เทพมังกรเหนือโลก

ผ่านมากว่า 3 ปีกับอีก 2เดือนหยุนเฟยที่ผ่านการทดสอบที่สามจากบททดสอบสืบทอดสายเลือดจากเทพพระเจ้าของต่างโลกจึงออกมาจากลูกแก้วปราณเทพและได้ออกมาจากห้องลมปราณที่มันอาศัยอยู่!.....

หลังจากมันออกมาก็มีเรื่องที่ทำให้มันแปลกใจขึ้นมา!...เพราะว่าภายในสำนักลมปราณแห่งนี้ไม่มีพนักงานหรือแม้กระทั่งผู้คนอยู่เลย!

หยุนเฟยยังคงเดินต่อไปเรื่อยๆจนมาถึงวงแหวนมิติ....ไม่รู้เพราะทำไมวงเหวนมิติจึงไม่ได้ป้องกันเอาไว้...ทำให้หยุนเฟยสามารถใช้วงแหวนมิตินี้ได้โดยการเดินไปเหยียบเพียงเท่านั้น!

เมื่อครั้นหยุนเฟยออกมาจากตำหนักลมปราณที่อยู่ในอีกมิติหนึ่งตอนนี้มันพลันมาปรากฏอยู่ที่ๆเดิมที่มันจากมาคราก่อน!...ที่นี่คือตำแหน่งป้ายผังเมือง!...แตเมื่อมันมาถึงความรู้สึกตะลึงก็พลันปรากฏขึ้นบนใบหน้า!

“เกิดอะไรขึ้น?....ที่นี่คือเมืองต้าหมิง?....แล้วสงคราม?”

หยุนเฟยพลันรู้สึกตะลึงและแปลกใจออกมา!เพราะภาพตรงหน้ามันคือการขับสู้กันระหว่างผู้ฝึกตนมากมายหลายหมื่นคน!

บริเวณในเมืองต่างก็พังทลายยับเยินเกินกว่าครึ่ง!...แต่ละบ้านไม่เหลือสภาพที่ดีไปกว่าครึ่งหนึ่งแม้แต่น้อย!...แม้กระทั่งบรรยากาศโดยรอบเองก็เต็มไปด้วยคาวเลือด!

มีทั้งศพเด็กผู้ใหญ่ทั้งหญิงและชายเกลื่อนอยู่ทั่วเมือง!...หยุนเฟยพลันรู้สึกได้ถึงลางสังหรณ์ที่อันตราย!เมื่อมันเห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้าสิ่งที่มันคิดได้คราแรกก็คือ!

“ไป๋อี้!....สำนักอาชาสวรรค์จะเป็นอย่างไรบ้าง?”

เมื่อนึกได้ดังนั้นมันจึงพลันชพลังปราณขับเคลื่อนเคล็ดวิชาเดินชมจันทร์มุ่งตะเบ็งไปยังทิศทางที่ตั้งของสำนักอาชาสวรรค์ทันที!

แต่แล้วก็เกิดเรื่องที่มันไม่อยากให้เกิดขึ้น!...เพราะมีกลุ่มผู้ฝึกตนสวมชุดอาภรณ์สีเขียวกว่า 10ชีวิตขวางทางเขาไว้อยู่!

“เจ้าหนุ่มน้อยจะรีบไปไหน?....”

หนึ่งคนในกลุ่มผู้สวมชุดอาภรณ์เขียวกล่าวขึ้นถามหยุนเฟยเชิงหยอกล้อ!...ตัวชายหนุ่มชุดเขียวนี้ดูน่าเกรงขามเป็นอย่างมาก!ด้วยเพราะไอสังหารที่ปลดปล่อยออกมานั้นอยู่ในระดับ 3! และไม่ใช่แค่ชายคนที่พูดเท่านั้น!ทุกคนในกลุ่มชุดอาภรณ์เยวก็ล้วนแต่มีไอสังหารระดับ3 ทั้งสิ้น!

