“มาคุยเื่ของวิวกันดีกว่า”
“เื่อะไรคะ?”
“ทำไมไม่บอกพี่ครับ? ว่าเรากำลังเดือดร้อนอยู่” คิ้วหนาเลิกขึ้นสูงอย่าง้าคำตอบ
วรดาทำหน้างงส่งไปให้คนอายุมากกว่า “แล้วจะให้หนูบอกคุณว่ายังไงคะ” เขาคิดอะไรอยู่ จู่ ๆ จะให้เธอไปบอกเขาว่า ‘คุณรุจขา หนูยังไม่มีเงินจ่ายค่าเทอมเลยค่ะ’ อย่างนี้น่ะเหรอ
“ก็บอกพี่ตามความจริงไง”
“คุณก็พูดง่ายนี่คะ คุณไม่ใช่หนูอีกอย่างถ้าหนูบอกคุณไปแบบนั้น มีหวังคนอื่นคงคิดว่าหนูอยากจะ...”คนตัวเล็กลืมตัวไปชั่วขณะ ร่ายยาวเหมือนคนกำลังตัดพ้อ
“อยากจะอะไรครับ”
ลมหายใจเฮือกใหญ่ถูกสูดเข้าปอดไปอย่างจงใจั้แ่ที่ก้าวเข้ามาในนี้ ไม่รู้ว่าเธอสูดลมเข้าปอดไปแล้วกี่รอบ!
“จะให้หนูบอกคุณในฐานะอะไรคุณคงลืมไปแล้วว่าหนูเป็แค่ลูกจ้าง ถ้าเกิดมีคนรู้ว่าค่าเทอมคุณเป็คนจ่ายให้แล้วไหนจะทองที่หนูใส่อยู่คอนี่อีก” ไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้ามีคนรู้เข้าเธอจะได้รับสายตาแบบไหนจากคนที่นี่
อติรุจน์หยุดคิดตามคำพูดของหญิงสาวและมันก็จริงอย่างที่วรดาพูด ถึงแม้ว่าคนที่นี่จะมีแต่คนที่อัธยาศัยดีแต่นั่นมันก็แค่ตอนที่อยู่ต่อหน้าเขาเท่านั้นหลับหลังจะเป็ยังไงเขาก็ไม่สามาถรู้ได้
เขาไม่ได้กลัวว่าจะมีใครรู้เื่นี้หรือไม่ แต่เขาห่วงความรู้สึกของคนตัวเล็กตรงหน้านี้ต่างหาก
วรดารู้สึกเบาใจขึ้นมาได้อีกนิดเมื่อเห็นอติรุจน์หยุดนิ่งคิด และเธอต้องรีบทำบางอย่างก่อนที่เขาจะรู้ตัว
หญิงสาวรีบก้มหน้าลงพร้อมกับมือที่คลำหาตะขอสร้อยทองไปด้วย เมื่อเจอเป้าหมายและเตรียมที่จะทำขั้นตอนต่อไปทว่ากลับไม่ทันคนตัวโตที่ลุกมาั้แ่ตอนไหนก็ไม่รู้
“เดี๋ยวพี่ถอดให้ครับ” เขาเป็คนใส่ให้ ก็ต้องเป็คนถอดให้สิ
ถูกต้องมั้ย
“เอ่อ...ค่ะ” ขณะนั้นเองเธอเพิ่งรู้ว่าตัวเองคิดผิดมหันต์ที่เปิดโอกาสให้เขา
ขนอ่อนบนร่างกายเธอพร้อมใจกันลุกชูชันแรงสั่นระรัวจากอกข้างซ้ายดีดดิ้นอย่างสุดกำลังจนต้องยกมือขึ้นไปจับที่หน้าอกเอาไว้
เมื่ออติรุจน์ไม่ได้ทำแค่ถอดสร้อยแต่เขากลับฝั่งจมูกคมลงไปที่ต้นคอเธอด้วยซ้ำกันนั้นเขายังสูดดมจนมันเกิดเป็เสียงดังฟอด
“ใจเต้นแรงมาก” อติรุจน์พูดขึ้นหลังจากถอนจมูกคมออกจากต้นคอของหญิงสาว
น้ำเสียงแหบพร่าอันแสนคุ้นเคยดังขึ้นมาข้างหูตามเดิมสติและสมาธิของเธอแทบเตลิดหายไปไกล
ทุกสิ่งทุกอย่างกลับมาวนลูบอยู่ที่เดิมอีกจนได้และดูเหมือนว่าร่างกายเธอจะชอบในสิ่งที่เขาทำมากเสียด้วย แค่แรงขาที่จะพาตัวเองลุกไปจากเก้าอี้ทันทีที่เขาทำ
ก็แทบไม่มี!
