อีกด้านในยุคปัจจุบัน น้ำตาล สาวออฟฟิศวัยละอ่อนยี่สิบต้น ๆ ผู้มีหัวใจเป็สีชมพูหวานแหวว เพราะเธอคือสาวกของนิยายรักโรแมนติกชนิดที่ว่าถ้าพระเอกไม่คลั่งรัก นางเอกไม่ซึนเดเระ ถือว่าชีวิตขาดรสชาติ กลุ่มเพื่อนซี้ปึ้กของน้ำตาลนั้นก็แซ่บซ่าเหมือนพริกขี้หนูสวน สาว ๆ คุยกันได้ทุกสรรพสิ่ง ั้แ่เื่ฝนตกแดดออก ยันเื่ใต้สะดือชนิดที่ทำเอาน้ำตาลหน้าแดงหูแดงเป็ประจำ
ติ๊ง!
เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ดังขึ้นขัดจังหวะการเพิ่มน้ำตาลในเื ดวงตาของหญิงสาวยังคงจับจ้องอยู่ที่หน้าจอแท็บเล็ตโดยไม่สามารถไม่วางตาได้ บนหน้าจอนั้นคือใบหน้าอันหล่อเหลาของพระเอกซีรีส์จีนที่กำลังมองนางเอกด้วยสายตาหวานเยิ้มจนแทบจะละลาย
น้ำตาลยิ้มเขินอยู่คนเดียวคิดว่าตัวเองคือนางเอกของเื่ ส่วนมือก็เตรียมจะแคปหน้าจอเก็บไว้เป็ที่ระลึกแต่ดันมีเสียงขัดจังหวะดังขึ้น
ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง!
เสียงแจ้งเตือนดังรัวขึ้นอีกครั้ง ก่อนที่หน้าจอจะเปลี่ยนเป็วิดีโอคอลจาก ฝนเพื่อนสาวคนสนิท น้ำตาลถอนหายใจอย่างขัดใจ แต่ก็กดรับสายในที่สุด
“ทำไรอยู่วะยัยตาล อยู่กับสามีมโนของแกอีกแล้วล่ะสิ” เสียงของฝนดังออกมาจากลำโพงทันทีที่ภาพปรากฏ
“ยุ่งน่า! จะโทรมาทำไมตอนนี้ คนกำลังฟินเลย พระเอกกำลังจะสารภาพรักแล้วเนี่ย” น้ำตาลตอบกลับ พลางเหลือบมองจอแท็บเล็ตที่ยังเล่นค้างไว้อยู่
“พักก่อนเื่ผู้ชายอะ” ฝนพูดกลั้วหัวเราะ “พรุ่งนี้เที่ยง ว่างปะ”
น้ำตาลทำหน้าคิดหนัก “พรุ่งนี้เหรอ...ไม่น่าว่างต้องเก็บซีรีส์เื่นี้ให้จบ”
“ไม่ว่างหรือไม่อยากมา” เสียง ลูกหว้าเพื่อนสาวอีกคนดังแทรกเข้ามาในสาย เหมือนกำลังนั่งอยู่ข้าง ๆ ฝน
“โห่ พวกแกก็รู้ว่าฉันติดเื่นี้ขนาดไหน พระเอกโคตรหล่อ ทำกับข้าวก็เก่ง คลั่งรักนางเอกเบอร์สุด ใครจะไปมูฟออนไหว”
ฝนส่ายหัวไปมาอย่างระอา “ไม่ต้องมาอ้างเลยนะยัยตาล พรุ่งนี้เที่ยงร้านกาแฟเ้าประจำ ไม่มานะ...ฉันกับยัยหว้าจะบุกไปพังประตูห้องแกแน่”
“เว่อร์มาก” น้ำตาลหัวเราะ “แค่จะชวนไปกินกาแฟต้องขู่กันขนาดนี้เลย”
“ไม่ใช่แค่กาแฟย่ะ” หว้าพูดต่อ “มีเื่เด็ดจะเม้าท์...เื่ของพี่กิตฝ่ายการตลาด รับรองว่าแกต้องอยากฟัง”
น้ำตาลตาโตขึ้นมาทันที “จริงดิ!… เออ ๆ ๆ ไปก็ได้”
“เอ้า พอเื่ผู้ชายในชีวิตจริง ตื่นตัวเชียวนะ” ฝนแซว
“ก็แหงสิ!” น้ำตาลรีบแก้ตัว “แค่...อยากอัปเดตข่าวสารออฟฟิศเฉย ๆ หรอกน่า”
“จ้า! เชื่อจ้ะ” ฝนกับหว้าพูดขึ้นพร้อมกันอย่างไม่ได้นัดหมาย
“เออ! พรุ่งนี้เที่ยงเจอกัน แค่นี้นะ พระเอกจะจูบฉันแล้ว บาย!”
