นี้แหละคุณพ่อของพวกเรา

“ฮู้วๆ นั้นอะไรคะ คุณพ่อ” น้ำทิพย์ชี้ไม้ชี้มือถามเอกไปมา ส่วนลูกชายของเขาถึงจะไม่ค่อยจะถามอะไรกับเขามากนัก แต่ไมค์ก็คอยสังเกตและรับฟังจากเขาเป็นอย่างดี
ตั้งแต่เอกมาถึงเชียงใหม่พวกเด็กๆ ก็วิ่งถามนู้นถามนี้กับเขาอย่างตื่นเต้น อย่างว่าเด็กเมื่อกรุงสมัยนี้ไม่ค่อยได้อะไรแบบนี้หรอก“อ๋อ อันนั้นเขาเรียกว่าต้นกล้วยยังไงละลูก” เอกตอบคำถามยิ้มๆ“เอ๋ แต่หนูไม่เห็นมีกล้วยเลยนี้ค่ะ เห็นแต่อะไรไม่รู้ลูกไย่ใหญ่” น้ำทิพย์ เอียงคอถามพ่อตัวเองอย่างสงสัยพร้อมกับชู้ไม้ชู้มือทำท่าต่างๆ ให้เขาดู
“ฮ่าๆ ตอนนี้มันยังไม่มีให้หรอกลูก เพราะเราต้องรอให้หัวปีที่ลูกชี้ตรงนั้นต้องโตกว่านี้ยังไงคะ” เอกอุ้มทั้งสองคนขึ้นมาพร้อมกับหอมแก้มทั้งสองคนและตอบคำถามของลูกไปด้วย
“อย่างนั้นเหรอคะ แล้วมันจะกลายเป็นกล้วยได้ยังไงละคะมันมีแค่อันเดียวเอง” เธอยังคงทำหน้าสงสัยและถามผู้เป็นพ่อต่อ“มันก็คอยๆ โตขึ้นเรื่อยๆ ยังไงละ ก็เหมือนกับคนเรายิ่งน้ำทิพย์โตขึ้นเท่าไรน้ำทิพย์ก็จะสูงมากขึ้นใช้ไหมละก็เหมือนกับหัวปีอันนี้ที่คอยๆ กลายเป็นกล้วยให้เราได้กินอยู่ทุกวันนี้ยังไงละคะ” เอกชี้หัวปีที่ชักวันมันก็ต้องกลายเป็นกล้วยให้ลูกๆ ได้กิน
“ว้าว สุดยอดไปเลยถ้าอย่างนั้นน้ำทิพย์ก็แค่รอให้มันโต น้ำทิพย์ก็จะได้กินมันแล้วใช้ค่ะ” น้ำทิพย์ถามอย่างตื่นเต้นเพราะผลไม้ที่เธอชื่นชอบ กล้วยก็เป็นหนึ่งในนั้นเช่นกัน“อืมๆ” ส่วนไมค์ก็ตาเป็นประกายเพราะถ้าเป็นอย่างนั้นจริงไมค์คงคิดว่าตัวเองคงจะมีกล้วยให้กินตลอดเลยแล้วนะสิเมื่อเด็กๆ ถามเอกจนพอใจแล้วเขาก็พาเด็กๆ เข้าไปในบ้านเพราะถ้ายังถามกันอย่างนี้อยู่พวกเขาวันนี้คงไม่ได้นอนกันพอดี“เอ๊...นี้บ้านคุณพ่อสมัยตอนเป็นเด็กเหรอคะ” น้ำทิพย์ถามเมื่อเธอได้เห็นสภาพบ้านของเขา“ใช้แล้วละ” เอกพยักหน้าตอบ“ทำไมบ้านคุณพ่อมันน่ากลัวจังอะครับ” ไมค์ตอบเสียงสั่นๆก็ไม่แปลกที่เด็กๆ จะกลัวกัน เพราะบ้านหลังนี้มันก็เกือบจะ10ปีแล้วที่เขาไม่ได้มาหลังจากพ่อแม่เขาจากไป แถมยังเป็นบ้านไม้สักทรงไทยโบราณอีกด้วยทำให้มันเพิ่มความน่ากลัวเข้าไปอีก เขาเองก็เคยสงสัยตัวเองเหมือนกันว่าครอบครัวของตนสมัยก่อนดูเหมือนจะร่ำรวยไม่ใช่น้อยแต่พอมาถึงรุ่นของเขาก็คงจะตกต่ำลงเรื่อยๆ
