การเดินทางของผมยังราบรื่นดี เจอมอนสเตอร์บ้างประปราย พอได้ออกแรงนิดหน่อย ๆ แต่ที่ชอบมากกว่าคือการที่ไม่ต้องพบมนุษย์ บอกตรง ๆ ว่า เข็ด เข็ดจริง ๆ ไอ้การเล่นบทผู้กล้าโดดออกไปช่วยคนเนี่ย ขอบคุณกันสักคำก็มากพอแล้ว นี่คำขอบคุณก็ไม่ได้ แถมถูกมองว่าเป็ไอ้โรคจิตวิตถารอีก พอ! เลิก! ไม่เอา! ต่อให้ต้องโดนเสียงของ'ภูติ'บางตัวบ่นในหัวจนสมองะเิ ก็ไม่ช่วยใครแล้วว้อยยยย!!
ผมตั้งปณิธานแน่วแน่เสียงดังในหัว เพื่อที่จะให้เ้าลักซ์ได้ยิน (มันก็คงได้ยินนั่นแหละ) ก่อนจะมุ่งเดินต่อไปเรื่อย ๆ หนทางยังอีกยาวไกลมาก นี่ขนาดผมเร่งฝีเท้าที่สุดแล้วนะ หรือเป็เพราะผมเลี่ยงที่จะใช้ถนนสายหลักก็ไม่รู้ หนทางมันเลยดูไกลมากกว่าเดิมหลายเท่า แต่ก็นั่นแหละ ที่เลี่ยงการใช้ถนนสายหลักเพราะไม่อยากเจุ์คนอื่...
กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด.....ดดดดด!!!!
พูดยังไม่ทันขาดคำ เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งก็กรีดร้องมาจากทางด้านหน้า ซึ่งเป็ทางที่ผมกำลังจะเดินไปพอดี
“โอ้ มีคนร้อง สงสัย้าความช่วยเหลือแน่ ๆ ท่าทางน่าสงสารจัง นี่ถ้าแถวนี้มีผู้กล้าผ่านมาสักคนก็คงดีเนอะ เรย์คุง”
“พูดแบบนี้หมายความว่าไงฟ่ะ?”
“เปล่าาาาา ไม่ได้หมายความว่าอะไรทั้งนั้น และฉันไม่คิดจะทำแบบครั้งก่อนหรอกนะ เพราะดูเหมือนนายจะมุ่งมั่นในการไม่ยุ่งกับช่วยคนอื่นสุด ๆ แต่...”
“แต่อะไร....”
“แต่ดูเหมือนทางที่จะไปอาณาจักร โรเธอร์เดียร์ เส้นทางนี้เป็ทางที่ไวที่สุด นายจะอ้อมก็ได้นะ แต่คงต้องใช้เวลาเดินทางเพิ่มเป็สอง ไม่สิสามเท่า จะไปทางไหนก็แล้วแต่นายนะไอ้ฉันยังไง...ก็ได้...”
....ฟังจากที่เ้าลักซ์พูดลอย ๆ ในหัว ก็บอกได้เลยว่าไม่มีทางอื่น นอกจากต้องเดินตรงไปข้างหน้า และยื่นมือช่วยผู้หญิงที่กรีดร้อง สุดท้ายผมก็ไม่สามารถฝืนโชคชะตาการเป็ผู้กล้าได้จริง ๆ สินะ น่าเจ็บใจชะมัด
ผมทำหน้าเซ็ง ๆ ก่อนจะเดินดุ่ม ๆ ตรงไปข้างหน้าต่อ ใช้เวลาอึดใจก็เดินมาเจอกับภาพของ เด็กผู้หญิง กับเด็กผู้ชายสองคนที่กำลังถูกก็อบลินสี่ห้าตัวล้อมหน้าล้อมหลัง ทั้งคู่ดูหวาดกลัวสุด ๆ ที่แขนเสื้อของเด็กผู้หญิงดูเืสีแดงไหลซึมออกมาด้วย เธอโอบกอดเด็กผู้ชายไว้ในอ้อมแขนแน่นทีเดียว สองคนอาจจะเป็พี่น้องกัน พวกก็อบลินที่ล้อมอยู่ดูไม่ได้หื่นกามแบบในเื่ก็อบลินxเยอร์ จุดประสงค์ของพวกมันน่าจะอยากกินเนื้อของสองพี่น้องซะมากกว่า
“ยะ....อย่าเข้ามานะ! เอริคไม่ต้องกลัวไปพี่จะปกป้องน้องเอง”
“พี่รีน่า ผมกลัว ฮือ ๆ ๆ”
กี๊ส...กี๊ส.... พวกก็อบลินแลบลิ้นเลียปากอย่างน่าเกลียด ก่อนจะเดินย่างสามขุมพร้อมมีดสั้นในมือ เข้าหาสองพี่น้อง ทว่า...ในเวลานั้นเสียง เฮ้ย! ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางด้านหลังมัน(ผมเอง)
กี๊!? พวกมันพร้อมใจกันหันมา ก่อนจะใตาโต เมื่อได้พบกับมนุษย์ผู้ชายคนหนึ่ง(ผมเอง) ซึ่งอยู่สภาพกึ่งเปลือยแถมกลางลำตัวยังมีแสงสว่างแปลก ๆ ส่องอยู่
...react แม่มเหมือนกันหมดเลยว้อย จะคน จะมอนสเตอร์ เห็นแล้วน่าหงุดหงิดชะมัด
กี๊? กี๊ส....กี๊!!!!! ก็อบลินทั้งสี่ห้าตัวมองหน้ากันด้วยท่าทางงุนงง ก่อนจะหันมามองผมด้วยท่าทางโกรธจัด จากนั้นพวกมันจึงพุ่งกระโจนเข้าใส่พร้อมมีดแหลมในมือ
ทุกตัวดูปราดเปรียวว่องไวมาก แต่ก็อย่างว่า ก็อบลิน = มอนสเตอร์ระดับต่ำ นักผจญภัยมือใหม่ ผู้เล่นเกมมือใหม่ ใคร ๆ ก็ตบมันปลิวได้ และสำหรับผมที่เป็ผู้กล้า ยิ่งไม่ต้องพูดถึง
ผลัวะ! ผลัวะ! ผลัวะ! ผลัวะ! ผลัวะ!
