บทที่ 5: เมืองใหม่
ััเย็นเฉียบของโลหะปลายกระบอกปืนพกที่กดแนบสนิทกับท้ายทอยทำให้ลมหายใจของฉันสะดุดกักไปชั่วขณะ กลิ่นอายของความตายและกลิ่นคาวเืที่เพิ่งพุ่งปะทุจากลำคอของทาเคชิเตือนสติว่านี่ไม่ใช่เวลาที่จะมาตื่นตระหนกใ ฉันสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามผ่อนคลายกล้ามเนื้อไหล่และสะโพกผายเพื่อส่งสัญญาณว่าฉันยอมจำนนแต่โดยดีเพื่อหลอกล่อให้เขาคลายความระมัดระวังและเปิดช่องว่างให้ฉันตอบโต้
“ใจเย็นๆ ก่อนสิคะคุณ... ฉันเป็เพียงแค่นักท่องเที่ยวสาวต่างชาติที่หลงทางเข้ามาท่ามกลางฝนตกหนักเท่านั้นเองนะ ไม่คิดว่าจะได้มาเจอเื่น่ากลัวและศพคนตายแบบนี้เลยค่ะ” ฉันแสร้งทำน้ำเสียงสั่นเครือคล้ายตระหนกใและไร้ทางสู้ประหนึ่งเหยื่อผู้อ่อนแออย่างแเี พร้อมกับค่อยๆ ชูมือสองข้างขึ้นระดับไหล่ช้าๆ เป็สัญลักษณ์แห่งการยอมจำนน
“นักท่องเที่ยวธรรมดาคงไม่พกชิปการ์ดเจาะระบบความมั่นคงระดับสูงของทหารและกล้าะโน้ำดิ่งว่ายน้ำหนีจากเรือสำราญวินสตันหรอกมั้ง... คุณวาว” เสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยอำนาจเอ่ยขึ้นข้างหูพร้อมกับเสียงแสยะยิ้มเบาๆ ในความมืด “ฉันรู้ข้อมูลของเธอดี และรู้ด้วยว่าเธอแอบเดินทางข้ามประเทศมาหาทาเคชิเพื่อหาทางขโมยรหัสถอดข้อมูลขั้นสุดท้ายจากแก๊งของฉัน”
เคนจิ! ชายคนนี้คือเคนจิ ผู้นำแก๊งมาเฟียยากูซ่ารุ่นใหม่ที่เรากำลังตามล่าตัวอยู่ไม่ผิดแน่ น้ำเสียงเยือกเย็นแต่อบอุ่นแปลกๆ ของเขาทำให้ฉันรับรู้ได้ถึงอันตรายและความชาญฉลาดรอบคอบของฝ่ายตรงข้ามที่ประมาทไม่ได้แม้เพียงเสี้ยววินาที
ก่อนที่ฉันจะได้พูดตอบโต้เพื่อดึงความสนใจ มือหนาอุ่นจัดข้างที่ว่างจากปืนของเขาก็ลูบไล้ลงมาตรวจสอบหาอาวุธตามเรือนร่างของฉันอย่างรวดเร็วและถือวิสาสะ เขาตบตรวจค้นไล่ไปตามท่อนแขนเรียวอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะเลื่อนต่ำลงมาโอบลูบที่สะโพกผายเนื้อแน่นกลมมนและลูบไล้ขึ้นไปตามสีข้างบีบเค้นเอวคอดกิ่วเบาๆ เพื่อตรวจหาว่าฉันซ่อนปืนหรือมีดไว้ตรงไหนบ้าง มือหนาของเคนจิหยุดชะงักอยู่ที่ฐานเต้าหน้าอกตูมคู่งามของฉัน เขาบีบขยำหน้าอกเต่งตึงหนักๆ สองสามครั้งจนมันบดเบียดนุ่มล้นออกตามง่ามนิ้วฝ่ามือของเขาอย่างโจ่งแจ้ง สร้างความรู้สึกซ่านเสียววาบเข้าสู่ช่องท้องน้อยจนฉันเผลอกลืนน้ำลาย
“หุ่นสวยสะกดใจดีนี่... สมแล้วที่สายข่าวของฉันบอกว่าเธอใช้เรือนร่างอันเย้ายวนนี้ล่อลวงลอร์ดวินสตันจนหมดตัวและยอมเปิดห้องส่วนตัวให้เธอเข้าไปขโมยรหัสลับสำคัญมาได้” เคนจิกระซิบเสียงพร่าพลางถอนฝ่ามือร้อนออกจากหน้าอกของฉันลงไปยังต้นขาเรียวเพื่อเช็กหาสิ่งซ่อนเร้นตามสายรัดขาอ่อนด้านในกางเกง
นี่เป็จังหวะวิกฤตที่ฉันรอคอยและคาดการณ์ไว้ในหัว!
