ไม่มียังไม่ได้คิด

"ย๊ากกกกกกก"

เปอร์เซียตะโกนในขณะที่กำลังต่อสู้กับ หมาป่าขนาดใหญ่ถึงสามตัว

"ไวท์ ทำไมมันเยอะขึ้นเรื่อยๆเลยละ"

เปอร์เซียถามขึ้นด้วยความกังวล หลังจากที่เธอจัดการกับหมาป่า ไปได้นี้ก็ผ่านมาประมาณ 2อาทิตย์แล้ว

"ไม่รู้เหมือกกันเปอร์เซีย แต่เราไหว ถ้าเจ้า คอยมองการเคลื่อนไหวและหาจังหวะโจมตีดีๆ"

ไวท์ตอบกลับพร้อมกับจ้องมองการเคลื่อนไหวของหมาป่าทั้ง 3 ตัว 

ฟุบ

ตึม

หมาป่าตัวนึงกระโดดใส่เปอร์เซียเธอแต่เธอหลบได้ หมาป่าตัวนั้นจึงกระโจนใส่กำแพงเต็มๆ เปอร์เซียได้โอการจึง ใช้ท่า กรงเล็บแมว ออกไปทำให้หมาป่าตัวนั้นสิ้นใจไปในที่สุด

'โอเครจัดการได้หนึ่งตัวแล้ว ยังเหลืออีก 2 ตัว.. ตั่งสติไว้เปอร์เซีย เธอทำได้'

เปอร์เซียคิดเพื่อให้กำลังใจตัวเอง หมาป่าทั้งสองตัวกำลังเดินวนรอบๆ เปอร์เซีย เพื่อดูท่าที เปอร์เซียจึงเริ่มมองหาของรอบๆที่ดูจะเป็นประโยชน์ที่เธอสามารถใช้ได้ เนื่องจากพื้นที่ตรงนี้เป็นเขตก่อสร้าง จึงน่าจะพอมีอะไรที่มีประโยชน์บ้าง

"คิดออกแล้ว"

เปอร์เซีย พูดขึ้นและกระโดดไปข้างหน้าทำให้หมาป่าตัวที่อยู่ข้างหลังตามเปอร์เซียมาทันที

ตูม เก็ง เก็ง

เปอร์เซีย ได้โอกาสจึงตัดเชือกที่พูกเหล็กให้หลนลงมาทับหมาป่าตัวที่ 2 และ เปอร์เซีย ก็จัดการฆ่ามันทันที

หมาป่าตัวสุดท้ายพุ่งเข้ามาหาเปอร์เซีย ด้วยท่าทางที่ดุร้ายมาก และกัดไปที่แขนของเปอร์เซีย ถึงเปอร์เซีย จะหลบทันแต่เธอก็ได้แผลมาเล็กน้อย ที่แขน

หมาป่าตัวสุดท้ายขู่คำรามด้วยเสียงที่ดังมากๆ และพุ่งเข้ามาหาเปอร์เซีย อีกครั้งแต่ครั้งนี้เธอรู้ทันจึงโจมตีสวนกลับไปได้ หมาป่าตัวนั้นกระเด็นออกไป นอนอยู่บนพื้น

งิ้งๆ

หมาป่าตัวนั้นร้องด้วยความทรมาณ ในขณะที่เปอร์เซียกำลังจะ ไปปลิดชีวิตหมาป่าตัวสุดท้ายนั้น..

ปัง!!!

มีค้อนหินขนาดใหญ่ฟาดลงมา จนหมาป่าตัวนั้นตายในทันที ตัวที่ฟาดหมาป่าตัวนั้นตาย มีลักษณะคล้ายมนุษย์ แต่ตัวใหญ่กว่าผิวสีแดง ดวงตาสีแดง และ ถือค้อนขนาดใหญ่ ใส่ชุดที่เป็นเหมือนหนังสัตว์ อย่างกับหลุดมาจากยุคหินอย่างไงอย่างงั้น

เปอร์เซียไม่รู้มันคือตัวอะไร หรืออะไรแต่สิ่งที่เปอร์เซีย รู้สึกตอนนี้คือ ตัวนี้มันอันตรายสุดๆ เธอสู้ไม่ได้แน่ สัญชาตญาณในตัวเธอรำร้องให้หนีเดี๋ยวนี้ แต่เธอทำไม่ได้ เพราะถ้าปล่อยมันรอดไป ตัวที่โหดขนาดนี้ใครหละจะหยุดมันได้