พูดจบน้ำตาลก็รีบตัดสายทันที ก่อนจะหันกลับไปจดจ่อกับโลกมโนของตนเองบนหน้าจอแท็บเล็ตต่อด้วยรอยยิ้ม
วันต่อมาน้ำตาลรีบเดินตรงเข้าไปในร้านกาแฟที่เป็จุดนัดพบทันที เมื่อเข้ามาก็ได้กลิ่นหอมของกาแฟคั่วลอยไปทั่วทั้งร้าน ทั้งเสียงผู้คุยของลูกค้าดังขึ้นตามมุมต่าง ๆ แต่เป้าหมายของเธอคือโต๊ะมุมในสุดที่ ฝน กับลูกหว้า นั่งรออยู่แล้ว ทั้งสองคนกำลังเอนตัวเข้าหากัน พร้อมหัวเราะคิกคักกับเื่ในจอมือถือ
“มาแล้วเหรอ นั่ง ๆ กำลังเมาท์มันเลย” ฝนตบเก้าอี้ข้างตัวเบา ๆ เป็การเชื้อเชิญ
“โทษที พอดีรถติดมาก” น้ำตาลตอบพลางวางกระเป๋า “ไหน ๆ มีเื่อะไรเด็ด เล่ามาเลย”
“ก็เื่พี่กิตที่ฉันเล่าค้างไว้ไง” ลูกหว้าเป็คนเปิดประเด็นด้วยดวงตาเป็ประกาย “สรุปคือ...ฮีไปกินข้าวกับน้องมายด์ฝ่ายบุคคลมาจริง ๆ เว้ย”
“จริงดิ!” น้ำตาลอุทาน “แล้วที่คุย ๆ กับน้องจูนน้องฝึกงานอยู่อะ คือยังไง”
“นั่นแหละประเด็น” ฝนเสริมทัพ “เมื่อวานตอนเย็น ฉันเห็นจะ ๆ เลยว่าพี่กิตไปส่งน้องจูนที่ป้ายรถเมล์ แถมมีซื้อน้ำส้มให้น้องด้วยนะ แต่สายตาที่มองนี่คือหวานเยิ้มสุด ๆ สรุปพี่แกจะเอาไงกันแน่ งงมาก”
น้ำตาลจิบชาเขียวลาเต้ของตนไปอึกใหญ่ ก่อนจะวางแก้วลงแล้วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงของผู้เชี่ยวชาญ “มันเป็แทคติก…เรียกว่า ‘การสร้างสนามแข่งขัน’ ไง”
ฝนกับหว้าหันมามองหน้ากัน ก่อนจะหันกลับมาที่น้ำตาลเป็ตาเดียว “ยังไงวะ อธิบาย”
“ก็คือการทำให้ผู้หญิงสองคนรู้ว่าตัวเองมีคู่แข่งไง” น้ำตาลอธิบายต่อ “มันจะกระตุ้นให้แต่ละฝ่ายรู้สึกว่าต้องพยายามเอาชนะใจเขาให้ได้ พอใครคนหนึ่งได้เขาไป ก็จะรู้สึกว่าตัวเองพิเศษกว่า เป็ผู้ชนะ มันเป็จิตวิทยาพื้นฐานของพวกนิยายแนวฮาเร็มเลยนะ คลาสสิกมาก”
ลูกหว้าอ้าปากค้างไปเล็กน้อย “สุดยอดว่ะเพื่อน วิเคราะห์ได้เป็เื่เป็ราวขนาดนี้ ตอนแรกนึกว่าฟังไลฟ์โค้ชความสัมพันธ์อยู่”
“ก็นะ…อาจารย์ใหญ่ แต่ภาคปฏิบัติก็ยังติด F อยู่” ฝนพูดพลางหัวเราะร่วน