เอกกอดไมค์แล้วลูปหลังเบาๆ เพราะลูกชายของเขากลัวผียิ่งกว่าอะไร แต่ถึงอย่างนั้นเด็กคนนี้ก็เป็นคนที่กล้าหาญกว่าใคร ส่วนลูกสาวของเขาคงไม่ต้องเป็นห่วงมากนักเพราะรายนั้นแถมจะไม่กลัวอะไรเลย “ก็มันไม่ได้มีใครอยู่มาหลายปีแล้วยังไงละ มันก็เลยสกปรกจนดูน่ากลัวอย่างนี้แหละ เดียวพวกเราช่วยกันทำความสะอาดบ้านหลังนี้เสร็จมันก็ไม่น่ากลัวแล้ว”
“ถะ..ถ้าอย่างนั้นผมก็จะช่วยคุณพ่อทำความสะอาดด้วยเรารีบไปกันเถอะ” ไมค์รีบลากเอกทำความสะอาดเร็วๆ ไม่รู้เพราะกลัวผีหรืออยากจะช่วยเขาทำความสะอาดกันแน่ แต่เอกดูแล้วคิดว่าน่าจะเป็นอย่างแรกซะมากกว่า
เอกเห็นอย่างนั้นก็หัวเราะขึ้น กลัวอะไรไม่กลัวดันมากลัวผีซะได้“มาๆ เรามาช่วยกันทำความสะอาดกันดีกว่า” หลังจากนั้นสามคนพ่อลูกก็ช่วยกันทำความสะอาดบ้านกันยกใหญ่ โชคดีที่บ้านนี้ยังสามารถใช้น้ำและไฟได้อยู่จึงทำให้เขาไม่ต้องเสียเวลาไปเอาน้ำหลังบ้านเขาให้ยุ่งยาก ถึงเขาจะไม่ได้อยู่บ้านหลังนี้มานานแต่เขาก็ยังจ่ายเงินให้คนแถวนี้ให้ช่วยดูแลอยู่และยังคงติดต่อพวกเขาอยู่บ่อยๆ“จ๊ะเอ๋”“จ๊ากกกก” ไมค์ตกใจที่อยู่ดีๆ น้ำทิพย์ก็กระโดดมาข้างหลัง“โธ่ น้ำทิพย์อย่าแกล้งพี่สิคนยิ่งกลัวๆ อยู่” ไมค์บ่นน้องสาวตัวเองที่มาแกล้งให้เขาตกใจ“ฮ่าๆ ก็พี่ไมค์น่าแกล้งนี้น่า คนอะไรกลัวผีในตอนนี้คุณพระอาทิตย์ยังตื่นอยู่” น้ำทิพย์หัวเราะคิกคักกับท่าทีเปิ่นๆ ของพี่ชายเมื่อไมค์เห็นว่าน้องสาวยังไม่เลิกแกล้งตัวเอง ไมค์ก็หาวิธีแกล้งน้องสาวตัวคืนทันทีเมื่อน้องสาวของเขาไม่ใช่คนกลัวผีงั้นเขาก็ต้องหาอย่างอื่นมาทำแกล้งแทนในที่สุดไมค์ก็หาวิธีแกล้งน้องสาวตัวเองสำเร็จไม่รอช้าไมค์แอบย่องไปข้างหลังเธอทันที “นี้แหนะ” โดยที่ผ้าในมือของไมค์มีแต่คราบสีดำที่มาจากถ่านไม้มาป้ายหน้าเธอ“พี่ไมค์ ทำอะไรนะ” น้ำทิพย์ยังคงไม่รู้ตัว เธอยังคิดว่าพี่ชายของเธอแค่เอาผ้ามาเช็ดหน้าให้เท่านั้น“ฮิฮิ ก็นี้ยังไงละ เอาคืนที่เมื่อกี้น้ำทิพย์แกล้งพี่” ไมค์โชว์ผ้าที่ตัวเองเอามาถูกับถ่านไม้จนดำไปหมดเมื่อน้ำทิพย์เห็นอย่างนั้นเธอก็ตกใจร้องเสียงดังกรี๊ดดดดดด-!