กระบี่ฟ้าสังหาร

" ผู้อาวุโสเหลา การประลองเป็นเช่นใด " ชิงหยางเอ่ยถาม

" การประลองจะแบ่งเป็นสามระดับ ระดับแรกศิษย์สายนอก ที่ขั้นฝึกมิเกินเขตแดนผสานวิญญาณระดับสาม " ผู้ชราเหลาเอ่ยออกมา

" ระดับที่สอง ศิษย์สายในขั้นฝึกมิเกิน เขตแดนผสานวิญญาณระดับเก้า " ผู้ชราเหลาเอ่ย

" ระดับที่สาม ศิษย์หลักขั้นฝึกมิเกิน เขตแดนสัมผัสฟ้าดินระดับสาม " ผู้ชราเหลาเอ่ย

ชิงหยางพยักหน้าอย่างช้าๆ พลางครุ่นคิด

" ผู้อาวุโสเหลา การประลองจะจัดขึ้นทุกกี่ปี " ชิงหยางเอ่ยถาม

" ทุกสองปี " ผู้ชราเหลาเอ่ย

" หากข้ายังมีทะลวงพลังข้ามผ่านไปยังเขตแดนสัมผัสฟ้าดินเสียก่อน คราหน้าข้าคงจะได้เข้าร่วมประลองในระดับสอง " ชิงหยางพึมพำ

ผู้ชราเหลาถึงกับตาโตราวไข่ห่าน มองยังเด็กหนุ่มอย่างมิเชื่อ

แต่หากคิดให้ดี การที่เด็กหนุ่มจะไปยังขั้นนั้นได้ย่อมมีความเป็นไปได้

" ไอ้หนูนี่มายังสำนักเพียงระดับสี่ นี่กี่เดือนกันทะลวงมาได้ถึงห้าระดับ คำพูดของมันมิใช่ว่าจะเป็นไปมิได้ " ผู้ชราเหลาพึมพำ

" ของรางวัลมีอะไรบ้าง " ชิงหยางเอ่ยถาม

" ของรางวัลนั้นมีมากนัก ผู้ชนะเลิศทั้งสามระดับจะได้โอสถผ่านวิญญาณคนละหนึ่งเม็ด " ผู้ชราเหลาเอ่ย

ชิงหยางมองยังชายชราอย่างโง่งม

" เจ้ามิรู้จักรึ " ชายชราเอ่ยออกมาอย่างงุนงง

" หึ " ชิงหยางส่ายหน้าไปมา

" นอกจากกระบี่แล้ว เจ้ารู้จักอะไรบ้าง " ชายชราเอ่ยถาม

" ก็แค่กระบี่ " ชิงหยางเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นราวภูผา

" มิรู้ก็บอก ใยต้องแสร้งทำตัวยิ่งใหญ " ชายชราได้แต่ส่ายหน้า

" ฮ่า ฮ่า ฮ่า " เหล่าศิษย์สายนอกที่เดินตามมาต่างระเบิดเสียงหัวเราะออกมา

" ศิษย์พี่ใหญ่ โอสถผ่านวิญญาณนั้นไว้ใช้ทะลวงขั้นพลังได้หนึ่งขั้นย่อย " ศิษย์ผู้หนึ่งเอ่ยออกมา

" อืม " ชิงหยางพยักหน้า

ทุกระดับขั้นพลังนั้น กว่าที่จะสะสมพลังจนเต็มตันเถียนต้องใช้เวลาเป็นอย่างมาก

อาจนานหลายเดือนหลายปี ยิ่งขั้นฝึกสูงส่งแล้วก็ยิ่งยากในการทะลวงขั้นพลัง

เพราะเช่นนั้นหากได้โอสถที่สามารถเลื่อนระดับได้ภายในวันเดียว ย่อมต้องเป็นที่หมายปองของเหล่ายอดยุทธ

" มีอย่างอื่นอีกรึไม่ " ชิงหยางเอ่ยถาม

" สิทธิ์ในการเลือกวิชาฝึกฝนในหอยุทธของสำนัก " ชายชราเหลาเอ่ย

" หอยุทธของสำนักอยู่ที่ใดรึ " ชิงหยางเอ่ยถาม

" หอยุทธของสำนักนั้น ตั้งอยู่ในหุบเขาลึกของสำนัก เป็นที่บรรพจารย์อยู่อาศัย " ชายชราเหลาเอ่ย