ถึงเปอร์เซีย จะสิ้นหวังแต่เธอยังคงเลือกที่จะยืนหยัด

"เปอร์เซีย จะทำอะไรหนี หนีเดี๋ยวนี้พวกเราสู้มันไม่ได้แน่"

ไวท์ร้องตะโกนขึ้นมาอย่าง หวาดกลัวเพราะไวท์ก็รู้สึกถึงอันตรายเหมือนกัน

"ไม่ได้ไวท์ ไม่ได้ถ้าเราหนีไปใครจะหยุดมันได้กัน!!"

เปอร์เซียพูดขึ้นและยังคง ยืนหยัดต่อหน้าของ มนุษย์ถ้ำต่อไป

อึก...

"จะ ลุยละนะ!!!"

เปอร์เซียตะโกนขึ้นเพื่อข่มความกลัวในจิตใจให้สงบลง หลังจากนั้นเปอร์เซีย ก็กระโดดและใช้ท่าโจมตีของเธอโจมตีไปเต็มแรง

ฟุบ 

"หะ...ไม่ได้ผลงั้นหรอ"

มนุษย์ถ้ำ ใช้มือพยายามจะจับ เปอร์เซีย แต่เธอเร็วเกินไปจนมนุษย์ถ้ำจับไม่ทัน

วืด

ด้วยแรง มหาศาล ของมนุษย์ถ้ำทำให้เกิดลมขึ้น จนพัด เปอร์เซียจนปลิว

"แรงบ้าอะไรเนี่ย"

เปอร์เซียสบด ออกมาด้วยความจนใจ แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้ทำอะไร มนุษย์ถ้ำนั้นก็ ฟาดค้อนมาเป็นแนวขวางใส่ เปอร์เซีย

หวืดดดดด

เปอร์เซีย ตกใจมากเพราะมันเร็วกว่าเมื่อกี้พอสมควร เธอหลบค้อนได้อย่างชิวเชียด เธอหลบด้วยการเอนตัวไปข้างหลัง จนล้มลงไป ค้อนผ่านหน้าเธอไปด้วยระยะห่างไม่ถึง มิลลิเมตรเท่านั้น เรียกได้ว่าถ้าช้ากว่านี้สักนิดเธอคงได้ไปเยี่ยมพวกหมาป่าที่เธอ ฆ่าไปก่อนหน้านี้แล้ว

เปอร์เซียจึงรีบ กระโดดออกมาทันทีที่เธอลุกขึ้นได้ เพื่อรักษาระยะห่างไว้ แต่ก็มีเรื่องไม่คาดฝันเกิดขึ้น

ปัง!!!

เปอร์เซีย โดนแท่งเหล็ก กระแทกใส่จนลอยไปติด กำแพง

"อั๊ก"

เปอร์เซีย กระอักเลือดออกมาด้วยความเจ็บปวด ดีที่เธอร่างกายแข็งแรงกว่ามนุษย์ปกติ เธอจึงรอดอยู่ได้ แต่ก็บาดเจ็บอยู่พอตัว

มนุษย์ถ้ำเดินเข้ามาไกล้ขึ้น ไกล้ขึ้น เปอร์เซียยังขยับไม่ได้เพราะความจุกที่โดนซัดไปเต็มๆ

ปัง!!!

อยู่ๆก็มีเสียงปืดดังขึ้น

.

.

.

.

.

.

.

.

"แง แง พี่ชายเขาจะต้องมารับหนูแน่ๆ"

ลินลี่ ร้องให้ออกมา ด้วยความกลัว ปกติเธออยู่ใต้การปกป้องของผู้กล้าตลอดเธอจึงเริ่มที่จะไม่กลัวอะไร แต่หลังจากที่แยกจากผู้กล้ามานานพอสมควร เธอเริ่มสัมผัสได้ถึงความกลัวนี้อีกครั้ง กลัวว่าผู้กล้าจะทิ้งเธอไปเหมือนที่คนอื่นๆ เคยทำ

"เงียบ "

นายทหารคนนึงพูด

"แง ฮือ"

"ฉันบอกให้เงียบ!"

