Demonlord online ราชาอสูรสะท้านโลก

   แสงอาทิตย์ค่อยๆอาบไปทั่วพื้นฟ้าฉายแสงผ่านทิวเขาที่ซับซ้อนกระทบผืนป่าที่พินาศสิ้น

   เหล่าผู้คนที่ค่อยๆทยอยมาเก็บเลเวลต่างตกตลึงเมื่อพบว่าผืนป่ากลายเป็นทะเลเพลิง

    “พี่ศิ!  เสียงหวานใส่คล้ายกับสายลมของเหมันต์ดังกระซิบในระยะลมหายใจสัมผัสถึงเสียงนั้นคล้ายกำลังบอกเล่าถึงความเจ็บปวดแทนชายหนุ่มเนื่องจากทนเห็นคนของเธอโดนดูถูกไปมากกว่านี้ไม่ได้

    “พี่ไม่เป็นไร อดีตก็คืออดีตปัจจุบันพี่มี.....”

    ศิลาเว้นคำพูดไว้พร้อมกับเอามือรูบไปตามผืนผ้าพลันคอคล้ายกำลังรูบหัวหญิงสาวที่สถิตอยู่ด้านใน

    ก่อนที่เขาจะเอ่ยขึ้นอีกครั้งด้วยเสียงที่แข็งกล้า

    “แกคนแรกเลยนะบูรพาที่สู้กับฉันได้สูสีขนาดนี้ต้องขอบใจแกจริงๆ

ในทุกๆอย่าง

  ขอบใจแกจากใจจริงที่ทำให้ฉันไม่เหลืออะไรขอบใจแกที่เอาหญิงใจง่ายไปจากฉันขอบใจแกที่ทำให้ฉันอยากแก้แค้นจนเข้ามาในโลกแห่งนี้  วันนี้ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นความแค้นของฉันที่มีต่อแก่จะจบลงฉันจะฆ่าแกสิบครั้งให้กลับมาอีกไม่ได้”

   ศิลาพูดพร้อมกับชี้ปลายดาบหันไปทางหน้าของบูรพาจนมันต้องสะดุ่งเฮือก  เพราะมันรู้ดีว่าบูรพานั้นเป็นคนพูดจริงทำจริง

   “ฮ่า...ฮ่า...ฮ่า...เอาที่เเกสบายใจจะบอกอะไรให้นะว่าฉันรวยถึงตายไปสิบครั้งฉันจ่ายเงินก็กลับเข้ามาใหม่ได้”

   บูรพาหัวเราะลั่นออกมาราวคนบ้าก่อนที่ศิลาจะพูดขึ้นต่อ

   “งั้นฉันก็จะฆ่าแกอีกสิบครั้งไม่สิร้อยครั้งพันครั้งหมื่นครั้งฉันก็จะทำ”

   “ก็ดีงั้นในระหว่างที่แกอยู่ในโลกนี้พ่อแม่แกที่นอนอยู่ที่โรงพยาบาล

อัลไซส์ล่ะจะเป็นไง  พอดีว่าพ่อฉันพึ่งจะตกลงร่วมหุ่นส่วนกับเจ้าพ่อมาเฟียใหญ่สะด้วย” มันพูดออกมาอย่างยียวนก่อนจะเอ่ยขึ้นต่อ

    “อ๋อ เผลอๆนะฉันอาจจะได้นั่งเก้าอี้บริหารเกมนี้ก็ได้วะได้ข่าวว่าจระกูลอัลไซส์มีลูกสาวแสนสวยเหมาะกับคนอย่างฉันทุกอย่างเดี๋ยวฉันเขี่ยยัยพลัมคืนให้แกแล้วกัน”

    คำพูดนั้นของบูรพาถึงกับเรียกอารมณ์ขุ่นมันของศิลาถึงขีดสุดจนทะลุเกินขีดจำกัดเพราะนั้นคือสิ่งที่ศิลาเถิดทูลและจะไม่ยอมให้ใครทำร้ายไม่มีลูกคนไหนทนฟังคนอื่นพ่ามๆขู่เอาชีวิตพ่อแม่ตัวเองได้หลอก

