เฮือกกก!
โจรปล้นราคะผู้นี้ดันหัวทุยเข้าไปในโพรงรักอย่างละเมียดละไมเขาไม่คิดจะบุ่มบ่ามกับนางแต่อย่างใด ทุกััของเขาทั้งอ่อนนุ่มและอ่อนโยนแม้ไม่ได้ขับขานออกไปเป็คำพูดก็สามารถสื่อสารให้นางรับรู้ได้ด้วยตัวเองว่าเขาถนอมนางเพียงใด
“เจ็บหรือ?”
เขาสอดท่อนเขื่องเข้าไปในรูรักได้เพียงครึ่งเดียวนางก็สั่นพร่าไปทั้งสรรพางค์กายเสียแล้วเพื่อปลอบโยนคนตัวเล็ก เขาจึงโน้มตัวลงไปจูบซับหน้าผากให้นางพลาง ๆขณะเดียวกันก็พยายามดุนท่อนล่างให้กระชั้นเข้าไปแนบชิดกับแก่นกายของนางให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้
ชั่วอึดใจเดียวเ้าแท่งค้ำ์ใหญ่ั์ก็มุดเข้าไปท่องเที่ยวในโพรงรักของหญิงสาวได้สำเร็จจังหวะที่ค่อย ๆ ขยับเอวสอบเข้าออกช้า ๆเขาก็ยังคงเกลี่ยปลายนิ้วคลอเคลียอยู่บนนวลแก้มของนางไม่หยุด เขาเอ็นดูนางนักเป็เช่นนี้แล้วเขาจะปล่อยให้นางไปเป็สตรีของเสิ่นอวี้สือได้อย่างไรกัน
เสวี่ยหานจูบซับหยาดเหงื่อเม็ดโตตามกรอบหน้าออกให้คนงามอย่างหวงแหนเสร็จแล้วจึงหยัดกายขึ้น พลางผึ่งอกให้หลังตรงอย่างภาคภูมิจากนั้นถดฝ่ามือสองข้างลงมานาบที่นวลขาสวยใกล้กับถ้ำรักและแก้มก้นของอิสตรีแล้วออกแรงกดขึงอย่างมาดหมาย
หลังจากที่จัดแจงท่าทางจนได้ที่แล้วเสวี่ยหานก็ลงน้ำหนักและสืบสอดแท่งร้อนได้ถนัดขึ้นเขาเฝ้าแยงเข้าแยงออกอย่างหน่วงเน้น เขาทำมันช้า ๆ แต่สอดใส่จนมิดด้ามกระทั่งโคนแก่นกายของชายหนุ่มประสานติดกับร่องสวาทของจิ้งเหยียนจนกลายเป็อันหนึ่งอันเดียวกันครั้นยามที่ยวงขนสีดำอุกอุยของชายหนุ่มเสียดสีกับกลีบอ่อนไหวกระทั่งลากยาวไปัักับตุ่มไต้ามันชวนให้จิ้งเหยียนบิดเร้าไปทั้งร่างจนเผลอจิกปลายเล็บเข้าที่เรียวแขนของชายหนุ่มเพื่อระบายความวาบหวามที่ปะทุขึ้นมาดั่งปากปล่องูเาไฟ
“คืนนั้น...ทั้งเ้าและข้าต่างถูกมอมเมาด้วยฤทธิ์ของยาปลุกกำหนัดข้าเกรงว่าเ้าจะจำไม่ได้ว่าข้าผู้แซ่กงลีลาดีเลิศเพียงใดดังนั้นครานี้ก็ถือเสียว่าข้าทดแทนให้เ้า ทบทวนความจำให้เ้าทำถึงขนาดนี้แล้วข้าหวังว่าเ้าจะไม่หักหาญน้ำใจข้าด้วยการปฏิเสธหนังสือสู่ขอของข้าอีก”
เสวี่ยหานรู้ดีว่ายามนี้จิ้งเหยียนอ้าปากเถียงคำใดไม่ออกเว้นเสียแต่ส่งเสียงร้องครวญครางรัญจวนใจดั่งภาษาบ้าไบ้ชายหนุ่มผู้มากด้วยเล่ห์จึงใช้โอกาสนี้พูดจาหยอกแหย่นางไปสองสามประโยคจากนั้นจึงค่อยหันมาควงแท่งหยกให้วนไปอยู่ในรอบเร่งที่เร็วขึ้น ถี่ขึ้น
เขาสาวเข้า สาวออกวนซ้าย วนขวา ทำเช่นนี้ซ้ำ ๆ กระทั่งััได้ถึงการตอดรัดที่รุนแรงของโพรงสวาทนางเสร็จสมเป็ครั้งที่ห้าแล้วกระมัง ยามนี้รูร้อนของนางทั้งชื้น ทั้งแฉะทั้งกว้างหยุ่นไปตามขนาดความใหญ่โตมโหฬารของแท่งเขื่อง
