การลงมือของโจวรุ่ย
เมื่อหลินเฉินก้าวเดินออกมาจากบ้าน เขาก็ถูกล้อมโดยพวกกู่ย้งทั้งหกคนอย่างรวดเร็ว แต่ละคนมีสีหน้าดุร้าย โดยเฉพาะกู่หยาง ต้วนเซิน ซงเจิ้งและเถี่ยกวงที่ถูกหลินเฉินชกหน้าไปเมื่อคืน
ใบหน้าของพวกเขาล้วนมีร่องรอยของการถูกชกจากเมื่อคืนให้เห็น
“แกอยากตายยังไง?” กู่ย้งแสยะยิ้ม หยิบปืนที่เหน็บไว้ที่เอวออกมา โยนเล่นในมือ
หลินเฉินหรี่ตาลง ดูเหมือนว่าคนพวกนี้อยากที่จะฆ่าเขา ไม่ใช่เพียงแค่ขู่อย่างแน่นอน เพราะเขาสัมผัสได้อย่างชัดเจนเลยว่าภายในแววตาของกู่ย้งและคนอื่นๆ มีความต้องการฆ่าอยู่
ในเมื่ออีกฝ่ายต้องการที่จะฆ่าเขา หลินเฉินแน่นอนว่าจะไม่มีความเมตตาหรือปราณีใดๆ ต่อคนพวกนี้ทั้งสิ้น ฆ่ามาฆ่ากลับ!
คนที่อยากที่จะฆ่าคนอื่น ก็ต้องเตรียมใจที่จะถูกฆ่ากลับเอาไว้ด้วย!
“พี่ ให้พวกเรารุมกระทืบมันก่อนเถอะ ค่อยฆ่ามัน!” กู่หยางพูดเสียงเย็น ดวงตาจ้องมองหลินเฉินราวกับจ้องมองคนที่ตายไปแล้ว
ด้วยความที่พี่ชายของเขาอยู่ที่นี่ เขาเชื่อสุดหัวใจว่าหลินเฉินจะไม่มีทางหนีไปได้ และต้องถูกฆ่าตายอย่างแน่นอน
ส่วนเรื่องหลังจากที่หลินเฉินถูกฆ่าตายไปแล้วนั้น เขาก็พอมีวิธีจัดการ ตระกูลของเขา ถึงแม้ว่าจะไม่ใช่ตระกูลใหญ่ แต่ก็พอที่จะมีเส้นสายกับพวกตำรวจอยู่บ้าง
ให้พวกตำรวจไม่สืบสวนคดีการตายของหลินเฉินซะก็สิ้นเรื่อง
‘หลินเฉิน แกหาเรื่องผิดคนแล้ว!’ กู่หยางคิดในใจอย่างพึงพอใจที่ตัวเองมีตระกูลที่พอมีหน้ามีตา
“ดี” กู่ย้งพยักหน้าเห็นด้วย “รีบๆ เดี๋ยวมีคนมาเห็น มันจะกลายเป็นเรื่องยุ่งยาก”
“ครับพี่” กู่หยางรีบตอบ ก่อนมองไปที่พวกต้วนเซิน
พวกต้วนเซินสามคนต่างก็พยักหน้า
“หลินเฉิน แกกล้ามากนักที่ทำกับพวกฉันเมื่อวานนี้!” ต้วนเซินตวาดออกมา ก่อนพุ่งเข้าใส่หลินเฉิน
ด้วยที่กู่ย้งถือปืนคุมเชิงอยู่ เขาเชื่อว่าหลินเฉินไม่กล้าที่จะตอบโต้เขาอย่างแน่นอน
พุ่งเข้ามาถึงจุดที่หลินเฉินยืนอยู่ ต้วนเซินไม่รอช้า ชกหมัดไปที่ใบหน้าของหลินเฉินในทันที
หมัดของต้วนเซินในสายตาของหลินเฉินนั้น เชื่องช้าเป็นอย่างมาก เขาชกหมัดสวนกลับอย่างช้าๆ
โผ๊ะ!
เพียงหมัดเดียว ศีรษะของต้วนเซินก็แหลกเละ กลายเป็นเศษเนื้อ!
หลินเฉินก้าวถอยหลัง ก่อนที่เศษเนื้อจะกระเด็นถูกเขา
“อะไร?!” พวกกู่หยางห้าคนต่างก็ตกใจจนดวงตาแทบถลน พวกเขามองอย่างไม่อยากจะเชื่อ ไปที่ภาพตรงหน้า
ที่เมื่อครู่นี้ หลินเฉินชกต้วนเซินกลับหมัดหนึ่ง และหมัดนี้เองที่ทำให้ศีรษะของต้วนเซินแหลกเละ!
