ยอดยุทธ์จ้าวจักรวาล เทียนภาค 5 (จบแล้ว)

“ข้าต้องการกุญแจ ข้าอยากเข้าไปที่ ป่าเวทย์บรรพกาล”

เฟยหลงตอบตามตรง และไม่สนใจ ทหารที่มองมาอย่างระวังตัว

“ ตามกฏผู้ที่จะเข้าไปได้ ก็ต้องมีพลังปราณยุทธ์ ขั้นอัครพรหมเทพขึ้นไป หรือ ต้องเป็นจอมเวทย์ขั้น จักรพรรดิ เท่านั้น เพื่อความปลอดภัยของศิษย์ แต่ว่าเจ้า น่าจะมีพลังจอมเวทย์ไม่ต่ำกว่าขั้นจักรพรรดิแล้ว แต่ว่า เรื่องนี้ข้าต้องปรึกษารองเจ้าสำนัก หากท่านอนุญาต ข้าจะให้กุญแจ กับเจ้า”

“ ขอบคุณอาจารย์”

เฟยหลงเอ่ยจบก็เดินออกมาจากห้องของอาจารย์ พบกับองค์ชายสาม และ ท่านหญิงไช่หนีและ หยวนซื่อ

“ ขอบคุณเจ้ามาก ที่ช่วยข้าไว้”  องค์ชายสามเอ่ยกับเฟยหลง 

“ ไม่เป็นไร เรื่องเล็กน้อย”

“ ยันต์ของเจ้านี่ ร้ายกาจยิ่งนัก เจ้าคิดจะสร้างขายบ้างหรือไม่?”

เฟยหลงไม่ได้คิดเรื่องเงินเลย ตั้งแต่มาที่นี่ พอถูกองค์ชายถามเลยอึ้งเงียบไป

“ ข้าไม่เคยคิดจะขาย เพราะว่า ข้ายังไม่มั่นใจใน ประสิทธิภาพมัน ข้ากำลังฝึกฝนอยู่ไม่อยากให้ใครมาเสี่ยง กับยันต์ของข้า”

“ อย่าถ่อมตนไปเลย  หากเจ้าคิดจะขายเมื่อไร บอกข้าเป็นคนแรกก็แล้วกัน”

องค์ชายสามเอ่ยจบก็เดินจากไป พร้อมกับคู่หมั้น 

“ สุดยอดไปเลย เจ้าเข้าสำนักไม่กี่วัน ก็มีคนขอซื้อยันต์จากเจ้าเสียแล้ว ข้าว่าต่อไป เจ้าต้องได้เป็นปรมาจารย์อักขระเวทย์ ชื่อดังแน่ ข้าต้องเรียนรู้จากเจ้าเยอะๆ แล้ว”  เฟยหลงได้แต่ส่ายหัว วันนี้ทั้งวัน เลยไม่ได้ไปไหนอีกเลย จนถึงเย็นหยวนซื่อ จึงพาเฟยหลงพาไปกินอาหารที่ร้านประจำ

ณ ห้องโถงอาคารสำนักราชวงศ์โจว

“เขาเขียนยันต์อัสนีพิฆาตได้จริงๆ ?”

“เป็นเรื่องจริงแน่นอน ข้าอ่านตำราโบราณมาอีกรอบ พบว่า อาการที่นักฆ่าเป็นนั้น ต้องเป็นยันต์อัสนีพิฆาต อย่างแน่นอน”  อาจารย์ฮุ่ยหลินเอ่ยอย่างมั่นใจ

“ ถ้าเช่นนั้น เกรงว่า ตัวเขานั้นอาจมี แบบยันต์โบราณอีกมากที่ไม่เปิดเผย เด็กคนนี้ พวกเราต้องให้ความสนใจเขาเป็นพิเศษ ว่าแต่ ทำไมเขาอยากเข้าไปในป่าเวทย์บรรพกาลนะ?”