เมื่อเห็นดังนั้นหยุนเฟยก็พลันขมวดคิ้วขึ้นมา!.....เจ้าพวกนี้มันคือใคร?..แล้วเหตุใดเมืองถึงอยู่ในสภาพนี้ได้?...ข้าชักช้าไม่ได้ต้องรีบไปที่สำนัก!...

กล่าวจบหยุนเฟยก็พลันเรียกดาบมารพิโรธออกมาจากฝ่ามือทันที!ก่อนที่จะมุ่งตะเบ็งเข้าประจัญบานกับบุรุษชุดเขียวทั้งสิบอย่างเร็วรวด!

“เหอะเจ้า......”

ชายหนุ่มชุดเขียวคราแรกพูดไม่ทันจบมันก็ไม่มีโอกาสพูดเสียแล้ว!เพราะหัวของมันหลุดออกจากบ่าแล้วเรียบร้อย!

“น้องสิบ!!”

บุรุษทั้งเก้าพลันกล่าวออกมาพร้อมๆกัน!น้องสี่ของพวกมันไม่รู้เพราะอะไรกันแน่หัวของมันถึงได้หลุดออกมาจากบ่าอย่างนั้น!แต่เมื่อพวกมันเห็นหยุนเฟยที่พุ่งทางพวกมัน!พวกมันก็พลันเปลี่ยนเป็นสายตาเชิงเหยียดหยามมองมาทางหยุนเยฟอย่างเคียดแค้นทันที!

แต่อนิจจาไม่ว่าสิ่งใดในโลกผู้ฝึกตนแห่งนี้!ล้วนแล้วแต่อยู่ในกฏแห่งป่าใหญ่!หรือก็คือผู้แข็งแกร่งมีสิทธิ์มากกว่าผู้อ่อนด้อย!...หัวทั้งเก้าพลันหลุดออกจากบ่าอย่างรวดเร็ว!

หยุนเฟยไม่แม้แต่จะเหลียวมอง!จิตใจของมันตอนนี้อยู่ที่สำนัก!ถ้าสำนักยังคงอยู่มันก็จะรู้สถานการณ์ในตอนนี้แน่นอน!หากมันยังชักช้าอยู่แบบนี้น่ากลัวว่าสิ่งที่มันกลัวสุดขีดอาจจะเกิดขึ้น!

ตูม!!!

หยุนเฟยพลันเร่งฝีเท้าขึ้น!เพียงแค่ 3 เก้าเท่านั้นมันก็มาถึงหน้าสำนักอาชาสวรรค์เรียบร้อยแล้ว!...แต่ช่างประจวบเหมาะเสียนี่กระไรภาพตรงหน้าของมันช่างบาดจิตปวดใจยิ่งนัก!

ไป๋ชิงชิงหญิงสาวที่มันหลงคิดว่าเป็นดารุณีน้อย!ตอนนี้กลับอยู่ในสภาพน่าอดสู!เมื่อหยุนเฟยมาถึงก็ประจวบเหมาะกับเวลาที่กระบี่อันแสนจะเบาบางมุ่งแทงเข้ามาตรงเข้าสู่หัวใจของไป๋ชิงชิงทันที!

“สวะ!!!!”

หยุนเฟยพลันแค่นเสียงก่นด่าออกมา!ก่อนจะมุ่งเข้าไปหาไป๋ชิงชิงทันทีอย่างรวดเร็ว!...เมื่อเข้ามาถึงมันก็ได้พบกัยสภาพที่น่าอดสูของสำนักใหญ่แห่งนี้!เพราะไป๋อี้และเหล่าศิษย์ในสำนักล้วนแต่ถูกสังหารไปจนสิ้น!

รวมทั้งไป๋ชิงชิงที่พลันขาดสิ้นลมหายใจไปต่อหน้าต่อตามันเมื่อสักครู่!...ความรู้สึกพลันโรมรันเข้าสู่ทรวงอก!ความเคียดแค้นปะปนกับความสงสัย!แต่ใช่เวลามาสงสัยอะไรอีก!

“อ๊าก!!!!!!”

