จวนสกุลหลิน
วันนี้มีพิธีสำคัญทำให้ทั่วทั้งจวนคึกคักเป็พิเศษ โคมประดับถูกห้อยตกแต่งอย่างสวยงาม ภายในห้องจัดพิธีมีการนำเครื่องเรือนอย่างดีมาใช้ เหล่าขุนนางผู้สนิทชิดเชื้อมาร่วมเป็สักขีพยาน ส่วนผู้ที่ห่างเหินกันก็มาพอเป็พิธีเพื่อรักษาความสัมพันธ์อันผิวเผิน
หนาวนี้หิมะโปรยั้แ่เมื่อหลายวันก่อน พิธีปักปิ่นของหลินเยว่ชิงจึงถูกโอบล้อมด้วยความหนาวเหน็บของฤดูกาล ว่ากันว่า่เวลานี้เป็่เปลี่ยนผ่านของชีวิตที่สำคัญยิ่ง แต่ไฉนนางจึงไม่รู้สึกว่าจะมีสิ่งใดเปลี่ยนแปลงไปจากนี้อีกแล้ว ชีวิตของนางโดดเดี่ยวไร้ที่พึ่งพิง ไร้ความสุข และจมดิ่งอยู่เช่นนี้มาโดยตลอด และต่อไปคงไม่มีสิ่งใดมาเปลี่ยนแปลงมันได้
ที่สำคัญตัวเอกของงานในวันนี้นั้นไม่ใช่นาง หากแต่เป็พี่สาวร่วมบิดาอย่างหลินเสี่ยวหรง มีนางเพื่อไม่ต้องจัดงานซ้ำซากให้สิ้นเปลือง ทำให้พิธีปักปิ่นในวัยสิบห้าปีของหลินเยว่ชิงหนาวเหน็บยิ่งกว่าเดิม
เด็กสาวในชุดขาวจืดชืดไร้สีสันผู้นี้ไม่มีใครมองออกว่าเป็บุตรสาวจวนเ้านาย นางทำผมเรียบง่ายยิ่งกว่าสาวใช้บางคน ทั้งยังเอาผมมาปรกใบหน้าจนมองไม่เห็นรูปโฉมชัดเจน และมองไม่ออกว่างดงามหรือไม่
งานนี้นอกจากขุนนางาุโที่มาเข้าร่วม หลายคนก็พาบุตรชายบุตรสาวมาเพื่อสร้างสายสัมพันธ์ไว้กับสกุลหลิน แม้หลินเจิ้งหานผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็ประมุขของจวนจะมีตำแหน่งหัวหน้าแม่ทัพมณฑล เรียกได้ว่าเป็เพียงขุนนางขั้นที่สี่ ทว่าสองสามปีที่ผ่านมานี้เขาก็ได้สร้างชื่อและขึ้นตรงต่อแม่ทัพบูรพาจนกลายเป็ที่รู้จักในแวดวงขุนนางมากขึ้น หากพวกเขาจะสานสัมพันธ์เอาไว้ก็นับว่าไม่เสียหายอะไร ดังนั้นจึงเห็นได้ว่ารอบกายของหลินเจิ้งหานบัดนี้ถูกรายล้อมไปด้วยขุนนางน้อยใหญ่มากหน้าหลายตา
ฮูหยินรองผู้เป็มารดาของหลินเสี่ยวหรงปรารถนาผลักดันบุตรสาวให้เข้าตาบุตรชายขุนนางชั้นสูงสักคน จึงประดับลานกว้างด้านหน้าจวนที่เคยเป็สวนให้เหมาะแก่การแสดงความสามารถของนาง แต่ในส่วนลูกเลี้ยงอย่างหลินเยว่ชิงนั้น นางไม่สนใจ...