“ เขาคงต้องการไปทดสอบ ความสามารถของเขา หรือไม่คงอยากได้ น้ำอมฤตก็เป็นได้”

“ คนที่เข้าไป แล้วนำน้ำอมฤตออกมาได้ มีเพียงเจ้าสำนักเพียงผู้เดียว คนอื่นเข้าไปไม่มีใครสามารถไปถึง หรือ กลับออกมาได้เลย หากเขาเข้าไปแล้วออกมาไม่ได้ เราคงสูญเสีย   แบบยันต์โบราณมากมายเป็นแน่”  รองเจ้าสำนักเอ่ยด้วยความรู้สึกเป็นกังวล

“ แต่เท่าที่ดู เขามีความมั่นใจมากเลย”

“ ข้าให้เขาเข้าไปก็ได้ แต่อาจารย์ฮุ่ยหลิน ต้องเข้าไปเป็นเพื่อนเขา คอยดูแลอย่าให้เขาได้รับอันตรายได้”

“ ให้ข้าเข้าไปกับเขาเนี่ยนะ?”

“ อาจารย์ฮุ่ยหลิน นึกว่าทำเพื่อสำนักก็แล้วกัน”

อาจารย์ฮุ่ยหลิน เดินออกมาจากห้องโถงด้วยหน้าตาบูดบึ้ง ที่ต้องไปคุ้มครองเฟยหลง ในป่าเวทย์บรรพกาล แม้ว่าเธอจะเคยเข้าไปหลายครั้ง แต่ก็ไม่เคยเข้าไปถึงแดนใจกลางป่าเวทย์เลย

หยวนซื่อ พาเฟยหลงมากินอาหาร ในสำนักทำให้เฟยหลงรู้สึกว่า เงินนั้นก็มีความจำเป็นจริง เฉพาะค่าอาหารของเขา ก็ราคา 20 เหรียญเข้าไปแล้ว  นึกไม่ถึงว่า ในสำนักราชวงศ์จะมีการเก็บค่าอาหารโหดเช่นนี้ ถ้าเป็นเช่นนี้ เงิน ห้าสิบเหรียญกินอาหารวันเดียวก็หมดแล้ว

“ เฟยหลง เป็นอะไร”

“ เปล่า กำลังคิดว่า คงจะต้องหาเงินเสียแล้ว มิเช่นนั้นอดตายแน่”

“ พูดเป็นเล่น ไม่มีก็บอกข้าก็ได้ ข้าให้เจ้าไปก่อน ห้าพันเหรียญ หมดแล้วค่อยมาบอกข้า พ่อข้าเป็นถึง เสนาบดีคลัง คุมการเงินของ เมืองหลวง เงินแค่นี้ไม่ใช่เรื่องใหญ่”  หยวนซื่อ มอบเงินให้เฟยหลงมาถุงหนึ่ง ทำให้เฟยหลง รู้สึกเกรงใจ แต่ต้องรับเอาไว้ เพราะเขาเหลือเงินแค่ 30 เหรียญเท่านั้นเอง

“ ข้าขายยันต์ให้เจ้าเอาไว้ก็แล้วกัน  นี่คือยันต์ป้องกันตัว ต่อให้เจ้าเจอคู่ต่อสู้ ระดับเซียน เจ้าก็ไม่ต้องกลัว จำเอาไว้มันใช้ได้แค่สามครั้งเท่านั้น ข้าให้เจ้า 3 แผ่นแลกกับ เงินห้าพันนี้ก็แล้วกัน”

“ เจ้า...พูดว่าอะไรนะ  แม้แต่ขั้นเซียน ก็ทำอะไรข้าไม่ได้?”

