ข้าไม่ควรมีอยู่

เชือกกั้นถูกขึงเพิ่มรอบโกดัง
เสาไม้ปักใหม่เป็๲แนว
เวรยามยืนห่างจากตัวอาคารมากขึ้น
ทางเดินที่เคยใช้ผ่าน
ถูกปิดไปหนึ่งทาง
ไม่มีป้าย
ไม่มีคำอธิบาย
แต่ทุกคนที่อยู่แถวนั้นรู้ว่า
พื้นที่นี้เปลี่ยนสถานะแล้ว
ลู่เฉินหยุดยืนอยู่ครู่หนึ่ง
มองแนวเวรที่ขยับออก
ก่อนจะเดินต่อ
ไม่มีใครเรียกเขา
ไม่มีใครกันเขาออก
แต่ทุกสายตา
รู้ว่าเขาอยู่ตรงนั้น
—
เสียงถกเถียงดังขึ้นจากด้านข้าง
เริ่มจากเสียงพูดทับกัน
ตามด้วยเสียงเท้าหนัก ๆ เคลื่อนเร็ว
แล้วจึงมีเสียงโลหะกระทบพื้นดังขึ้นครั้งหนึ่ง
ลู่เฉินหยุดเดิน
เสียงนั้นไม่ใช่การโต้เถียงธรรมดา
มันคือเสียงของคนที่เริ่มใช้แรง
—
การปะทะเกิดขึ้นในช่องทางระหว่างคลังเก็บกับกำแพง
ทางเดินแคบ
พื้นลาดเล็กน้อย
เศษไม้แตกกับหินกระจายอยู่เต็มพื้นที่
เวรยามสองคนถูกบีบให้ถอย
หลังชิดกำแพง
ไม่มีพื้นที่หมุนตัว
ตรงหน้าพวกเขา
ชายสามคนในชุดคลุมสีหม่น
หนึ่งคนถืออาวุธหนัก
ยกค้ำระดับอก
ดันพื้นที่ไว้
อีกสองคนขยับเข้าประชิด
คอยกดจังหวะ
ไม่เปิดช่องให้ถอย
—
ลู่เฉินมองภาพนั้น
และเข้าใจทันทีว่าทำไมจังหวะถึงเสีย
เวรยามต้องรับแรงจากด้านหน้า
ไม่มีที่ยืนใหม่
ไม่มีมุมหลบ
ถ้าเขาเข้าไป
เขาจะต้องสอดตัวผ่านด้านข้าง
รับแรงกระแทกจากอาวุธหนัก
และใช้แขนขวาค้ำจังหวะนั้น
เขาเห็นตำแหน่ง
เห็นมุม
เห็นช่องแทรก
และรู้ว่า
ร่างกายของเขาไม่รองรับ
—
“ลู่เฉิน!”
เสียงเวรยามคนหนึ่ง๻ะโ๠๲
อีกฝ่ายถูกอาวุธหนักกดไว้
โล่ในมือสั่น
แขนเริ่มตก
มือที่จับโล่
เริ่มคลาย
—
ลู่เฉินก้าวไปหนึ่งก้าว
เท้าเหยียบเศษหิน
พื้นขยับใต้ฝ่าเท้า
เขาหยุด
ถ้าเข้าไป
เขาจะต้องรับแรงแทน
และแขนขวาของเขา
จะไม่ช่วยอะไรเลย
—
อาวุธหนักถูกกระแทกลงมาอีกครั้ง
เวรยามคนนั้นถูกดันชนกำแพง
ร่างทรุด
เสียงโลหะหลุดจากมือ
โล่กระแทกพื้น
กลิ้งออกไปด้านข้าง
อีกเวรยามพยายามขยับเข้าช่วย
แต่ถูกกดพื้นที่
ไม่มีที่ยืน
—
ลู่เฉินยืนอยู่ตรงนั้น
ไม่ก้าวเข้าไป
ไม่หันหนี
มือซ้ายกำแน่น
กล้ามเนื้อขาซ้ายตึง
สั่นเล็กน้อย
เขาไม่ได้คิดหาวิธีใหม่
เพราะรู้ว่า
ไม่มีวิธีไหนที่ไม่ต้องแลกด้วยสิ่งที่เขาไม่มี
—
เสียงกระแทกดังขึ้นอีกครั้ง
อาวุธหนักฟาดลงที่ไหล่
เสียงร้องดังสั้น ๆ
ก่อนจะขาดหาย