“เ้าก็เตรียมตัวเสียเล่า อย่าได้ทำให้ขายหน้ามาถึงข้าและพ่อของเ้า” ซินเฟยเอ่ยบอกกับหลินเยว่ชิงอย่างเย่อหยิ่ง มองอีกฝ่ายหยามเหยียดั้แ่หัวจรดเท้า แม้จะบอกว่าอย่าทำให้ขายหน้า ทว่าในใจกลับคิดตรงกันข้าม เพราะยิ่งเด็กคนนี้ไร้ความสามารถมากเท่าใด ก็จะยิ่งส่งเสริมให้หลินเสี่ยวหรงบุตรสาวของนางโดดเด่นมากขึ้นเท่านั้น
หลินเยว่ชิงไม่ชอบสายตาเช่นนี้เอาเสียเลย แต่นางก็ได้รับมันมาจากฮูหยินรองอยู่ตลอดเวลา อีกทั้งพี่สาวที่เกิดก่อนนางเพียงสองเดือนผู้นั้นยังเลียนแบบพฤติกรรมมารดาไปเสียทุกกระเบียดนิ้ว
เด็กสาวที่เพิ่งได้ก้าวเข้าสู่โลกของสตรีเมื่อไม่กี่เพลาก่อนตัวสั่นด้วยความประหม่าปนหวาดกลัว สายตาของผู้คนที่จ้องมองมาล้วนทิ่มแทงและเปรียบเทียบอย่างเห็นได้ชัด แต่ก็ต้องกล้ำกลืนฝืนทำด้วยไม่อยากถูกต่อว่าและลงโทษ ที่ผ่านมานางคิดเพียงว่ามีที่ให้ซุกหัวนอนก็ดีแล้ว
อาหารงานเลี้ยงถูกจัดวางไว้ละลานตา แต่ตกไม่ถึงท้องนางแม้แต่คำเดียว นอกจากสำรับที่จัดไว้ให้นางโดยเฉพาะแล้ว หลินเยว่ชิงไม่กล้าแตะต้องสักอย่าง
หลินเสี่ยวหรงโดดเด่นที่สุดในงานด้วยการประทินโฉมตามรับสั่งของฮูหยินรอง สตรีวัยแรกรุ่นเดินเฉิดฉายอยู่ในงานพร้อมรอยยิ้มที่มีประดับใบหน้าอยู่ตลอดเวลา ใครได้เห็นเป็ชื่นตาชื่นใจ นี่คือความสดใสที่บานสะพรั่งในวัยนี้เท่านั้น
ทุกอย่างของหลิวเยว่ชิงถูกจัดเป็รองหลินเสี่ยวหรงทั้งหมด ไม่ว่าเสื้อผ้าหน้าผม หลินเสี่ยวหรงก็โดดเด่นและสดใสกว่านาง หญิงสาววัยแรกปักปิ่นถดตัวเข้าไปหลบในเงาของห้องเพราะไม่อยากให้ใครสังเกตเห็นตัวเอง ในขณะเดียวกันก็เป็่ลำดับของการแสดงความสามารถ หลินเสี่ยวหรงที่ก้าวขาออกไปยังลานกว้างนั้นช่วยดึงดูดสายตาไปได้มาก ทำให้นางพอมีเวลาหายใจได้โล่ง หลินเยว่ชิงก้มหน้างุดใช้ความคิดอย่างหนักเมื่อถูกบังคับให้ทำการแสดงต่อจากหลินเสี่ยวหรง แม้จะถูกส่งไปเรียนที่สำนักศึกษา ทว่านางไม่เคยทำสิ่งใดได้ดีเลยสักครั้ง
วงดนตรีที่ได้จ้างมาเริ่มบรรเลงเพลงที่ให้จังหวะง่ายๆ แก่ผู้เริ่มต้น บุตรสาวคนโตของจวนสกุลหลินสะบัดผ้าแพรออกไปด้วยมือทั้งสองข้าง หมุนกายยักย้ายไปตามจังหวะเพลง ด้วยมีใบหน้างามพร้อม เพียงนางสบตาผู้ชมและมอบรอยยิ้มให้ตลอดการแสดงก็ตราตรึงใจผู้ชมได้ไม่ยาก ยามหลินเสี่ยวหรงหมุนกายไปรอบลานแสดง ผ้าของนางก็จะสะบัดพลิ้วซ้อนกันขนานไปกับพื้น ดูแล้วเพลิดเพลินนัก หากจะบอกว่านี่คือความสำราญของงานปักปิ่นก็ไม่เกินจริง
สิ้นเสียงบรรเลงวรรคสุดท้าย เสียงปรบมือก็ดังขึ้น หญิงสาวค้อมกายลงก่อนก้าวออกไปจากตรงนั้น ยิ้มอย่างพอใจให้ตัวเอง นางทำได้ดีถึงเพียงนี้แล้ว แม้แต่อาจารย์ก็ยังออกปากชม