ยามที่สมาธิและการตรวจค้นของเขาจดจ่ออยู่ที่ท่อนล่างและเรียวขาขาวของฉัน ฉันเบี่ยงไหล่หลบเลี่ยงวิถีะุปืนพกอย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ หมุนตัวกลับหลังหันและใช้ท่อนแขนขวาปัดข้อมือข้างที่ถือปืนของเคนจิให้เบนทิศทางออกไปด้านข้างอย่างรุนแรงสุดกำลัง เสียงปืนดังสะท้อนก้องโกดังร้างพ่นะุเจาะทะลุหลังคาเหล็กทันทีส่องแสงประกายไฟสว่างวาบในความมืดมิด
*ปัง!*
เคนจิเบิกตากว้างด้วยความตื่นใยามที่ฉันสับศอกซ้ายเข้าที่ซอกคอของเขาอย่างรวดเร็วหวังน็อคเอาท์เขาให้ล้มลงในคราวเดียว ทว่าเขากลับมีทักษะการต่อสู้ระยะประชิดที่ยอดเยี่ยมสมเป็ทายาทผู้ผ่านการฝึกฝนวิชามาอย่างหนัก เขาเอี้ยวตัวหลบคมศอกของฉันได้หวุดหวิดและปล่อยปืนทิ้งลงพื้นเพื่อความคล่องตัว หันมาคว้าข้อมือสองข้างของฉันและบิดไพล่ไปด้านหลังอย่างรวดเร็ว ร่างกายของเราสองคนเบียดเสียดกระแทกเข้ากับลังไม้ขนาดใหญ่ส่งเสียงดังสนั่นฝุ่นไม้ตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ
ฉันส่งเสียงครางแ่ในลำคอเมื่อรู้สึกถึงพละกำลังอันมหาศาลของชายหนุ่มที่พยายามกดทับสะกดร่างของฉันไว้กับแผงอกแกร่งของเขา แต่สัญชาตญาณสายลับสาวสอนให้ฉันใช้ส่วนโค้งเว้าของสรีระให้เป็ประโยชน์ ฉันบิดสะโพกผายเบียดเข้าหาเป้ากางเกงของเขาอย่างรุนแรง กระแทกบั้นท้ายเนื้อแน่นกลมมนเข้าหาจุดยุทธศาสตร์กึ่งกลางกายของเคนจิเต็มแรงจนเขาบิดหน้าด้วยความเ็ปปนเสียวสะท้าน คลายมือที่พันธนาการข้อมือของฉันลงในทันทีด้วยความอ่อนแรงชั่วขณะ
ฉันรีบฉวยโอกาสนั้นม้วนตัวกลับหลังหันเตะเรียวขาสูงเข้าที่ข้างลำตัวของเขา เคนจิยกแขนแกร่งขึ้นบล็อกแรงเตะของฉันได้ทันท่วงที แต่แรงกระแทกจากสะโพกและเรียวขาอันทรงพลังของฉันทำให้เขาเสียหลักกระเด็นถอยหลังไปหลายก้าว ร่างระหงของฉันทรุดตัวลงหยิบปืนพกบนพื้นขึ้นมาอย่างรวดเร็วและจับกระชับ เล็งตรงไปที่อกแกร่งของเคนจิทันทีด้วยแววตาที่เย็นเยือกเด็ดเดี่ยวไร้แววขี้เล่นเย้ายวนเมื่อครู่นี้สิ้นเชิง
“ทีนี้... เรามาคุยกันดีๆ แบบสุภาพชนได้หรือยังคะคุณยากูซ่า ฉันไม่ชอบให้ใครมาเอาปืนจ่อหัวตรวจค้นร่างกายเล่นๆ นะคะ” ฉันเอ่ยเสียงเรียบเย็น ปลายกระบอกปืนนิ่งสนิทชี้ตรงจุดสำคัญหัวใจของเขาไม่มีขยับเขยื้อนแม้แต่เิเเดียว
