บทที่ 80
พิณแห่งความตาย
[ ชื่อมอนสเตอร์อสูรต้องสาป ประเภท อสูรกลายพันธุ์ ]
[ ตรวจสอบจากพลังเวทย์ความแข็งแกร่งอยู่ในระดับC+ ]
สิ่งที่อยู่บริเวณด้านหน้าในตอนนี้ร่างของพวกมอนสเตอร์จำนวนมากมันแปรเปลี่ยนกลายเป็นก้อนเนื้อสีแดงมีสภาพบิดเบี้ยวไปมาไม่มีรูปร่างที่แน่นอน
เดย์รู้สึกตกใจกับสิ่งที่ตนเองพบเห็นเช่นเดียวกัน
ดวงตาทั้งสองข้างจ้องมองสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างไม่เชื่อสายตา
“ นี่มันอะไรกันพวกมอนสเตอร์จำนวนมากก่อนหน้านี้..”
เดย์พูดไม่ออกเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นบริเวณด้านหน้าของตนเอง
ก่อนหน้านี้พวกมอนสเตอร์พวกนั้นเขามองเห็นกับสายตาของตนเองส่วนใหญ่แล้วพวกมันมีระดับอยู่ในระดับE ซึ่งถือว่าเป็นมอนสเตอร์ระดับต่ำ
แต่ในตอนนี้หลังจากที่มันได้รับเสียงเพลงนั้นไปพวกมันเองก็กลายสภาพ
ไม่เพียงแค่กายสภาพกลายเป็นก้อนเนื้อเท่านั้นแต่ว่าในตอนนี้สิ่งที่มันเกิดขึ้นก็คือระดับของพวกมันเปลี่ยนไป
พลังเวทย์ภายในร่างกายของพวกมันแผ่ซ่านออกมาเป็นจำนวนมากมันแตกต่างจากพวกมอนสเตอร์ที่มันอ่อนแอก่อนหน้านี้อย่างสิ้นเชิง
โดยในตอนนี้พลังเวทย์ที่ปลดปล่อยออกมาบ่งบอกถึงระดับที่
ดวงตาของเขามองเห็นระดับที่มันปรากฏขึ้นมาจากการวิเคราะห์ “ระดับC+ ”
“ ระดับของพวกมันแตกต่างจากก่อนหน้านี้เพิ่มขึ้นมาหลายเท่ารวมไปถึงความแข็งแกร่งที่สามารถสัมผัสได้ด้วยเช่นเดียวกัน”
“ น่าแปลกประหลาดทำไมพลังของพวกมันถึงเพิ่มขึ้นในช่วงพริบตาแบบนี้”
“ แถมยังสิ่งที่เกิดขึ้นบริเวณรอบๆอีกต้นไม้พวกนี้เหี่ยวเฉาเหมือนกับว่าโดนดูดพลังเวทย์จำนวนมหาศาลออกไปจากร่างกาย”
“ หรือว่ามันจะเป็นความสามารถของเจ้าสิ่งนั้น…”
เดย์ตรงไปยังวัตถุต้องสาปที่อยู่บริเวณด้านหน้าของตนเอง
หลังจากที่ลองมองดูแล้วเขาเองก็คิดได้แบบนี้เพราะว่าสิ่งที่มันน่าจะเป็นต้นตอของเรื่องราวที่เกิดขึ้นก็น่าจะเป็นมัน
เดย์ใช้ดวงตาจ้องมองไปที่พิณโบราณที่กำลังลอยอยู่บริเวณด้านหน้าในตอนนี้ดวงตาจ้องมองอย่างไม่กระพริบตาและก็เปิดใช้งานสกิล “ วิเคราะห์!!! ”
[ ระบบ :สกิลวิเคราะห์ของท่านยังมีระดับไม่เพียงพอที่จะวิเคราะห์วัตถุต้องสาป ]
ข้อความจากระบบแสดงเดินมาแบบนั้นแสดงให้เขาเห็นอย่างชัดเจนว่าตอนนี้เขาไม่สามารถมองเห็นถึงความสามารถของมัน
เดย์คิดภายในใจของตนเองอย่างรวดเร็ว “ไม่สามารถทำการวิเคราะห์ได้….”