   และบูรพานั้นถือว่าคิดผิดการที่สัตว์อสูรหรือมารมีความแค้นเคืองถึงขีดสุดมันจะเป็นพลังกระตุ่นการก้าวข้ามขีดจำกัด

    เปรี้ยงงงงงง ครืนนนนนน

   เมฆดำคลึ้มลอยขึ้นเหนือม่านฟ้าปกคลุมไปทั่วทิศเหนือรวมถึงเมืองสยบฟ้า 

   สายฟ้าสีดำซัดไปมาอย่างบ้าคลั่งไอมารแผ่ปกคลุ่มไปทั่วทวีปเหนือ

    “อยู่ไม่ได้แล้ว

    “ตัวห่าอะไรจะออกมาอีกวะ

    เสียงผู้เล่นที่อยู่ในเมืองสยบฟ้าและทิศเหนือต่างพากันหนีตายจากสายอัสนีบาตสีดำที่ผ่าใส่ปัฐพีอย่างบ้าคลั่งและไอมารที่กัดกินพลังชีวิตของทุกสรรพสิ่ง

    เคร้ง เคร้ง

    ร่ำไห้และโหยหาตกลงพื้นหลุดออกจากมือของศิลา

   บูรพาเองต้องเบิกตามองด้วยความตลึง

  ศิลาเองที่ส่งเสียงโหยหวนบาดลึกแทบขาดใจฟ้าครามที่สถิตอยู่ในผ้าพลันคอเองก็กรีดร้องระงมรวมถึง

สดายุสัมพาทีและซุนหงอคง

    “อ๊ากกกกกก อ๊ากกกกกกกก”

    วินาทีต่อมาปรากฎสายฟ้าสีดำนับพันสายพุ่งผ่าใส่ร่างของศิลาทุกทิศทาง

         “จักรพรรดิมารศิลา ได้รับการวิวัฒนาการ ทำการจุติ”

   เสียงจากระบบดังขึ้นในหัวของศิลาพร้อมกับสายฟ้าสีดำที่ผ่าใสร่างของศิลาลงมาจากฟากฟ้าไม่ขาดสาย

   เปรี้ยง  เปรี้ยง ครืนนนน เปรี้ยงง

   เสียงฟ้าผ่าดังจนหูดับครืนลมส่งเสียงคำรามโหยหวนคล้ายเสียงกระซิบของผีร้ายมาทวงถามวิญญาณ

เสียงอัสนีบาตผ่านับพันนับหมื่นครั้งดังสนั่นไปทั่วหล้าถึงชั้นฟ้าดาวดึงคล้ายกองบรรเลงขับขานส่งสัญญาณถึงทวยเทพเทวาเพื่อให้ลงมาเป็นสักขีพยานการถือกำเนิดของเทพมารตนนี้

    แสงอาทิตย์ที่มืดสนิททำให้โลกากลับคืนสู่กลางคืนที่ไร้ดวงดาราและจันทรา  ราวกับเป็นฤกษ์งามยามดีที่เทพมารผู้ขีดเขียนตำนานจะถือกำเนิด

   เสียงอากาศที่โหยหวนเสียงคลื่นลมที่กระโชกอย่างบ้าคลั่งคล้ายกำลังบรรเลงบทเพลงทวงทามหาวิญญาณ

เพื่อเป็นเครื่องสังเวยให้เทพมารที่กำลังจะจุติเกิดมาเพื่อล่าเลือดเนื้อ ล่าวิญญาณ ล่าชีวัน 

   เปรี้ยงงงงง ครืนนนนนนน

   สายอัสนีบาตสีดำเส้นสายใหญ่เท่าตึกผ่าใส่ร่างศิลาครั้งสุดท้ายจนผืนธรณีสะท้านไปทั่วโลกาทำให้พื้นโลกวิปโยคไปทั่วหล้า

    “อ๊ากกกกกกก”