“เ้ายังจะกล้าบอกว่าแท่งค้ำ์ของข้าเล็กอยู่อีกหรือไม่”
เขาไม่ได้รับคำตอบใด ๆเว้นเสียแต่เสียงครางเล็ก ๆ ที่อื้ออึงอยู่ในลำคอนางพยายามออมเสียงครางให้บางเบาที่สุดเท่าที่จะทำได้คล้ายว่ากลัวบ่าวไพร่ในจวนจะผ่านมาได้ยินเพราะรู้อย่างนี้กงเสวี่ยหานตัวร้ายจึงพยายามส่งมอบความซ่านกระสันให้นางอย่างต่อเนื่องดั่งจะเอาชนะ
เขาอยากกลั่นแกล้งนางอยากเย้าแหย่นางทั้งทางวาจาและทางกายเสวี่ยหานหาโอกาสหยอกเย้านางทั้งทางตรงและทางอ้อมขอเพียงมีโอกาสเขาจะตามตอแยนางเมื่อนั้น อันคำกล่าวที่โบราณว่าไว้เกลียดสิ่งใดมักได้สิ่งนั้น หลีกเร้นสิ่งใดมักได้สิ่งนั้น ท่าว่าจะจริง
“คะ…คุณหนูเ้าคะ คุณชายเสิ่นมารอพบเ้าค่ะ คุณหนูจะออกไปพบหรือไม่”
เงาตะคุ่มของลั่วหลินหยุดอยู่แค่หน้าประตูเรือนโชคดีที่ลั่วหลินรู้มารยาท จึงเอื้อนเสียงรายงานอยู่ด้านนอกมิได้บุ่มบ่ามเข้ามาในตัวเรือนตามใจชอบ ส่วนหนึ่งคงเป็เพราะหนึ่งชั่วยามก่อนหน้าจิ้งเหยียนกำชับไว้ว่าจะพักผ่อนตามลำพัง ห้ามมิให้ผู้ใดเข้ามารบกวนเด็ดขาด
“ดีนี่จิ้งเหยียนกับข้า! เ้าเอาแต่ผลักไล่ไสส่ง ทีกับเสิ่นอวี้สือเ้าถึงขั้นนัดหมายให้มาหาถึงจวนแล้วข้าผู้แซ่กงไม่คู่ควรกับเ้าที่ใด แล้วข้าผู้แซ่กงด้อยกว่าคนแซ่เสิ่นที่ตรงไหนเหตุใดเ้าถึงได้ทำตัวสองมาตรฐานเช่นนี้!”
บุรุษตัวร้ายอย่างเสวี่ยหานกัดฟันกรอดพร้อมพ่นเสียงพูดแหบพร่าอยู่ข้างใบหูของนางทั้งที่เอวสอบยังคงนวดเน้นอยู่ในโพรงสวาทของนางไม่หยุดหย่อนตลอดมาเขาเฝ้าปลุกเร้าความซ่านกระสันในกายนางอย่างละมุนละม่อมแต่ยามที่ได้ยินนามของคนผู้นั้น ทั้งจินตนาการไปไกลว่าเขาและนางไปมาหาสู่กันถึงในจวนเช่นนี้เขายิ่งไม่อาจปล่อยวางความเดือดดาลลงได้
เป็เช่นนี้แล้วความกรุ่นโกรธทั้งหมดจึงถูกระบายลงบนเรือนกายของจิ้งเหยียนอย่างเหลืออด
“เอาสิ!หากเ้ายังกล้าขานรับ ทั้งยังกล้าออกไปพบพานกับคนแซ่เสิ่นบุรุษสารเลวที่เ้าก่นด่าว่าไร้ยางอายอย่างข้า จะร้องครางดัง ๆ ให้คนข้างนอกได้ยินเป็เช่นนั้นเสิ่นอวี้สือก็จะเข้ามาเห็นภาพหวือหวาที่เ้าและข้ากำลังร่วมรักกันอย่างเร่าร้อน!”
เขาคำรามข่มขู่นางอยู่ข้างใบหูพร้อมด้วยเฉี่ยวหางตาคมปราบมาดุนางดั่งกระทิงร้ายที่พร้อมจะไล่ขวิดทุกอย่างที่ขวางหน้ายามนี้จิ้งเหยียนััได้ถึงปราณสังหารที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างกายของเขาแล้วเอวสอบของบุรุษร่างใหญ่ผู้นี้ก็สาวเข้าสาวออกด้วยจังหวะถี่ ๆทำเอาร่างเพรียวระหงของนางบิดส่ายไปมาอย่างไร้ทิศทาง
เขาช่างโมโหร้ายยิ่งนัก!
