เมื่อร่างของจงลั่วพุ่งผ่านส่วนหัวของเซบาสเตียนไปแล้ว ค้างคาวผู้น่ารักของจงลั่วก็เบิกตากลมของมันจนแทบจะถลนออกมาจากเบ้าด้วยความตระหนกเพราะร่างของจงลั่วที่ควรจะตกลงมาช้ากว่าตนเอง กลับทะยานล้ำแซงหน้ามันลงไป
...เกิดอะไรขึ้นกันวะเนี่ย
"ช...ชชช....ช่วยด้วย!!!!" จงลั่วตะโกนราวกับคนจมน้ำ ที่กำลังสำลักน้ำที่เออล้นเข้ามาท่วมปากตัวเอง
แม้ปากจะตะโกนอย่างหนึ่งแต่การกระทำกลับตรงข้าม เมื่อร่างของจงลั่วลงมาอยู่ต่ำกว่าส่วนขาของค้างคาว แรงส่งให้เคลื่อนดิ่งลงพื้นจากเวทลมอัดอากาศพลันหยุดลงร่างที่พุ่งดิ่งอาศัยจังหวะปล่อยพลังลมอัดอากาศสวนทาง ดีดตัวกลับพลิกหงายราวกับคนกำลังตีลังกากลับหลังพร้อมด้วยความสามารถในการสังเกตรอบทิศทาง ทำให้สองมือของจงลั่วไม่พลาดที่จะคว้าจับเข้ากับขาเรียวเล็กของเซบาสเตียน
...แน่นอนแผนการของจงลั่วย่อมไม่จบเพียงเท่านี้เพราะสำหรับจงลั่วที่ต้องเก็บกดในโลกเก่าจากการถูกกลั่นแกล้งกดขี่หลายต่อหลายครั้งเขาได้สัญญากับตัวเองแล้วว่าเมื่อเขามีพลังที่เพียงพอแล้วละก็ไม่เพียงแต่การเป็นฮีโร่ที่เก่งที่สุดเท่านั้นที่จงลั่วต้องการแต่หากใคร...เกรียนมาใส่ก่อน จงลั่วก็พร้อมจะเอาคืน ดังสโลแกนที่ว่า...เกรียนมาเกรียนกลับไม่โกง
"ช...ช.ชะ...ช่วยด้วยจะตกแล้ว"ปากตะโกนออกไปเรื่อยเปื่อยอย่างเสียมิได้แต่สองมือกับคว้าหมับไปที่ขยุ้มขนบริเวณขาที่มีอยู่น้อยนิดของเซบาสเตียนมือข้างหนึ่งรั้งยึดไว้กับขาจนแน่น ส่วนอีกข้างก็ออกแรงดึงแล้วปล่อยจนขนที่มีอยู่ปลิดปลิวไปตามลมที่พัดสวนขึ้นมา แต่เพียงเท่านี้มีหรือที่จงลั่วจะพอใจ"โอ๊ย โอ๊ย ไม่ไหวแล้วจะหล่นแล้ว" ปากยังคงพ่นคำไร้สาระอย่างต่อเนื่องแต่สองมือกลับโหนไต่สูงขึ้นไปที่ช่วงท้องของค้างคาว ซึ่งด้วยทักษะสังเกตรอบทิศของจงลั่ว ขนอุยสีขาวที่ดูนุ่มนิ่มแตกต่างจากจุดอื่น...คือเป้าหมายหลัก
โอ๊ยยยยยย!!!!! พอแล้วววว!!!! อ.อ....อ...โอยยยย!!!!นายท่านขนตรงนั้นไม่ด้ายยยยย !!!!
เสียงร้องโอดโอยครั้งนี้ดังโหยหวนกว่าเสียงร้องก่อนหน้าอย่างมิอาจเทียบเพราะมันหาใช่เสียงร้องของจงลั่ว แต่เป็นเสียงร้องของเซบาสเตียนผู้น่าสงสารนั่นเอง
.
.
...ในที่สุดการเดินทางของทั้งสองก็ถึงจุดหมาย
ตุบ!!!
