(จบ)พฤกษาวิญญาณกับสงครามมนุษย์พิฆาตเทพมังกร

        แน่นอนว่าหวงเยี่ยซึ่งถูกหลงชิงเหลียนตบจนร่างปลิวกระเด็นออกไปก่อนหน้า ไม่ได้หมดสติไปเนิ่นนานอย่างที่หลายคนกังวล

        เพียงช่วงเวลาสั้นๆเท่านั้น สติสัมปชัญญะของชายหนุ่มก็ฟื้นคืนกลับมา

        ท่ามกลางเสียงพูดคุยจอแจและสายตานับสิบคู่ที่จับจ้องอย่างไม่วางตา

        แล้วในจังหวะที่ไม่มีผู้ใดทันตั้งตัว อยู่ดีๆร่างของชายหนุ่มก็ลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ยาวอย่างฉับพลัน การเคลื่อนไหวรวดเร็วนั้นทำให้ผู้ที่ยืนล้อมอยู่รอบๆถึงกับสะดุ้งเล็กน้อย บางคนเผลอถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว

        “นะ.. นี่ข้า..”

        หวงเยี่ยนั่งตัวตรงนิ่ง ดวงตาเบิกกว้างเล็กน้อยราวกับเพิ่งหลุดพ้นจากฝันร้าย ลมหายใจยังคงถี่กระชั้น

        ใบหน้าซึ่งเคยสงบนิ่งกลับเต็มไปด้วยความสับสนปะปนกับความตกใจ

        สายตาของเขากวาดมองไปรอบๆอย่างรวดเร็ว ก่อนจะพบว่าตนเองกำลังตกเป็นจุดสนใจของผู้คนจำนวนมาก

        “เอ่อ..”

        นักเรียนนับสิบคนยืนล้อมรอบเขาอยู่ มีทั้งชายและหญิง ต่างจ้องมองด้วยสีหน้าที่แตกต่างกันออกไป บ้างเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น บ้างแฝงความขบขัน บ้างก็ยังไม่หายตกใจ

        และในวินาทีนั้นเอง สิ่งแรกที่หวงเยี่ยทำย่อมไม่ใช่การตรวจสอบอาการบาดเจ็บของตน แต่เป็นการรีบอธิบายถึงสิ่งที่เกิดขึ้น

        “ข้าหวงเยี่ยไม่ได้ลามกหรือคิดที่จะเข้าไปจับหน้าอกของนางนะ เพราะมัน…”

        คำพูดของเขาหยุดชะงักกลางคัน ริมฝีปากอ้าค้างเล็กน้อย ราวกับคำอธิบายที่เตรียมไว้ในหัวพลันหายไปอย่างไร้ร่องรอย

        เขาจะอธิบายอย่างไรดี

        จะบอกว่าทั้งหมดเป็นฝีมือของระบบกลืนกินมังกรที่ซ่อนอยู่ในจิตสำนึกของตนงั้นหรือ

        คำพูดเช่นนั้นหากหลุดออกไปจริง เกรงว่าผู้คนตรงหน้าจะมองเขาเป็นคนเสียสติไปเสียมากกว่า

        ความเงียบงันเพียงชั่วอึดใจเกิดขึ้นระหว่างเขากับฝูงชน

        ก่อนที่นักเรียนชั้นปีสองบางคนจะพยักหน้ารับอย่างเข้าอกเข้าใจ พร้อมยกมือขึ้นตบไหล่ของเขาเบาๆ

        “ไม่เป็นไรหรอกหวงเยี่ย.. พวกเราเข้าใจดีว่าการอยู่ต่อหน้าแตงโมขนาดใหญ่สองลูกที่เย้ายวนนั้นเป็นยังไง!”

        คำพูดนั้นถูกกล่าวออกมาอย่างจริงจังเสียจนหวงเยี่ยแทบไม่รู้ว่าควรจะตอบสนองอย่างไร

        อีกคนรีบเสริมขึ้นทันที

        “ถูกต้อง! อันที่จริงพวกเราเองก็อยากจะจับมันใจจะขาด ทว่าก็ไม่กล้าหาญชาญชัยเหมือนเจ้า!”

        “เหอะๆ เจ้าชายน้อย เจ้าน่ะถือเป็นวีรบุรุษในสายตาของเหล่าชายหนุ่มฉกรรจ์เช่นพวกเราเลยนะ!”