ทหารนายนั้นกำลัง จะตบลินลี่ก็มีเสียงขึ้นมาขัดจังหวะซะก่อน

ตูม!!!!!!!!!!!!!

ที่หน้าที่พักของพวกทหารเกิดหลุมขนาดใหญ่ขึ้น โดยมีคนสองคนอยู่กลางหลุมนั้น หนึ่งหญิง หนึ่งชาย คนที่เป็นผู้ชายสายตาเต็มไปด้วยรังสีฆ่าฟันจนแทบจะหยุดไม่อยู่ สายตานั้นมันทะลุหมอกควันที่เกิดจากการ ระเบิด ออกมาจนเห็นได้ชัดเจนมาก

"พวก-แก-เอา-ลิน-ลี่-กับ-เจน-ไป-ไว้-ที่-ไหน"

มีเสียงของผู้ชายพูดขึ้นเน้นที ละคำ ด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายกระหายเลือดจนไม่มีใคร ในที่นั้นกล้าขยับสักคนเดียว มีเพียงคนสองคนเท่านั้นที่ดีใจ ที่ได้ยินเสียงนี้

"พี่ชาย!!! "

ลินลี่ตะโกนขึ้นทั้งน้ำตา

"พวกแก!!!-ทุก-คน-จะ-ต้อง-ตาย-อย่าง-ทรมาณ!!!!!!!!!!!!!!!"

ผู้กล้าพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็นจนถึงขีดสุด จนแม้แต่ แองเจล่า ยังแอบกลัวผู้กล้าลึกๆ แต่ก็คิดขึ้นมา 'ถ้า...ฉันเป็นคนที่ถูกจับ เขาจะโกรธขนาดนี้ไหมนะ'

ทั้งลินลี่และเจนตอนนี้ถูกมันแขนมันขา แต่ไม่ได้มัดปากไว้

"แองเจล่า อย่าฆ่าจับพวกมันทั้งหมด ลงมือแทนข้าทีข้าในตอนนี้ ออมมือไม่ได้"

ผู้กล้าพูดด้วยน้ำเสียงที่กำลังพยายาม อดกลั้นแบบสุดชีวิต

"ได้เลย ค่า"

แองเจล่าตอบด้วยความสดใส

ฟุบ

เธอเคลื่อนที่ด้วยความเร็วมาก พุ่งเข้าหาทหารนายที่ 1 และทุบจนเขาสลบไป 

ปังๆๆๆๆ

พวกทหารเริ่มพยายามที่จะหยุด แองเจล่าแต่ไม่สำเร็จ ยิงไม่โดน ตามไม่ทัน เธอไวเกินไป นั้นเป็นสิ่งที่พวกทหารคิด

ทางผู้กล้าหายไปจากก้นหลุมแล้ว มาโผล่ที่ข้างหน้าของลินลี่ที่กำลังร้องให้และแก้มัดให้ ทั้งลินลี่และเจน หลังจากแก้มัดเสร็จ ลินลี่ก็กระโดดกอดผู้กล้า

"อย่าทิ้งหนูไปเลยนะ หนูยอมทุกอย่า- หนูจะเป็นเด็กดีไม่ดื้อไม่ซนด้วย ฮือ จะทำตามทุกอย่างที่พี่พูดเพราะงั้น.....เพราะงั้น....อย่าทิ้งหนูไปเลย"

ลินลี่พูดไปร้องให้ไป

ผู้กล้าฟังลินลี่พูดและก็รู้สึกเจ็บปวดจนแทบจะทนไม่ไหว

"พี่ จะไม่ทิ้งหนูไปไหนทั้งนั้นลินลี่ พี่จะคอยปกป้องหนูอยู่ตลอด หลังจากนี้ถ้าเจออะไร ก็ขอแค่เรียกชื่อพี่เท่านั้น เรียกพี่ว่า พี่ผู้กล้านะ พี่จะมาหาหนูทันทีเลย "

ผู้กล้าพูดด้วยน้ำเสียงที่เจ็บปวดและกอดลินลี่เพื่อปลอบเธอ ส่วนเจนได้แต่มองอยู่ห่างๆเท่านั้น

_________________________________________________________________________________________________________