" นอกจากจะได้วิชายุทธหนึ่งวิชา เจ้ายังจะได้เหล่าบรรพจารย์ชี้แนะให้อีกหนึ่งครั้ง " ชายชราเหลาเอ่ยออกมา

เสียงฮือฮาดังลั่น จนเด็กหนุ่มแปลกใจ

" เพียงการชี้แนะมิเห็นจะต้องตื่นเต้นขนาดนั้น " ชิงหยางเอ่ยออกมา

" ศิษย์พี่ใหญ่ บรรพจารย์นั้นเป็นตัวตนที่ยิ่งใหญ่นัก บรรพจารย์นั้นมิได้ชี้แนะผู้ใดง่ายๆ " ศิษย์ผู้หนึ่งเอ่ย

" ทั้งการชี้แนะของบรรพจารย์ ยังทำให้คนผู้นั้นสำเร็จวิชายุทธต่างๆได้เร็วขึ้นหลายเท่าตัวนัก " ศิษย์ผู้หนึ่งเอ่ย

" อืม " ชิงหยางพยักหน้าช้าๆ

" ข้ามีบรรพจารยย์อยู่แล้ว มิเห็นต้องไปขอคำชี้แนะจากผู้ใด " ชิงหยางเอ่ยออกมา

" ผู้ใดรึ " ชายชราเหลาเอ่ยถามด้วยความสงสัย

ชายชราเหลาเองก็ยังงุนงงถึงการฝึกฝนของเด็กหนุ่ม ว่าเหตุใดจึงไหลลื่นมิมีติดขัดรึจะมีบรรพจารย์คอยชี้แนะจริงๆ

ชิงหยางเดินเบียดชายชราเหลาแลสะบัดไหล่ออกทีหนึ่ง " ก็ท่านนี่ไง " ชิงหยางเอ่ยออกมา

" ฮ่า ฮ่า ฮ่า " ชายชราเหล่าระเบิดเสียงหัวเราะดังลั่น

" ดี พูดได้ดี " ชายชราเหลาใช้มือหนึ่งลูบเคราขาวของตน พลางพยักหน้าด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

" มีสิ่งใดอีกขอรับ " ชิงหยางเอ่ย

" สุดท้าย การเข้าใช้บ่อน้ำตะวันหนึ่งวัน " ชายชราเหลาเอ่ยออกมา

น้ำเสียงของชายชราเหลานั้นเต็มไปด้วยความเคารพต่อบ่อน้ำตะวันเป็นอย่างมาก

" มันคือสิ่งใดรึ " ชิงหยางเอ่ยถาม

" เมื่อเจ้าชนะเลิศ เจ้าจะได้เห็นมัน " ชายชราเหลาเอ่ยออกมา

" ได้ ข้าอยากรู้นักว่ามันเป็นเช่นใด " ชิงหยางเอ่ยออกมา พลางมองหน้าชายชราเหลา

เด็กหนุ่มแลชายชราเดินมาถึงยังสังเวียนประลอง

สองตาของเด็กหนุ่มมองยังลานกว้างสี่เหลี่ยม ขนาดด้านเท่าราวยี่สิบจ้าง สูงจากพื้นราวหนึ่งจ้าง

" วันนี้เริ่มประลองระดับแรกก่อน " ผู้ชราเหลาเอ่ยออกมา

" เจ้าไปลงทะเบียนแลรอเรียกชื่อของเจ้า " ผู้ชราเหลาเอ่ยออกมา

" ขอรับ " ชิงหยางพยักหน้าแลเร่งไปยังจุดลงทะเบียน

" คารวะศิษย์พี่ ข้าชิงหยางขอเข้าประลอง " ชิงหยางเอ่ยออกมา

" ชิงหยาง " เหล่าศิษย์พี่พึมพำ สองตาของเหล่าศิษย์พี่ต่างจ้องมองยังเด็กหนุ่มอย่างอาฆาต

" พวกเจ้าเป็นสิ่งใด " ชิงหยางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว มองจ้องกลับ

