เกิดใหม่เป็นไอ้เจิด

ตอนที่สี่สิบเก้า Craftmanship งานช่างฝีมือ

จุดเด่นของระบบทุนนิยมหรือความต้องการที่ผลิตจำนวนมากทำให้งานช่างฝีมือที่ขายสินค้าจำนวนมากกลายเป็นสิ่งที่หายากไป

ด้วยความที่การมาถึงของเทคโนโลยีแนวคิดเทคโนแครตมาทำให้ผลิตสินค้าได้ปริมาณมหาศาลมากขึ้นจนงานช่างฝีมือประจำครัวเรือนไม่สามารถต่อสู้ได้แม้เราจะมีช่างฝีมือที่เก่งกาจปานขงเบ้งที่ผลิตได้ทุกอย่างก็ตาม

แต่หากเราต้องการรถม้าสามล้านคัน

ขงเบ้งคนเดียวมีพลังและเวลาจำกัดทำให้เขาไม่สามารถผลิตแข่งรถม้าหรืออุปกรณ์ต่างๆแข่งกับโรงงานอุตสาหกรรมได้

การผลิตแบบอุตสาหกรรมมาแทนที่วงการช่างฝีมือแม้แต่วงการผลิตยาเสพติด

เมื่อมีเครื่องจักรมาแทนแรงงานคนก็สามารถผลิตยาเสพติดราคาถูกจำนวนมหาศาลได้มากกว่าสมัยก่อนที่ต้องพึ่งแรงงานคนมากกว่านี้

ทุนนิยมเข้ามาควบคุมทุกอย่างในชีวิตเราแม้แต่วงการค้ายาเสพติดนั่นเอง

วงการการผลิตอาวุธก็เช่นกัน

อาวุธที่ทำด้วยมืออย่างดีหากปราฎในแนวเกมส์ Crusader King ว่าอาวุธหรือชุดเกราะที่เราได้เป็นของขวัญ

เราจะเก็บไว้เป็นของวิเศษที่เรามีคนเดียวหรือจะให้ช่างไปทำวิศวกรรมย้อนกลับหาทางผลิตจำนวนมาก..เราก็ดันเลือกเก็บไว้คนเดียวเพราะไม่ต้องการให้คนอื่นได้ดีมากกว่าเรา

การผลิตสินค้าอย่างอื่นยังสามารถหาเครื่องจักรแทนได้

แต่งานผลิตอุปกรณ์อาคมของอาจารย์คงนี้นับเป็นงานช่างฝีมือจริงๆ

ที่ต้องใช้คนที่มีความสามารถเฉพาะเจาะจงและต้องใช้เวลาในการผลิต

ไม่สามารถผลิตอุปกรณ์อาคมขึ้นมาจำนวนมากได้อย่างแนวคิดอุตสาหกรรมหรือเทคโนแครตที่เอาเทคโนโลยีมาแก้ไขปัญหา

การผลิตอุปกรณ์อาคมยังคงเป็นงานฝีมือโดยแท้ที่ต้องอาศัยระยะเวลานั่นเอง

ไม่เชื่อว่าผมต้องตกต่ำถึงขนาดต้องยอมรับความเทพของสายคราฟท์ของ

ทำให้ผมต้องยอมละทิ้งแนวคิดของพระเอกโชวเน็นที่ว่า

“หึ เจ้าพึ่งอาวุธมากเกินไปจนลืมวิชาฝีมือที่แท้จริง”

และยอมรับความคิดพระเอกเกาหลีมาว่าอาวุธที่เทพคือสิ่งที่ทำให้เรากดขี่ข่มเหงพวกนู๊บคนอื่นๆได้

เมื่อสถานการณ์เปลี่ยนไป ผมก็ต้องละทิ้งความเกลียดที่ผมมีต่อพระเอกเกาหลียอมรับงานช่างมือเช่นนี้เอาเพื่อประโยชน์ของตัวผม

หากเวทย์คือการเสียสละ

ตอนนี้ผมก็ต้องละทิ้งแนวคิดพระเอกโชวเน็นที่เคยมีมาของผมเพื่อทำตัวให้คล้ายกับพระเอกเกาหลีแทน

ตัวผมคนเก่าจะคิดอย่างไรกับผมกันนะ?

ที่ผมตกต่ำได้ถึงขั้นนี้?

“ขอบคุณอาจารย์มากจ๊ะชั้นจะหาข้าวของที่อาจารย์ต้องการมาให้จะ”

ตามแนวทางของพระเอกเกาหลี

ขอเพียงมีเงินและไอเท็มมากพอ เราก็จะเก่งกาจกว่าคนอื่นๆ

ตามแนวคิดที่ว่าค่าสถานะทางร่างกายของพวกเขาไม่สำคัญเท่ากับไอเท็มที่พวกเขามี

อย่างที่ ฮันเตอร์X ฮันเตอร์ว่าไว้ หากเราใช้เงินหาซื้อได้ความยากของการที่จะได้ของนั้นมาก็อยู่ที่ “ง่ายที่สุด”

ไม่ต้องพูดถึงผมคือไอ้เจิดลูกกำนันแจ่ม

ผู้ที่สามารถนำเข้าควายเหล็กเข้ามาขายในช่วงที่ประชาชนยังแทบไม่มีไฟฟ้าใช้ได้หรือมแต่ปั๊มน้ำมันยังต้องใส่ขวดแก้วเหล้ามาเติมกันอยู่

“ดีมาก ฮา ฮา ฮา”

“ชั้นจะเอาทีวีและเครื่องปั่นไฟมาให้อาจารย์คงด้วยจ๊ะ”

อาจารย์คงกลับโบกมือ

“ไม่ล่ะข้าไม่ชอบดูเจ้าเครื่องโทรภาพนั่น แต่เจ้าเอาวิทยุทรานซิสเตอร์มาให้ข้าก็ดีเหมือนกัน”

“ได้จ๊ะชั้นจะเอามาให้”

อาจารย์คงสมกับเป็นสายช่างฝีมือไม่ชอบอะไรที่เกี่ยวกับไฟฟ้า

แต่ยังไว้ใจวิทยุทรานซิสเตอร์ที่ใช้ถ่านกบเขียวม้าขาว มากกว่าจะไว้ใจโทรภาพที่ต้องใช้ไฟฟ้านั่นเอง

“เอ่ออาจารย์คงพอจะสร้างเรือเหาะได้ไหมจ๊ะ”

“หาว่าไงนะ”

อาจารย์คงกล่าวอย่างตกใจ

“เอ่อเรือเหาะน่ะจ๊ะที่จะต้องมีเรือไม้และเราสามารถบังคับให้มันลอยไปไหนมาไหนก็ได้หรือเรือนไม้หลังเล็กที่เราสามารถไปนอนในนั้นได้”

“เจ้าโง่ ข้าจะทำได้อย่างไรกันไม้ที่เอามาแกะเรือได้มันหาได้ยากมากนะ”

อาจารย์คงกล่าวอย่างโมโห

“เดี๋ยวก่อน อาจารย์คงทำได้หรือจ๊ะถ้ามีไม้?”

“ใช่สิวะ ข้าคืออาจารย์คงนะ ของแค่นี้ข้าทำได้อยู่แล้วแต่ไม้อายุรับสองร้อยปีน่ะมันหาไม่ได้ง่ายๆหรอก คนที่มีของดีเช่นนั้นก็ไม่ปล่อยออกมาง่ายๆ”

อาจารย์คงกล่าวอย่างโมโหที่ลูกศิษย์หาว่าแกประดิษฐ์ของอาคมไม่ได้