ตอนที่ 13 งานราชงานหลวง
หนึ่งเดือนหลังจากที่จินอ๋องได้พักอยู่ที่จวนของเขาฮ่องเต้มีรับสั่งให้เริ่มแผนการที่เคยวางเอาไว้ทันที หากไม่เริ่มตอนนี้แล้วจะรอให้ฏเป็ฝ่ายบุกมาก่อนหรืออย่างไรส่วนจินอ๋องเองในเมื่อหวางชิงไม่สามารถทำตามแผนการได้ เขาต้องลงมือเองเสียแล้ว
อีกด้านของลั่วอินหรืออ๋องที่สองของราชวงศ์มารดาเป็สนมเอกของฮ่องเต้องค์ปัจจุบันและยังเป็หลานของใต้ท้าวหวางซึ่งเป็พ่อของหวางชิงเพราะเป็เพียงอ๋องลำดับที่สองเขาจึงพยายามที่จะทำทุกอย่างเพื่อให้เขาได้เป็องค์รัชทายาทแทนองค์รัชทายาทคนปัจจุบัน
“ลั่วอิน มันถึงเวลาของเ้าแล้ว”ใต้ท้าวหวางเอ่ยขึ้น
“ท่านลุง ข้าทราบดีว่าข้าควรกระทำเช่นไรอีกสามวันฮ่องเต้กับราชวงศ์บางส่วนจะออกไปล่าสัตว์ตามประเพณีเพลานั้นข้าจะบุกเข้าไปยึดวังหลวง...”
“อ๋องจินเล่าเ้าจะรับมืออย่างไร?”
“ไม่เกินความสามารถของข้าไปได้เห็นว่าซือเซี่ยนจะออกไปล่าสัตว์พร้อมกับฮ่องเต้เพื่อที่จะอารักษ์ขาคุ้มครองคงไม่มีเวลามาห่วงวังหลวงเป็แน่”
“เ้าส่งคนไปสืบข่าวมาดีแล้วรึ”
“ท่านลุง เื่เช่นนี้ข้ามิเคยพลาดอีกอย่างท่านลุงก็มีหมากตัวสำคัญไม่ใช่รึ?”
“หมากรึ เ้าหมายถึง...หวางชิง?”
ลั่วอินพยักหน้ารับว่าเป็คนๆนั้นไม่มีผิดเขาไม่ลืมว่าหวางชิงก็ยังคงเป็คนของท่านลุงเขาเหมือนการที่ส่งหวางชิงเข้าไปที่จวนของจินอ๋องก็เท่ากับว่าส่งตัวอันตรายเข้าไปหาศัตรู
“เมื่อมีหมากแล้วใยเล่าไม่ให้คนผู้นั้นโจมตีซือเซี่ยน...”
ใต้ท้าวหวางหวนกลับมานึกคิดอีกครั้งเขาลืมไปเลยว่าหวางชิงเป็คนของเขาเหตุใดจึงไม่ใช้งานให้คุ้มค่ากับโชคชะตาเพราะ์นั้นได้ช่วยเหลือเขามากเพียงใดที่สามารถส่งคนของเขาเข้าหาคนที่เข้าหายากอย่างจินอ๋อง
“ท่านลุงคิดเช่นไรรึ”
“ข้าจะไปที่จวนของจินอ๋องงานนี้จินอ๋องต้องเป็ฝ่ายผ้ายแพ้”
“ต้องเป็เช่นนั้นแน่ท่านลุง”
แผนการของลั่วอินที่จะเข้าไปแทรกซึมจินอ๋องก็ได้เริ่มต้นขึ้นหมากตัวสำคัญอย่างหวางชิงยังไงเสียทางนั้นก็ต้องฟังใต้ท้าวหวางเป็แน่อย่างไรเสียเืยังไงก็ต้องเข้มข้นกว่าน้ำ
เช้าวันต่อมาใต้ท้าวหวางได้เดินทางไปยังจวนของจินอ๋องเป็การไปมาหาสู่ตามปกติที่พ่อตาของจินอ๋องจะมาเยี่ยมเยือนที่จวนแต่สำหรับจินอ๋องแล้วมันแปลกจนไม่อยากจะต้อนรับขับสู้กับขุนนางผู้นี้จริงๆทั้งๆที่รู้อยู่แล้วว่าเป้นอย่างไรแต่จะทำเป็ไม่รู้ก็ไม่ได้
“คำนับท่านอ๋อง...”ใต้ท้าวหวางเอ่ยพร้อมกับมือยกขึ้นประสานก่อนจะโค้งศีรษะลงเล็กน้อย
“ร้อยวันพันปีท่านไม่ค่อยจะมาที่จวนของข้าท่านมาที่นี่้าสิ่งใดรึใต้ท้าวหวาง”
“ท่านอ๋องจินท่านก็รู้ว่าข้ามาเยี่ยมบุตรชาย จะให้ข้ามาเพราะเหตุใดเล่าพะยะค่ะ”
แม้อีกฝ่ายจะเอ่ยออกมาเช่นนั้นก็ตามแต่จินอ๋องไม่เคยคิดจะเชื่อหากกล้าเข้ามาแล้วเขาเองก็กล้าที่จะยอมรับเหมือนกัน
“ส่งคนไปตามหวางชิงมาพบใต้ท้าวหวาง...”
