ราชันย์ปีสาทโลหิต

หลังจากที่หลานเยว่ที่ไปพบพ่อแม่

เขาก็ได้กลับมาพักอยู่ที่ห้องของเขาทันที

ตอนนี้ก็เป็นเวลาสองทุ่มกว่าแล้ว...

"ผิวของข้าซีดถึงเพียงนี้เลยงั้นรึ?!"

หลานเยว่พลันมองดูร่างกายตัวเอง

"ปัญหามันเยอะจังแฮ้ะ!"

"ไหนจะโดนแดดไม่ได้อีก!"

"แล้วมันคุ้มไหมล่ะเนี่ย?!

ที่ได้พลังที่แข็งแกร่งมาครอบครอง"

"แต่ใช้มันไม่ได้?"

"แล้วยังมีข้อเสียอีกมากมายถึงเพียงนี้!"

"ลองเปิดพลังที่แท้จริงของข้าออกหน่อยดีกว่า

เผื่อจะได้รู้เบาะแสอะไรขึ้นมาบ้าง~"

ในขณะนั้นทั่วทั้งเมืองจิน จู่ๆผู้คนก็ได้รู้สึก

ถึงพลังงานชั่วร้ายอะไรบางอย่าง

ผู้คนที่เป็นคนธรรมดาที่ไม่ได้มีพลังอะไร

ต่างก็รีบเข้าไปในบ้านของตัวเอง

ส่วนผู้คนที่มีพลังนั้น ต่างก็รีบรวมตัวกัน

เพื่อที่จะรอดูสถานการณ์และพร้อมสู้ในทันที

ผู้คนที่อยู่ในบ้านและรอบๆตระกูลหลาน

ทุกคนก็เริ่มขนลุกขึ้นมาเพราะออร่าของความ

ชั่วร้ายและน่ากลัวมันเข้มข้นเอามากๆ

"หื้ม... ระดับพลังราชันย์ขั้นที่สิบ?"

"ถึงเวลามันจะผ่านไปตั้งสองปีก็เถอะ"

"แต่ไม่คิดว่าจะพุ่งขึ้นขนาดนี้?"

"เป็นเพราะข้าได้กลายพันธุ์มาเป็นแวมไพร์

และได้มาเป็นไอ้โนเบลส์นี่ล่ะนะ~"

"แล้วมันจะมีประโยชน์อะไรกัน?!"

"เปิดเผยตวตนก็ไม่ได้?! ใช้พลังก็ไม่ได้?!

ทำได้เพียงปกปิดตัวตนเอาไว้งั้นรึ?!"

"มันไม่มีเรื่องสนุกๆให้ทำเลยรึไงนะ?!"

"อย่างเช่น เอ่อ.. อย่างเช่น..."

ในขณะนั้นหลานเยว่ก็ได้รู้สึกถึงพลังบางอย่าง

ที่แข็งแกร่งกว่ามนุษย์ทั่วๆไปเป็นอย่างมาก

"แวมไพร์?"

"อีกแล้วงั้นรึ? แล้วตามหาข้าเจอได้อย่างไร?"

"อ้อ... เป็นเพราะข้าเปิดพลังออกมางั้นรึ?!"

"ช่างเป็นการค้นหาที่เยี่ยมยอดมากๆ"

"ข้าจะเล่นกับเจ้าหน่อยก็ได้~"

"แต่ไม่ใช่ที่นี่!"

หลานเยว่ก็ได้วาร์ปไปที่พื้นที่กว้างขนาดใหญ่

ซึ่งเป็นพื้นที่ราบ เขาก็ยืนรอด้วยใบหน้าที่ยิ้ม

และในทันทีที่หลานเยว่รู้สึกได้ว่าแวมไพร์

ตนนั้นได้บินมาหาอย่างรวดเร็ว

เขาก็ปกปิดพลังเอาไว้เช่นเดิมและยืนรอต่อไป

"เจ้ามนุษย์! ทำไมเจ้าถึงอยู่ที่นี่?!"

แวมไพร์ตอนนี้ซึ่งนั้นก็คือไบรอันนั้นเอง

"ข้าก็อยู่ที่นี่มาโดยตลอดอยู่แล้ว

ส่วนเจ้าต่างหากล่ะเป็นผู้ใดกัน?"

"งั้นเจ้าได้เห็นผู้ใดอีกหรือไม่?!"

"ข้าไม่ได้เห็นใครนอกจากเจ้า"

"งั้นเจ้าก็ไปกับข้า!"

ไบรอันได้พุ่งตัวเข้ามาหาหลานเยว่

หลานเยว่ก็ไม่ได้ขยับหนีไปไหนเลยสักนิด

'หึ! ข้าก็อยากรู้นักว่าเจ้าจะพาข้าไปที่ใด?

และใครมันช่างบงการเรื่องนี้อยู่กันแน่?!'

ไบรอันก็ได้พาหลานเยว่มาที่คฤหาสน์

ท่านลอร์ด ซึ่งภายในรอบเขตแดนแห่งนี้

เป็นป่าทึบทำให้แสงแดดไม่อาจส่องมาถึงตัวได้เลยแม้แต่นิดเดียว

ทำให้บรรยากาศดูร่มรื่นและน่าอยู่เป็นอย่างมากสำหรับเผ่าพันธุ์เดียวกัน

แต่พลังออร่าที่อยู่รอบๆแห่งนี้นั้น เต็มไปด้วยพลังงานชั่วร้ายอย่างมหาศาลเพราะมันเป็นที่ๆแวมไพร์จำนวนมากอาศัยอยู่

'บรรยากาศนี่มันอันใดกัน?!'

'ทำไมข้าถึงได้รู้สึกผ่อนคลายถึงเพียงนี้?!'

"ข้าขออภัยด้วยที่ข้าพาตัวคนผู้นั้นไม่พบ

แต่ข้าได้นำตัวมนุษย์ที่น่าสงสัยมาคนนึง~"

ไบรอันพูดพร้อมกับกำลังก้มหัวเสียใจ

หลังจากที่หลานเยว่ได้ยินสิ่งที่ไบรอันพูด

ขึ้นมานั้น เขาก็รู้สึกได้ว่าคนที่ไบรอันพูดด้วย

นั้น พลังและตำแหน่งคงสูงน่าดู

และหลานเยว่ก็ได้มองอย่างอึ้งๆ เพราะเขารู้สึกถึงความน่าเกรงขามของหญิงสาวผู้นึง?

ที่ดูบุคลิก ท่าทาง และรูปร่าง อ่อนโยนมากๆ

แต่ทำไมถึงได้ให้ความรู้สึกแตกต่างกันล่ะ?!

"มนุษย์ที่ทำตัวน่าสงสัยงั้นรึ?"

จัสมินที่นั่งอยู่บนเก้าอี้บัลลังก์ของลอร์ดนั้น

ได้หันไปมองหลานเยว่ด้วยใบหน้าเย็นชา

"งั้นเจ้าก็ฆ่าทิ้งซะสิ~"