“มัดจำไว้ก่อนนะครับ เดี๋ยวพี่จะทบคืนทั้งต้นทั้งดอก” เป็อีกครั้งที่เขาอารมณ์ดีในเช้าวันนี้
แต่จะว่าเป็อีกครั้งคงไม่ได้เพราะนับั้แ่ที่วรดาก้าวขาเข้ามากลิ่นหอมประจำตัวของหญิงสาวลอยมาแตะที่จมูกเขาแค่นั้น ก็ทำให้เขาอารมณ์ดีขึ้นมาทันที
คนถูกกระทำชะงักนิ่งค้างสติเธอยังอยู่ครบทว่าเหมือนมีบางอย่างที่มันหายไปจากตัวเธอนั่นก็คือ
เสียงเธอหาย!
มันไปหลบอยู่ที่ไหน!
ทำไมไม่รู้จักปฏิเสธผู้ชายตัวโตคนนี้สักที!
ฉันจะวูบแล้วนะเธอ รีบหาเสียงตัวเองเจอสักที
ยัยวิว!
เมื่อเห็นว่าวรดายังนั่งนิ่งแถมเงียบผิดปกติเขาจึงสูดดมแก้มนุ่มนิ่ม เพื่อเรียกสติให้กับหญิงสาว
ก่อนจะตัดสินใจยืดตัวขึ้นเต็มความสูงและเดินมานั่งลงที่เดิม อติรุจน์เอื้อมมือไปหยิบถุงกำมะหยี่สีแดงที่มันถูกวางไว้บนขอบโต๊ะทำงาน
เขาเปิดมันออกและนำสร้อยลงไปเก็บไว้ตามเดิม จากนั้นจึงยื่นมันไปให้กับคนที่อยู่ตรงหน้า
วรดามองเห็นทุกการกระทำของเขาั้แ่ขายาวก้าวเดินออกจากเธอไปจนกระทั่งตอนที่เขานั่งลงแล้วเอาสร้อยใส่ไว้ในถุงสีแดงนั้นแล้วยื่นมันมาให้อยู่ตรงหน้าเธอ
“อะไรคะ?” วรดาถามด้วยความแปลกใจ เขาคงจะไม่ได้ให้เธอหรอกใช่มั้ย
“...” อติรุจน์ไม่ได้พูดอะไรออกมาเขาส่งเพียงสายตาไปมองถุงสีแดง ก่อนจะหันสายตากลับมามองหน้าเธอ
“ให้หนูเหรอคะ?”เขาไม่เข้าใจในสิ่งที่เธอพูดไปก่อนหน้านี้เลยเหรอ
อติรุจน์พยักหน้ารับ
“หนูรับไว้ไม่ได้ค่ะ” มันมากมายเกินไปสำหรับเธอจริง ๆ
“...” เขาเงียบแล้วมองสบตากับวรดานิ่งๆ
วรดาเองก็ทำอย่างที่อติรุจน์ทำเช่นเดียวกันทว่าเธอกลับเป็ฝ่ายรับแรงกดดันจากเขาไม่ไหว จนต้องเป็ฝ่ายหันสายตาหลบไปทางอื่นแทน
“หนู...รับไว้ก็ได้ค่ะ แต่ขอไม่ใส่นะคะ” ท้ายที่สุดเธอก็ปฏิเสธไม่ได้อยู่ดีแต่เธอไม่ใส่มันหรอกกลัวหายก็กลัว ไหนจะเจอคำถามอะไรต่อมิอะไรตามมาอีกมากมายจากคนรอบข้างเธออีก
“ครับ” น้ำเสียงทุ้มน่าฟังเอ่ยตอบหญิงสาวอย่างเข้าใจเพราะเขารู้ดีถึงเหตุผลของวรดา
นิ้วเรียวสวยพนมมือขึ้นไหว้อย่างนอบน้อม พร้อมกับก้มหน้าผากลงไปชิดกับปลายนิ้วมืออย่างสวยงาม
อติรุจน์มองภาพนั้นอย่างปลาบปลื้ม พลางคิดไปว่าถ้ามือสวยๆ ของวรดา มาไหว้บนหน้าอกของเขามันคงจะดีไม่น้อย
พอเห็นรอยยิ้มอบอุ่นในจังหวะที่เงยหน้าขึ้นมาทำให้ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายของเธอสั่นระรัวขึ้นมาอีกครั้ง ยอมรับว่ามันมีผลต่อหัวใจเธอมากจนแอบคิดไปว่าตนเองจะเป็โรคหัวใจหรือเปล่า มันเต้นแรงแถมยังถี่และบ่อยเหลือเกิน
“ขอบคุณที่เมตตาหนูนะคะ”
“เื่?”
