ลิขิตฟ้าให้มารัก

48.....

        นัฏนรี รีบสวมสร้อยคอให้กับเจ้าหมีพูด้วยความเห่อในขณะที่หมีพูพยายามดิ้นรนที่จะไม่สวม เพราะรู้ว่าคนที่เอามาฝากเป็นปัญจพลจนลิลลี่ ต้องเข้ามาช่วยจับเจ้าหมีพูเอาไว้เพื่อให้นัฏนรีได้สวมใส่คอมันได้อย่างสะดวก

        “ลิลลี่ ปล่อยฉันนะ...เธอคิดจะเป็นแม่สื่อแม่ชักให้กับนายพีเจ.มาจีบดรีมใช่ไหมเนี่ย..ฉันรู้หรอกนะ”

        ชวินร่างหมีพู หันไปมองหน้าลิลลี่ด้วยความหมั่นไส้และเห่าบอกไปอย่างที่คิด

        “มองหน้าทำไมจ๊ะหมีพูฉันไม่ได้จับเธอแรงซะหน่อยอยากจะให้เธอสวย ๆ ไงจ๊ะ”

        ลิลลี่พูดกับสุนัขของเพื่อนอย่างอ่อนหวานเป็นมิตร

        “ฉันซื้อสร้อยคอของมาฝากแล้ว หวังว่าคงจะไม่แกล้งฉันอีกแล้วนะหมีพู..ดีกันนะ” 

        ปัญจพล ยื่นมือไปลูบหัวของหมีพูเบา ๆหวังจะให้มันรับรู้ และสร้างความคุ้นเคยให้เกิดขึ้น หมีพูหลับตาทำใจ

        “อยากจะให้ดีด้วยก็เลิกเทียวมาหาดรีมสิ  หันไปจีบยัยลิลลี่ แม่สื่อตัวดีแทนแล้วฉันถึงจะดีด้วย” ชวินร่างหมีพูเห่าสื่อสาร แต่ไม่มีใครสักคนที่จะเข้าใจ

        “สวยมากหมีพู..ดูสิเป็นสาวน้อยไฮโซขึ้นมาเลยเชียว” 

        ลิลลี่ปรบมือชมเมื่อนัฏนรีสวมสร้อยคอให้หมีพูสำเร็จ

        “ฉันไม่ใช่สาวโว้ย..เป็นหนุ่มต่างหากเอ๊ะ..ก็เราเป็นหมาตัวเมียนี่หว่า แต่จิตใจดันวิปริตท่าทางเราจะเป็นหมาทอมหรือเปล่าวะเนี่ย  ไม่จริง..เราเป็นนายชวินที่มีร่างกายและจิตใจเป็นผู้ชาย”

        ชวินร่างหมีพูคิดด้วยความเศร้าใจ

        “ไม่ดีใจเหรอจ๊ะหมีพู”

        นัฏนรีส่งเสียงถามสุนัขแสนรู้ที่นั่งบนตักด้วยน้ำเสียงรักใคร่เอ็นดู

        “ตอนนี้วินเศร้าจะตายอยู่แล้วนะดรีม...รู้ว่าเป็นหมาก็แย่พอแล้ว  นี่ต้องมารับรู้ว่านายพีเจ.มาจีบดรีมอีกก็ยิ่งเซ็งเมื่อไหร่นายปอนด์ จะมาหาดรีมสักทีก็ไม่รู้ กลับจากภูเก็ตแทนที่จะรีบมาหาดรีมก็ดันไปเฝ้าน้องเอม่ง เอมี่ ที่ไหนก็ไม่รู้ อุตส่าห์ทำใจยกแฟนให้ดูแลแล้วนะเนี่ย”

        ชวินคร่ำครวญเพียงเดียวดายอยู่ในใจ

        “คุณหนูขา...คุณปอนด์มาแน่ะค่ะ”

        เสียงของป้าสมใจเดินมาบอกด้วยสีหน้าตื่นเต้นพลอยทำให้นัฏนรี กับ หมีพู ดีใจไปด้วย โดยเฉพาะเจ้าหมีพูนั้นแทบจะกระโดดตัวลอยวิ่งเห่าออกไปต้อนรับสิปปกรที่หน้าบ้านทันที

        “ได้ยินชื่อปอนด์ เจ้าหมีพูวิ่งหน้าตั้งออกไปต้อนรับเลย”