คุณหนูใหญ่นึกลำพองใจอยู่ไม่น้อย ในงานนี้ไม่มีใครโดดเด่นไปกว่านางอีกแล้ว หากหลินเยว่ชิงทำอะไรอับอายขายขี้หน้าตัวเองก็ยิ่งเชิดชูตัวนางให้โดดเด่น
หากฮูหยินรองไม่ผลักสตรีแรกรุ่นผู้หนึ่งมากลางลานอีกคน พวกเขาคงลืมตัวตนของนางไปสิ้นแล้ว
หญิงสาวสวมชุดขาวปลอดแทบทั้งตัว มีลายปักง่ายๆ ไม่โดดเด่นสีฟ้าอ่อนที่ชายชุดเพียงเล็กไม่ให้ขายหน้าตระกูลเท่านั้น หลินเยว่ชิงกำพัดที่รวบไว้ในมือ ทั้งตัวสั่นเทิ้มด้วยความประหม่า บรรยากาศโดยรอบช่างไม่น่าอภิรมย์เอาเสียเลย เมื่อครู่พวกเขายังสำราญกันอยู่แท้ๆ นางรู้สึกกดดันจนหายใจไม่ทั่วท้อง อยากหาหน้ากากมาปกปิดใบหน้าเสียเดี๋ยวนี้
ท่าทางสั่นเทาราวลูกนกตกน้ำของนางดูน่าเวทนาเสียจนผู้คนที่รอชมต่างลอบถอนหายใจ แม้เห็นใบหน้าได้ไม่ชัดเจนแต่ก็รู้สึกได้ถึงความหวาดกลัวจากั์ตาของนาง ที่เล่าลือกันไปว่าบุตรสาวจากฮูหยินเอกชอบเก็บตัวและทำตัวประหลาดคงไม่เกินจริง กระนั้นในแวดวงขุนนางก็ยังต้องรักษาหน้าและให้เกียรติกันบ้าง และใช่ว่าผู้มีอำนาจเหล่านี้จะเห็นความน่าสมเพชของนางเป็เื่สนุกไปเสียหมด
หลินเยว่ชิงเหลือบสายตามองโดยรอบอย่างกล้าๆ กลัวๆ อีกครั้ง เมื่อเห็นว่าทุกคนกำลังรู้สึกสมเพชตนเองก็ยิ่งก้มหน้างุด มือสองข้างจับกันเอาไว้แน่นไม่ให้สั่นเทาไปมากกว่านี้ แต่กลับไม่เป็ผลเลย ขณะนี้เสียงรอบด้านทำให้นางรู้สึกหูอื้อยิ่งกว่าเดิม ในใจพลันวูบโหวงและหวาดกลัวกับทุกสิ่ง
หากเป็ไปได้ นางอยากหายไปจากตรงนี้เสียเลย...
แววตาหดหู่ของหลินเยว่ชิงยังส่งผลให้บางคนเกิดความสงสารขึ้น ขณะที่บุตรสาวขุนนางผู้หนึ่งตั้งใจจะโน้มน้าวกับฮูหยินรองให้นางหยุดทำการแสดงก็เป็อันต้องหยุดความตั้งใจ เมื่อเห็นว่ามีบางอย่างแปลกไปจากเดิม โดยเฉพาะแววตาคู่นั้น
ท่าทางหวาดกลัวจนถึงเมื่อครู่ของหลินเยว่ชิงหายไปราวกับไม่เคยเกิดขึ้น แววตาของนางเด็ดเดี่ยวเฉยชาต่างจากที่เห็นเมื่อครู่ หญิงสาวเหยียดหลังตรงสง่าเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ก่อนหันสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจไปที่คณะดนตรี ก่อนจะพยักหน้าเป็สัญญาณให้พวกเขาเริ่มบรรเลงเพลง
มุมปากของคนบนลานการแสดงยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างน่ามอง ส่งผลให้ผู้คนโดยรอบรู้สึกอึ้งไปตามๆ กัน และเกิดความสงสัยขึ้นภายในใจ ว่าบุตรสาวคนรองตระกูลหลินงดงามเช่นนี้ั้แ่เมื่อใด
สตรีบนลานตั้งท่าสง่างามเพื่อเตรียมพร้อม ทุกอิริยาบถเปี่ยมล้นไปด้วยความดึงดูดสายตา
“นั่นอะไร”
“นางก็จะร่ายรำเช่นนั้นหรือ”