" เอ่อ " เหล่าศิษย์พี่ต่างสะดุ้งจนตัวโยน เร่งลงรายชื่อของเด็กหนุ่ม

" เจ้าได้หมายเลขสองพันสามร้อยหกสิบ " ศิษย์พี่ผู้นั้นยื่นแผ่นป้ายให้

" ขอบคุณ " ชิงหยางเอ่ยออกมาพลางผินกายเดินจากไป

" ไอ้สาระเลว มันออกไปครานั้นมันกลับมาได้อย่างปลอดภัย แต่สหายของข้ากลับมิได้กลับมา " ศิษย์ผู้นั้นพึมพำออกมา

" ข้าเตือนแล้วมิใช่รึ อย่าได้ไปวุ่นวายกับตระกูลเถียน " เสียงชราดังขึ้นที่ด้านหลัง

" ผู้อาวุโส " ศิษย์ผู้นั้นเร่งหยัดกายลุกยืน

" พวกเจ้าก็รู้ว่าตระกูลเถียนหมายหัวไอ้เด็กนี่ แต่เจ้าสำนักกับเหล่าผู้อาวุโสหลายคนออกโรงปกป้อง เพียงแค่นี้เจ้าก็น่าจะคิดออกแล้ว " ชายชราเอ่ย

" แม้นมิรู้ว่าเป็นฝีมือของผู้ใด แต่การที่ศิษย์หลายคนตายลงทีละคนนั้นให้สงสัยเหล่าผู้อาวุโสสำนักหลัก " ชายชราเอ่ย

" เพราะข้าได้ยินข่าวมาว่า ยามที่ชิงหยางออกจากสำนักไปพร้อมกับรถม้าในวันนั้น ศิษย์ส่วนตัวของเหล่าผู้อาวุโสสำนักหลักหกคน ได้ออกจากสำนักไปยังเขาอสูร " ชายชราเอ่ย

" การไปครานั้น อ้างเป็นภาระกิจลับที่มิอาจเปิดเผยได้ แต่ก็ช่างประจวบเหมาะนักกับพวกเจ้าที่รับค่าจ้างเพื่อสังหารชิงหยาง " ชายชราเอ่ย

" การที่สหายของเจ้ามิได้กลับมานั้นเจ้าก็อย่าได้ครุ่นคิดให้มากมายเลย เจ้ามองดูศิษย์รอบข้างของเจ้า " ชายชราเอ่ย

" เวลานี้ศิษย์เหล่านี้เป็นเช่นใด ยังมีชีวิตอยู่รึไม่ " ชายชราเอ่ย

" ศิษย์เหล่านี้ยังมีชีวิตอยู่ เพราะมิได้รับเงินไปล่าสังหารชิงหยาง ทั้งยังมิได้ยุ่งเกี่ยวกับชิงหยางจึงยังมีชีวิตอยู่ " ชายชราเอ่ย

" หากสหายของเจ้ามิรับเงิน สหายของเจ้าก็คงมิตาย " ชายชราเอ่ย

" เช่นนั้นแล้ว หากคิดสังหารใครก็ต้องเตรียมใจถูกสังหารด้วยเช่นกัน " ชายชราเอ่ย

" ฮื่อห์ " ศิษย์ผู้นั้นถอนหายใจออกมาอย่างแรง

" หากเจ้ามิลดความแค้นของตนลง ป้ายหลุมศพคงจะมีชื่อของเจ้า " ชายชราเอ่ย

" ขอรับ " ศิษย์ผู้นั้นเอ่ยเสียงเบา

" ฮื่อห์ " เขาถอนหายใจออกมาอย่างแรง พลางมองยังแผ่นหลังของเด็กหนุ่ม

" ข้าอยากรู้นักว่าเจ้าจะแข็งแกร่งหรือมีพรสวรรค์มากมายเพียงใด เหล่าผู้อาวุโสครึ่งสำนักถึงได้ปกป้องเจ้าเช่นนี้ " ศิษย์ผู้นั้นเอ่ยออกมา

ชิงหยางนั่งขัดสมาธิใต้ต้นไม้ใหญ่เพื่อรอการประลองของตน