“ อืม ข้ายังแถมยันต์หายตัวใหเจ้าอีกสามแผ่น เวลาใช้ เจ้าก็แค่ตบไปที่หน้าอกยันต์มันจะหายเข้าไปในร่าง   เจ้าก็จะหายตัวได้นาน ครึ่งชั่วยาม และอย่าลืม  ใช้ได้แค่สามครั้งเท่านั้น” เฟยหลงแถมยันต์หายตัวให้อีกสามแผ่น

หยวนซื่อดีใจยิ่งนัก ควักเงินออกมาอีก ห้าพันเหรียญขอซื้ออีก

“ ข้าอยากได้ แบบเพิ่มวรยุทธ์ เจ้ามีไหม”

“ มี นี่คือยันต์เพิ่มพลังยุทธ์ เจ้าสามารถเพิ่มได้ 20 ระดับ หรือ 1 ขั้น ตอนนี้เจ้าอยู่ในขั้น อัครพรหมเทพ เจ้า ใช้ยันต์นี้ พลังเจ้าจะเพิ่มขึ้นไปถึง ขั้นฟ้า ระดับสูงสุด ซึ่งใช้เวลา ครึ่งชั่วยาม  ใช้ได้สามครั้งเหมือนเดิม” 

หยวนซื่อดีใจแทบกลั้นน้ำตาไม่อยู่ หยิบ ยันต์เพิ่มพลังมาอีก สามแผ่น มือไม้สั่นไปหมด 

วันนี้ เขาได้ยันต์หายตัว ยันต์ป้องกันตัว และยันต์เพิ่มพลัง ซึ่งในตลาดการค้า แค่ของชิ้นเดียว ก็มีราคาเป็นแสนเหรียญแล้ว นี่เขาใช้เงินเพียง หมื่นเหรียญได้ ยันต์ถึงเก้าแผ่น นี่เขาไม่ได้ฝันไปหรือนี่ !

เฟยหลงก็ไม่ได้คิดอะไรมาก เห็นหยวนซื่อมีน้ำใจ ก็เลยให้ไป

“ ถ้าอย่างนั้น เจ้าสามารถสลักอักขระเวทย์ เข้าไปในอาวุธระดับมนุษย์ ให้กลายเป็นอาวุธระดับพระกาฬ ได้หรือไม่”

“ ได้ซิ ไม่เห็นยากเลย?”

“ เจ้า...พูดจริงหรือ?” 

เฟยหลงพยักหน้า  หยวนซื่อนำกระบี่ของเขาออกมา ให้เฟยหลงพร้อมกับเงิน หมื่นเหรียญ

“ เจ้า..ช่วยทำให้ข้าได้จริงๆ นะ”

เฟยหลงยิ้ม แล้วนำแผ่นยันต์ทองแดงที่เขียนอักขระไว้เรียบร้อยแล้ว นำมาหลอมรวม ลงไปที่ตัวกระบี่สีเงิน  รอยอักขระสีทองส่องประกายวาววับไปทั่วร้านอาหาร ทุกคนมาอย่างตื่นตะลึง

“ เรียบร้อย”  เฟยหลงเก็บเงินขึ้นมาอีก หมื่นเหรียญ

“ กระบี่สายรุ้งของข้า กลายเป็นกระบี่รุ้งพระกาฬไปแล้วหรือนี่”

หยวนซื่อกระโดดออกไปนอกร้าน ปรี่เข้าไปฟันต้นไม้ใหญ่กว่าสี่คนโอบ ฉับ !

ต้นไม้ใหญ่ขาดเป็นสองท่อน หยวนซื่อต้องหลบออกมาอย่างรวดเร็ว

ในใจแตกตื่นยินดี แต่ว่า ต้นไม้ใหญ่ล้มมาเช่นนี้ เขาต้องโดนอาจารย์ต่อว่าแน่เลย

“ เฟยหลง รีบหนีกันก่อนเร็ว”

ทั้งสองอาศัยคนเข้ามามุงดูกันมากมาย เลยหนีหายไปอย่างรวดเร็ว  แต่ว่า เหตุการณ์นี้ ตกอยู่ในสายตาของศิษย์อันดับที่ 9 ของสำนักราชวงศ์โจว นามว่า ม่อต้า 

“ ลูกพี่ ไอ้เด็กใหม่นี่ มันสร้างกระบี่ระดับพระกาฬได้ด้วย พวกเราไปจ้างให้มันลงอักขระดาบฟ้าลั่น ของลูกพี่ด้วยดีไหม”

“ มันต้องดีอยู่แล้วมันพักที่ใด ไปสืบมาด่วน”