ผู้คนส่งเสียงเซ็งแซ่ด้วยความสงสัยใคร่รู้ หลินเจิ้งหานผู้เป็บิดาก็เลิกคิ้วขึ้นแปลกใจเช่นกัน ยิ่งฮูหยินรองและบุตรสาวคงไม่ต้องเอ่ยถึง พวกนางมีสีหน้าราวคนเห็นผีก็ไม่ปาน
เมื่อยามที่กู่เจิงสามตัวบรรเลงคลอเคล้าไปกับเสียงหลักที่ตั้งแยกไปอีกด้านของลานแสดง หลินเยว่ชิงที่ตั้งท่าในคราแรกก็สะบัดพัดคู่ออกมาตามจังหวะเสียง
สีหน้าของนางแสดงความไม่พอใจเล็กน้อยเมื่อยามร่างกายเคลื่อนไหวไม่ได้อย่างใจคิด ด้วยหลินเยว่ชิงไม่เคยได้รับการสั่งสอนอย่างเหมาะสม ทำให้ร่างกายของนางไม่คุ้นชินกับการร่ายรำ ตัวนางอ่อนช้อยไม่มากพอจะออกมาเป็ท่วงท่าที่สวยงามตามขนบ
แม้ชุดที่สวมอยู่จะมิได้งดงาม ใบหน้ามิได้เติมแต่งด้วยเครื่องประทินโฉม ทว่าผู้คนกลับละสายตาออกไปจากนางไม่ได้ การร่ายรำเช่นนี้แม้จะดูติดขัด แต่โดยรวมให้ความรู้สึกสูงส่งจนยากจับต้อง
ผู้กำลังร่ายรำอยู่แสดงความไม่พอใจออกมาเพียงชั่วครู่ก็เปลี่ยนใจไปให้ความสำคัญกับการใช้พัดแทน ให้อุปกรณ์ชิ้นนี้ที่เลือกหยิบมาดึงความสนใจออกไปจากตัวนาง หากอ่อนช้อยไม่ได้ก็จงแข็งแรงและคล่องแคล่ว เสียงบรรเลงกู่เจิงปรับจังหวะและทำนองให้คล่องแคล่วขึ้นสมกับการเคลื่อนไหวของผู้แสดง
ผู้ชมต่างตกตะลึงกับภาพที่ไม่คาดคิดนี้ ไม่เว้นกระทั่งฮูหยินรองที่ผลักนางออกมาและคุณหนูใหญ่ที่หวังให้นางทำพลาด ไม่คาดคิดเลยว่าจะไม่เป็ดังหวัง ยิ่งเสียงปรบมือที่ดังขึ้นเทียบเสมอตนเอง ก็ยิ่งทำให้หลินเสี่ยวหรงไม่พอใจอย่างมาก
หลินเยว่ชิงก้าวลงมาจากลานแสดงด้วยท่วงท่าสง่างามแม้อยู่ในชุดสีขาวซีดไม่โดดเด่น ทว่าผู้คนกลับมองดูจนแทบลืมหายใจ ทุกการเยื้องย่างของนางทำให้พวกเขาราวกับต้องมนต์ ทว่าสตรีผู้นี้กลับไม่ประหม่าทั้งยังไม่สนใจรอบข้างเลย เมื่อนางเดินลงมาแล้ว ฉับพลันสายตาก็เหยียดมองสองแม่ลูกด้วยสีหน้าเฉยชาจนฮูหยินรองกับบุตรสาวสะดุ้งเฮือกไม่รู้ตัว ก่อนที่นางจะเดินหายออกไปหลังลานแสดง
“ท่านแม่ เมื่อครู่ลูกตาฝาดหรือไม่ นางคนประหลาดนั่นกล้าจ้องหน้าพวกเราได้อย่างไรกัน” หลินเสี่ยวหรงเอ่ยเสียงกระซิบกระซาบอย่างรู้สึกขัดใจ
อีกทางหนึ่ง สาวใช้ในจวนเห็นหลินเยว่ชิงหลบออกมาจากงานแล้วหมดสติล้มลงไปอย่างไม่ทราบสาเหตุ คาดว่าคงเหนื่อยเกินไปกับการแสดงเมื่อครู่
ขณะเดียวกันบริเวณใกล้เคียงที่หลินเยว่ชิงหมดสติ กลับปรากฏเงาร่างหนึ่งขึ้นโดยที่ไม่มีผู้ใดเห็น เงาร่างนั้นคือิญญาที่ฉกชิงร่างของหลินเยว่ชิงไปเมื่อครู่ หรือกล่าวให้ถูกคืออยู่ดีๆ ก็ถูกดูดเข้าไปในร่างดรุณีน้อยผู้นี้โดยไม่ทันได้ตั้งตัวเสียมากกว่า
ที่สำคัญ ิญญาตนนี้ยังเป็ถึงสตรีผู้ที่อยู่บนจุดสูงสุดแห่งแคว้นเซี่ยในฐานะฮองเฮานามว่า จ้าวเลี่ยงเฟิ่ง...
89K