หยุนเฟยพลันคำรามออกมาสุดเสียง!...พลังปราณระดับปราณจิตขั้น 8 กำลังกู่ร้อง!กล้ามเหนือมังกรพลันสั่นไหว!ลายเลือดมังกรกำลังโดนเค้นออกมาด้วยความโกธรแค้น!

เมื่อหยุนเฟยมองไปรอบๆด้านก็ได้พบว่าศัตรูของมันคือใคร!...มันคือกลุ่มของพวกบุรุษชุดเขียวเมื่อครู่!...ข้างหลังของอาภรณ์ของบุรุษชุดเขียวผ็หนึ่งเขียนไว้ด้วยลวดลายอันน่าสยดสยองว่า“นิกายภูติเขียว”

หยุนเฟยไม่คิดให้มากความ!...ไม่แม้กระทั่งคิดด้วยซ้ำว่านิกายภูติเขียวนั้นมาจากไหนและต้องการอะไรกันแน่!...แต่สิ่งที่มันคิดอยู่ตอนนี้กลับคือความกระหายเลือด!ความแค้น!มันตอนนี้เรียกได้ว่ากึ่งคลุ้มคลั่ง!...ไอสังหารระดับระดับพลันแผดพุ่ง

เมื่อมาถึงภาพตรงหน้ายังอยู่เหมือนเดิม!กลุ่มนิกายภูติเขียวกำลังขับสู้อยู่กับอีกกลุ่มหนึ่ง!...แต่มันก็เป็นกลุ่มศัตรูเช่นกัน!...อาภรณ์สีขาวกลางหลังเองก็ขีดเขียนชื่อไว้ว่า“นิกายภูติขาว” !!!

“สมกัยเป็นนิกายภูติขาว!ช่างเลือกสถานที่ที่ประลองได้เหมาะสมเสียจริง!....เมื่อครู่พวกข้าได้สังหารคนที่อยู่ในเมืองทั้งหมดแล้ว!ครั้งนี้คือการประลองที่แท้จริง!”

ชายที่ดูเหมือนจะเป็นผู้นำนิกายภูติเขียวพลันกล่าวขึ้นต่อบุคคลตรงหน้าของพวกมัน!

“เหอะ!...นี่นับเป็นบุญคุณอันใหญ่หลวงที่พวกเราได้เหยียบย่างมาสถานที่แห่งนี้!...แค่พวกมันตายไปด้วยน้ำมือของพวกราก็ถือว่าเป็นเกียรติมากมายแล้ว!เจ้าอย่าพูดมากหากอยากจะสู้ก็จงเข้ามาได้แล้ว!”

ชายชราที่เป็นเหมือนกับผู้นำของเหล่านิกายภูติขาวกล่าวโต้ตอบนิกายภูติเขียวอย่างไม่แยแสต่อสิ่งใดทั้งสิ้น!

หยุนเฟยได้ยินทุกอย่างที่พวกมันพูด!...ที่นี่คือสถานที่ไว้ใช้ประลองของพวกเจ้า?...ขยะ!พวกเจ้ากล้า?...แค่อยากประลองพวกเจ้าต้องทำถึงขั้นฆ่าล้างเมืองเลยรึ?....หยุนเฟยพลันสบถออกมาในใจ!

ปัง ปัง ปัง.......ปัง!!!!

เลือดแค้นฝังลึกและเข้มข้นขึ้นมา!...ในร่างกายพลันผันเปลี่ยน!ควบโกธราพลันเพิ่มพูน!พลังพลันบังเกิด!

“ระดับปราณปฐพีขั้นที่ 5!!!”

หยุนเฟยพลันกล่าวคำรามออกมาและจุดหมายของปลายเสียงของมันก็คือกลุ่มผู้ฝึกตนของนิกายภูติทั้งสองสีกว่าหมื่อนชีวิต!

“หืม?”

เหมือนทุกคนจะได้ยินเสียงของหยุนเฟย!พวกมันล้วนแล้วแต่สงสัยในสิ่งที่เกิดขึ้น!เจ้าเด็กนี่เป็นใคร?เหตุใดมันยังไม่ตาย!แล้วเหตุใดมันจึงท้าทายพวกข้าเช่นนี้?...