“คำว่าอาจารย์ใหญ่ฟังดูไม่ค่อยเข้าท่านะ มันทะแม่ง ๆ ยังไงก็ไม่รู้ แต่ช่างเถอะ ทุกอย่างเพราะพวกแกสอนฉันมาดียังไงล่ะ ส่วนเื่ปฏิบัติสักวันฉันต้องได้แน่นอน”
“ได้อะไร ยัยตาล”
“แหม่ถาม…เหมือนไม่รู้เนอะ”
“รู้น่า แต่อยากรู้ว่าเมื่อไหร่จะโดน” เพื่อนทั้งสองมองหน้ากันแล้วก็ยิ้มออกมา รู้อยู่แล้วว่าการแกล้งแหย่เื่ความรักของน้ำตาลน่ะสนุกที่สุดแล้ว
“เมื่อถึงเวลา”
“ฉันไม่เชื่อแกหรอกนะ พอเจอเข้าจริง ๆ ใบ้กินทุกที เป็หุ่นยนต์ที่สัญญาณขาดไปเลย”
น้ำตาลได้แต่หัวเราะแห้ง ๆ แก้เขิน “แหม…ก็ในนิยายมันมีบทบรรยายความคิดพระเอกนี่นา ชีวิตจริงมันไม่มีซับไตเติลบอกนี่ ว่าที่เขามองมาแบบนั้น เขาคิดอะไรอยู่ แล้วฉันควรจะตอบสนองยังไงไม่ให้หน้าแตก”
“อย่าฟอร์มเยอะค่ะเพื่อน เดี๋ยวอด” ฝนสวนกลับทันควัน
หว้าที่นั่งฟังอยู่ จู่ ๆ ตาก็ลุกวาวขึ้นมาเมื่อนึกอะไรออก “นี่…พูดถึงเื่ภาคปฏิบัติ…ยัยตาล ฉันมีคนจะแนะนำให้แกว่ะ เอามั้ย”
น้ำตาลหรี่ตามองอย่างไม่ไว้ใจ “ใครของแกอีกเนี่ย”
“คนนี้หล่อจริง” หว้ายืนยันเสียงแข็ง “หล่อมาก...โปรไฟล์ดี...ที่สำคัญนะเอาเก่งด้วย” หว้าขยิบตาอย่างมีเลศนัย
คำพูดนั้นทำให้ฝนหูผึ่งขึ้นมาทันที ส่วนน้ำตาลขมวดคิ้วมุ่น
“แกรู้ได้ไงว่า ‘เอาเก่ง’” น้ำตาลถามอย่างจับผิด “ไปลองมาแล้วดิ”
“บ้าเหรอ!” หว้าปฏิเสธเสียงสูง ก่อนจะเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยอย่างผู้เชี่ยวชาญ “เปล่าจ้ะ...ศาสตร์ของฉันคือการสแกนจากภายนอก ฉันดูจาก ‘ก้น’ แล้วก็ ‘มือ’ ของเขาไงล่ะ”
น้ำตาลกับฝนหันมามองหน้ากันโดยอัตโนมัติ ก่อนจะหันกลับไปหาหว้าพร้อมกัน
“ก้นกับมือ”
“มันเกี่ยวกันยังไงวะแก”
"ก็โบราณเขาบอกว่าผู้ชายก้นใหญ่เอาเก่ง ส่วนผู้ชายมือใหญ่ อันนั้นก็ใหญ่...ที่จริงต้องดูนิ้วโป้งเท้าด้วยนะ เป็เคล็ดลับ" ลูกหว้าสาธยายอย่างมั่นใจ
"เหรอ...แม่กูรู..." น้ำตาลกับฝนรับคำเสียงสูงอย่างพร้อมเพรียง
ทันใดนั้น ลูกหว้าก็เบิกตากว้าง ชี้นิ้วไปที่เคาน์เตอร์ "นั้นไง มาแล้ว หล่อใช่มั้ยล่ะ"