คืนนั้น หลังจากหยวนซื่อได้ ยันต์ไปเต็มกระเป๋า จนเงินหมด ก็รีบลาจากเฟยหลงไปทันที ไม่รู้ไปที่ใด แล้วบอกว่า พรุ่งนี้เจอกัน เฟยหลง มาถึงที่พัก ก็นั่งสมาธิทบทวน วิชา แล้วนำยันต์ต่างๆ มาฝึกเขียนแบบยันต์ใหม่ๆ ขึ้นมา ทั้งยันต์กระดาษและ ยันต์ทองแดง  นอกเหนือจากอักษรรูน ของท่านเทพโอดินแล้ว เฟยหลงยังศึกษา อักษรขอมโบราณ ของโลกเก่า ที่นิยมมาสลักเป็นรูปภาพต่างในร่างกาย ซึ่งเป็นการอัญเชิญเทพลงมาจุติในร่าง ซึ่งเฟยหลงต้องหาตำรามหาเทพต่างๆ ในโลกเก่า ว่ามีใครบ้าง จะได้รู้จัก แล้วจะลองฝึกเรียกพลัง ของพวกเขามาใช้ 

ตอนกลางคืน ม่อต้า ก็พาคนมาหา ต้องการให้เฟยหลง ลงอักขระยันต์ในดาบของเขา ซึ่งเฟยหลงไม่รู้จักคนผู้นี้ แล้วการที่มาแสดงท่าทางนักเลงใส่ด้วย ขนาดองค์ชายสาม เขายังไม่ยอมมอบยันต์ให้แม้แต่ แผ่นเดียวเลย

“ ต้องขออภัย ข้าทำให้ไม่ได้”

“ นี่....แกต้องการเงินเท่าไรก็ว่ามา” ลูกน้องกระแทกเสียงไม่พอใจ

“ ข้าไม่ได้รู้จักกับพวกเจ้า เรื่องอะไร ข้าต้องทำให้ด้วยเล่า แล้วอีกอย่าง ข้าไม่ได้ต้องการเงินเหล่านี้ พวกเจ้ากลับไปซะ”

“ มันจะมากไปแล้ว สั่งสอนมันให้รู้จักว่าใครเป็นใคร” ม่อต้าโมโหมาก ที่เฟยหลงกล้าขัดใจเขา

เฟยหลง ได้แต่ส่ายหัว แล้วใช้ยันต์หายตัวแวบไป  ลูกน้องห้าคน ถูกตบเข้าที่ก้านคอค่อย ร่วงไปทีละ คน เหลือแต่ ม่อต้าคนเดียว เฟยหลงปรากฏกายขึ้นต่อหน้า

ม่อต้า ปล่อยฝ่ามือเข้าใส่ทันที  ตูม !!  ร่างม่อต้า ถูกพลังสะท้อนกลับกระอักเลือดไปในทันที เฟยหลงทดลองใช้ ยันต์ตัวตายตัวแทนดู รู้สึกว่าจะได้ผล ม่อต้า ลุกขึ้นเหมือนไม่เข้าใจ กระโดดเข้ามา ใช้ฝ่ามือสับที่ลำคอเฟยหลงอย่างแรง  พลั่ก ! คราวนี้เป็นม่อต้าเอง ร่วงไปกับพื้นคอพับคออ่อนไปเลย

“ พวกเจ้าลากพวกมัน  โยนออกนอกที่พักของเราซะ” เฟยหลงสั่งเพื่อน ร่วมห้องที่บัดนี้ ยอมเป็นลูกน้องเฟยหลง ไม่กล้าหืออีกต่อไป

ตอนเช้าเฟยหลง จะไปเรียนเหมือนเดิม ซึ่งนัดกันกับหยวนซื่อเอาไว้ แต่ว่าวันนี้กลับยังไม่มาสักที แต่ว่ามีคนผู้หนึ่งมารอที่ หน้าหอพักคือ อาจารย์ฮุ่ยหลิน

“ อาจารย์ฮุ่ยหลิน มาได้ไงเนี่ย?”