ร่างอันไร้เรี่ยวแรงที่ฝืนประคองตัวเอาไว้ของเซบาสเตียน ตกลงมาไถลกระแทกไปกับพื้นดินสีเทาหม่นแรงกระแทกนั้นไม่รุนแรง และไม่ได้สร้างความเจ็บปวดให้กับเซบาสเตียน แต่ตอนนี้เซบาสเตียนยังคงนอนพังพาบลุกไม่ขึ้นน้ำตาอสูรบรรพกาลซึมเอ่อ แต่ยังสะกดกลั้นเอาไว้มิให้ไหลออกมา ล้วนเกิดจากความเจ็บปวดที่ส่วนอื่นเสียมากกว่า
...เจ็บปวดทั้งกายและ...ใจ
"ข้าขอโทษจริงๆ นะเซบี้" จงลั่วตีน่าเศร้ามานั่งคุดคู้อยู่ที่ด้านข้างเจ้าค้างคาวยักษ์ ที่ยังไม่อาจกลายสภาพกลับคืนสู่ร่างมนุษย์เพราะมันยังคงเจ็บปวดเกินกว่าที่จะใช้ทักษะใด ๆ ออกมา
...แต่เพื่อความสะใจมีหรือที่จงลั่วจะหยุดมือแค่นั้น
จงลั่วจงใจยกมือขึ้นมาที่ตรงหน้าของตนเองให้เซบาสเตียนมองเห็นถนัด แล้วจึงออกแรงเป่าขนสีขาวที่ยังคงหลงเหลือติดมือมาให้ปลิวไปตามลมบางเส้นปลิวออกบางเส้นก็ย้อนจนลอยกลับเข้ามาแปะหน้าตัวเอง แต่จงลั่วหาได้ใส่ใจ...เกรียนหน้าตายใจต้องนิ่ง...ทักษะอาชีพตัวตลกนักแสดงระดับสิบซึ่งจงลั่วไม่เคยคิดว่ามีประโยชน์นัก กลับได้ใช้จริงแล้วในวันนี้
"ข้าไม่ตั้งใจจะดึงขนของเจ้าหรอกนะข้าก็แค่พยายามจะปีนกลับขึ้นไปบนหลังเจ้าเท่านั้นเอง"จงลั่วทำตาละห้อยใส่เซบาสเตียน การแสดงออกราวคนสำนึกผิดอยู่เต็มประดา
เซบาสเตียนไร้ซึ่งคำกล่าวทำได้เพียงมองดูเด็กหนุ่มที่อยู่ในสภาพของอสูรระดับกลางตรงหน้า ราวกับว่ามันกำลังเห็นสัตว์ประหลาดอันน่าหวาดหวั่นอยู่ก็มิปาน
...อันตรายนายท่านผู้ของข้านี้ อันตรายเกินไปแล้ว แม้นายท่านมาโอจะโหดร้ายแต่การหยามศักดิ์ศรีเช่นนี้ แล้วยังสามารถตีหน้าซื่อได้อีก
"ทำไงได้ก็ข้ากลัวตกลงมานี่นา...จริงไหม"เสียงสูงที่จงลั่วจงใจเน้นคำว่า...จริงไหม...เสียดแทงแผลขนหลุดร่วงของเซบาสเตียน...ให้แสบร้อนยิ่งขึ้นไปอีก
"เออ...."เซบาสเตียนพยายามจะเอ่ยบางอย่างแต่ดูเหมือนจงลั่วจะยกมือปรามไว้ก่อน
"เจ้าแปลงร่างกลับเป็นแวมไพร์เช่นเดิมเถอะข้าจะใช้เวทเยียวยา...ให้"รอยยิ้มที่ดูคลับคล้ายว่าสำนึกผิดปรากฏขึ้นบนใบหน้าของจงลั่ว
เซบาสเตียนพยักหน้าหงึกๆ ในใจก็คิดว่า...เรื่องที่เกิดขึ้นอาจจะเป็นเหตุบังเอิญจริง ๆ ก็ได้ และอย่างน้อยนายท่านของมันก็ดูเหมือนจะมีมโนธรรมอยู่บ้างที่เอ่ยปากจะใช้เวทรักษาให้กับมัน
"ขอบคุณขอรับนายท่าน"ร่างค้างคาวยักษ์หดสั้นลงและกลับกลายสภาพเป็นแวมไพร์หนุ่มสุดฮอตในชุดสูทสีดำเช่นเดิม
"ไหนข้าขอดูขาเจ้าหน่อยสิ"เซบาสเตียนถกขากางเกงให้สูงขึ้น เผยให้เห็นผิวขาวซีดบริเวณขาของมัน "ว้าว!!!" จงลั่วอุทานพร้อมยกยิ้มขึ้นที่มุมปาก"ขาเจ้านี่เนียนสวยเนอะ...ยังกับขานางงามเลย...ไม่มีขนหน้าแข้งสากกกกเส้น"จงลั่วลากเสียงยาวและสูงอีกครั้ง