หนุ่มในสายตาของลูกหว้ากำลังเดินมาสั่งกาแฟที่เคาน์เตอร์ ด้วยรัศมีความหล่อออร่าพุ่งกระจาย
"ว้าววว หล่อ เท่ห์ เพอร์เฟคเลยยัย ตาล เอาเลยแก นี่โอกาสของแกแล้ว" ลูกหว้ากับฝนเชียร์สุดเสียง พร้อมดันหลังให้น้ำตาลลุกทำทีไปสั่งกาแฟอีกแก้ว
น้ำตาลกำลังจะลุกไปตามแรงยุ...ทันใดนั้น ชายหนุ่มรูปหล่อที่ยืนอยู่เคาน์เตอร์ก็อุทานเสียงดังลั่น
"ว๊าย หก" พร้อมกับที่กาแฟในมือที่เพิ่งรับมา หกกระจายลงพื้น ด้วยความใ ภาพชายหนุ่มสุดหล่อก็เลนกลายร่างเพื่อนสาวซะงั้น
"อุ๊บส์..." น้ำตาลแข็งค้างกลางอากาศที่กำลังจะลุก แล้วหันกลับมาหาเพื่อนสาวทั้งสองคนที่ตอนนี้หน้าเหวอพอ ๆ กัน
"เรดาร์พังยับเลยค่ะ...เพื่อนสาว..." น้ำตาลพึมพำ ขณะที่ลูกหว้าและฝนได้แต่มองหน้ากันเลิ่กลั่ก ก้นใหญ่ มือใหญ่ นิ้วโป้งเท้า ทฤษฎีอะไรนี่ใช้ไม่ได้กับทุกคนนี่หว่า
และนี่แหละคือชีวิตอาภัพรักของน้ำตาล สาวออฟฟิศผู้มีความรู้เื่ความรักท่วมหัว แต่ทฤษฎีกับปฏิบัติ มันช่างสวนทางกันราวฟ้ากับเหว
"ฮ่า! ๆ ๆ นี่เรดาร์ไม่ใช่แค่พังนะแก ะเิฝุ่นตลบไปเลยจ้า" ฝนะเิหัวเราะออกมาก่อนเพื่อน หลังจากผ่าน่เวลาหน้าเหวอไปแล้ว
น้ำตาลทรุดตัวกลับลงที่เก้าอี้ทันที "นั่นไง เห็นมั้ย ชีวิตจริงมันยากกว่าในนิยายตั้งเยอะ ขนาดจะเดินไปอ่อยยังเจอเื่หักมุมขนาดนี้"
ลูกหว้าหัวเราะคิกคักตาม “เออน่า ไม่เป็ไร ๆ ถือว่าวันนี้มาดูงานภาคสนามแล้วเจอเื่เซอร์ไพรส์ แล้วทฤษฎีก้นใหญ่ มือใหญ่ นิ้วโป้งเท้าใหญ่ของฉันนี่คือต้องไปปรับปรุงตำราใหม่แล้วมั้งเนี่ย”
ทั้งสามคนหัวเราะให้ความโบ๊ะบ๊ะของกันและกัน ก่อนจะจิบกาแฟที่เหลืออยู่ในแก้วอย่างอ้อยอิ่ง เป็กาแฟที่ไม่ได้มาพร้อมโมเมนต์โรแมนติกแต่มาพร้อมเสียงหัวเราะและเื่เม้าท์ในแก๊ง
“เอาเหอะ ๆ วันนี้ไม่ได้ผู้ชาย ก็ได้เื่ฮา ๆ กลับบ้านละว่ะ” ฝนสรุป
"ใช่ อย่างน้อยก็ได้รู้ว่าทฤษฎีในนิยายมันใช้กับสถานการณ์จริงไม่ได้เสมอไป...หรือบางทีทฤษฎีของแกมันก็ผิดั้แ่แรกแล้วย่ะ" น้ำตาลหันไปแขวะลูกหว้าคืนเบา ๆ