    ร่างของศิลาแตกกระจุยกลายเป็นละอองแสงก่อนจะปรากฎบอลสีดำขึ้นโอบล้อมละอองแสงสีแดงนั้นทุกอย่างเงียบสงบจนได้ยินเสียงของลมหายใจ

ท้องฟ้ายังคงมืดมัวสลั่วไปทั่วปัฐพี

  เสียงลมหวิวๆเย็นเฉียบเสียดสะท้านถึงวิญญา

   เป๊ะ....เป๊ะๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

   ผ่านไปราวหนึ่งนาทีบอลสีดำขนาดใหญ่เกิดลอยร้าวขึ้นส่งเสียงเสียดหูสะท้านวิญาณไอมารระดับเทพมารค่อยๆแผ่ออกมาจากภายใน

   เพ๊งงงงงงงๆๆๆๆ

   “แฮ๊ก แฮ๊ก!

   วินาทีต่อมาปรากฎร่างของศิลาเหมือนเดิมทุกประการณ์จนบูรพาต้องถอนหายใจทว่าเสียงที่คล้ายกับเสียงของมัจจุราชก็ดังขึ้นทั่วบริเวณ

        “เทพมารศิลาระดับ1 ถือกำเนิด

ธาตุว่างเปล่าผู้ใดถูกสังหารรอเกิด90 วันเวลาในเกม สูญเสียระดับทั้งหมด สูญเสียไอเท็มทั้งหมดหากผู้ใดตายโดยที่เทพมารศิลาไม่ได้ใช้ทักษะเขตแดนระดับจะติดลบ20ขั้น”

         “เทพเทพีมารรัตติกาล ระดับ1 ถือกำเนิดธาตุความมืด ผู้ใดถูกสังหารรอเกิด20วันในโลกความจริง สูญเสียระดับทั้งหมด สูญเสียไอเท็มทั้งหมด

หากผู้ใดตายโดยที่ไม่ได้ใช้ทักษะเขตแดนระดับจะติดลบ20ขั้น”

          “เทพมารสัมพาทีระดับ1 ถือกำเนิดธาตุว่างเปล่า ผู้ใดถูกสังหารรอเกิด30วันในเกมสูญเสียระดับทั้งหมด สูญเสียไอเท็มทั้งหมดหากผู้ใดตายโดยที่เทพมารไม่ได้ใช้ทักษะเขตแดนระดับจะติดลบ20ขั้น”

          “เทพมารสดายุระดับ1ถือกำเนิด ธาตุไฟ ผู้ใดถูกสังหารรอเกิด30วันในเกม สูญเสียระดับทั้งหมดสูญเสียไอเท็มทั้งหมดหากผู้ใดตายโดยที่เทพมารไม่ได้ใช้ทักษะเขตแดนระดับจะติดลบ20ขั้น”

           “เทพมารซุนหงอคงระดับ1 ถือกำเนิดธาตุความมืด ผู้ใดถูกสังหารรอเกิด30วันตามเวลาในเกมสูญเสียระดับทั้งหมดสูญเสียไอเท็มทั้งหมด

หากผู้ใดตายโดยที่เทพมารไม่ได้ใช้ทักษะเขตแดนระดับจะติดลบ20ขั้น”

    สิ้นเสียงประกาศเตือนที่ดังไปทั่วโลก

   ตามมาด้วยเสียงของคนทั่วทั้งโลกแตกตื่นและเกิดเป็นความโกลาหลเสียงผู้คนมากมายช่องสารมวลชนโกลาหลยกใหญ่ปนความหวาดกลัว

    แต่มีคนกลุ่มหนึ่งที่เมืองวังวลอัสนีกำลังโห่ร้องดีใจถึงขีดสุดเหล่าอาชญากรจำนวนสองแสนคนที่สมัครเข้าเป็นสมาชิกกิลด์Destroyer กำลังโห่ร้องกันสุดสุดเสียง

    “ดูสะ! โลกแห่งนี้จะต้องจารึกพวกเราไว้ตลอดกาลความแข็งแกร่งของศิลาความแข็งแกร่งของราชันย์เหนือหัวของพวกเรา”

