ขอโทษที พอดีบรรพจารย์ผมเป็นเจ้าแห่งยมโลก [นิยายแปล]

ผมลองกระตุกเชือกอีกหลายครั้งทว่าศพนั้นไม่ขยับเลย เหมือนว่าศพลอยน้ำนั้นฝังรากอยู่กับที่ถูกตรึงตายอยู่ตรงจุดเดิม

        หวังเหมิ่งที่กำลังพายเรืออยู่ด้านหลังเอ่ยถามขึ้น “อาจารย์เจียง เจอปัญหาเหรอ”

        “ศพนี่เหมือนไม่อยากขึ้นฝั่งน่ะ พี่เหมิ่ง ช่วยพายเรือเข้าไปใกล้อีกหน่อย” ผมตอบกลับไป

        หวังเหมิ่งไม่ลังเลแม้แต่น้อย “ได้เลย!”

        พูดจบเขาเริ่มพายเรือเข้าหาศพลอยน้ำทีละน้อย

        แต่การพายกลับยากลำบากมากราวกับว่าน้ำรอบๆ กลายเป็นบ่อโคลน ขยับแทบไม่ได้

        ระยะเพียงสองเมตรหวังเหมิ่งต้องใช้เวลากว่าหนึ่งนาทีเต็ม กว่าจะพายเรือเข้าใกล้ได้

        ตอนนี้ศพลอยน้ำอยู่ทางกราบซ้ายของเรือหันหน้าลง

        เชือกเกี่ยวศพยังคาอยู่ใต้ถังออกซิเจนบนแผ่นหลังของเขา

        ที่ลากไม่ไปเป็นเพราะไอศพกับพลังอาฆาตในร่างมันหนักเกินไปเพราะตายอย่างไม่เป็นธรรมชาติ พลังอาฆาตจึงรุนแรงเกินควบคุม

        นี่แหละคือเหตุผลว่าทำไมศพพวกนี้ถึงไม่ลอยขึ้นมาตามปกติ

        หากจะลากศพพวกนี้ขึ้นฝั่งมีอยู่สองวิธี

        หนึ่งคือประกอบพิธีเซ่นไหว้โดยวางเครื่องเซ่นแล้วท่องคาถาเพื่อคลายพลังอาฆาตของศพและส่งวิญญาณไปสู่สุคติ

        ทำแบบนี้จะสามารถลากศพขึ้นมาได้

        แต่ผมทำไม่เป็นและอาจารย์ก็ไม่เคยสอน

        ผมจึงเหลือแค่วิธีเดียวใช้กำลัง

        แกดื้อฉันดื้อกว่า

        แกแกร่งฉันแกร่งกว่า

        ถ้าแกไม่ฟังดีๆงั้นฉันก็จะฟาดจนกว่าจะยอมฟัง

        พลังอาฆาตแกรุนแรงแต่จิตสังหารฉันแรงกว่า!

        นี่คือคำพูดดั้งเดิมที่อาจารย์เคยสอนผมไว้ตอนสอนวิชา

        ในตอนนั้นเองผมดึงกระบี่กระดูกปลาออกมา

        กระบี่กระดูกปลาสามารถสยบไอหยินและพลังอาฆาตได้โดยเฉพาะพวกสกปรกที่อยู่ในน้ำ

        ผมกุมกระบี่แน่นแล้วแทงลงไปเต็มแรงโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

        ปลายกระบี่เสียบลงกลางแผ่นหลังของศพโดยตรง

        พอชักกระบี่กลับขึ้นมาก็เกี่ยวเอาเศษเนื้อและเลือดติดขึ้นมาด้วยเล็กน้อย

        หวังเหมิ่งเห็นผมแทงศพก็ชะงักไปเล็กน้อยแต่ไม่ได้พูดอะไร

        ส่วนผมก็“ฉึกๆๆ” แทงซ้ำลงไปอีกเจ็ดแปดครั้งอย่างแรง

        ถ้าหวังเหมิ่งเปิดตาทิพย์ได้ล่ะก็เขาจะได้เห็นว่า...

        ทุกครั้งที่ผมแทงศพลอยน้ำจนเกิดบาดแผลก็จะมีไอศพสีเหลืองจางๆ ลอยออกมาจากรอยแผลนั้น

        และน้ำในทะเลสาบโดยรอบก็เริ่มกลายเป็นสีเหลืองซีดเล็กน้อยตามไปด้วย

        เมื่อไอศพรั่วไหลออกมาอย่างต่อเนื่องผมก็ตะโกนขู่ศพลอยน้ำนั้นว่า “ถ้าแกยังไม่ยอมขึ้นไปกับฉันฉันจะเสียบจนร่างแกเละไม่มีชิ้นดี ให้กระดูกแกแหลกเหลวไม่มีเหลือ แล้วชาติหน้าก็ไปเกิดเป็นคนพิการซะ!”