“เจ้าสวะนี่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงเพียง.....”

ไม่ทันกล่าวจบหัวของบุรุษในชุดนิกายภูติขาวก็หลุดออกจากบ่าทันที!

“!!!?”

ทุกคนในทุกๆที่ล้วนแล้วแตะลึงในภาพที่ปรากฏตรงหน้า!...เจ้านี่มันตายยังไง?...นี่คือคำถามที่สลักอยู่ในสมองของเหล่าผู้ฝึกตนทั้งสองนิกาย!

“บัด.....”

เหมือนเช่นดั่งคราแรก!ชายหนุ่มที่สวมชุดเขียวพลันหัวหลุดออกจากบ่าก่อนที่มันจะกล่าวจบ!

“เจ้า.....”

ยังเป็นเหมือนเดิม!บุรุษในชุดขาวพลันหัวหลุดออกจากบ่า!!

ฟิ้วๆๆๆๆๆๆ!

เสี่ยงของดาบหนักพลันปรากฏขึ้นทางฝั่งของนิกายภูติเขียว!....เมื่อสิ้นเสียงก็ทำให้ทุกคนพลันอึ้งระคนเกรงกลัว!...เจ้าเด็กน้อยตรงหน้าพวกมันที่ไม่น่าจะมีพิษมีภัย!บัดนี้มันกลับสังหารคนของนิกายภูติเขียวไปกว่า100 ชีวิต!!!

“พวกนิกายขยะ!!!”

หยุนเฟยพลันแค่นเสียงต่ำ!ก่อนจะมุ่งตะเบ็งลุยเข้าไปในฝูงชนและใช้ดาบมารพิโรธจัดการเหล่าศิษย์ในนิกายภูติเขียวอย่างต่อเนื่อง!

ไม่มีผู้ใดตั้งตัวทัน!....เพราะทุกอย่างนี้เกิดขึ้นในเวลาเพียงแค่สิบลมหายใจเพียงเท่านั้น!....และไม่มีผู้ใดจับการเคลื่อนไหวของหยุนเฟยได้!....เพราะเนื่องจากหยุนเฟยที่ตอนนี้อยู่ในระดับปฐพี!ทำให้มันสามารถเคลื่อนไหวได้เร็วกว่าระดับของตนขึ้นไปถึง 4 ระดับ!

ความเร็วของมันตอนนี้แม้กระทั่งผู้ฝึกตนขั้นสวรรค์ก็มิอาจเทียบเคียงได้!....

ไม่หยุดยั้ง!บังคงเป็นเช่นนั้นอยู่เรื่อยๆ!....ผ่านไปเพียงสามสิบลมหายใจนิกายภูติเขียวพลันเสียคนไปกว่า700 ชีวิต!!!!

“บัดซบ!เจ้าเด็กนี่ช่างท้าทายยิ่งนัก!”

บุรุษที่ดูเหมือนจะเป็นผ็นำของกลุ่มนิกายภูติเขียว!พลันสบถด่าหยุนเฟยอย่างเคืองแค้น!...มันเป็นผู้ใดกัน?เป็นถึงผ็นำของนิกายภูติเขียว!แล้วเจ้าเด็กไม่รู้หัวนอนปลายเท้นนี่ใครกัน?มันกล้าที่จะเหยียดหยามถึงขั้นนี้!มีหรือมันจะไม่โกธร!

เมื่อหยุนเฟยได้ยินเสียงเจ้าชุดเขียวพูด!จิตสังหารของหยุนเฟยก็พลันพุ่งตรงสู่เจ้าบุรุษชุดเขียวทันที!...ก่อนมันตจะมุ่งตะเบ็งไปทางนั้นอย่างรวดเร็ว!และเต็มเปี่ยมไปด้วยไอสังหาร!