คิ้วบางขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ก่อนจะคลายมันออกเมื่อเธอยังต้องตอบคำถามของเขา “ทั้งสองเื่เลยค่ะ ทั้งค่าเทอม ทั้งเื่สร้อยด้วยค่ะ”
“ครับ” อติรุจน์พยักหน้ารับ มุมปากหยักยกยิ้มขึ้น
สวย คนอะไรสวยมาก
“คุณรุ...”
“พี่ครับ เรียกพี่ให้ชื่นใจก่อน” มุมปากหยักหยุดยิ้มแทบจะทันทีเรียกเขาแต่คุณรุจอยู่นั่นแหละ ฟังแล้วรู้สึกขัดใจชะมัด
“เอ่อ...” แล้วเธอเรียกเขาว่าคุณ มันไม่ดีหรืออย่างไรกัน
“ขอเรียกตอนอยู่กันแค่สองคนได้มั้ยคะ” ถ้าเธอเรียกในตอนที่ไม่ได้อยู่กับเขาแค่สองคน เกิดคนอื่นมาได้ยินเข้า มีหวังคงพากันคิดว่าเธอแอบตีเนียนอยากเป็คุณนายของฟาร์มแหงๆ และที่เธอขอเรียกตอนอยู่กันแค่สองคนนั้นยิ่งเป็ไปไม่ได้ใหญ่ เพราะเธอกับเขาคงจะไม่มีโอกาสแบบนั้นแน่นอน
“ได้ครับ” จะเรียกเขาตอนไหน เขาก็ยินดีให้เธอเรียกทั้งนั้นจะเรียกเขาไปเลยตลอดชีวิตก็ได้ เขายินดีให้เธอเรียก
เมื่อเขาไม่ได้พูดอะไรต่อแถมยังหันไปสนใจอย่างอื่นมันทำให้บรรยากาศภายในห้องรู้สึกอึดอัดขึ้นมาถนัดตา
เธอจึงใช้โอกาสนี้มองสำรวจไปตามห้องทำงานของเขาอย่างคนเสียมารยาทจนสายตาเธอไปหยุดอยู่ที่ของสำคัญ มันถูกทำให้กลับมาเป็ตามเดิมเหมือนตอนที่เธอหิ้วมาให้อย่างไม่มีผิดเพี้ยน
คนที่มัวแต่สนใจอย่างอื่นอยู่เมื่อสักครู่รู้สึกถึงความเงียบผิดปกติ จึงเงยหน้าขึ้นมองก่อนจะหันไปตามสายตาของคนตรงหน้า
"หิวมากครับเลยรีบกิน กลัวแฟนรอนาน” คนตัวโตพูดขึ้นหลังจากหันหน้ากลับมาแล้วเขาว่าพร้อมกับฉีกยิ้มกว้างอวดฟันซี่สวย
หญิงสาวเบนสายตาไปทางคนพูดเล็กน้อย เวลานี้เขาโมเมว่าตัวเองเป็แฟนของเธอไปแล้ว มันช่างเหมือนกับวันนั้น วันที่เขาไปส่งเธอที่มหาลัยเสียจริงวันนั้นก็โมเมว่าตัวเองเป็พี่เธอ “ไม่ใช่แฟนสักหน่อยค่ะ” เสียงอ้อมแอ้มตอบเขาไปอย่างเขินอาย “อย่าทำแบบนี้เลยค่ะ เดี๋ยวคุณนายรู้เข้าหนูจะไม่มีที่อยู่นะคะ” เธอว่าตามที่รู้สึกแบบนั้นจริง ๆเธอมาอยู่ที่นี่เพื่อขออาศัยแลกกับการทำงานเธอไม่ได้อยากมาเป็เมียลูกเ้าของฟาร์มเลย
“...”