ผมตบพวกมันเหมือนตบยุง จนก็อบลินทั้งห้าลอยปลิวไปคนล่ะทิศล่ะทาง...
“เหงื่อยังไม่ออก ตดยังไม่หายเหม็นเลยวุ้ย กระจอกสมเป็ก็อบลินจริง ๆ” ผมบ่นพึมพำเบา ๆ ก่อนจะก้าวเท้าเดินจากมาโดยไม่สนใจสองพี่น้อง ผมไม่รอให้พวกเธอร้องกรีดร้องหรอกมันน่ารำคาญหู
“ขะ...ขอบคุณนะคะ”
“นั้นไงยังพูดไม่จบ คิดแล้วว่าต้อง....หือ!!!!”
ผมถึงกับหยุดชะงัก ก่อนตั้งสติ และทบทวนคำพูดเมื่อครู่ หูผมไม่ได้ฝาดใช่มั้ย? เมื่อกี้เด็กสาวคนนี้พูด...พูด ขอบคุณ!!
TT น้ำตาผมจิไหล โอวววว พระเ้า พระเ้า!!!
“พี่รีน่าผมกลัวครับ ฮือ ๆ ๆ แง้ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ”
...อ้าว เจริญล่ะตู เผลอทำตัวแปลก จนเ้าน้องชายกลัวจนได้ จบกัน แต่อย่างน้องคนพี่สาวก็พูดขอบคุณล่ะวะ แค่นี้ก็ดีใจแล้ว ผมแอบอมยิ้มเล็ก ๆ ก่อนจะเตรียมเดินทางต่อ ทว่า...ในเวลานั้นเด็กผู้หญิงคนพี่ก็ได้เอ่ยบางอย่างขึ้นเสียก่อน
“อะ...เอ่อ ยะ...อย่าพึ่งได้ไหมคะ ทะ...ท่านผู้มีพระคุณ”
เมื่อกี้เธอพูดขอบคุณผมก็ว่าน่าใแล้ว นี่ถึงขั้นเรียกให้ผมหยุด! นี่มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย
“มะ...มีอะไรเหรอน้องสาว” ผมเอ่ยถามขึ้นด้วยท่าทางเก้ ๆ กัง ๆ
“ดูท่าทางท่านน่าจะเป็นักผจญมีฝีมือ ถึงสามารถจัดการก็อบลินได้ง่ายดายขนาดนั้น ถะ...ถ้ายังไงรบกวนไปที่หมู่บ้านเพื่อช่วยเหลือพวกเราได้มั้ยคะ? ตะ...ตอนนี้หมู่บ้านของฉันกำลังจะถูกฝูงก็อบลินบุกโจมตี” เด็กสาวคนนั้นคุกเข่าขอร้องผมด้วยท่าทางน่าสงสาร
ช่วยหมู่บ้านจากการโดนฝูงก็อบลินบุกงั้นเหรอ? บะ...บ้าไปแล้ว!!! ตูยิ่งพยายามหลบลี้หนีหน้าจากผู้คนอยู่ ขืนโผล่ไปทำตัวเป็ผู้กล้าปกป้องหมู่บ้านมีหวังกลายเป็เื่ใหญ่แน่ มะ...ไม่เอาหรอก
“ได้โปรดเถอะค่ะ ขอร้องล่ะพวกเราเป็หมู่บ้านเล็ก ๆ ไม่มีเงินไปจ้างนักผจญภัยแรงค์สูง ๆ ให้มาปกป้องหมู่บ้าน ถ้าท่านไม่ช่วย สงสัยพวกเรากลายเป็อาหารของก็อบลินแน่ ๆ” เด็กสาวร้องไห้น้ำตาอาบสองแก้ม พร้อมทั้งก้มหัวลงกับพื้นอย่างน่าสงสาร ผมเห็นแล้วก็ให้รู้สึกลำบากใจยิ่งนัก เธออาจจะไม่กลัวผมก็จริง แต่คนอื่น ๆ ในหมู่บ้านของเธอล่ะ? ไม่ต้องนึกภาพเลยว่าถ้าผมเดินเข้าไปในสภาพนี้จะเกิดอะไรขึ้น...