จินอ๋องเอ่ยขึ้นก่อนจะมีบ่าวไพร่รีบไปตามหวางชิงมาไม่ถึงหนึ่งเค่อบ่าวผู้ไปตามหวางชิงก็กลับมาพร้อมกับคนที่ให้ไปตามเ้าตัวรีบเดินเข้าไปยังด้านในของเรือนก่อนจะพบบุคคลที่ไม่ได้พบเจอกันมานานอย่างใต้ท้าวหวาง
“หวางชิง...”
พรึ๊บ!!
พอเจอตัวหวางชิงใต้ท้าวหวางผู้เป็บิดาก็โผลงเข้าไปกอดทันทีส่วนหวางชิงนั้นได้แต่ยืนแข็งทื่อไม่ขยับใดๆ ทางจินอ๋องที่มองยังเหตุการณ์ตรงหน้าพร้อมกับความคิดที่อยู่ในหัวว่าสิ่งที่เห็นนั้นเป็สิ่งจอมปลอมไม่แท้จริงเลยสักนิด
แม้จินอ๋องจะคิดการณ์เช่นนั้นแต่หวางชิงกลับร้องไห้ออกมาั้แ่เกิดมาจนถึงตอนนี้นอนจากที่เขาได้เล่าเรียนแล้วอ้อมกอดของคนเป็บิดานั้นย่อมหาได้ยากยิ่ง
“อึก....ท่าน มาหาข้าเช่นนั้นรึ”
“ใช่แล้วข้าเป็ห่วงเ้าเลยแวะมาที่จวนจินอ๋องเป็อย่างไรบ้างเ้าสุขสบายดีเหมือนอยู่ที่จวนข้าหรือไม่”ใต้ท้าวหวางถามออกไปพร้อมกับผละกอดและใช้มือแนบไปกับใบหน้าพร้อมกับเช็คคราบน้ำตาออก
หลังจากที่หวางชิงได้พบเจอกับผู้เป็บิดาแล้วจินอ๋องเองก็กลายหายไปเป็อากาศเสียอย่างนั้นไม่มีใครเห็นหัวจินอ๋องที่อยู่ตรงนั้นเลยสักคน
“หวางชิง...นี่เป็ของที่ข้าอยากจะมอบให้เ้า”
“มันคือสิ่งใดหรือขอรับ”
“เมื่อเ้ากลับไปถึงเรือนแล้วค่อยเปิดมันดูพอเ้าดูเสร็จเ้าก็จะชอบมัน”
ใต้ท้าวหวางได้มอบกล่องไม้แกะสลักที่มีรวดลายสวยงามให้กับวางชิงหากมองดูแล้วเหมือนจะเป็กล่องเก็บเครื่องประดับสำหรับสตรีเหตุการณ์นี้ทำให้จินอ๋องนั้นมองไปยังทั้งสองคนตาไม่กระพริบยังไงก็ต้องรู้ให้ได้ว่าในนั้นมีสิ่งใดซ่อนอยู่
“เพลานี้ข้าก็ออกมาจากจวนนานแล้วข้าคงต้องกลับก่อนจินอ๋อง...น้ำใจท่านครั้งนี้ข้าจะจดจำเอาไว้พะยะค่ะ”
“ไม่ต้อง...ข้าเห็นแก่หวางชิงเท่านั้น”
หลังจากส่งใต้ท้าวหวางกลับแล้วหวางชิงก็เดินกลับไปยังเรือนหลังดังเดิมครั้งนี้เขามาพร้อมกับกล่องไม้แกะสลักอีกใบคนผู้นั้นบอกให้กลับถึงเรือนจึงเปิดมันออกดู แล้วหวางชิงก็กลับมาถึงเรือนก่อนจะเปิดออกว่าด้านในของกล่องไม้อันสวยงามนี้มีสิ่งใดแอบซ่อนอยู่กันแน่
หวางชิงทำการเปิดกล่องไม้ออกมาดูแล้วเขาก็ทำตาโตเมื่อเจอกับของบางอย่างที่อยู่ในกล่องไม้ก่อนจะเอ่ยคำพูดออกมาเบาๆว่า...