ทว่ากลับไม่มีคำใดหลุดออกมาจากปากหนา มีเพียงสายตาคมกริบที่ทอดมองมาหาเธอ
ความเงียบเกิดขึ้นไปชั่วขณะคนที่รับแรงกดดันต่อไปไม่ไหวอย่างเธอจึงตัดสินใจทำในสิ่งที่ตัวเองคิดว่าถูกต้องแล้ว
“หยุด!” เสียงเข้มเอ่ยเตือน
ทำให้คนตัวเล็กที่กำลังจะเดินไปถึงบานประตูกระจกหนาหยุดชะงักลง
“คะ?” เธอหันหลังกลับมาพูด ก่อนจะเข้าใจว่าเขาหมายถึงอะไร
แต่ขอโทษด้วยเธอก็มีงานต้องทำเหมือนกันไม่ใช่มานั่งคุยเล่นกับเขาอยู่ในห้องแบบนี้
“พี่ยังไม่ได้พูดสักคำ ว่าให้เราออกไปเลยนะ” แล้วคิดจะดื้อตาใสไม่ฟังกันด้วย “วิวหยุด!!”
ทว่าคราวนี้แทบจะกลายเป็เสียงะโ เมื่อเธอดึงดันที่จะเดินไปให้ถึงประตูให้ได้
อุณหภูมิในห้องว่าหนาวแล้วยังไม่เท่ากับเสียงของเขาที่เอ่ยเตือนเธอในเวลานี้
ขาเรียวหยุดชะงักลงทันที ตีเนียนปรับสีหน้าทำเป็ไม่รู้ไม่ชี้หันกลับไปพูดกับเขา “คุณรุจมีอะไรให้หนูช่วยต่ออีกเหรอคะ” ในใจก็ยังแอบนึกหวั่นกับเสียงเมื่อสักครู่อยู่ไม่หาย
อติรุจน์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเท้าหนาก้าวเข้าไปหาหญิงสาว ที่ยังยืนอยู่จุดเดิมอย่างไม่รีบร้อน
จนมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าคนตัวเล็กได้สำเร็จจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่หวานของวรดา มันมีความกังวลซ่อนอยู่ในนั้น
ขณะนี้อติรุจน์ทำได้เพียงแค่ถอนหายใจออกมาเขาลุกเธอหนักไปหรือ เขาคิดว่าตัวเองค่อยเป็ค่อยไปแล้วเสียอีก
เสียงถอนหายใจจากเขาไม่ได้ทำให้ความกังวลใจของเธอลดน้อยถอยลงเลยแม้แต่นิดเดียว
กลับกันมันยิ่งมีมากขึ้นไปอีกเมื่อเธอรวบรวมความกล้าจ้องตาเขากลับคืนไปแบบตรง ๆ บ้าง
“คุณรุจ” เธออยากพูดให้กระจ่าง ก่อนจะขอตัวออกไปจากที่นี่เพราะภารกิจที่เธอได้รับมอบหมายทำสำเร็จแล้ว ไม่ใช่มานั่งคุยกับเขาอยู่แบบนี้
ทว่ามันดันเป็จังหวะเดียวกันที่เขาจับมือเธอแล้วพาเดินไปนั่งลงเก้าอี้ตัวเดียวกันกับเขาอย่างทุลักทุเลเพราะเธอไม่ให้ความร่วมมือ ทั้งขืนตัวก็แล้ว สะบัดให้แขนหลุดก็แล้วแต่ก็ยังไม่เป็ผล
“พี่ยังไม่ได้บอกเราสักคำว่าให้ออกไป” อติรุจน์พูดขึ้นเมื่อจับคนตัวเล็กมานั่งลงบนตักตัวเองได้จนสำเร็จ พร้อมกับมือแกร่งจับไหล่บาง หมุนให้วรดาหันหน้ามาเผชิญกัน
เธอขืนตัวออกได้เพียงเล็กน้อยก็ถูกเขาจับหมุนตัวไปใหม่ตามเดิม
“คุณรุจ! ปล่อยด้วยค่ะ เดี๋ยวก็มีคนเปิดประตูเข้ามาเห็นหรอก” วรดาทั้งพูดทั้งคอยหันไปมองบานประตูสลับกันไปมาเมื่อขัดขืนไม่สำเร็จจึงได้นั่งนิ่ง
ก่อนจะพยายามจะลุกออกจากตักของคนตัวโตใหม่อีกรอบ คิดเหรอว่าเธอจะยอมถอดใจง่ายๆ
แต่ผลลัพธ์กลับเหมือนเดิม
คือไม่สำเร็จ!