“ รองสำนักสั่งให้ข้าพาเจ้า เข้าไปในป่าเวทย์บรรพกาล เจ้าพร้อมที่จะเข้าไปวันนี้เลยหรือไม่”

“ พร้อมซิ พวกเราไปกันเลย”

เฟยหลงดีใจแล้วกำลังเดินตามอาจารย์ฮุ่ยหลิน แต่ในระหว่างทางเดิน พบว่า มีฝูงชนกำลังมุงดูอะไรบางอย่าง  อาจารย์ฮุ่ยหลิน เข้าไปดูก่อนทันที

พบว่า หยวนซื่อลงไปนอนกับพื้น ใบหน้าบวมปูด เลือดกลบปาก ถูกองครักษ์คนหนึ่งเหยียบใบหน้า เอาไว้  โดยที่สายตามองชายผู้หนี่งกำลังกอดหญิงสาวคนหนึ่งเอาไว้ในอ้อมอก ดูเหมือนว่าหญิงสาวก็ร้องไห้น้ำตาไหล บอกให้ปล่อยหยวนซื่อไป  อาจารย์ฮุ่ยหลิน เดินเข้าไปตรงกลางแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่พอใจว่า

“องค์ชายรอง นี่มันเกิดอะไรขึ้น ปล่อยพวกเขาเดี๋ยวนี้ !”

“ อาจารย์ฮุ่ยหลินคนสวยนี่เอง เรื่องนี้อาจารย์อย่ายุ่งเกี่ยวดีกว่า” องค์ชายรองพยักหน้ามีองครักษ์ สี่คนรูปร่างใหญ่โต มายืนขวางอาจารย์ฮุ่ยหลินเอาไว้

แต่ว่าเฟยหลงไม่พอใจอย่างยิ่ง พุ่งตัวเข้าไปแล้วดีดแผ่นยันต์อัสนีพิฆาต เข้าใส่คนที่เหยียบ หน้าของหยวนซื่อ จนกระเด็นลงไปนอนชักดิ้นกับพื้น ร่างไหม้เกรียม นอนนิ่งไป

เฟยหลงดึง หยวนซื่อขึ้นมายืน แล้วใช้ยันต์รักษาตัวแปะไปที่หน้าผาก  แผลบอบช้ำ ที่เกิดขึ้นก็หายไปจนกลับมาเป็นปกติ

“ ทำไมไม่ใช้ยันต์ที่ข้าให้ไว้?”

“ ข้าไม่ทันนำมาใช้ ก็ถูกอัดลงไปนอนเสียก่อน” หยวนซื่อเอ่ยเสียงอ่อย

“ งั้นก็ไปจัดการมันซะ ข้าอยู่ที่นี่ไม่ต้องกลัวอะไรทั้งสิ้น”

“ ไม่..ได้ มันจับตัวน้องสาวข้าเอาไว้เป็นตัวประกัน”

ทั้งหมดที่มองดูคนขององค์ชายรองหงายท้อง ไฟช็อต แล้วก็เห็นแผลที่บอบช้ำหายไป ก็ตกใจไม่คิดว่าจะเจอเรื่องแบบนี้  องครักษ์หันมามองรอคำสั่ง

“ จัดการกับพวกมัน”  องค์ชายรองออกคำสั่ง พวกองครักษ์ ก็เดินเข้ามาหาเฟยหลงกับหยวนซื่อทันที

โดยที่เฟยหลง โยนยันต์สะกดร่าง  ลอยออกไป สี่แผ่น โดยไม่สนใจพวกองครักษ์ แล้วนำยันต์สายฟ้าแปะไปที่ร่างของ หยวนซื่อ

“ นี่คือยันต์สายฟ้า มันจะทำให้เจ้าเคลื่อนไหวราวสายฟ้า  ไปช่วยน้องเจ้ากลับมา”