        “บางคนถึงขั้นยกย่องเจ้าให้เป็นต้นแบบที่ต้องทำตาม หรือกระทั่งเป็นดั่งพระเจ้าในสายตาเลยด้วยซ้ำ!”

        คำพูดเหล่านั้นดังก้องและหลั่งไหลออกมาอย่างต่อเนื่อง ไม่มีช่องว่างให้หวงเยี่ยได้แทรกคำอธิบายของตนเอง

        “เพราะงั้นไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไรหรอก พวกเราเหล่าบุรุษเพศชายล้วนเข้าใจดี!”

        ประโยคสุดท้ายถูกตอกย้ำราวกับเป็นข้อสรุปที่ทุกคนเห็นพ้องต้องกัน

        “.................”

        หวงเยี่ยอ้าปากค้างกว้าง พยายามจะเอ่ยบางอย่างออกมาอีกครั้ง แต่เสียงของเขากลับถูกกลืนหายไปในกระแสคำพูดของคนอื่น

        ในขณะที่ฝั่งของนักเรียนชายกำลังพูดคุยกันอย่างออกรสออกชาติ นักเรียนหญิงสองคนที่ยืนอยู่ไม่ไกลกลับแสดงสีหน้าที่แตกต่างออกไปอย่างชัดเจน พวกนางเบะปากเล็กน้อย ดวงตาหรี่ลงด้วยความไม่พอใจ

        ก่อนจะถลึงตาเข้าใส่กลุ่มชายหนุ่มเหล่านั้นอย่างไม่เกรงใจ

        เพียงชั่ววินาทีเสียงหัวเราะและบทสนทนาทั้งหมดก็หยุดลงทันที เหล่าชายหนุ่มสะดุ้งโหยง ราวกับถูกสายฟ้าฟาดใส่โดยไม่ทันตั้งตัว สีหน้าที่เคยผ่อนคลายพลันแข็งค้าง ก่อนจะค่อยๆเงียบปากลงอย่างพร้อมเพรียง

        บรรยากาศเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว จากความครึกครื้น กลายเป็นความเงียบที่น่าอึดอัด

        หวงเยี่ยมองภาพตรงหน้าด้วยความงุนงง

        เขารู้สึกว่าตนเองกำลังถูกผลักไปสู่สถานการณ์ที่ไม่อาจควบคุมได้

        ความเข้าใจผิดได้ก่อตัวขึ้นอย่างสมบูรณ์ และดูเหมือนว่าจะไม่มีทางแก้ไขได้เลย

        สุดท้ายชายหนุ่มก็ทำได้เพียงปิดปากเงียบ ปล่อยให้ทุกอย่างดำเนินไปตามกระแสของมัน

        ก่อนที่หวงเยี่ยจะค่อยๆลุกขึ้นจากเก้าอี้ยาว ร่างกายยังคงรู้สึกชาเล็กน้อยจากแรงกระแทกก่อนหน้า แต่ก็สามารถยืนได้อย่างมั่นคง

        เขาก้าวเท้าออกไปอย่างช้าๆ สายตาของผู้คนยังคงติดตามการเคลื่อนไหวของเขา

        ไม่มีใครเอ่ยคำใด

        ไม่มีใครขวางทาง

        ท่าทางของเขาดูแปลกประหลาดเล็กน้อย

        คล้ายกับมังกรที่หิวโซ

        สัตว์ร้ายที่ยังไม่รู้ว่าควรจะพุ่งเข้าหาเหยื่อ หรือควรถอยกลับไปซ่อนตัวในความมืด

        และท่ามกลางสายตาที่ยังคงจับจ้อง หวงเยี่ยก็เดินจากไป โดยทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่ยังคงสะท้อนก้องอยู่ในพื้นที่แห่งนั้น

        ...