        ตะโกนจบผมเก็บกระบี่กระดูกปลากลับมา แล้วลองกระตุกเชือกเกี่ยวศพอีกครั้ง

        คราวนี้ผมพบว่าศพที่เคยลากไม่ได้แม้แต่นิดเดียวบัดนี้กลับดึงได้ง่ายราวกับไม่มีแรงต้านเลย

        “พี่เหมิ่ง พายเรือเข้าฝั่งได้เลย!”

        “โอเค!” หวังเหมิ่งรับคำ แล้วเริ่มพายเรือกลับ

        ความรู้สึกเหมือนพายเรือในโคลนเหนียวก่อนหน้านี้หายไปเรือเคลื่อนตัวไปยังฝั่งได้อย่างรวดเร็ว

        พอถึงฝั่งจั่วต้าเหนียนกับซุนโหย่วก็ยืนรออยู่ก่อนแล้ว

        เห็นพวกเราลากศพกลับมาพวกเขาตื่นเต้นไม่น้อย

        “เยี่ยมเลย ในที่สุดก็ได้ศพกลับมาสักร่าง!”

        “ใช่ๆ ก้าวแรกยากเสมอ แต่พอมีศพแรก เดี๋ยวก็มีศพที่สองตามมา ว่าแต่...อาจารย์ซ่งนี่ ตั้งแต่โผล่มาครั้งนั้นก็ไม่เห็นโผล่อีกเลยนะ?”

        ผมลงจากเรือแล้วดึงเชือกเกี่ยวศพลากศพลอยน้ำขึ้นมาบนฝั่ง

        ได้ยินพวกเขาถามแบบนั้นผมก็ตอบกลับไปว่า “ไม่ต้องห่วง อาจารย์ไม่เป็นอะไรหรอก”

        ที่ผมพูดแบบนี้เพราะตอนพายเรือกลับมานั้น ผมเห็นอาจารย์โผล่ขึ้นมาหายใจใกล้ๆท่าเรือห่างออกไปราวสิบห้าเมตร

        หลังจากหายใจเสร็จก็กลับลงไปในน้ำต่อ

        ต้องบอกเลยว่าอาจารย์ของผมนี่สุดยอดจริงๆ

        อายุขนาดนี้แล้วยังสามารถกลั้นหายใจในน้ำได้นานขนาดนั้น

        ที่สำคัญคือไม่ใช่แค่กลั้นหายใจแต่ยังต้องรับมือกับสิ่งสกปรกในน้ำไปด้วย

        พอจั่วต้าเหนียนกับซุนโหย่วได้ยินแบบนี้ก็ค่อยโล่งอกขึ้นหน่อย

        พอผมลากศพลอยน้ำขึ้นฝั่งได้สำเร็จก็พลิกศพกลับ

        ร่างนั้นบวมเป่งส่งกลิ่นเหม็นคลุ้ง

        ผิวหนังตามลำตัวเน่าเปื่อยหลายจุดดูเหมือนเพิ่งตายมาแค่สี่ห้าวัน

        แต่ความจริงคือนักประดาน้ำคนนี้ตายมาแล้วหนึ่งเดือนเต็ม

        ศพแช่อยู่ในน้ำตั้งหนึ่งเดือนแต่กลับไม่เน่าเปื่อยหมดทั้งร่าง ช่างน่าประหลาดจริงๆ

        จั่วต้าเหนียนกับซุนโหย่วต่างจมูกบิดเบี้ยวเพราะกลิ่นเหม็นพอเห็นสภาพศพก็อดอุทานออกมาไม่ได้ “บ้าน่า ตายไปตั้งเดือนนึงแล้วแต่ศพยังสมบูรณ์ขนาดนี้”

        “นั่นสิ น่าประหลาดจริงๆ”

        “...”

        ขณะที่พวกเขาคุยกันผมรีบหยิบธูปเทียนกับธงเรียกวิญญาณออกมาจากกระเป๋าเครื่องมือ

        ธงสามเหลี่ยมที่เคยใช้ปราบนักพรตวิญญาณที่เนินเขาสิบลี้นั่นแหละคือธงเรียกวิญญาณที่ผมใช้ในตอนนี้

        ผมง้างปากศพออกโดยไม่สนว่ามันจะตายตาไม่หลับจ้องผมด้วยดวงตาเบิกโพลงก็ตาม

        บนฝั่งไม่เหมือนในน้ำขอแค่มันไม่ลุกขึ้นมาก็ไม่มีทางก่อคลื่นอะไรได้อีก

        ผมปักธงเรียกวิญญาณลงไปตรงปากศพโดยตรง

        เหตุผลที่ต้องทำแบบนี้เพราะผมไม่รู้วันเดือนปีเกิดของผู้ตาย

        การปักธงลงที่ตัวศพจึงเป็นวิธีที่ง่ายและได้ผลที่สุด

        เมื่อปักธงเสร็จ ผมชูมือทั้งสองขึ้นผสานมุทราตามรูปแบบของวิชาเรียกวิญญาณ แล้วฟาดมือลงตรงกระหม่อมศพทันที

        มือเปียกชื้นไปหมด กลิ่นเหม็นเน่าของศพโชยขึ้นมา

        ผมหันหน้าไปทางผิวน้ำ ตะโกนออกไปเสียงดัง “กายมีอายุ วิญญาณมีจิต ตายแล้วไฟมอด ดวงจิตยังสถิต ฟ้ามีเจ็ดดาวนำทาง แผ่นดินมีอาจารย์ชี้แนะ กลับมา!กลับมา! กลับมา!”