“นี่มันกำลังของท่านแม่นิ่...”
ไม่ใช่เพียงกำลังของท่านแม่ของหวางชิงแต่ยังมีอีกอย่างซึ่งซ่อนอยู่กล่องไม้และมันก็คือกระดาษที่ถูกเขียนขึ้นและมีข้าความอยู่ด้านใน
หวางชิงคลี่กระดาษแผ่นนั้นออกดูพร้อมกับอ่านข้อความที่ถูกเขียนขึ้นหลังจากอ่านข้อความแล้วสีหน้าของหวางชิงก็ดูผิดแปลกไปจากเดิม ไม่นานเขาก็รีบทำลายกระดาษที่เป็ข้อความนั้นก่อนจะนำกล่องไปเก็บไว้
“ท่านหวางชิงท่านอ๋องให้ตามท่านไปพบ...” เสียงอู่เฉิงที่ดังมาจากด้านนอกเอ่ยบอกก่อนที่หวางชิงจะขานเสียงตอบกลับว่าทราบเื่แล้วจะตามไปเดี๋ยวนี้
ตามที่หวางชิงทราบวาว่าจินอ๋องได้เรียกตัวเขาไปยังเรือนใหญ่เขาเองก็ไปถึงที่นั่นโดยไม่ให้เสียเวลาแต่อย่างใด ก่อนจะเข้าไปพบแล้วถามจินอ๋องว่ามีเื่อะไรที่้าเรียกใช้งานเขาหากไม่สำคัญจะกลับเรือนหลังทันที
“ท่านอ๋องมีสิ่งใดกับช้ารึพะยะค่ะ”
“ตาแก่นั่นเอาสิ่งใดให้กับเ้า”
“อย่ามาเรียกเขาว่าตาแก่นะพะยะค่ะแม้เขาจะเป็เช่นนั้นแต่ก็เป็ถึงผู้ให้กำเนิดข้า...”
“หวางชิง...”
หวางชิงไม่พอใจที่จินอ๋องเอ่ยนามของผู้เป็บิดาของตัวเองเช่นนั้น จินอ๋องเองก็ได้แต่ก่นด่าตัวเองในใจว่าไม่น่าเอ่ยออกไปอย่างนั้นเลยแต่จะมาทำตัวใจอ่อนให้เอีกฝ่ายได้ใจเป็ไม่ได้แล้วหากเป็เช่นนี้จะกลายเป็คนกลัวเมียเสียห้ามไม่ได้
“เ้ากล้าเมินข้าอย่างนั้นรึ!”
“เปล่า...ข้า...ข้า...”
พอจินอ๋องตะหวาดเสียงดังหวางชิงก็สะดุ้งเพราะใแถมยังมีอาการกลัวจินอ๋องอยู่ไม่น้อย เขายังไม่เคยลืมเื่ที่จินอ๋องเป็แบบไหน
“ของที่ใต้ท้าวหวางเอาให้เ้าไปเอามันมาให้ข้าเดี๋ยวนี้”
“ไม่พะยะค่ะ...”
หวางชิงตอบโดยที่ไม่คิดอะไรเลยเพราะของชิ้นนั้นเป็ของดูต่างหน้าแม่ของเขาเขาจะเอาให้คนอื่นง่ายๆไม่ได้แต่ก่อนเขาเคยของร้องจากใต้ท้าวหวางแล้วแต่ไม่ยอมนำมาคืนให้แต่ตอนนี้ของชิ้นนั้นได้ตกมาอยู่ในมือของเขาแล้ว เขาจะไม่ยอมให้ใครอีกเด็ดขาด
“เอ่ยวาจาเช่นนี้ตาแก่นั่นคงจะซ่อนอะไรเอาไว้สินะ”
“ไม่ได้ซ่อมอะไรทั้งนั้นพะยะค่ะข้าขอตัว...”
พูดบอกกับอีกฝ่ายจบหวางชิงก็รีบเดินกลับออกไปทันทีส่วนอีกด้านไม่รอช้ารีบลุกขึ้นแล้วตามหวางชิงไป
“หวางชิง ข้าสั่งให้เ้าหยุด...”
หวางชิงวิ่งสุดชีวิตเพื่อที่จะไปให้ถึงเรือนหลังให้เร็วที่สุดแล้วเก็บเอากล่องไม้มาอยู่กับตัวเองให้ได้ส่วนจินอ๋องก็วิ่งตามหวางชิงไปติดๆเช่นกัน
พอกลับเข้ามาด้านในของเรือนหลังหวางชิงก็รีบคว้าเอากล่องไม้มากอดเอาไว้จินอ๋องเองก็พรวดพราดเข้ามาเช่นกันก่อนจะพยายามแย่งกล่องไม้จากหวางชิง
“เอามาให้ข้าหวางชิง...”น้ำเสียงที่เ็าเอ่ยออกไป
“ไม่พะยะค่ะ นี่มันของข้า...”