เคนจิยืนนิ่ง แขนสองข้างปล่อยตกอยู่ข้างลำตัวอย่างผ่อนคลายไม่มีท่าทางตื่นตระหนก ท่ามกลางแสงไฟนีออนสลัวสีเหลืองนวล ฉันเพิ่งสังเกตเห็นใบหน้าและรูปร่างของเขาชัดๆ เขาเป็ชายหนุ่มหน้าตาดี คิ้วเข้ม ดวงตาคมกริบราวกับใบมีดโกนสะท้อนแววตาของผู้ผ่านการต่อสู้มาอย่างโชกโชน มีรอยแผลเป็จางๆ ที่มุมปากที่ช่วยเสริมให้เขาดูดิบเถื่อนและทรงเสน่ห์ดิบๆ น่าค้นหา เขาสวมเสื้อแจ็คเก็ตหนังสีดำและเสื้อยืดคอกลมสีเดียวกัน เผยให้เห็นสัดส่วนร่างกายที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามแกร่งสมชายชาตรีที่อัดแน่นภายใต้ร่มผ้า
มาเฟียหนุ่มมองหน้าฉันพลางเหลือบมองปลายกระบอกปืนสลับกันไปมาด้วยความใจเย็น ก่อนจะหัวเราะหึๆ ในลำคอ แววตาของเขาแปรเปลี่ยนจากความตื่นตระหนกเป็ความพึงพอใจและชื่นชมสะใจอย่างเปิดเผยไม่มีปิดบัง
“ทักษะการต่อสู้ระยะประชิดยอดเยี่ยม ไหวพริบปฏิภาณดี และที่สำคัญ... ดุดันและเซ็กซี่เป็บ้าเลยวาว หุ่นคุณนี่มันสเปกฉันเลยจริงๆ” เคนจิก้าวเท้าเดินเข้ามาข้างหน้าช้าๆ อย่างไม่เกรงกลัวปืนในมือฉันแม้แต่น้อยกระตุ้นความตึงเครียดให้เพิ่มพูนขึ้น “ผู้หญิงแกร่งและสวยแบบนี้แหละที่ฉัน้านำมาร่วมงานและเอาไว้บนเตียงนอน”
“หยุดอยู่ตรงนั้นค่ะคุณเคนจิ ฉันไม่ได้เดินทางมาญี่ปุ่นเพื่อมาคุยเล่นๆ หรือหาคู่เต้นรำในโกดังร้างนะคะ” ฉันส่งเสียงเตือนพลางลดระดับสายตาจ้องจับทุกการเคลื่อนไหวของร่างกายท่อนล่างของเขา ป้องกันหากเขาตลบหลัง
“เธอคิดว่าปืนกระบอกนั้นจะช่วยให้เธอรอดออกจากพื้นที่กบดานของแก๊งยากูซ่าของฉันในโตเกียวได้งั้นเหรอวาว?” เคนจิเลิกคิ้ว แย้มยิ้มเ้าเล่ห์ท้าทายอย่างผู้เหนือกว่า “เธอมีชิปการ์ดรหัสถอดข้อมูลลับของวินสตันก็จริง แต่คีย์ถอดรหัสรอยต่อสุดท้ายที่จะทำให้แฟ้มข้อมูลนั่นใช้งานได้จริงร้อยเปอร์เซ็นต์... มันถูกเก็บไว้อยู่ในความของฉัน ทาเคชิตายแล้วและคีย์นั้นไม่มีวันส่งมอบให้เธอได้ถ้าฉันไม่อนุมัติและส่งรหัสให้เธอด้วยตัวเอง”
ข้อเท็จจริงที่เขาเปิดเผยทำให้ฉันต้องขบคิดประเมินสถานการณ์รวดเร็วในหัวอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ หากฉันยิงเขาตอนนี้ ภารกิจทั้งหมดจะสูญเปล่าทันทีและฉันจะไม่สามารถเปิดไฟล์รายชื่อสายลับได้เลย ซึ่งนั่นหมายถึงความพ่ายแพ้ขององค์กรเรา
ฉันลดกระบอกปืนในมือลงช้าๆ แต่ยังคงเก็บความระมัดระวังรอบกายไว้ไม่ให้พลาดพลั้ง “แล้วข้อเสนอแลกเปลี่ยนของคุณคืออะไรคะคุณเคนจิ?”