เธอเลยเงยหน้ามองเขาแล้วส่งสายตาคาดโทษไปให้แทน
อติรุจน์มองดูสาวน้อยด้วยสายตาขำขันอาการของเธอราวกับหมาน้อยที่กำลังขู่เ้าของอย่างไรอย่างนั้น
เขาโน้มใบหน้าลงหมายจะหอมแก้มนวลของคนบนตัก ทว่าเขากลับเปลี่ยนเส้นทาง จากแก้มมาเป็ปากของเธอแทน
เขาไม่ได้กระทำการอุกอาจโดยการเอาอวัยวะที่ไม่มีกระดูกเข้าไปสำรวจในปากของหญิงสาวทันที แต่เขาใช้ปากหนาขบเม้มไปตามกลีบปากบางอย่างอ้อยอิ่ง
เพื่อเป็การทักทายหญิงสาวให้เธอไม่รู้สึกตื่นกลัวมากจนเกินไป
วรดาตัวแข็งทื่อดวงตาคู่หวานเบิกโพลงขึ้นราวกับคนใอะไรบางอย่างมือบางที่ตกอยู่ข้างลำตัวเริ่มสั่นเทา
เรี่ยวแรงที่จะให้ต่อต้านขัดขืนเขามันหายไปหมดสมองคิดประมวลผลว่าเธอควรทำสิ่งไหนเป็อันดับแรก
กระทั่งผ่านไปครู่หนึ่งผลก็ออกมาว่าให้เธอตั้งสติก่อนเป็อันดับแรก เธอต้องรีบและทำเดี๋ยวนี้เลยก่อนที่จะมีใครเข้ามาเห็นภาพนี้เสียก่อน
มือบางที่ยังเย็นเฉียบแต่ไม่สั่นเหมือนกับตอนแรกรีบยกมือขึ้นไปตบที่แผ่นหลังหนาไม่เบานัก เพราะ้าให้เขาหยุดอีกทั้งเธอยังพยายามดิ้นขัดขืนอย่างสุดแรง
นาทีลุ้นระทึกคลืบคลานเข้ามาใกล้เต็มทีเหมือนว่าเธอจะได้ยินเสียงคนคุยกันที่หน้าประตูห้องทำงานของเขาด้วย ภาวนาขออย่าให้มีใครเปิดประตูเข้ามาในห้องเขาตอนนี้เลย
สาธุ
ทว่าโชคก็ยังไม่เข้าข้างเธออยู่ดี!
“เซอร์ไพรส์!!”
เสียงของสองหนุ่มที่เดินเข้ามาพูดขึ้นพร้อมกัน ก่อนที่ทุกอย่างจะตกอยู่ในความเงียบตามเดิมเพราะกำลังยืนนิ่งอึ้งกับสิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า
“เฮ้ย! ไอ้รุจมึงจะมากินกันตอนนี้ไม่ได้เว้ย!”
เสียงหนึ่งในสองคนพูดขึ้น ทำเอาพนักงานที่นั่งทำงานกันเงียบๆต่างพากันชะงักและหันมามองทางนี้เป็ตาเดียว
ทว่าโชคก็ยังไม่เข้าข้างเธออยู่ดี! หญิงสาวเพียงหนึ่งเดียวในห้องได้แต่โอดครวญในใจ‘ฟ้าสร้างแต่์ดันไม่เข้าข้างเธอเลยสักนิด’ ช่างเป็จังหวะที่โบ๊ะบ๊ะมาก
แล้วแบบนี้เธอจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน!
พึ่งมาอยู่แท้ๆแต่ดันมาทำเื่แบบนี้กับเขาที่เป็เ้านายของคนที่นี่อีก คราวนี้ทุกคนคงมองว่าเธออยากจะเป็คุณนายของจริงแล้ว
ดวงตาคู่หวานหลับพริ้มลง อย่างคนยอมรับชะตากรรม พร้อมกับออกแรงงับเข้าที่ปากหนาอย่างจัง จนคนที่รังแกเธออยู่รีบผละออกไปอย่างรวดเร็ว
“วิว กัดพี่ทำไม” อติรุจน์พูดขึ้นด้วยความใ
ก่อนจะหันไปมองบุคคลที่ไม่ได้รับเชิญอย่างไม่สบอารมณ์
มัน่เลือกเวลากันมาได้พอดีมาก!