“หากไม่นำมาให้กับข้าเ้าอย่าให้ว่าข้าใจดำกับเ้าหวางชิง”
“ไม่...ข้าให้ไม่ได้”หวางชิงกอดกล่องไม้เอาไว้แน่พร้อมกับส่ายศีรษะตอบจินอ๋องยังไงก็ให้ไม่ได้ของชิ้นนี้มันเป็ของหวางชิง ใครหน้าไหนก็ห้ามเด็ดขาด
“เอามา...”
“ท่านอ๋อง!!”
ไม่ใช่ว่าคนอย่าจินอ๋องจะแย่งของที่อยู่ในมือของหวางชิงไม่ได้แรงเพียงเท่านั้นมิอาจต้านได้เด็ดขาดพอแย่งกล่องไม้มาได้จินอ๋องเองก็รีบเปิดมันดูว่าข้างในกล่องนั่นซ่อนสิ่งใดเอาไว้ก่อนจะพบว่าเป็กำไลหยกชิ้นหนึ่ง
“นี่มัน...”
“นั่นมันของดูต่างหน้าแม่ของข้า...อึก...”
หวางชิงใช้จังหวะที่จินอ๋องกำลังเผลอแย่งกล่องไม้คืนมาก่อนจะกอดกล่องไม้นั้นเอาไว้แน่กว่าครั้งก่อนส่วนจินอ๋องเองก็กำลังอึ้งกับสิ่งที่เห็นเมื่อครู่นั่นมันเป็กำไลของเสด็จแม่ของเขาจริงๆไม่มีผิดเพี้ยนแต่ทำไมจึงไปอยู่กับหวางชิงได้ ไม่สิ...แม่ของหวางชิงได้มันมาได้ยังไง?
“ลุกขึ้น...”
จินอ๋องหันไปมองหวางชิงที่กำลังนั่งร้องไห้ฟูมฟายเป็เขาที่ผิดเองที่กระทำกับหวางชิงโดยที่ไม่คิดถึงจิตใจผู้อื่นแต่เื่มันน่าแปลกตรงที่กำไลหยกนั่นต่างหาก
“ไม่พะยะค่ะ..อึก ฮือๆ”
“ข้าบอกให้ลุกขึ้นมาก็ต้องลุกหรือว่าเ้าอยากเจ็บตัว”
หวางชิงรีบกลืนก้อนสะอื้นลงไปอย่างรวดเร็วก่อนจะรีบลุกขึ้นยืนทั้งๆที่มือและแขนทั้งสองข้างยังคงโอบกอดกล่องไม้เอาไว้แน่นไม่แน่จินอ๋องอาจจะแย่งไปจากหวางชิงอีกครั้งก็เป็ได้ เพราะฉะนั้นป้องกันไว้เป็การณ์ดีที่สุดแล้ว
“ตามข้ามาที่เรือน....”
“ไม่ไป”
“ต้องให้ข้าใช้กำลังหรือไงหวางชิงหลังๆมานี่เ้าช่างปีกกล้าแข็งกับข้านัก”
“หากเื่นั้นไม่....เกิดกับ ข้า...”
เพราะกำลังจะเถียงกลับแต่ถูกสายตาดุของจินอ๋องมองมาเสียก่อนจึงทำให้หวางชิงต้องเอ่ยเสียงเบาลงเรื่อยๆเพราะกลัวว่าจินอ๋องจะทำร้ายเขา
หวางชิงเพลานี้ยอมได้ทุกอย่างเพราะเขาไม่รู้ว่าทำอะไรให้จินอ๋องผู้นั้นกริ้วได้อีกขนาดนี้แต่ก่อนจะไม่ถูกว่าขนาดนี้เพียงกล่องไม้ที่ใต้ท้าวหวางมอบให้เท่านั้น
“ท่านอ๋อง...เหตุใดท่านถึงเป็ที่หมายหัวของผู้อื่นเล่า...”หวางชิงเอ่ยคิดในใจเกี่ยวกับเื่ที่ใต้ท้าวหวางเขียนข้อความในกล่องไม้เขาจะทำมันได้หรือไม่...
343
![END หลงคนเถื่อน [ เมริน ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1606305330_51117683.webp)
![[惠寧鳳] ฮุ่ยหนิงเฟิ่ง ครอบครองปรปักษ์](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1620895757_92633252.webp)