เฟยหลงตบหลัง ร่างของหยวนซื่อพุ่งตัวไปอย่างรวดเร็ว หยวนซื่อตื่นเต้นยิ่งนักมองสิ่งแวดล้อมรอบๆ เคลื่อนไหวช้ามาก ทำให้เขาเข้ามาแล้วดึงร่างน้องสาวออกมา แล้วต่อยหน้า องค์ชายรองไปทีหนึ่ง แล้ววาร์ปกลับมาด้านข้างเฟยหลง พร้อมกับน้องสาว

โดยที่ องครักษ์ทั้งสี่  ยังเคลื่อนตัวมายังไม่ถึงเฟยหลงเลย  ซึ่งบัดนี้ทั้งสี่คนถูกยันต์ที่เฟยหลงปล่อยออกไป ทำให้ทั้งหมดหยุดนิ่ง ไม่เคลื่อนไหว

“ จัดการพวกมันได้แล้ว” เฟยหลงบอกกับหยวนซื่อ ที่พุ่งตัวราวสายฟ้า อัดทั้งสี่เปรี้ยง ๆ ๆ ๆ  !! ร่างลงไปกองต่อหน้าองค์ชายรอง ซึ่ง ดวงตาเขียวคล้ำไปข้างแล้ว น้องสาวของหยวนซื่อ ก็ถูกชิงกลับไปแล้ว

“ แก ..พวกแกทำได้ยังไงกันเนี่ย?”  องค์ชายรอง เริ่มรู้สึกตัวว่าเจ็บ จึงตกใจยิ่ง

“ ไสหัวไปซะ ถ้าไม่อยากเจ็บตัวหนักไปกว่านี้”

เฟยหลงหันไปบอกอย่างไม่หวาดกลัวใดๆ ถึงแม้ว่า จะเป็นองค์ชายรองก็ตาม

องครักษ์ที่เหลือเห็น เฟยหลงมียันต์ร้ายกาจถึงเพียงนี้ รีบเอ่ยเตือนให้องค์ชายถอยก่อนดีกว่า

“ ฮึ่ม ! ฝากไว้ก่อนเราได้เจอกันอีกแน่” องค์ชายรองเอ่ยจบก็รีบเดินหนีไป

“ ขอบคุณพี่เฟยหลง” 

“ นี่คือ หยงเอ๋อ น้องสาวข้าเอง” เฟยหลงยิ้มให้

แต่อาจารย์ฮุ่ยหลินเดินเข้ามามองด้วยสายตาไม่พอใจนัก

“ ช่างเก่งกล้าเหลือเกิน ไม่กลัวอะไรเลยหรือ นั่นองค์ชายรองโอรสจักรพรรดิเชียวนะ”

“ ข้าต้องกลัว คนทำผิดด้วยรึ?” เฟยหลงเถียงกลับ

“ เจ้าไม่กลัวก็แล้วแต่เจ้า แต่บ้านของหยวนซื่อ รับใช้ราชสำนักจะต้องลำบากแค่ไหน เจ้ารู้หรือไม่”

“ ข้าเชื่อว่า จักรพรรดิต้องไม่ใช่คนเลวร้ายเหมือนโอรสกระมัง”  เฟยหลงเริ่มลังเล

“ ข้าเชื่อว่า ท่านพ่อไม่กลัวองค์ชายรองหรอก ท่านมีองค์รัชทายาทหนุนหลังอยู่”  หยวนซื่อเอ่ยอย่างมั่นใจ

“ เอาล่ะ เราไปกันได้แล้ว” อาจารย์ฮุ่ยหลินเอ่ยจบก็เดินนำหน้าไป 

“ จะไปไหนกัน?”

“ ไปป่าเวทย์บรรพกาล”

“ ข้าขอไปด้วยได้หรือไม่”

“ ข้าด้วย” หยงเอ๋อก็ขอไปด้วย

“ อยากไปก็ไปซิ  ไปกันเยอะๆ สนุกดี”  เฟยหลงพาสองพี่น้องเข้าไปในป่าเวทย์ด้วย โดยไม่ขออนุญาติ อาจารย์ฮุ่ยหลินก่อน เพราะตอนนี้ อาจารย์ฮุ่ยหลินเดินนำหน้าไปไกลแล้ว.....