ร่างกายที่ไร้ศีรษะของต้วนเซินสั่นกระตุกอยู่ไม่กี่ครั้ง ก็ล้มลงพื้น แน่นิ่งไป
ดวงตาของโจวรุ่ยถึงกับสั่นไหว เมื่อได้เห็นหลินเฉินชกต้วนเซินตายในหมัดเดียว อย่างไรก็ตาม เขาก็ยังคงยืนนิ่งอยู่กับที่ ไม่ได้มีทีท่าว่าจะขยับเคลื่อนไหว หรือเข้าไปหยุดเลยแม้แต่น้อย
เมื่อฆ่าต้วนเซินด้วยหมัดเดียวแล้ว หลินเฉินไม่ได้หยุดลงแต่อย่างใด เขาพุ่งเข้าไปหาเถี่ยกวง พร้อมกับชกออกไปหนึ่งหมัด
โผ๊ะ!
ศีรษะของเถี่ยกวงแหลกละเอียดในหมัดเดียว!
จากนั้นก็พุ่งเข้าไปชกหมัดใส่ซงเจิ้ง กู่ย้งและลูกน้องของกู่ย้งต่อ คนทั้งสามไม่อาจต่อต้านขัดขืนได้เลยสักนิด ล้วนตายในหมัดเดียว
ร่างทั้งสี่ที่ไร้ซึ่งศีรษะต่างก็ล้มลงพื้น มีอาการสั่นกระตุกเล็กน้อย ก่อนที่จะแน่นิ่งไป
“อะ...” กู่หยางเป็นคนเดียวที่เหลืออยู่ ริมฝีปากของเขาเปิดขึ้น มีเสียงส่งออกมาเล็กน้อย แข็งขากลายเป็นอ่อนแรงล้มลงพื้น พร้อมกับมีของเหลวสีเหลืองไหลออกมาจากหว่างขาของเขา
ไม่จำเป็นที่จะต้องบอกออกมา ก็สามารถบอกได้ว่า ในเวลานี้กู่หยางนั้น รู้สึกหวาดกลัวมากแค่ไหน
“ยะ...อย่าเข้ามา!” กู่หยางรวบรวมเสียงแผดร้องออกมาเสียงสั่น แต่หลินเฉินไหนเลยจะสนใจเสียงของกู่หยาง พุ่งเข้ามาชกออกหมัดหนึ่ง
กู่หยางก็ตายตามพวกที่ตายไปก่อนหน้านี้ไป!
เชื่อเถอะว่าหากกู่หยางและคนอื่นๆ รู้ว่าวันนี้พวกเขาจะมาถูกหลินเฉินฆ่าตาย พวกเขาจะไม่มีทางมาอย่างแน่นอน น่าเสียดายที่พวกเขาไม่รู้ จึงทำให้พวกเขาตายอย่างที่เห็น
หลินเฉินโบกมือขึ้นวูบหนึ่ง ศพของคนทั้งหกก็ถูกเปลวเพลิงแผดเผา เพียงระยะเวลาไม่นานก็กลายเป็นเถ้าถ่าน ถูกสายลมพัดพาไป
หลังจากจัดการกับศพของพวกกู่หยางแล้วเสร็จ หลินเฉินก็มองไปที่โจวรุ่ย พูดออกไปด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “คิดจะยืนดูไปจนถึงเมื่อไหร่?”
ด้วยการจ้องมองมาและคำถามของหลินเฉิน ส่งผลให้โจวรุ่ยสะดุ้ง ใบหน้าเปลี่ยนไปในทันที เขาจ้องมองหลินเฉินอย่างไม่อยากจะเชื่อ
ที่ว่าไม่อยากจะเชื่อก็คือ เขาไม่อยากจะเชื่อว่าหลินเฉินมองเห็นเขา เขาที่เป็นถึงผู้ฝึกตนระดับเทพสวรรค์!