        ลิลลี่พูดหวังจะให้ปัญจพลรับรู้ด้วย

        “ไม่แน่หรอกครับ..อาจจะวิ่งไปกัดก็ได้”

        ปัญจพลรีบพูดขัดลิลลี่ทันที

        “คนที่หมีพู อยากกัดคือคุณนี่แหละ..ไม่รู้รึไงว่าหมาไม่ชอบขี้หน้า”

        ลิลลี่พูดตอกย้ำให้เขาฟัง

        “หมาไม่ชอบไม่เป็นไรขอให้คนแถวนี้ชอบก็พอครับ”

        ปัญพล พูดพร้อมกับแกล้งปรายตาไปที่นัฏนรีเพื่อให้ลิลลี่หมั่นไส้  ลิลลี่เข้าใจว่าปัญจพลพูดปากหวานเพื่อจีบเพื่อนเธอมากกว่า

        สิปปกรเดินอุ้มเจ้าหมีพูเข้ามาด้วยนัฏนรีมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก เธอกับสิปปกรไม่ได้พบหน้ากันมาตั้งหลายวัน ถึงเขาจะโทรมาทุกวันก็ไม่เหมือนมาหาด้วยตัวเองแบบนี้ ดูแต่เจ้าหมีพูก็ยังแสดงความดีใจที่เห็นสิปปกรเลย สิปปกรกล่าวทักทายปัญจพลเป็นคนแรก ก่อนจะส่งยิ้มทักทายลิลลี่และไปส่งประกายตาสื่อความหมายว่าคิดถึงเป็นพิเศษให้กับนัฏนรี

        “ทำไมมาซะค่ำเลยล่ะปอนด์ยัยน้องเอมี่ปล่อยให้มาได้แล้วเหรอ”

        ลิลลี่ อดที่จะแขวะเพื่อนไม่ได้

        “เอมี่ ไม่สบายแต่ตอนนี้คุณแม่กลับจากทำงานอยู่เป็นเพื่อนแล้วล่ะ  ปอนด์ก็เลยรีบมาหาดรีมนี่แหละ”

        สิปปกรอธิบายโดยหันไปมองหน้านัฏนรีเป็นพิเศษหวังให้เธอเข้าใจในตัวเขานัฏนรีพยักหน้าอย่างเข้าใจ ก่อนจะพาทุกคนเข้าไปคุยกันในบ้าน แต่ปัญจพลขอตัวกลับก่อนโดยลิลลี่ก็ตามไปด้วย  ลิลลี่รู้สึกพอใจที่เห็นปัญจพลไม่นั่งเป็นก้างขวางคอสิปปกร

        แต่เมื่อมาถึงที่รถแล้วลิลลี่ก็อดที่จะถามเขาไม่ได้ว่าเหตุใดเขาจึงยอมปล่อยให้นัฏนรีกับสิปปกรอยู่กันตามลำพัง

        “ผมไว้ใจคุณดรีมว่าเธอจะไม่หวั่นไหวไปกับคุณปอนด์”

        เขาบอกอย่างคนใจป้ำแต่แอบขำตัวเองที่โกหกลิลลี่

        “พูดยังกะว่ายัยดรีมมีใจให้คุณแล้วอย่างนั้นแหละ..แต่ก็ดีแล้วล่ะที่คุณรู้จักยอมแพ้”

        “ผมแพ้ที่ไหน..ที่ผมถอยให้นี่ มันเป็นเทคนิคส่วนตัวครับ”  เขาคุย

        “เทคนิคอะไรมิทราบคะเจ้านาย”

        “คุณไม่ต้องรู้หรอก เพราะผมไม่ได้ใช้เทคนิคนี้กับคุณเอาไว้ผมคิดจีบคุณเมื่อไหร่ค่อยรู้แล้วกัน”

        “แค่คิด คุณก็ไม่มีสิทธิ์ เพราะฉันไม่มีทางที่จะให้คนอย่างคุณจีบ”

        ลิลลี่ พูดเสียงสะบัดก่อนจะขึ้นไปนั่งรถคู่กับเขาเพื่อให้เขาไปส่งที่บ้าน

        “ดรีมเข้าใจปอนด์ใช่ไหมที่มาหาดรีมทันทีไม่ได้”