“ แย่จริงไม่คิดเลยว่าสกิลวิเคราะห์เองก็มีระดับและขอบเขตของมันเช่นเดียวกัน”
ในขณะที่กำลังประหลาดใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นเสียงแจ้งเตือนภายในหัวดังขึ้นมา
“ เรียนนายท่านสกิลวิเคราะห์ไม่สามารถวิเคราะห์วัตถุต้องสาปได้ถ้าหากท่านอยากจะทำการวิเคราะห์วัตถุต้องสาปจำเป็นจะต้องใช้สกิลวิเคราะห์ระดับสูง”
“ เดี๋ยวก่อนคุณผู้ช่วยถ้าสกิลวิเคราะห์ไม่สามารถวิเคราะห์ได้ตอนนี้ช่วยบอกหน่อยได้หรือเปล่าว่าสิ่งที่บริเวณด้านหน้าและสิ่งที่เกิดขึ้นมันคือความสามารถของเจ้าวัตถุต้องสาปนั้นอย่างงั้นหรอ ”
“ เข้าใจถูกต้องแล้วค่ะนั่นคือความสามารถของวัตถุต้องสาป”
“ วัตถุต้องสาปแต่ละชนิดมีความสามารถไม่ได้แตกต่างจากวัตถุหรือว่าอาวุธเวทย์มนตร์ที่ถูกสร้างขึ้นมาพวกมันมีความสามารถเฉพาะตัว”
“ นี่เองก็เป็นหนึ่งในความสามารถของมัน”
เดย์หลังจากที่ได้ยินและได้รับคำยืนยันแบบนั้นจึงก้มหน้าแล้วก็คิดภายในใจ“ ถ้าแบบนั้นตามข้อความที่มองเห็นก่อนหน้านี้ภารกิจคือการหยุดมันสินะ ”
“ ถ้าต้องหยุดมันก็ต้องทำการหยุดที่ตัวต้นตอ ”เดย์ทำใบหน้าจริงจัง
ในตอนนี้เขาเปิดช่องเก็บของมิติออกมาดึงดาบเวทย์เล่มหนึ่งเล่มออกมาจากภายในนั้น
หลังจากที่นำเอาดาบเวทย์มนตร์ออกมาจากภายในช่องเก็บของมิติเดย์ถือโอกาสนี้ในการพุ่งทะยานไปด้านหน้าอย่างรวดเร็ว
ร่างกายพุ่งทะยานไปบริเวณด้านหน้าดาบภายในมือจังหวัดมุ่งตรงโจมตีเข้าใส่มัน
ทำการโจมตีเริ่มใช้ด่าภายในมือของตนเองตวัดพุ่งตรงใส่วัตถุต้องสาป
แต่สิ่งที่มันเกิดขึ้นพลังเวทย์จำนวนมหาศาลปลดปล่อยออกมาเพื่อต่อต้านการโจมตีนั้น
“ ตรึง!!! ”ดาบของเขาหยุดลงการโจมตีที่มันโจมตีเข้าไปมันกลับโดนหยุดเอาไว้เหมือนกับว่ามีบางอย่างเข้ามาขวางกั้น
เดย์ขมวดคิ้วสองข้างเข้าหากันมองดูสิ่งที่อยู่บริเวณด้านหน้า
ในตอนนี้เขามองเห็นว่าดาบของเขามันโดนหยุดเอาไว้โดยที่มีม่านพลังเวทย์สีดำบางบางปรากฏขึ้นมาป้องกัน
ในขณะที่กำลังลอยอยู่กลางอากาศและการโจมตีของตนเองโดนหยุด
อยู่ๆก้อนเนื้อบริเวณด้านล่างมันพุ่งทะยานขึ้นมาอย่างรวดเร็วก้อนเนื้อไร้รูปร่างพุ่งทะยานขึ้นมาจากบริเวณด้านล่างตรงขึ้นมาห้าเดย์
มันพุ่งเป็นเส้นตรงแล้วก็มัดเข้าที่ขาของเดย์
เมื่อมันมัดเข้าที่ขาของเดย์ มันพยายามจะดึงร่างกายของเขาลงไป
เดย์มองต่ำลงด้านล่างตอนนี้พบเห็นมอนสเตอร์ที่กลายสภาพเป็นก้อนเนื้อพวกนั้นอยู่บริเวณด้านล่างนับร้อยตัว
รู้ได้ในทันทีว่าถ้าตัวของเขาโดนดึงลงไปบริเวณด้านล่างคงจะไม่สามารถถ้าร่างกายของตนเองขึ้นมาด้านบนได้อย่างแน่นอน
เดย์ตัดสินใจรวบรวมพลังเวทปล่อยเปลวเพลิงออกจากฝ่ามือลูกบอลเปลวเพลิงยิ่งพุ่งตรงใส่ก้อนเนื้อที่จับขาของเขา
“ ตูม!!! ”แรงระเบิดขนาดใหญ่ระเบิดก้อนเนื้อบริเวณขา เดย์สามารถรอดจากการจับกุมของมันได้เขากระโดดออกมาจากจุดนั้นอย่างรวดเร็ว