    “เฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮ

    “เฮฮฮฮฮฮฮฮ

   เพิร์จที่ยืนอยู่บนยอดปราสาทที่กำลังก่อสร้างชูดาบขึ้นประกาศลั่นพร้อมเบื้องล่างคือเหล่าอาชญากรนับแสนที่มาช่วยกันสร้างเมืองวังวลอัสนี

   โดยเพิร์จรวมเอาเฉพาะอาชญากรเท่านั้นและเป้าหมายของเขาคือถล่ม

กิลด์เก้ามายาที่แย่งชิงหัวใจภูติธาตุสายฟ้าตัดหน้าพวกเขาไปนั่นถือเป็นคำสั่งแรกของศิลาแต่เขาทำไม่สำเร็จมันขัดกับวิถีนักดาบของเขาที่รับคำสั่งมาจากผู้เป็นนายแล้วต้องทำให้สำเร็จ

   ทำให้ในอีกเร็ววันนี้จะเกิดสงครามโลก Demonlord ครั้งที่หนึ่งที่นำโดยเพิร์จที่ตอนนี้กลายเป็นผู้เล่นที่มีค่าหัวไปเรียบรอยแล้ว

   ณ.ทวีปทางเหนือ

    ท้องฟ้ายังคงมืดมัวไอมารแผ่ออกจากร่างของศิลาไปทั่วบริเวณไอมารออร่าสีดำลอยฝุ้งในอากาศจนบูรพาแทบหายใจไม่ออก  

   ศิลายืนมองสภาพรอบๆพร้อมกับสำรวจตัวเองพบว่าไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงยกเว้นเลเวลที่กลับมาเหลือหนึ่งถือเป็นการ อเวคร์อีกครั้งของศิลาค่าสถานะต่างๆทั้งหมดถูกยกระดับขึ้นสูงปรี๊ดพลังชีวิตที่มากถึง 7,00,000,000 หน่วย

มานามากถึง 9,900,000,000 หน่วย

   “จะโกงเกินไปหน่อยไหมขนาดเลเวลหนึ่งเองนะโดนฟันกี่ทีถึงจะตาย”

   ศิลามองดูค่าสถานะด้วยหน้ามุ่ยนิดๆมันอาจจะทำให้การเล่นเกมของเขาหมดสนุกก็เป็นไปได้

    “ไป!! ”

   ศิลาตวาดลั่นพร้อมกับปรากฎเงาสามสายพุ่งออกจากกำไลข้อมือต่างหูและดาบไม่กี่วินาทีต่อมาเสียงร้องระงมของสัตว์อสูรก็ดังขึ้นผสมกับผู้เล่นโชคร้ายที่เจอกับสัมพาทีสดายุ

ซุนหงอคง

   ศิลาปรายตามองดูค่าประสบการณ์ที่กำลังเพิ่มขึ้นเลื่อยๆไม่ขาดสาย

 **********************************

   ณ.โลกความจริง

    “ท่านประธานครับทำไมเราต้องแจ้งเตือนเรื่องต่างๆของผู้เล่นศิลาให้ทุกคนรับทราบด้วยครับถ้าเขาฟ้องเรา

ระเมิดสิทธิ์ส่วนตัวเราจะแย่นะครับ”

   ชิงหลงเอ่ยถามประธานที่ตอนนี้กำลังนั่งดูภาพเหตุการณ์การวิวัฒนาการของศิลาอย่างใจจดจ่อ

    “เดี๋ยวมันทำภารกิจปลดล็อคเนื้อเรื่องส่วนแรกได้จะปรากฎเผ่าพันธ์ต่างๆ ให้ผู้เล่นเลือกเข้าใช่ไหมล่ะผู้เล่นจะได้รู้ว่าศิลามันก็ไม่ได้วิเศษไปกว่าคนอื่นเพียงแค่มันได้เผามารมาก่อนคนอื่นแค่นั้น”  ประธานเอ่ยเสียงเรียบ