....
“เอาไงดีฟ่ะลักซ์”
ผมยืนคิดอยู่เป็นานสองนาน ก่อนจะเอ่ยถามเ้าลักซ์
“โห แปลกนะเนี่ย ที่นายมีความคิดอยากจะช่วยหมู่บ้านของเธอคนนี้”
“พูดมากเฟ้ย! ก็แค่สงสารเด็กเฉย ๆ หรอก ตูยังไม่เลวถึงขนาดปล่อยให้ฝูงก็อบลินบุกมารุมกินโต๊ะเธอกับน้องชายหรอกน่า ตกลงจะให้ทำไง”
ผมเสียงแข็งถามเ้าลักซ์ด้วยความหงุดหงิดนิดหน่อย
“ถ้านายอยากช่วยเธอ แต่ไม่อยากเปิดเผยตัวให้ชาวบ้านใ งั้น...ก็แอบช่วยเงียบ ๆ ดิ บอกเธอไปตามตรงว่าเพราะอะไร จากนั้นก็ไปดักรอจัดการฝูงก็อบลินก่อนที่พวกมันจะบุกหมู่บ้าน แค่ก็อบลินสิบยี่สิบตัวนายดีดนิ้วที่เดียวก็จบแล้ว”
...ช่วยแบบลับ ๆ งั้นเหรอฟังดูไม่เลว งั้นก็เอาตามนั้น
พอคุยกับเ้าลักซ์เสร็จ ผมก็เอ่ยปากบอกเด็กสาวคนนั้น ว่าตนเองเป็ใคร เหตุใดถึงหาเสื้อผ้ามาใส่ไม่ได้ และเพราะอะไรถึงเข้าไปในหมู่บ้านไม่ได้ ก่อนจะตกปากคำรับช่วยจัดการกับฝูงก็อบลินให้ พอพูดจบน้ำตาของเธอก็ไหลหนักยิ่งกว่าเดิม
“ท่านผู้กล้าพูดจริงเหรอคะ...ท่านจะช่วยหมู่บ้านของฉันจริงเหรอคะ ฮือ ๆ ดีใจจังเลย”
....เป็เด็กที่แปลกชะมัด ทำไมถึงเชื่อใจเราขนาดนี้ล่ะเนี่ย
“มะ...ไม่ต้องร้องแล้ว ช่วยแน่นอนไม่โกหก ว่าแต่เธอพอจะรู้ไหมว่าพวกมันจะบุกหมู่บ้านเมื่อไร? และพวกมันรวมกันอยู่ทางไหน ฉันจะได้รีบไปจัดการให้”
“มะ...เมื่อไรเหรอคะ? ดูเหมือนจะเป็คืนพรุ่งนี้ พวกมันรวมกันอยู่แถวูเาทางตะวันออกไม่ไกลจากที่นี้เท่าไหร่”
“เข้าใจแล้ว งั้นเธอกับน้องชายกลับไปรอฟังข่าวที่หมู่บ้านก่อนนะ เดี๋ยวฉันจะไปจัดการพวกมันให้” พูดจบผมก็มุ่งหน้าตรงไปยังทิศที่เธอบอกทันที ใจตอนนั้นคิดแค่ว่าอยากจะจัดการพวกก็อบลินเหล่านี้ให้จบ ๆ จะได้เดินทางไปยังจุดหมายของตัวเองต่อ แต่พอไปถึงที่กลับพบว่า....
“อะ...อะไรวะเนี่ยยยยยย..ยยยยย!!!!”
ผมที่มองดูฝูงก็อบลินจากบนเนินเขาถึงกับตาโต อ้าปากค้าง พวกมันไม่ได้มีแค่สิบหรือยี่สิบตัว อย่างที่คิดไว้ แต่มีเป็ร้อย ไม่สิ ต้องบอกว่าหลายร้อยตัวถึงจะถูก นี่ไม่ใช่แค่การบุกหมู่บ้านเพื่อจับคนกินเป็อาหาร แต่เป็ทัพใหญ่ทัพหนึ่งของจอมมารที่กำลังจะบุกไปทำลายเมืองสักเมืองต่างหาก!!!
จบตอน
128
![[เรื่องสั้น]ผมได้รุ่นน้องหน้าสวยเป็นผัวงั้นหรอ!?](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1726823942_47940902.webp)