แม้เวทเยียวยาที่ออกมาจากฝ่ามือของจงลั่วจะรักษาอาการแสบร้อนที่ขาได้เป็นปลิดทิ้งแต่แผลเจ็บจี๊ดที่ใจของเซบาสเตียนนั้น...กลับรุนแรงยิ่งกว่า
"เออ...นายท่าน"ความคิดที่ว่าจงลั่วมีมโนธรรม ล้วนมลายสิ้นในพริบตา
"ไม่ต้องพูดแล้ว"จงลั่วรู้ดีว่าแผลเช่นนี้ต้องขยี้อีกสักรอบจึงจะหนำใจ"ไหนเจ้าลองเลิกเสื้อขึ้นให้ข้าดูสิ ข้าจำได้ว่าข้าดึงขนที่อยู่ใต้ท้องเจ้าออกมาเยอะเลยที่เดียว"จงลั่วตีหน้าเศร้าอีกครั้ง "ข้ารู้สึกอยากจะขอโทษเจ้าจริง ๆ นะ"
คราวนี้เซบาสเตียนมิได้พยักหน้ารับแต่มันกลับส่ายศีรษะไปมาก่อนที่จะเลิกเสื้อขึ้นเผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อแกร่งสีขาวราวกับกระดาษของมัน
"ไม่มีขน"จงลั่วเอ่ยขึ้น เซบาสเตียนก็พยักหน้ารับ
"ไม่มีรอยแดง"เป็นอีกครั้งที่เซบาสเตียนไม่เอื้อนเอ่ยใด ๆ ทั้งสิ้น มันได้แต่พยักหน้ารับอีกครั้ง
"งั้นขนที่ข้าถอนไปตั้งเยอะมันคือ..."จงลั่วจ้องมองไปที่เซบาสเตียนด้วยความหวาดหวั่น
สายตาของทั้งสองประสานกันโดยมิได้นัดหมายก่อนที่สายตาของเซบาสเตียนจะหลุบลงต่ำ
...ต่ำลงไปกว่ากล้ามเนื้ออันแข็งแกร่งที่หน้าท้องของมัน
....ต่ำลงไปกว่าสะดือ
...และยังคงต่ำลงไปอีกเล็กน้อย
"แกอย่าบอกนะว่า"ไม่มีคำตอบเป็นเสียงกลับมา
...เซบาสเตียนพยักหน้ารับอีกครั้งก่อนก้มหน้าลงด้วยความอาย พลางใช้มือขวาแปะเข้ากับหน้าผากของตัวเองก่อนจะส่ายศีรษะไปมาด้วยความโศกเศร้าและอับอาย
ส่วนจงลั่วที่รู้แล้วว่าขนที่ดึงนั้นคือ...อะไร...ก็ออกวิ่งวิ่งไปยังโคนต้นไปแห้งที่อยู่ไม่ไกล
...เมื่อมันปลิวมาติดหน้าแล้วไอ้ที่กระเด็นโดนปากนั่นมัน ไม่นะ ไม่ช่ายยยยย
บอลน้ำบอลน้ำ บอลน้ำ.........น้ำ!!!!
...เสียงเวทบอลน้ำแตกกระจายนับสิบลูกก่อนจะตามมาด้วยเสียง...โอก...อ๊าก...อีกพักใหญ่ อยู่ที่โคนต้นไม้แห้งตายต้นนั้น
เมื่อเหตุการณ์ทั้งหมดจบลงทั้งคู่กลับมาเผชิญหน้ากันอีกครั้ง สายตาลุกลี้ลุกลนประสานกัน...ก่อนจะปรากฏเสียงหัวเราะร่าอย่างแปลกประหลาดดังมาจากคู่กรณีทั้งสองพร้อม ๆ กันอย่างไม่ได้นัดหมาย
![ราชันเทพอัคคี [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/11a7fd270f3b88178230a9706d9f19dd.webp)
2.35M
![พิชิตฝันเหยี่ยวั่งออนไลน์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731468932_96882450.webp)
![ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1720273465_92582176.webp)
![พลิกฟ้าคืนชีวาชายาอนุ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1673880780_61221625.webp)