“อะอื้อ!!” เสียงชายหนุ่มครางแ่ราวกับ้าจะกดดันนางให้ยอมเชื่อฟังเขาแต่โดยดี
“คะ…คุณหนูเกิดอะไรขึ้นหรือเ้าคะ เหตุใดถึงเงียบไปเช่นนั้นลั่วหลินจะเข้าไปด้านในเดี๋ยวนี้”
สาวใช้วัยสิบสามปีออกจะร้อนรุ่มเมื่อไม่ได้ยินเสียงขานรับใดๆ จากเ้านายสาว แต่ทว่าประตูบานเฉลียงเคลื่อนเปิดได้เพียงคืบเดียวเสียงหวาน ๆที่ทั้งสั่นกระเส่าและแหบพร่าของจิ้งเหยียนก็ปัดป้องออกไปว่า
“ข้าไม่้าพบใครทั้งนั้นข้าอยากอยู่คนเดียว ส่วนเ้าให้ไปที่ถนนฝางฮานเลือกซื้อผลไม้เชื่อมกลับมาให้ข้าสักสองสามถุง”
ด้วยรู้ว่าถนนฝางฮานมีร้านขนมหวานขึ้นชื่อหลายแห่งรวมถึงร้านผลไม้เชื่อมชื่อดังการจะซื้อกลับมาได้สักถุงจะต้องใช้เวลาไม่ต่ำกว่าครึ่งชั่วยามเพื่อกันท่ามิให้ลั่วหลินเข้ามาเห็นสิ่งที่ไม่สมควรเห็น จิ้งเหยียนจึงข่มอารมณ์ร้อนร่านเอาไว้ชั่วคราวแล้วขับเสียงสั่งให้ฟังดูปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้
“เ้าค่ะคุณหนู”
เอื้อนเสียงตอบรับผู้เป็เ้านายไว้เพียงเท่านี้ลั่วหลินผู้ไร้เดียงสาก็จากไปโดยง่ายนางไม่เอะใจแม้แต่น้อยว่าเ้านายสาวกำลังถูกปล้นราคะ ขณะเดียวกันบุรุษร่างใหญ่ที่หลับหูหลับตารุ่มร่ามอยู่กับจุดซ่อนเร้นของนางก็กระชั้นเอวสอบแรงขึ้นกระทั่งแก้มก้นกลมกลึงกระทบกับหน้าขาของเขาจนเกิดเสียง ‘ตับตับ’ สลับกับเสียงน้ำรักดังกระฉอก ‘แซะแซะ’
“อ๊าาาา…”
กงเสวี่ยหานเผลอครางเสียงหลงอย่างลืมตัวก่อนจะรีบเม้มริมฝีปากแน่นเมื่อรู้ตัวว่าตนกำลังพุ่งทะยานเข้าหาจุดสูงสุดเพียงอึดใจเดียวเท่านั้นน้ำสีขาวข้นที่ทั้งเหนียวและหนืดก็ถูกปลดปล่อยทิ้งไว้ภายในโพรงสวาทของนางอย่างตั้งใจแล้วขณะที่เขาถอนเอ็นอุ่นออกจากรูร้อนจึงได้เห็นน้ำเชื้อแห่งเผ่าพันธุ์ไหลล้นทะลักอาบออกมาเรื่อย ๆ ดั่งธารน้ำตกในพงไพร
เสวี่ยหานฟุบตัวลงไปจูบซับหน้าผากของนางแ่เบาราวกับรู้สึกผิดที่ตนระบายความโกรธด้วยการกระแทกกระทั้นลงไปในร่องรักของนางจนช่องคับแคบผันแปรเป็กลวงโบ๋เขาพร่ำบอกกับนางด้วยสีหน้าเหยเกผสมหอบเหนื่อยอย่างเสียอาการ
“คนงามข้าขอโทษที่รุนแรงกับเ้าในตอนท้าย ไม่ทราบว่าน้องหญิงพอจะยกโทษให้ข้าได้หรือไม่”
เสวี่ยหานใช้โทนเสียงเบาบางขณะเอ่ยขอโทษขอโพยต่างไปจากตอนที่เขาระบายอารมณ์โกรธลงบนรูร้อนของนางราวกับเปลี่ยนเป็คนละคน
จิ้งเหยียนนอนบิดเร้าพลางประคองลมหายใจให้กลับมาเป็ปกติอยู่ครู่หนึ่งเมื่อสามารถดึงสติกลับมาได้ครบถ้วนจึงรีบเอื้อมเรียวแขนเล็กไปหยิบชุดคลุมขึ้นมาสวมใส่ให้เรียบร้อยจากนั้นไม่ลืมที่จะหันไปคาดขึงเอาคำตอบจากบุรุษตัวร้ายที่ตอนนี้กำลังนอนตะแคงและเท้าแขนศอกไว้บนเตียงทั้งยังใช้ฝ่ามือข้างเดียวกันนั้นดันกรอบหน้าอันหล่อเหลาของตนเอาไว้แล้วฝ่ามืออีกข้างหนึ่งที่ยังว่างอยู่ก็ไม่ลืมที่จะยื่นเข้ามาเกลี่ยนวลแก้มของนางเล่นเบาๆ ราวกับ้าจะหยอกเย้า
แต่ถึงกระนั้นนางจะไม่ยอมให้เขาได้ถ่วงเวลาและจ้องจะนางอีก!จิ้งเหยียนจึงขับเสียงหนักแน่นกึ่งลูกแมวหัดคำรามออกไปว่า…
“เื่นั้นข้าไม่สนข้าสนอยู่เื่เดียวก็คือผู้ใดวางยาปลุกกำหนัดข้า!?”
482
![[จบ]เซียนทะลุมิติมาบริหารฟิตเนส](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1775308427_81813753.webp)