    “ประธานครับไม่ตรงประเด็น”

   ชิงหลงขยับแว่นหนึ่งครั้งก่อนจะตอบค้านหัวหน้าในคำตอบที่ไม่ตรงคำถามจนพ่อของฟ้าครามสะดุ่ง

    “เออ ก็แบบไอ้หมอนี่มันมีลูกสาวฉันเป็นภูติประจำตัวใช่ไหมถ้ามันเกิดทะลึ่งเคลียร์เกมได้อาจจะมีข้อกางขาว่าเอาข้อมูลมาจากลูกสาวฉันหรือเปล่า  ฉันจะได้มีข้อโต้แย้งบ่างว่าศิลาไม่ได้มีความเป็นส่วนตัวไม่มีข้อมูลไหนของเขาที่ผู้เล่นทั่วไปไม่รู้”

    “ท่านประธานครับ”

    “อะไรอีก”

    “ท่านใช้คำเรียกศิลาอย่างสนิทเลยนะครับยังกับเรียกลูกหลานแบบนั้นแหละ”

     “เออน่าช่างเหอะแล้วส่งคนไปทำตามที่ยัยหนูบอกมาหรือยัง”

  พ่อของฟ้าครามรีบเอ่ยเปลี่ยนเรื่องทันที

    “แล้วครับตอนนี้คนของเราไปถึงโรงพยาบาลแล้วครับ”

   ชิงหลงตอบพร้อมขยับแว่นอีกหนึ่งทีแบบงามๆ

     “เอาล่ะโทรไปหาโนอาร์ที่ว่าฉันนัดคุยจบเรื่องการทำธุรกิจร่วมกันรวมถึงหุ่นส่วนต่างๆที่มีต่อกันและเรียกเก็บหนี้สินทั้งหมดภายในเจ็ดวันหากมันไม่ทำตามฉันจะส่งนิวเคลียร์ไประเบิดหัวมัน เหออเอาแต่ใจจริงๆลูกสาวฉัน”

    พ่อของฟ้าครามนั่งกุมขมับอยู่บนโต๊ะทำงานพร้อมกับพนักงานรอบกายกำลังหัวเราะคิกคักเพราะพ่อสุดโหดที่มีนักฆ่ามือปืนคอยรับใช้ไม่สามารถขัดคำขอลูกสาวสุดหวงได้สักเรื่องรวมถึงเรื่องเมื่อครู่ที่เธอพึ่งส่งข้อความมาจากในโลกเกมให้ทำแบบเร่งด่วนจนวุ่นวายกันยกใหญ่

    เรียกได้ว่าเจ้าหล่อนมีวาจาสิทธิ์ชี้เป็นชี้ตายเลยก็ว่าได้

***********************************

   “ก็ไม่เท่าไหร่นี่หว่าไอ้ขยะ”

    บูรพาเอ่ยขึ้นพร้อมกับทั่วร่างปกคลุมไปด้วยออร่าสีแดงครั้งนี้เป็นศิลาที่ต้องเบิกตากว้างอย่างตลึงเมื่อออร่ารอบตัวบูรพาขยายออกไปรอบด้านก่อตัวเป็นโดมใสสีแดงเข้ม

    “เขตแดนของสัตว์อสูรหรือว่าแกเองก็”

   ศิลาหรี่ตาลงพูดขึ้นแต่สายตายังคงสงบนิ่งจากนั้นเสียงจากระบบก็ดังขึ้น

        “สัตว์อสูรระดับจักรพรรดิบูรพา ระดับ150 ปรากฎตัว”

       “เขตแดนของบูรพาทำให้รับการโจมตีเบาลง50%และศัตรูถูกโจมตีแรงขึ้น50% พลังของบูรพาเพิ่มขึ้น20%”

    สิ้นเสียงจากระบบบูรพาก็เอ่ยขึ้นอย่างมาทมั่นและมั่นหน้าถึงขีดสุด

    “มันไม่ใช่แกแต่คนเดียวหลอกที่ทำได้”