        ขณะที่หวงเยี่ยกำลังก้าวเดินออกจากอาณาเขตบริเวณ เสียงฝีเท้าของเขาดังก้องไปตามทางเดินหินอ่อนที่ทอดยาวสู่ส่วนลึกของมหาวิทยาลัย แสงอาทิตย์ยามบ่ายสาดส่องลงมาผ่านแนวต้นไม้สูงใหญ่ ทอดเงาเป็นริ้วคลื่นบนพื้นดิน

        ทว่าต่อให้บรรยากาศรอบกายจะสงบงดงามเพียงใด ภายในจิตใจของเขากลับปั่นป่วนราวกับพายุที่เพิ่งก่อตัวขึ้น

        และต้นเหตุของความวุ่นวายทั้งหมดนั้นก็ไม่ใช่ใครอื่น

        【ก็โฮสต์มัวแต่อืดอาดยืดยาดอยู่นั่นแหละ】

        【หญิงสาวเช่นนางถือว่าเป็นผู้หญิงในอุดมคติของโฮสต์เลยไม่ใช่หรือไงคะ? ใบหน้างดงามมีเสน่ห์ในแบบผู้ใหญ่ เส้นผมสีฟ้าครามเข้มปลิวสยายยาวไปจรดถึงสะโพกที่กลมกลึงสุดเย้ายวน ร่างสูงโปร่งเปิดเผยส่วนที่มีเสน่ห์】

        “หยุดพูดเดี๋ยวนี้เลยนะ!”

        เขาพึมพำเสียงต่ำ กัดฟันแน่นขณะเดินไปข้างหน้าโดยไม่หยุด

        ทว่าระบบกลับไม่สนใจเลยซักนิด กลับยิ่งกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงจริงจังปนหยอกล้อ

        【แล้วที่สำคัญหน้าอกของนางก็ใหญ่โตเป็นอย่างมาก แค่เดินก็ยังกระเพื่อมไปมา ไม่ใช่สิ แค่หายใจก็กระเพื่อมขึ้นลงแล้วละ เป็นคุณสมบัติของหญิงสาวที่จะทำให้เหล่าบรรดาชายหนุ่มวัยหื่นเกิดความบ้าคลั่งขึ้นมาเลยละ】

        คำพูดที่ตรงไปตรงมาทำให้หวงเยี่ยถึงกับชะงักฝีเท้าเล็กน้อย ใบหน้าที่เพิ่งจะเย็นลงกลับร้อนผ่าวขึ้นมาอีกครั้งอย่างควบคุมไม่ได้

        เขาอยากจะเถียง อยากจะปฏิเสธ อยากจะอธิบายให้ระบบกลืนกินมังกรเข้าใจว่ามันไม่ใช่อย่างที่คิด

        ทว่าเมื่อความคิดนั้นผุดขึ้นมา ภาพของหลงชิงเหลียนในห้วงขณะนั้นก็ผุดตามขึ้นมาอย่างชัดเจนเกินไป ราวกับถูกฝังลึกลงในจิตใต้สำนึกอย่างแน่นหนา ความสง่างามที่แฝงเสน่ห์ ความเย็นชาที่ผสมผสานกับความเย้ายวนอย่างประหลาด

        และโดยเฉพาะส่วนโค้งเว้าของเรือนร่างที่ชัดเจนจนไม่อาจละสายตาได้

        “….....”

        หวงเยี่ยเงียบงันไปชั่วขณะ ลำคอขยับขึ้นลงเล็กน้อยเหมือนกลืนอะไรบางอย่างลงไปอย่างยากลำบาก

        ภายใต้ส่วนลึกของหัวใจ ชายหนุ่มก็ไม่อาจปฏิเสธได้เลยแม้แต่น้อยว่าตนเองรู้สึกถูกดึงดูดอย่างรุนแรงต่อหญิงสาวผู้นั้น แทบจะเรียกได้ว่าหลงใหล เพียงแต่ความหลงใหลนั้นกลับกลายเป็นหายนะในชั่วพริบตา

        แล้วจากนั้นภาพเหตุการณ์ดังกล่าวก็ชัดเจนเหมือนกำลังเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่

        “บัดซบเอ๊ย!”

        เขาพ่นลมหายใจออกมาแรงๆ ส่ายศีรษะอย่างพยายามสลัดความคิดเหล่านั้นออกไป

        “นี่มันการพบกันครั้งแรกที่เลวร้ายที่สุดเลยไม่ใช่หรือไง?”

        ระบบเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ยังคงแฝงความขบขัน

        【แต่ก็เป็นความทรงจำที่น่าประทับใจมิใช่หรือคะ?】

        หวงเยี่ยเกือบจะหลุดตะโกนออกมา แต่สุดท้ายก็ทำได้เพียงกัดฟันแน่นแล้วเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น

        ทว่าโลกภายนอกกลับไม่ปล่อยให้เขาหลบหนีจากความอับอายนี้ได้ง่ายนัก

        เมื่อเขาเดินลึกเข้าสู่เขตของมหาวิทยาลัย เสียงจ้อกแจ้กจอแจของเหล่านักเรียนก็ดังขึ้นเป็นระยะ และทันทีที่ใครบางคนสังเกตเห็นเขา

        “นั่นมันหวงเยี่ยไม่ใช่หรือ!”

        เสียงหนึ่งดังขึ้น ก่อนจะตามมาด้วยสายตานับสิบที่หันมองมาทางเดียวกัน

        “โอ้โห! วีรบุรุษมาแล้ว!”

        “เจ้าชายน้อยแห่งความกล้าหาญ!”

        “สุดยอดไปเลยพี่ชาย!”

        เสียงแซว เสียงหัวเราะ และเสียงเชียร์ดังระงมไปทั่วทางเดิน

        นักเรียนชายหลายคนถึงกับยกนิ้วโป้งให้ บางคนทำท่าคารวะอย่างโอ้อวด บางคนส่งสายตาชื่นชมอย่างไม่ปิดบัง

        หวงเยี่ยรู้สึกเหมือนพื้นดินใต้เท้ากำลังจะเปิดออก

        แต่ยิ่งพยายามเดินหนี เสียงเหล่านั้นกลับยิ่งดังตามมาไม่หยุด

        “ข้าเคารพเจ้าจริงๆนะ!”

        “จะกล้าหาญเกินไปแล้ว!”

        “สอนเคล็ดลับให้ข้าบ้างสิ!”

        หวงเยี่ยแทบอยากจะมุดดินหนี ทว่าเรื่องยังไม่จบเพียงเท่านั้น

        อีกฟากหนึ่งของทางเดิน

        กลุ่มนักเรียนหญิงหลายคนที่ยืนรวมตัวกันอยู่พลันมองมาทางหวงเยี่ยด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสนใจปนประหลาดใจ บางคนก้มลงมองหน้าอกของตนเองโดยไม่รู้ตัว สีหน้าครุ่นคิดอย่างจริงจัง

        “หรือว่าเราควร..”

        “ทำให้มันใหญ่ขึ้นดี!”

        อีกคนพยักหน้าช้าๆ ราวกับกำลังพิจารณาเรื่องสำคัญ

        “ดูเหมือนเจ้าชายน้อยหวงเยี่ยจะชอบแบบรุ่นพี่หลงชิงเหลียน!”

        คำพูดนั้นทำให้หลายคนเริ่มหันมองตัวเองอีกครั้ง บรรยากาศแปลกประหลาดแผ่กระจายอย่างรวดเร็ว

        ก่อนที่เสียงหนึ่งจะดังขึ้นอย่างฉับพลัน

        “เจ้าชายน้อยยยย! ทำไมไม่มาบอกกับเราแทนละ จะให้จับมันทั้งวี่ทั้งวันเลยก็ว่าได้!”

        ประโยคนั้นดังชัดเจนจนหวงเยี่ยสะดุดฝีเท้าเกือบล้ม

        “พะ.. พวกเธอพูดอะไรออกมาน่ะ!”

        เขาหันไปมองด้วยสีหน้าตกตะลึงสุดขีด ทว่ากลุ่มนักเรียนหญิงกลับหัวเราะคิกคักอย่างไม่สะทกสะท้าน บางคนโบกมือให้ บางคนยิ้มเย้า บางคนถึงกับทำท่าล้อเลียนอย่างเปิดเผย ทำให้ตัวของหวงเยี่ยรู้สึกว่าศีรษะของตนเองเริ่มหมุน

        “นี่มัน…”

        เขาพูดไม่ออกซักคำเดียว สุดท้ายจึงทำได้เพียงถอนหายใจยาว ดวงตาฉายแววหมดแรงต่อต้าน

        ก่อนจะเร่งฝีเท้าเดินต่อไปโดยไม่สนใจเสียงรอบข้างอีก

        เป้าหมายของเขามีเพียงหนึ่งเดียว อาณาเขตที่พักของคณบดีหวูเหยียนจีที่ตั้งอยู่ลึกเข้าไปในส่วนลึกของมหาวิทยาลัยเทพอสูร