เวรยามคนนั้นล้มลง
มือยังพยายามคว้าโล่
ทั้งที่ร่างไม่ตอบสนองแล้ว
—
กำลังเสริมมาถึงในไม่กี่อึดใจ
ฝ่ายบุกถอยออกไป
ความเงียบเข้ามาแทนที่
เหลือแต่เสียงหายใจถี่
และเสียงเ๣ื๵๪หยดลงพื้น
—
ลู่เฉินเดินเข้าไปหลังทุกอย่างจบ
เวรยามที่ถูกฟาด
นอนนิ่ง
แขนบิดผิดรูป
หน้าเขียว
ลมหายใจครืดคราด
มือข้างหนึ่ง
ยังจับสายโล่แน่น
ไม่ยอมคลาย
อีกคนทรุดนั่งพิงกำแพง
มือกดแผล
สายตาเหม่อ
ไม่มองใคร
—
ไม่มีใครพูดกับลู่เฉิน
ไม่มีคำถาม
ไม่มีคำกล่าวหา
แต่หลายสายตา
มองเขา
แล้วมองแขนขวาที่แนบลำตัว
—
ชายวัยกลางคนเดินเข้ามา
เขาไม่มองลู่เฉินทันที
แต่มองพื้นที่
มองตำแหน่งยืน
มองรอยบนพื้น
ก่อนจะหันมา
“เ๽้าเห็นช่องทางใช่ไหม”
เขาถาม
ลู่เฉินพยักหน้า
“และเ๽้ารู้ว่าเข้าไปแล้ว
ต้องรับแรงจากตรงไหน”
ลู่เฉินไม่ตอบ
คำตอบนั้น
ทุกคนที่อยู่ตรงนี้
รู้เหมือนกัน
—
“ถ้าเ๽้าเข้าไป”
ชายคนนั้นพูด
“มีโอกาสหยุดมันได้”
เขาหยุดเล็กน้อย
“แต่ก็มีโอกาส
ที่เราจะต้องแบกเ๽้าออกมาเพิ่มอีกหนึ่งคน”
ไม่มีใครโต้แย้ง
—
“๻ั้๹แ๻่วันนี้”
เขาสั่ง
“ลู่เฉินจะไม่ถูกจัดอยู่ในแนวรับโดยตรง”
คำสั่งนั้น
ไม่ใช่การตำหนิ
ไม่ใช่การคุ้มครอง
มันคือการกำหนดขอบเขต
“ถ้าเกิดเหตุแบบนี้อีก”
เขาพูดต่อ
“เ๽้าต้องถอยออกจากพื้นที่ปะทะทันที”
สายตาหลายคู่หันมามองลู่เฉิน
ต่างกันไป
บางคู่โล่งใจ
บางคู่ไม่เข้าใจ
—
ลู่เฉินยืนอยู่ตรงนั้น
เขาไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองถูก
และไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองผิด
เขาแค่รู้ว่า
การเลือกไม่ฝืน
มีราคาที่ต้องจ่าย
—
เมื่อคนเจ็บถูกพาออกไป
พื้นที่กลับมาเงียบอีกครั้ง
คราบเ๣ื๵๪ยังอยู่
ยังไม่ถูกล้าง
ลู่เฉินมองมันอยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนจะก้มลง
หยิบโล่ที่กลิ้งอยู่
วางพิงกำแพงให้พ้นทาง
เขาไม่รู้ว่าทำไปเพื่ออะไร
แต่เขารู้ว่า
ปล่อยไว้แบบนั้น
มันจะขวางคนอื่น
—
ลู่เฉินหันหลังกลับ
แขนขวายังแนบลำตัว
ขาซ้ายยังตึง
กล้ามเนื้อยังสั่นเบา ๆ
วิธีที่เขาเลือก
ช่วยให้เขายืนอยู่ตรงนี้
แต่ไม่อาจช่วยทุกคน
และ๻ั้๹แ๻่วันนี้เป็๲ต้นไป
เขารู้แล้วว่า
โลกจะไม่ถามเขาอีกว่า “ช่วยได้ไหม”
โลกจะถามแค่ว่า
เขาควรถอยหรือไม่
—