"อ้าว พูดงี้ได้ไง นี่คือศาสตร์โบราณเลยนะ" ลูกหว้าทำท่าจะโต้แต่สุดท้ายก็หัวเราะออกมา
ทั้งสามนั่งจิบกาแฟ คุยเื่สัพเพเหระ ล้อเลียนความล้มเหลวในภาคปฏิบัติของน้ำตาลต่ออีกพักใหญ่จนกาแฟหมดแก้ว ท้องฟ้าด้านนอกเริ่มมืดครึ้มเหมือนฝนกำลังจะตก
"อ่ะ ๆ ได้เวลาสลายตัวกลับรังใครรังมันแล้วค่ะเพื่อน" ฝนว่าพลางหยิบกระเป๋า
"โอเค ๆ ไว้เจอกันใหม่นะแก" น้ำตาลกับลูกหว้าลุกขึ้นตาม
กอดลากันตามประสาเพื่อนซี้
"รอบหน้ามาแผนไหนอีกดีวะลูกหว้า" น้ำตาลแกล้งถามแซว
"ขอพักก่อนค่ะ ขอไปทบทวนตำรากูรูทิพย์ฉบับอัปเดตแป๊บ" ลูกหว้าว่าพลางทำท่าครุ่นคิดจริงจัง
"จ้าาาา กูรู" น้ำตาลกับฝนรับคำพร้อมกัน แล้วทั้งสามก็โบกมือลากัน เดินแยกย้ายไปตามทางของตัวเอง
หลังจากร่ำลาเพื่อนสาวทั้งสองแล้ว น้ำตาลก็เดินมายังรถคู่ใจที่จอดอยู่ไม่ไกล หญิงสาวยิ้มให้กับเื่ตลก ๆ ในร้านกาแฟเมื่อครู่ ก่อนจะสตาร์ทเครื่องยนต์แล้วมุ่งหน้ากลับสู่ที่พัก
ทว่าขับมาได้ไม่นาน ท้องฟ้าพลันแปรเปลี่ยนเป็สีเทาดำทะมึน ลมกระโชกแรงขึ้นมาอย่างน่ากลัว และเพียงไม่กี่อึดใจต่อมา ห่าฝนเม็ดใหญ่ก็สาดซัดลงมาไม่ลืมหูลืมตา ทำให้บดบังทัศนวิสัยเบื้องหน้าเหลือเพียงม่านน้ำสีขาวโพลน
ถนนที่เปียกชุ่มและลื่น ทำให้รถของน้ำตาลที่แล่นมาด้วยความเร็วเริ่มเสียหลัก น้ำตาลพยายามบังคับพวงมาลัยสุดชีวิต แต่ทุกอย่างก็สายเกินไปแล้ว รถหมุนคว้างอย่างควบคุมไม่ได้ท่ามกลางสายฝน หัวใจหญิงสาวเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก
โครม เสียงโลหะกระทบกับราวคอนกรีตดังสนั่นหวั่นไหว แรงกระแทกมหาศาลอัดร่างของน้ำตาลเข้ากับพวงมาลัยอย่างแรง ความเ็ปแล่นปราดไปทั่วกาย ก่อนที่สติสัมปชัญญะทั้งหมดจะดับวูบลง
รถทั้งคันพุ่งทะลุราวสะพาน ดำดิ่งลงสู่กระแสน้ำอันมืดมิดและเยือกเย็นเบื้องล่าง ร่างที่ไร้ความรู้สึกจมลึกลง...ลึกลง...สู่ความมืดมิดอันเป็นิรันดร์
...หรืออาจจะไม่ใช่
5K