ทำการกระโดดออกมาจากจุดนั้นพุ่งตรงกลับไปยังตำแหน่งเดิมของตนเองเพื่อตั้งหลัก
เดย์หายใจหอบดวงตามองตรงไปด้านหน้าพบเห็นร่างของพวกก้อนเนื้อพวกนั้นมันค่อยๆบิดเบี้ยวและกลายสภาพไปเรื่อยๆ
เสียงดนตรีที่มันดังขึ้นมันเองก็ยังคงดังขึ้นอย่างไม่หยุด “พวกนี้เป็นพวกมอนสเตอร์ที่อยู่ในระดับ C ”
“ ถ้าต้องต่อสู้กับพวกมันก็คงจะสู้ได้แต่ว่าจำนวนของพวกมันมีมากเกินไปกว่าที่ตัวของเราจะรับมือ”
ในขณะที่ดูเหมือนว่าตนเองนั้นกำลังจะจนมุมกับสิ่งที่เกิดขึ้นเสียงบริเวณด้านหลังดังขึ้นมา“ เดย์เกิดอะไรขึ้น!!! ”
เสียงที่ดังขึ้นมาบริเวณด้านหลังมันคือเสียงคิวและพวกที่วิ่งมาสมทบกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
พวกเขาเดินทางมาถึงสถานที่แห่งนี้ช้ากว่าเป็นเพราะว่าเดย์มีร่างกายที่แข็งแกร่งและสามารถเคลื่อนไหวได้รวดเร็วมากกว่าจึงเดินทางมาถึงสถานที่แห่งนี้ก่อนหน้าพวกเขา
เดย์เห็นพรรคพวกของตนเองวิ่งมาสมทบพอดีจึงตะโกนสั่งการออกไป “เตรียมตัวตอนนี้ต้องปะทะเข้ากับฝูงมอนสเตอร์ขนาดใหญ่!!! ”
เมื่อพวกเขาได้ยินแบบนั้นแล้วมองเห็นสิ่งที่อยู่บริเวณด้านหน้าเป็นกลุ่มมอสเตอร์ก้อนเนื้อจำนวนมากจึงตั้งท่าอย่างรวดเร็ว
เสียงพิณก็ยังคงบรรเลงไม่หยุดการเคลื่อนไหวของพวกมอนสเตอร์เหล่านั้นเปลี่ยนแปลงไปตามเสียงพิณที่มันดังขึ้นมา
เดย์ละสายตาไปเพียงแค่ครู่เดียวเท่านั้นตอนนี้เขาหันกลับมามองบริเวณด้านหน้า
ด้านหน้ามันเริ่มเปลี่ยนไปสิ่งที่พบเห็นมันน่าตกตะลึงมากขึ้นมอนสเตอร์ประเภทก้อนเนื้อพวกนั้นมันค่อยๆไหลมารวมตัวกัน
ก่อนที่มันจะก่อกำเนิดกลายเป็นร่างของมอนสเตอร์ก้อนเนื้อขนาดใหญ่มีรูปร่างคล้ายคลึงกับมนุษย์แต่มีความใหญ่โตมากกว่ามนุษย์ประมาณสามสิบถึงสี่สิบเท่า
เดย์ตกตะลึงกับสิ่งที่อยู่บริเวณด้านหน้า “ วิเคราะห์ ”
[ ชื่อมอนสเตอร์อสูรต้องสาปขั้นสูง ประเภท อสูรกลายพันธุ์ ]
[ ตรวจสอบจากพลังเวทย์ความแข็งแกร่งอยู่ในระดับA ]
ความแข็งแกร่งของมันเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วในตอนนี้เพิ่มขึ้นจนไปอยู่ในระดับA แล้ว
“ นี่มันอะไรกันเมื่อครู่ยังอยู่ในระดับ Cอยู่แล้ว ”
เดย์ยิ่งรู้สึกตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นมากขึ้นไปอีก
ในขณะที่กำลังตกตะลึงกับสิ่งที่เกิดขึ้นร่างของมอนสเตอร์ขนาดใหญ่ที่เป็นมอนสเตอร์ประเภทก้อนเนื้อเคลื่อนที่มาด้านหน้าหมัดขนาดใหญ่ของมันยกขึ้นเหนือศีรษะทุบลงเข้าที่ร่างกายของเดย์
เดย์ดึงสติของตัวเองกลับมาได้ทันกระโดดออกจากจุดนั้นหลบการโจมตีได้อย่างฉิวเฉียด
“ ตูม!!! ”ด้วยแรงทุกอันมหาศาลก้อนหินที่เขาเคยยืนอยู่โดนทุบจนแตกละเอียดทั้งที่มันเป็นก้อนหินขนาดใหญ่
เดย์โดดออกมาจากจุดนั้นเขามาตั้งหลักอยู่ด้านหลังห่างออกมานับสิบเมตรแสดงใบหน้าจริงจังและพูด“ เตรียมตัวรับมือด้านหน้าคือมอนเตอร์ระดับ A ”
จบบท