“เจ้าเป็นผู้ฝึกตนระดับเทพสวรรค์!” ในเวลานี้เองที่โจวรุ่ยโพล่งออกมา คนที่มองเห็นเขาได้ อย่างน้อยต้องเป็นผู้ฝึกตนระดับเทพสวรรค์ ไม่อย่างนั้น ไหนเลยจะสามารถมองเห็นเขาได้
โจวรุ่ยอดไม่ได้ที่จะต้องสูดลมหายใจเข้าลึก ผู้ฝึกตนระดับเทพสวรรค์ที่อายุน้อยแบบหลินเฉิน เขาเพิ่งพบเห็นเป็นครั้งแรก มันเป็นไปไม่ได้เลยที่เขาจะไม่รู้สึกตกใจ
หลินเฉินไม่ได้ยอมรับหรือว่าปฏิเสธ เขาถามออกมาแทน “มีธุระอะไร?”
โจวรุ่ยพลันระงับอารมณ์ของตัวเองให้สงบลง ก่อนมองหลินเฉินด้วยใบหน้าจริงจัง “เจ้าเป็นคนฆ่าเซี่ยงเฟินใช่หรือไม่?”
ตอนนี้เขาเชื่อแล้วว่าสิ่งที่เขาคิดคาดเดาก่อนหน้านี้ น่าจะเป็นความจริง ต้นเหตุที่ทำให้ซุนฉางตายอยู่ต่อหน้าของเขาเวลานี้!
หลินเฉินชะงักไปเล็กน้อย ดูเหมือนว่าที่โจวรุ่ยมาตรวจสอบเขา น่าจะเป็นเพราะเรื่องที่เขาฆ่าเซี่ยงเฟินไป
เรื่องนี้ทำให้เขาคิดไม่ถึง คิดไม่ถึงเลยว่าเซี่ยงเฟินจะรู้จักกับผู้ฝึกตนระดับเทพสวรรค์ ยิ่งไปกว่านั้นยังสามารถบอกออกมาได้ว่าเขาเป็นคนฆ่าเซี่ยงเฟิน
“ถูกต้อง!” หลินเฉินยอมรับ สาเหตุที่เขายอมรับ ย่อมเป็นเพราะเขาไม่คิดที่จะปล่อยโจวรุ่ยไป ในเมื่ออีกฝ่ายรู้จักกับเซี่ยงเฟิน คงจะมาเพื่อล้างแค้นให้กับเซี่ยงเฟินไม่ผิดแน่
“เป็นเจ้าจริงๆ!” สีหน้าของโจวรุ่ยเย็นชา ต้นเหตุที่ทำให้สำนักงานใหญ่กรมความมั่นคงแผ่นดินเสียเทพสวรรค์ไปคนหนึ่ง เขาไม่มีทางเอาไว้แน่
ร่างกายขยับวูบ พุ่งเข้าหาหลินเฉิน ถึงหลินเฉินจะเป็นผู้ฝึกตนระดับเทพสวรรค์เช่นเดียวกัน เขาก็เชื่อเป็นอย่างมากว่าเขามีดีพอที่จะฆ่าหลินเฉินได้!
ถึงแม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่าทำไม หลินเฉินถึงมีวิธีปกปิดพื้นฐานฝึกตนจากเขาก็ตาม แต่ไม่ว่ายังไง วันนี้หลินเฉินต้องตาย
เขามาเพื่อสืบหาความจริงเรื่องการตายของซุนฉาง เมื่อพบต้นเหตุแล้ว เขาก็ต้องกำจัดให้สิ้น!
หลินเฉินไม่มีความรู้สึกใดกับการพุ่งเข้ามาของโจวรุ่ย เขาพลิกมือวูบหนึ่ง กระบี่สีดำก็ปรากฏขึ้นมาในมือของเขา
กระบี่เล่มนี้เป็นอาวุธระดับต่ำที่เขาหลอมมาจากเหล็กอุกกาบาตก่อนหน้านี้
ด้วยที่มีกระบี่ในมือ พลังความแข็งแกร่งของเขานั้น เทียบได้กับผู้ฝึกตนระดับเทพสวรรค์ขั้นกลาง การฆ่าโจวรุ่ยล้วนเป็นเรื่องที่ง่ายดาย
หลินเฉินตวัดกระบี่ไปที่ร่างของโจวรุ่ยอย่างรวดเร็ว
โจวรุ่ยพลันรับรู้ได้ถึงอันตรายที่เพียงพอที่จะฆ่าเขา ใบหน้าของเขาเปลี่ยนสี รีบหยุดร่างลง พร้อมกับกระโดดถอยออกไป
อย่างไรก็ตาม เขาช้าไปเล็กน้อย
ฉัวะ!
กระบี่ฟันเข้าที่แขนข้างหนึ่งของโจวรุ่ย แขนปลิวกระเด็นขึ้น เลือดสาดกระจายออกมา!
จบบทที่ 75