ประตูที่เปิดอ้าซ่าอย่างไม่มีทีท่าว่าจะปิดลง ถูกเ้าของห้องมองอย่างหัวเสียจนหนึ่งในผู้มาใหม่รีบทำตามอย่างไม่อิดออด
วรดายังคงนั่งก้มหน้านิ่งอยู่บนตักแกร่ง ปากบางขบเม้มเข้าหากันจนแน่น อายแสนอายแต่ก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว
เหตุการณ์ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมากจนเธอลุกออกจากตักเขาไม่ทัน รู้ตัวอีกทีเธอก็เห็นสองหนุ่มอายุน่าจะใกล้เคียงกับเขาเดินมานั่งลงเก้าอี้แล้ว
“ขนกันมาทำไม” อติรุจน์พูดด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความไม่พอใจใบหน้าของชายหนุ่มแสดงออกอย่างชัดเจน
“มาหาเพื่อนครับ ไม่ได้เจอกันนานคิดถึง” วีรภัทรพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ทำให้คนฟังรู้สึกหมั่นไส้เป็ที่สุด หลังจากนั่งลงพร้อมกับธาวินแล้ว
หนุ่มหน้าตี๋ยิ้มกว้างออกมาบ่งบอกถึงความสุขที่ตนได้มาหาเพื่อนในวันนี้
“กูบอกมึงแล้วถ้ามาแบบไม่บอกมันก่อนจะโดนมันสวดเอา” ธาวินพูดขึ้นก่อนจะหันไปมองทางสาวน้อยที่นั่งก้มหน้าบนตักของอติรุจน์
“ถ้ามาแบบบอกมันก่อนจะเรียกว่าเซอร์ไพรส์เหรอวะ” หนุ่มหน้าตี๋แสยะยิ้มมุมปากยักคิ้วขึ้นข้างหนึ่งส่งไปให้เพื่อน “ไม่คิดจะแนะนำให้เพื่อนรู้จักหน่อยเหรอครับ”
บทสนทนาระหว่างสามหนุ่มเปลี่ยนหัวข้อมาเป็เธอเวลานี้เธอทำอะไรได้บ้างนอกจากนั่งก้มหน้าอยู่แบบนี้
ั้แ่อติรุจน์เริ่มเปิดประเด็นคุยกับเพื่อนเธอน่าจะขอตัวออกไปั้แ่ตอนนั้นแล้ว
ไม่น่าเลยวรดาเธอพลาดแล้วพลาดอีก
“เมียกูเอง”
“ห๊ะ!!” เสียงอุทานของชายหนุ่มทั้งสองคนดังขึ้นพร้อมกัน
กระนั้นยังไม่เท่ากับหญิงสาวที่รีบเงยหน้ามองเขาจนคอแทบเคล็ด
คนบ้านี่!!
ทำไมไปบอกเพื่อนตัวเองแบบนั้น
“ไม่ชะ…” ไม่ใช่คำนี้ของเธอถูกกลืนลงคอไปอย่างแสนเสียดายเมื่อเจอสายตาคมดุที่มองลงมา
“มึงไปมีเมียตอนไหนทำไมพวกกูสองคนไม่เห็นรู้เื่เลย แล้วมึงจัดงานตอนไหนวะ” วีรภัทรพูดออกมาอย่างไม่เข้าใจ
อติรุจน์เพื่อนของเขาคนนี้มีแฟนนับคนได้ ไม่เห็นว่ามันควงใครมานานแล้วด้วยและเป็คนที่ตามตัวยากมากสุดเวลานัดเจอกัน เดี๋ยวบอกว่างานยุ่งบ้างล่ะมีประชุมเข้าร่วมโครงการบ้างล่ะ บอกว่าต้องเข้าไปดูโรงงานบ้างล่ะ
หรือว่าที่มันพูดมาโกหกพวกเขาทั้งนั้น!
“งานแต่งจะจัดขึ้นเร็วๆนี้เตรียมตัวเป็เพื่อนเ้าบ่าวให้ด้วย”
วรดานึกอยากจะจับเขาแล้วมาเขย่าให้หัวหลุดออกจากกันเสียจริง
ใครจะแต่งงานกับเขากัน!