“ไอพี่ไมค์บ้าทำไมถึงเอาผ้าดำๆ มาเช็ดหน้าหนูอย่างนี้” น้ำทิพย์โวยวายเมื่อเธอเห็นว่าหน้าของเธอมีแต่สีดำ"ฮ่าๆ" ไมค์หัวเราะในความสำเร็จของตัวเองแถมหน้าของน้องสาวเขายังตลกอีก“ได้ พี่ไมค์เล่นอย่างนี้ใช้ไหมนี่แนะ” เฮ้ย-! จากนั้นไม่นานทั้งสองก็วิ่งไล่แกล้งกันไปมา โดยที่ไม่สนใจทำความสะอาดบ้านแล้ว“เอาๆ ทำไมเสียงดังกันจัง พวกเด็กๆ” เอกเดินออกมาจากห้องที่พึ่งทำความสะอาดเสร็จ เมื่อทั้งสองเห็นพ่อของตัวเองเดินมาก็ทำสีหน้าเลิกลักทำตัวไม่ถูก“คือหนู/ผม ไม่ได้ทำอะไรเลยนะครับ/ค่ะ” เมื่อทั้งสองไม่รู้จะแก้ตัวยังไงดีก็เลยหันหน้าเขาหาพ่อตัวเองในขณะที่แอบเอาหลักฐานไว้ข้างหลังโดยที่ไม่รู้เลยว่าหน้าตาแต่ละคนมีอะไรอุ๊บ-!“ฮ่าๆ นี้พวกลูกเล่นอะไรกันทำไมหน้ากดำไปหมดแล้ว” เอกถึงกับทนไม่ไหวหัวเราะออกมาเพราะหน้าตาลูกเขาดำไปหมด ถ้าจะให้เปรียบเทียบตอนนี้พวกเด็กแสบทั้งสองก็เหมือนกับเงาะป่าในหนังเลยเลยทีเดียว“บู้..คุณพ่ออย่าหัวเราะพวกเรานะเพราะพี่ไมค์คนเดียวเลย” น้ำทิพย์งอนแก้มป่องหลังจากที่เอกหัวเราะพวกเธอ“อะไรกันน้ำทิพยืเป็นคนเริ่มก่อนเองแท้ๆ พ่อครับที่เป็นอย่างนี้ก็เพราะน้ำทิพย์นั้นแหละแกล้งผมก่อน” ไมค์รีบฟ้องพ่อตัวเองทันทีเพราะไมค์กลัวเอกจะเข้าใจผิดและต่อว่าให้เขา“เอ๊ะ..ไม่ใช้นะคะคุณพ่อน้ำทิพย์แค่ทำให้พี่ไมค์ตกใจเท่านั้นเองแต่พี่ไมค์เอาอะไรมาก็ไม่รู้มาป้ายหน้าหนู หนูก็เลยเอาไอดำๆ นั้นมาป้ายหน้าพี่ไมค์คืนก็เท่านั้นเอง” น้ำทิพย์ยังคงไม่ยอมแพ้ ฟ้องพ่อตัวเองกลับ“เอาละๆ พ่อไม่รู้หรอกนะว่าใครเป็นคนผิดเพื่อเป็นการลงโทษพรุ่งนี้พ่อจะงดนมช็อกโกแลตของโปรดของพวกลูกๆ เข้าใจไหม” เอกทำเสียงดุใส่พวกเด็กๆ ทำให้เด็กทั้งสองคนทำหน้าจ๋อยกันเลยทีเดียวครับ/ค่ะ-!“ดี ถ้าอย่างนั้นก็ไปอาบน้ำกันได้แล้ว หน้าดำตัวดำไปหมดแล้วเนี่ย” เอกไล่เด็กทั้งสองให้ไปอาบน้ำเพราะถ้าเนื้อตัวยังสกปรกกว่านี้เขากลัวเด็กๆ จะไม่สบายเอาคร้าบ/ค่า-!“อย่าลืมถูสบู่เยอะนะ” เอกตะโกนบอก แต่ดูเหมือนพวกเด็กๆ คงจะไม่ได้ยินซะแล้ว ก็เล่นวิ่งแข่งกันซะขนาดนั้น“เฮ้อ เลี้ยงลูกคนเดียวมันก็เหนื่อยเหมือนกันนะเนี่ย” เอกกล่าวยิ้มๆ เพราะแต่ก่อนเขาทำงานเสร็จก็เห็นเจ้าตัวเล็กนั่งดูการ์ตูน แล้วอาบน้ำนอนเท่านั้น แถมเสาร์อาทิตย์เขาก็ยังคงมีอดีตภรรยาคอยช่วยดูตลอดทำให้เขาไม่ค่อยจะเหนื่อยมากพอโตขึ้นหน่อยเขาก็ให้พวกเขาไปอยู่สถานที่เลี้ยงเด็กเล็ก แต่พอเขามาเลี้ยงทั้งสองด้วยตัวคนเดียวแล้วก็รู้สึกเหนื่อยนิดๆบรื้นๆๆๆ“ฮืม รถใครมากัน” เอกสงสัยและออกไปดูว่าใครมา