เคนจิเหยียดยิ้มกว้าง แววตาเต็มไปด้วยประกายร้อนแรงของตัณหาและความตื่นเต้นท้าทายในตัวฉัน “ฉันชอบผู้หญิงฉลาดและเย้ายวนใจแบบเธอ... คืนนี้เวลาสามทุ่ม เดินทางไปพบฉันที่เรียวกังเก่าแก่ชื่อโอทาเกะ แถบชานเมืองโตเกียว ที่นั่นเป็เขตอิทธิพลส่วนตัวของฉันที่จะไม่มีบอดี้การ์ดหรือตำรวจเข้ามารบกวน เราจะมาเจรจาตกลงแลกเปลี่ยนรหัสข้อมูลและดื่มด่ำกับเหล้าสาเกในห้องนอนส่วนตัวกัน”
ยากูซ่าหนุ่มขยับก้าวเข้ามาใกล้ฉันอีกครั้งจนได้กลิ่นน้ำหอมกลิ่นไม้ผสมกลิ่นอายชายหนุ่ม ปลายนิ้วหนาของเขาแตะไล้ที่แก้มเนียนละเอียดของฉันเบาๆ ลากต่ำลงมาตามแนวสันกรามจนถึงปลายคางสวย ฉันจ้องประสานดวงตาคมกริบนั้นนิ่งไม่หลบเลี่ยง แสดงความแกร่งกร้าวสู้สายตาของเขา
“แล้วก็... ฉันหวังว่าจะได้เห็นเธอสวมชุดกิโมโนแบบโบราณนะวาว มันคงจะช่วยเน้นสัดส่วนสะโพกผายและหน้าอกคู่งามของเธอให้น่าลิ้มลองยิ่งขึ้นยามที่เธอนั่งรินเหล้าให้ฉันเคียงคู่กันบนเสื่อทาทามิ” เขากระซิบเสียงพร่าชิดใบหูของฉันสร้างความสั่นสะท้านไปถึงท้องน้อย
ฉันเหยียดยิ้มยั่วยวนพราวเสน่ห์ใส่เขา “แล้วฉันจะไปตามนัดค่ะคุณเคนจิ หวังว่าค่ำคืนนี้ของคุณจะมีรหัสและเื่น่าตื่นเต้นพอให้ฉันประทับใจนะ ไม่อย่างนั้นฉันอาจจะไม่อยู่คุยด้วยนานนัก”
เคนจิหัวเราะร่าเริงอย่างพอใจกับคำตอบของฉัน เขาหมุนตัวเดินก้าวถอยหลังหายลับเข้าไปในเงามืดของโกดังร้างพร้อมกับเสียงปิดประตูเหล็กบานใหญ่ที่สั่นะเื เลื่อนปิดฉากการเผชิญหน้าครั้งแรก ทิ้งให้ฉันยืนอยู่เพียงลำพังกับเสียงฝนตกกระทบหลังคาสังกะสีและความตื่นเต้นที่เริ่มเต้นเร้ากระตุ้นอารมณ์อยู่ในหัวใจของฉัน
ภารกิจครั้งนี้กลายเป็เกมรักและพายุราคะรสชาติใหม่ที่ฉันต้องนำร่างสะโพกผายและหน้าอกตูมเข้าเผชิญหน้าสู้เพื่อสืบข้อมูลคีย์รหัสสุดท้ายออกมาให้จงได้!
16K