        สิปปกรรีบพูดให้นัฏนรีเข้าใจเมื่ออยู่กันสองคนภายในห้องรับแขกโดยมีเจ้าหมีพูนั่งอยู่บนตักของเขาด้วยสิปปกรลูบหลังให้หมีพูเบา ๆ จนมันหลับตาพริ้ม ทำให้ทั้งสองคนเข้าใจว่ามันหลับแล้วแต่ไม่มีใครรู้ว่าหมีพู แอบเงี่ยหูฟังการสนทนาของทั้งสองอยู่อย่างเงียบ ๆ

               “ปอนด์โทร.บอกดรีมแล้วนี่..”

               “แต่ปอนด์อยากจะบอกอีก ไม่อยากให้ดรีมกังวลหรือคิดมากเรื่องของ..น้องเอมี่”

               “ดรีมเข้าใจ..วันก่อนที่น้องเขาโทรมาก็บอกดรีมแล้วว่าเธอเป็นใคร”

               “เอมี่ไม่ได้ทำให้ดรีมไม่สบายใจใช่ไหม”

               “เปล่าเลย..น้องเขาก็น่ารักดีนี่วันหลังก็ชวนน้องเขามาเที่ยวที่บ้านดรีมด้วยสิ”

               “จ๊ะ..แล้วปอนด์จะชวนน้องเขาดู”

               “ท่าทางคงจะสวยน่ารักดีนะชื่อเอมี่..ชื่อฝรั่งซะด้วยสิ”

                ชวินในร่างหมีพูดคิดในใจเขาฟังการสนทนาจนกระทั่งสิปปกรได้เวลากลับบ้าน

               “คืนนี้ปอนด์ขอยืมตัวเจ้าหมีพูไปค้างด้วยได้ไหม..แล้วจะเอามาคืน”

                สิปปกรเอ่ยปากตอนจะกลับ

               “จะเอาไปคืนนี้เลยเหรอ..ปอนด์จะค้างที่ไหน”

               “บ้านสวน”

               “คุณยายกันยา กลับจากอินเดียแล้วหรือจ๊ะ”

               “เปล่า..แต่ปอนด์อยากจะเอาเจ้าหมีพูไปค้างด้วยก็ต้องไปที่บ้านสวนเพราะที่คอนโดห้ามเลี้ยงสัตว์”

                “ดรีม อนุญาตเถอะนะ..” เสียงของสิปปกรอ้อนวอน

               “ทำไมปอนด์ถึงอยากจะเอาหมีพูไปค้างด้วยล่ะ”

               “ปอนด์รู้ว่าหมีพูฉลาดแสนรู้ปอนด์ก็อยากจะเอาไปนอนเป็นเพื่อนแก้เหงาสักคืนก็เท่านั้นเอง”

        “เป็นคนขี้เหงาไปตั้งแต่เมื่อไหร่วะนายปอนด์..แต่ก็ดีเหมือนกันแฮะจะได้สื่อสารกับนายปอนด์ดู เผื่อจะรู้เรื่องกันบ้าง ดรีมให้วินไปกับนายปอนด์นะ นะ”

        ชวินร่างหมีพู หันไปเห่าสื่อสารให้นัฏนรีรับรู้  สิปปกรมองดูเจ้าหมีพูที่อยู่บนตักเขาเห็นมันกำลังมองสบตาขึ้นมาพอดี  แววตานั้นเหมือนจะบอกให้เขารู้ว่ามันยินดีที่จะไปกับเขาด้วย

        “ก็ได้”

        สิ้นคำอนุญาตทั้งสองคนก็เห็นเจ้าหมีพูกระดี้กระด้าใช้ขาหน้าทำท่าโอบเอวสิปปกร เพียงเท่านี้นัฏนรีก็รู้แล้วว่าเจ้าหมีพูนั้นยินดีอยากจะไปกับสิปปกร

        “แล้วปอนด์ไม่ไปอยู่ดูแลน้องเอมี่ที่คอนโดแล้วเหรอ”

        นัฏนรีอดที่จะถามไม่ได้

        “พรุ่งนี้คุณแม่หยุด ให้เอมี่อยู่กับคุณแม่ได้จ๊ะแล้วพรุ่งนี้สาย ๆ ปอนด์จะเอาเจ้าหมีพู มาส่งคืนนะ”