พร้อมกับถือปืนลูกซองที่พ่อของเขามักเก็บซ้อนเอาไว้ในบ้านหลังนี้จากนั้นไม่นานเขาก็เห็นว่าใครมา โดยคนที่ลงจากรถจะเป็นใครไม่ได้นอกจากคนที่เขาขอให้ช่วยดูแลบ้านหลังนี้ให้นั้นเอง ซึ่งทั้งสองก็คือตาสี กับยายนา ที่ค่อยดูแลบ้านนี้ให้เขามาโดยตลอดและพวกท่านยังเป็นเพื่อนสนิทกับปู่ย่าเขาอีกด้วย“อ่าว ตาสี ยายมา สวัสดีครับ” เอกเดินออกมาต้อนรับทั้งสองพร้อมกับยกมือไหว้ท่านที่เป็นผู้หลักผู้ใหญ่“ฮ่าๆ เป็นไงมาไงเองถึงกลับมาที่นี่อีกครั้งแล้วทำไมไม่โทรบอกพวกฉันกัน” ตาสีถาม“แฮะๆ พอดีไม่อยากรบกวนทางนี้นะครับ ผมเลยมาแบบเงียบๆ” เอกหัวเราะแห้งๆ ที่จริงเขาก็จะโทรมาบอกนั่นแหละแต่พอดีเขายุ่งมากเกินไปเลยลืม ทำให้เขาต้องโกหกพวกท่านไป“รบกง รบกวนอะไรกันยังไงข้าก็ต้องมาบ้านหลังนี้อยู่แล้ว” ตาสีกล่าวอย่างมีอารมณ์
“เอาละๆ ทั้งสองคนพอแค่นี้ก่อนเถอะฉันอยากจะเห็นลูกของเจ้าเอกมันมานานละ แล้วพวกเด็กๆไปไหนกันหมดละยายไม่เห็นพวกแกเลย” ยายนามองซ้ายมองขวาหาพวกเด็กๆ ยายนานั้นเป็นพวกรักเด็กมากเมื่อก่อนตอนที่เขาเด็กๆ เขามักจะไปหาแกเสมอเพราะเขาอยากจะกินขนมที่แกทำนั้นเอง แถมเด็กแถวนี้ก็ชอบเธอมากเช่นกันเพราะยายนาแกใจดีมาก ต่างกับตาสีแกไม่คอยชอบเด็กมากเท่าไร แกเคยบอกว่ามันน่ารำคาณแต่ถึงอย่างนั้นพวกท่านกับรักและเอ็ดดูเอกอย่างมากในตอนที่เขายังเป็นเด็ก
“พอดีผมไล่ให้พวกเด็กๆ ไปอาบน้ำนะครับ พอดีพวกเด็กๆ ซนไปหน่อย เล่นเอาถ่านไม้มาป้ายหน้ากันจนดำไปหมดทั้งตัว” เอกพูดอย่างอ่อนใจ
“ฮ่าๆ เด็กๆ ก็อย่างนี้แหละเป็นเรื่องธรรมดาที่เขาจะซนไปบ้างดูอย่างเองตอนเด็กๆ สิซนยิ่งกว่าอะไรเขาบอกว่าอย่าไปยุ่งกับหมาข้างบ้านเพราะมันไม่เชื่องเองก็ยังไปเล่นกับมันอยู่ ผลสุดท้ายเองต้องวิ่งแหกปากเรียกพวกข้าให้มาช่วย ดีนะที่มันยังแค่กัดกางเกงเองขาด ถ้าปากมันใกล้อีกนิดเดียวเองได้มีแผลเป็นที่ก้นแน่ไอเอกเอ่ย” ตาสีกับยายนานึกถึงเรื่องอดีตที่เขาทำก็อดขำไม่ได้แฮะๆ -!เอกก็ไม่รู้จะสรรหาข้อแก้ตัวยังไงดีเพราะเรื่องนั้นมันเป็นเรื่องจริง ที่ตอนเด็กๆ เขาซนยิ่งกว่าอะไร แต่โชคดีที่ตอนเด็กๆ เขาเชื่อฟังพ่อกับแม่อยู่บ้างไม่อย่างนั้นเขาก็นึกไม่ออกว่าผลมันจะเป็นยังไงเมื่อเขาโตขึ้นมา