    ทว่าศิลาเองไม่ได้ตกใจอะไรถึงขั้นนั้นเขาคิดมาตลอดอยู่แล้วว่าในเมื่อเขาสามารถข้ามมาเป็นมารได้แล้วทำไมผู้เล่นคนอื่นๆจะทำไมได้และอีกอย่างชื่อของเกมมันก็บอกอยู่ในตัวของมันรวมถึงเขาเองก็ไม่ได้วิเศษไปกว่าคนอื่นตรงไหนถ้าไม่นับความโกงอะนะแต่คนอย่างเขามันเทพช่วยไม่ได้มีแฟนเป็นลูกเจ้าของเกมก็แบบเนี่ย

    เปรี้ยงงงงง

   สัมพาทีสาดยุซุนหงอคงกลับมาจากการสังหารหมู่กลับเข้าไปหาศิลาไม่ได้เพราะติดเขตแดนของสัตว์อสูร

    “ไอ้เจ้านั่นเป็นสัตว์อสูรแบบเดียวกับเจ้านาย”

   สัมพาทีในร่างคนเอ่ยขึ้นพร้อมสีหน้าตกใจเล็กน้อยโดยบนไหลของมันปรากฎสดายุในร่างเด็กสามขวบนั่งค่อมบ่าทั้งสองข้างอยู่พร้อมกับซุ่นหงอคงในร่างมารทั่วร่างชุดเกราะเป็นสีดำแดงเลือดพยักหน้ารับคำก่อนมันจะเอ่ยขึ้น

    “ยังไงพวกเราก็ยังกลับเข้าไปไม่ได้ไปไล่ฆ่าคนกันต่อเถอะ”

   มั่นเอ่ยชวนเพื่อนร่วมอุดมณ์การไปฆ่าผู้เล่นราวกับชวนกันไปหาข้าวเที่ยงกินจากนั้นพากันเดินดุ่มๆออกไป

    “ต้องขอบใจแกจริงๆที่ทำให้ฉันโกรธถึงขีดสุดจนได้พลังความแข็งแกร่งระดับนี้มา”

    ศิลาเอ่ยขึ้นพร้อมกับออร่าสีดำจิตคลุกครามแผ่ไปทั่วบริเวณจนอากาศสั่นสะเทือนยามกระทันหันร่างของศิลาพลันหายไปในพริบตา

    ฟุ๊บ!

    บูรพาเบิกตากว้างอย่างตกตลึงในความเร็วเมื่อร่างของศิลาหายไปจากสายตา  ในชั่วพริบตาปรากฎร่างของศิลาขึ้นทางด้านหลังของบูรพาราวกับอากาศธาตุ

   ดาบร่ำไห้ในมือขวาตวัดลงฟันใส่ร่างของบูรพาทันทีอย่างรวดเร็วและไม่รีรอ

     ฉัวะ  ฉึก

   เสียงเนื้อฉีกขาดดังขึ้นสองครั้งติดพริบตาต่อมาเลือดสีแดงฉานของบูรพาสาดพุ่งกระจายดุจน้ำพุย้อมร่างของศิลาที่อยู่ใกล้สุดให้แดงชุ่มฉ่ำไปด้วยเลือดของศัตรูคู่แค้นจากนั้นศิลาจึงค่อยๆกล่าวออกมา

    “แกดูถูกคนอื่นมากเกินไปแกไม่ได้มั่นใจในตัวเองหลอก แกแค่เหลิงในอำนาจมากกว่าคำว่ามั่นใจในตัวเองกับคำว่าเหลิงมันต่างกันแค่กระดาษกั้น

แกดูถูกพลังระดับเทพมากเกินไป”

      “ฮึ ฮึ ฮึ  อย่าคิดได้ใจไปหน่อยเลยไอ้ขยะ”

   บูรพาเอ่ยขึ้นพร้อมกับโถ่มตัวไปข้างหน้าเพื่อดึงตัวเองให้หลุดออกจากคมดาบของศิลา