้ว่าจะเข้ารับบททดสอบอาชีพหรือไม่-

- หากปฏิเสธการทดสอบอาชีพหรือล้มเหลวในการทดสอบอาชีพ ท่านจะไม่สามารถเลื่อนเลเวลได้อีก คำเตือน การทดสอบบางอาชีพอาจอันตรายถึงชีวิต-

‘!!!!!’