“มึงไปหลอกลูกสาวใครมาหรือเปล่าไอ้เสือ” คราวนี้เป็เสียงของธาวินชายหนุ่มผู้มีรูปร่างสมาร์ตไม่ต่างไปจากเ้าของฟาร์มพูดขึ้น
เขาว่ากันว่าคนที่มักเก็บตัวอยู่แต่กับงานไม่ค่อยชอบเข้าสังคมพวกนี้แหละคือเสือซุ่มเงียบ
คงจะจริง
“เปล่า ไม่เคยได้ยินรักแรกพบเหรอ”
“หึ” ได้ยินอย่างนั้นธาวินก็นึกขำ “เคยได้ยิน แต่ไม่คิดว่ามันจะเกิดขึ้นกับมึง” อายุก็ไม่ใช่น้อยกันทุกคนแล้ว มันยังสรรหาคำมาพูดเหมือนวัยรุ่นอีก
“สาวน้อย เหมือนเราจะเคยเจอกันที่ไหนหรือเปล่า” หนุ่มหน้าตี๋เปลี่ยนคำถามหันมาหาสาวน้อยแทน
ความเงียบของห้องทำงานขนาดสี่เหลี่ยมกลับมาอีกครั้ง หลังจากเพื่อนของเขาพากันกลับออกไป
แต่เธอยังไม่ได้ออกไปไหน นั่นเป็เพราะอติรุจน์ยังไม่อนุญาตให้ออกไปจากห้องต่างหาก
เวลานี้เธอไม่ได้นั่งอยู่บนตักของอติรุจน์แล้วแต่กลับนั่งมองหน้ากันแทน มีเพียงโต๊ะทำงานตัวใหญ่กั้นราวกับตำรวจกำลังสอบสวนผู้ร้ายเธอนั่งชั่งใจตัวเองอยู่ครู่หนึ่งจึงตัดสินใจถามเขาออกไป
“ทำไมถึงบอกเพื่อนคุณรุจไปแบบนั้นคะ”
สายตาคมดุมองเธอนิ่ง ไม่มีคำใดเอ่ยออกมาวรดาจึงคิดว่าตัวเองพูดอะไรผิดไป ก่อนจะถามเขาใหม่อีกครั้ง
“ทำไมพี่รุจถึงบอกเพื่อนไปแบบนั้นคะเราไม่ได้เป็อะไรกันอย่างที่พี่ว่าสักหน่อย”
“อยากเป็มากครับ” คนอายุมากกว่าสวนขึ้นมาทันควัน
หัวใจคนฟังกระตุกวาบราวกับถูกไฟช็อตแววตาของเขาสื่อมาให้เธอไม่มีทีท่าว่าล้อเล่นเลยสักนิดอีกทั้งมุมปากหนายังมีรอยยิ้มร้ายกาจซ่อนอยู่
วรดารีบก้มหน้างุดลงเพื่อซ่อนอาการบางอย่างจากเขามือไม้ที่วางทับกันอยู่บนตักบีบเข้าหากันจนแน่น จู่ ๆ ก็เริ่มเย็นเฉียบขณะที่แก้มทั้งสองข้างรู้สึกร้อนผ่าวขึ้นมาเสียดื้อๆ จนนึกอยากยกมือขึ้นไปลูบ
“พี่รุจ...เท่านี้มันก็เกินไปมากแล้วค่ะ” เธอพูดขึ้นหลังจากรวบรวมความกล้าเงยหน้ามองเขา
“ใจร้ายจังเลยครับ” อติรุจน์พูดตัดพ้อคนตรงหน้าทว่ามุมปากของเขายังประดับไปด้วยรอยยิ้ม เมื่อเห็นพวงแก้มนุ่มนิ่มขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างน่าเอ็นดู
“…”
“กลัวอะไร หืม? หรือว่ากลัวแม่กับพ่อพี่”
ั์คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาหวานเพื่อค้นหาคำตอบ “หรือกลัวที่เราต่างกันเกินไป?”