บุรุษชุดเขียวพลันหน้าซีดเซียว!...เหงื่อพลันผุดขึ้นมาบนใบหน้าเป็นเม็ดๆ!....ขาทั้งสองข้างสั่นระริกระรี้อยากขลาดกลัว!....ดวงตาเบิกว้างราวกับมองเห็นผีอย่างไรอย่างนั้น!

“...อะ....ไอ...สัง...หะ....หาร....ระดับ.....8!!!!.....”

แต่ละคำที่มันพูดออกมาล้วนเต็มไปด้วยความขลาดกลัว!....ตัวมันนับเป็นผู้ใดกัน?มันถึงกับได้ฉายามาว่าอิ๋งซาไอสังหาร!....ด้วยระดับไอสังหารของมันที่อยู่ในขั้น 5 ทำให้มันได้ยานี้มา!

แล้วเจ้าเด็กหนุ่มตรงหน้ามันนี่เล่า?...ผู้ถือครองไอสังหารขั้น 8!!....แม้มันจะมีความกล้ามากกว่านี้อีกสักสิบเท่า!มันก็ย่อมต้องศิโรราบกราบเท้นเจ้าหนุ่มนี่อยู่เช่นเดิม!

“ตายซะ!!!”

หยุนเฟยพลันกล่าวออกมาอย่างโกธรเคือง!จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว!มันในตอนนี้เรียกได้ว่าอยู่ในอาการคลุ้มคลั่งอย่างสมบูรณ์!

หวืด!!!!

เสียงของดาบมารพิโรธควบคู่เข้ากับพลังปราณเต็มสิบส่วนของหยุนเฟยพลันดังก้องไปทั่วเมือง!....

ฟิ้วส์!!!!!

เหมือนกับสมห่าใหญ่พัดซัดสาดอยู่ที่เดียว!....เสียงราวกับลมจางๆพลันบังเกิดขึ้น!แต่ความน่าสยดสดสยองนี่กลับมากมายเหนือคณา!

พรวด!!!

น้ำแดงพลันพุ่งออกมาจากลำคอ!....ร่างไร้หัวพลันปรากฏอยู่ทุกหนแห่ง!....เสียงของคมดาบฝังลึกลงในใจของทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์!!

“จะ....เจ้า.....”

ผู้นำของนิกายภูติเขียวพลันหัวหลุดออกมาจากบ่าก่อนที่จะกล่าวบางอย่าง!

ไม่ใช่แค่นั้น!คนที่โดนลูกหลงล้วนแต่อยู่ในท่าตกใจกันทั้งสิ้น!..พวกมันไม่แม้แต่จะได้โอดครวญด้วยซ้ำ!....ข้าตายแล้วหรือ?....นี่คือคำถามที่ปักหลักลงในจิตใจของพวกมัน!

ร่างไร้หัวกว่า 1000ชีวิตพลันปรากฏขึ้นต่อหน้าผู้คน!...ไม่ว่าจะเป็นผู้ที่เหลือรอดจากการโดนล่า!หรือพวกนิกายสวะทั้งสองสีเองก็พลันเกิดอาการกลัวสุดขีด!

เจ้าหนุ่มตรงหน้าของพวกมัน!...คร่าชีวิตนับพันโดยที่ไม่แม้แต่จะเหลียวมองหรือลังเลแม้แต่นิด!....ความน่าเกรงขามนี้คือระดับพระเจ้า!....ไม่สิ...นี่คือจอมมาร!....เจ้าหนุ่มนี่เปรียบดั่งจอมมารที่สลักอยู่ในจิตและใจของเหล่านิกายภูติทั้งสอง!

ปัง...ปัง...ปัง...................ปัง!!!!!

หยุนเฟยที่อยู่ในอาการคลุ้มคลั่งดูเหมือนจะเข้าไปสะกิดกับสายเลือดของมันเข้า!ทำให้ไอพลังปราณพลันเกิดปฏิกิยา!และเข้าหลอมกับหยุนเฟย!

“ปราณปฐพีขั้น 2”

“ปราณปฐพีขั้น 3”

“ปราณปฐพีขั้น 4”