“เอาละ เองจะให้คนแก่สองคนยืนอยู่ข้างนอกอย่างนี้รึไง ไม่คิดจะชวนข้าเข้าบ้านเองหน่อยรึ” ตาสีกล่าว“อ๊ะ..ขอโทษครับถ้าอย่างนั้นเชิญตาสีกับยายนาเข้าบ้านผมเถอะครับ” เอกกล่าวชวนทั้งสองคนเข้าบ้านจากนั้นไม่นานเอกก็เอาน้ำเย็นๆ มาให้พวกท่านดื่ม และก็ถามถึงสารทุกข์สุกดิบกันอย่างอารมณ์ดี“เอกเอ่ย ต่อไปนี้เองจะทำยังไงต่อไป” อยู่ๆ ยายนาก็ถามเอกว่าตัวเองจะเอายังไงต่อไป“ผมก็คงต้องหาโรงเรียกให้พวกเด็กๆ นี้ก่อนละครับส่วนเรื่องงานผมคอยหาที่หลังก็ได้ เพราะเงินเก็บผมก็ยังพอมีอยู่” เอกครุ่นคิดและตอบคำถามของยายนา“อืม ก็เป็นความคิดที่ดีเพราะการเรียนของพวกเด็กๆ มันสำคัญจริงๆ นั้นแหละ” ตาสีพยักหน้ากล่าว“จริงๆ ผมคิดว่าจะมาลองทำไร่ทำสวนดูนะครับถ้ามันไปได้ดีผมก็จะเอาอาชีพนี้เลี้ยงชีพตัวเองเพราะเดียวนี้ผลไม้อาหารต่างๆ ก็แพงขึ้นมามากไร่นาของตัวเองก็มีเป็นร้อยๆ ไร่จะปล่อยทิ้งไว้ก็เสียของเปล่า” เอกกล่าวตามความคิดของตัวเอง“ก็จริงของเอง ถ้าเองคิดอย่างนั้นคนแก่อย่างฉันก็ไม่มีอะไรจะห้าม พวกฉันก็ขอให้เองสมหวังดังที่เองปรารถนาก็แล้วกัน” ตาสีอวยพรให้กับเอก“ขอบคุณครับ” เอกรับไหว้ตอบรับพรของทั้งสองคน“เอาละในเมื่อเองก็เป็นผู้ใหญ่ เองก็ถึงเวลาที่เองต้องรับรู้ความจริงซะที ว่าครอบครัวเองเป็นใครแล้วสินะ” ตาสีกล่าวอย่างเคร่งขรึม จนทำให้เอกต้องตกใจกับท่าทีที่เปลี่ยนไปของแก“รับรู้อะไรครับ ครอบครัวของผมมีอะไรต้องปิดบังด้วย” เอกถามอย่างสงสัย
“เฮ้อ เองเคยสงสัยไหมว่าทำไมบ้านที่เองอยู่ถึงดูดีกว่าชาวบ้านเขาแถมยังมีที่นาเป็นร้อยๆ ไร่ แถมที่นาเองก็สวยกว่าชาวบ้านน้ำเนิ่มก็มีให้ทุกอย่างแถมรอบตัวของเองก็อุดมสมบูรณ์ไปซะทุกอย่าง เองไม่คิดเหรอว่าครอบครัวของเองมันไม่ธรรมดา ถึงพวกเขาจะเลี้ยงเองแบบชาวบ้านปกติก็เถอะ” ตาสีถอนหายใจและกล่าวออกมา
ยิ่งตาสีพูดมาเท่าไร เอกก็ยิ่งสงสัยมากขึ้นเท่านั้นแล้วครอบครัวของเขายังมีอะไรปิดบังเอาไว้อีกทำไมเขาถึงไม่สามารถรับรู้เรื่องนี้ได้เลยละหรือมันต้องมีเงื่อนไขอะไร แล้วสิ่งที่ตาสีกำลังจะบอกนั้นมันคือเรื่องอะไรกันแน่......
โปรดติดตามตอนต่อไป

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่3

นิยายแนะนำ

นี้แหละคุณพ่อของพวกเรา

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่3

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้