วรดารีบหลุบสายตามองต่ำพร้อมกับพยักหน้า “เราไม่เหมาะสมกันเลยสักนิดค่ะ” เราไม่น่ามาเจอกันเลยต่างหาก วรดาคิดแล้วก็หลับตาลง
ใจหนอใจช่างขยันเต้นแรงอะไรปานนี้
“แล้วอะไรที่ว่าเหมาะสมสำหรับเรา”
คิ้วเรียวบางขมวดเข้าหากันเมื่อน้ำเสียงที่ได้ยินเริ่มเปลี่ยนไปมันฟังดูห้วนผิดปกติจนเธอต้องรีบตวัดสายตาขึ้นไปมองก่อนหน้าที่คุยกันเขายังดูอ่อนโยนอยู่เลย ทว่าคราวนี้มีความไม่พอใจแฝงมาด้วย
วรดาส่ายหน้าแทนคำตอบตัดสินใจเปลี่ยนเื่คุยเพื่อให้บรรยากาศที่ชวนอึดอัดนี้หายไป
“หนูขอบคุณมาก ๆ เลยนะคะที่เมตตาหนู” สองมือเรียวสวยยกขึ้นไหว้เขาอย่างนอบน้อม “ไว้ถ้าหนูมีเงินแล้วหนูรีบจะคืนให้นะคะ”
สายตาเย็นเฉียบพาดผ่านมาจากดวงตาคมทำให้เธอเสียวสันหลัง เวลานี้อติรุจน์ดูน่ากลัวมาก เธอไม่เคยเจอเขาในเวอร์ชันนี้เลย
“ถ้าคุณรุจไม่มีอะไรจะใช้หนูแล้วขอตัวไปทำงานก่อนนะคะ”
อึดใจต่อมาเมื่อเห็นว่าเขาไม่ได้พูดอะไรต่อ เธอก็ไม่ลืมที่จะยกมือขึ้นไหว้ขอบคุณเขาอีกครั้งก่อนจะพาตัวเองออกไปจากห้องทำงานของเขา
วรดาเดินออกไปจากห้องทำงานเขาได้สักพักแล้ว ทว่าเ้าของร่างแกร่งยังนั่งนิ่งอยู่ในท่าเดิม
เขาถอนหายใจออกมาอย่างคนสิ้นหวัง แผ่นหลังหนาเอนพิงตัวไปกับพนักเก้าอี้ เพื่อผ่อนคลายความตึงเครียด
‘เราไม่เหมาะสมกันเลยสักนิดค่ะ’ คำพูดของวรดายังคงวนเวียนอยู่ในหัว อะไรที่ว่าไม่เหมาะสมสำหรับเธอกันล่ะหน้าตาหรือคงไม่ใช่ เพราะวรดาเป็คนที่สวยคนหนึ่งเลยต่างหาก สวยมากด้วยแถมยังน่ารักมาก
ถ้าว่ากันด้วยเื่ของฐานะ เขาไม่ติดอยู่แล้วพ่อกับแม่เขายิ่งแล้วใหญ่ ถ้าเป็เื่ของการศึกษาแน่นอนว่าคนเราสามารถเรียนต่อกันได้เขาไม่ได้จำกัดอายุสักหน่อย แล้วอะไรที่ทำให้เธอบอกว่าเราไม่เหมาะสมกัน
แล้วจะให้เขายอมแพ้ไปอย่างนั้นหรือคำนี้มันไม่เคยเกิดขึ้นในหัวเขาเลย
่บ่ายคล้อยในวันเดียวกัน วรดาเดินออกมาจากโรงอาหารของฟาร์มกำลังจะเดินไปหาจักรยานที่จอดไว้ใต้ต้นราชพฤกษ์ตรงข้ามกับโรงอาหาร ทว่าเธอกลับต้องชะงักเพราะเห็นอติรุจน์กำลังขับรถเอทีวีมุ่งตรงมาจากอีกฝั่ง
จังหวะที่เขาเลี้ยวไปทางซ้ายมือของเธอวรดาเห็นใครบางคนนั่งซ้อนท้ายมากับเขาด้วย
เป็ผู้หญิงน่าจะสูงกว่าเธอมากหน้าตาของผู้หญิงคนนั้นเธอมองเห็นไม่ค่อยชัด คาดว่าน่าจะสวยมากทีเดียว ขณะเดียวกันหญิงสาวก็อดคิดมาเปรียบเทียบกับตัวเองไม่ได้
“คนเ้าชู้” ตัวเองมีแฟนอยู่แล้วยังมาทำแบบนี้กับเธออีก “เฮ้อ~”ทำไมต้องรู้สึกเจ็บที่ใจขนาดนี้ด้วย
เสียงถอนหายใจของวรดาเรียกความสนใจจากคนที่กำลังเดินตามหลังมาได้เป็อย่างดี
“วิว”
286