        ผมตะโกนซ้ำสามครั้งเต็มเสียง

        ธงเรียกวิญญาณที่ปักอยู่ในปากศพพลันสะบัดขึ้นเองแม้ไม่มีลมพัดธงกางออกพร้อมกับลมเย็นพัดวูบ

        “ฟู่ว...ฟู่ว...ฟู่ว...”

        ลมพัดกระหน่ำผิวน้ำตรงหน้าเริ่มมีคลื่นซัดเข้าหาฝั่งอย่างรุนแรง

        ภายใต้ตาทิพย์ของผม ผมเห็นเงาคนเงาหนึ่งกำลังค่อยๆปีนขึ้นฝั่งจากท่ามกลางคลื่น

        เขาขยับได้ลำบาก เหมือนตรงตลิ่งลื่นมาก

        ทุกครั้งที่เขาออกแรงจะถูกคลื่นซัดกลับลงไปในน้ำเล็กน้อย

        เขาพยายามขึ้นฝั่งอยู่หลายครั้ง แต่ก็ล้มเหลวเกินสิบหน

        ผมเห็นว่าไม่ได้ผลดีนักจึงหันไปพูดกับพี่เหมิ่ง “พี่เหมิ่ง ช่วยหยิบโซ่เหล็กดำในถุงแปดทิศให้หน่อยครับ”

        พี่เหมิ่งพยักหน้า หยิบถุงที่ผมพูดถึงแล้วหยิบโซ่เส้นหนึ่งออกมา “นี่ใช่ไหม”

        ผมมองดูโซ่เหล็กเส้นเล็กนั่นแล้วพยักหน้า “ใช่ครับ เอาปลายข้างหนึ่งคล้องกับขาศพ อีกข้างโยนลงไปในทะเลสาบเลย”

        พี่เหมิ่งไม่ถามแม้แต่น้อย ทำตามทันทีอย่างว่องไว

        แต่จั่วต้าเหนียนกับซุนโหย่วกลับอดสงสัยไม่ได้เอ่ยถามขึ้น “อาจารย์น้อยเจียงโซ่นี่เอาไว้ทำอะไรเหรอ”

        “ใช่ โซ่นี่ดูเล็กแล้วก็ยาวน่าจะสั่งทำพิเศษใช่ไหม มีความหมายอะไรหรือเปล่า”

        ตอนนั้นมือข้างหนึ่งของผมกดอยู่บนกระหม่อมศพ ขยับไม่ได้

        แต่เมื่อได้ยินคำถาม ก็ตอบกลับไป “โซ่เส้นนี้เรียกว่าโซ่เหล็กดำ ใช้สำหรับดึงวิญญาณคนตายโดยเฉพาะแม้จะใช้ผูกของแทนเชือกก็ได้ แต่ตอนนี้ต้องใช้มันลากวิญญาณของศพขึ้นจากทะเลสาบ”

        ทั้งสองได้ยินเช่นนั้นก็ตกใจถอยห่างจากโซ่เหล็กดำโดยไม่รู้ตัว

        พี่เหมิ่งจัดการโซ่เสร็จแล้วก็ถอยมายืนข้างๆ

        ผมกดมือลงบนกระหม่อมศพอีกครั้ง แล้วตะโกนซ้ำ “กายมีอายุ วิญญาณมีจิต ตายแล้วไฟมอด ดวงจิตยังสถิต ฟ้ามีเจ็ดดาวนำทาง แผ่นดินมีอาจารย์ชี้แนะ กลับมา!กลับมา! กลับมา!”

        ครั้งนี้วิญญาณที่นอนหมอบอยู่ในน้ำเหมือนจะถูกปลุกขึ้นทันทีคว้าโซ่เหล็กดำที่อยู่ในน้ำไว้แน่น

        คนที่อยู่บนฝั่งอย่างจั่วต้าเหนียน หวังเหมิ่ง และคนอื่นๆต่างเห็นโซ่เหล็กดำตึงขึ้น แล้วถูกลากยาวเข้าไปในทะเลสาบ พร้อมกับเสียงโซ่ดัง “แกร๊งๆ”

        วิญญาณในทะเลสาบเริ่มไต่ขึ้นมาตามโซ่ทีละนิด...