พรรคเทพหมาป่า์ ด้านนอกประตูขึ้นเขา
มารอริยะที่วางแผนทำลายพรรคเทพหมาป่า์ย่อมเตรียมการทุกอย่างไว้พรักพร้อมมันยอมใช้ตัวเองเป็เหยื่อล่อยอดฝีมือขั้นทารกแกนิญญาออกไปนอกพรรควางแผนให้ซุนซงหลอกล่อมู่หรงลวี่กวงวางกับดักใส่ตัวเองก่อนจะวางกองกำลังซุ่มโจมตีดักอยู่หน้าประตูทางขึ้นูเา มารจำนวนมากกำลังรอให้รากฐานของพรรคเทพหมาป่า์พังทลายรอให้ข่ายปราณคุ้มภัยประจำพรรคปิดตัวลง
แต่ใครเล่าจะคาดแผนการอันสมบูรณ์แบบที่พวกมันวางไว้กลับถูกหวังเค่อและพวกพ้องทำพังเสียฉิบ
เสียงกังวานของระฆังล่มสลายบ่งบอกให้มารที่ดักซุ่มอยู่ด้านนอกรับรู้ว่าภารกิจนี้ล้มเหลวแล้ว
“ไอ้โง่ซุนซง มันทำบ้าอะไรของมัน?”
“ไหนบอกว่าถ้าปิดประตูพรรคแล้วด้านในจะไม่มีใครเคลื่อนไหวได้ไง?แล้วระฆังล่มสลายดันดังขึ้นมา? มันกินอะไรผิดสำแดงเข้าไปหรือเปล่า?”
“ด้านในต้องมีเื่ผิดพลาดแน่!”
“ท่านมารอริยะสั่งการมาแล้วว่าพวกเราต้องทำให้สำเร็จไม่อย่างนั้นกลับไปโดนทัณฑ์ทรมานแน่!”
“รีบพังประตูทางขึ้นเขาเถอะต่อให้ถล่มพรรคเทพหมาป่า์ไม่สำเร็จอย่างน้อยก็ต้องคลายข่ายปราณคุ้มภัยให้ได้!”
“จริงด้วย เร็วเข้า รีบเถอะ!”
.........
.........
......
......
...
...
ด้านนอกประตูมีเสียงคำรามลั่น ห่างออกไปไม่ไกลชาวเมืองหลางเซียนต่างพากันมองอย่างแปลกใจ
“อะไรกันวะ ใครมันเป็คนออกความคิดให้ปิดประตูขึ้นเขา?ตอนนี้จะพังประตูกันยังไงก่อน?” เสียงคำรามหนึ่งดังขึ้นกลางดงมาร
“ลูกพี่ แผนสุดท้ายก็เป็ท่านกับซุนซงวางด้วยกันไง!”เสียงหนึ่งดังขึ้นอย่างงุนงง
“บัดซบ เ้าพูดดีไปเถอะ! โจมตีต่อไปถ้าหากพังข่ายปราณคุ้มภัยพรรคเทพหมาป่า์ไม่ได้ พวกเราซวยแน่!”เสียงคำรามดังขึ้นอีกครั้ง
“ตูมมมม!”
ด้านนอกประตูทางขึ้นเขาพรรคเทพหมาป่า์เต็มไปด้วยเสียงคำรามก้อง
ผ่านไปสองชั่วยาม ในที่สุดบรรดาศิษย์พรรคเทพหมาป่า์ที่ออกไปด้านนอกก็เร่งรุดกลับมาถึงพวกมันเห็นประตูขึ้นเขาปิดอยู่พร้อมมารฝูงหนึ่งพยายามจู่โจมเข้าใส่ข่ายปราณคุ้มภัยของประตู
“ไม่ได้การ ต้องมีเื่บางอย่างเกิดขึ้นในพรรคแน่!มารฝูงนี้กล้าเหิมเกริมแหย่พรรคเทพหมาป่า์ข้าเชียวรึ? หาที่ตาย!”
“มาร? กุศล? วิเศษนัก ข้าตามหาพวกเ้าไปทั่วสิบหมื่นมหาบรรพตไม่เคยเจอวันนี้กลับเสนอหน้ามาหาถึงบ้าน? วิเศษไปเลย ไม่สิข้าหมายถึงพวกเ้าบังอาจมาก เตรียมตัวตายเสียเถอะ!”
“ศิษย์พี่ทั้งหลายพวกมารร้ายกล้าหมายตาพรรคเทพหมาป่า์เรา ไปเข่นฆ่าพวกมันกับข้าเถอะ!”
“ฆ่า!”
.........
.........
......
......
...
...
การศึกหน้าประตูพรรคเทพหมาป่า์ดำเนินอยู่ครู่ใหญ่
แต่อนิจจายังมีศิษย์พรรคเทพหมาป่า์อีกมากที่เร่งรุดกลับมาไม่ถึงศิษย์ส่วนน้อยที่เร่งเดินทางกลับมาก่อนสุดท้ายก็ถูกฝูงมารที่มีจำนวนมากกว่าล้อมเอาไว้
“ศิษย์พี่ ไม่ได้การแล้ว พวกมันมีเยอะเกินไป!พวกเราต้านไว้ไม่ไหวแล้ว!”
“ข้าประมาทไป ไม่นึกเลยว่าจะมีมารเยอะถึงเพียงนี้!”
“งั้นพวกเราควรทำยังไงดี?”
“ระฆังล่มสลายดังขึ้นมาแล้ว พวกศิษย์พี่ ท่านประมุขและเหล่าเ้าตำหนักคงกำลังเดินทางมายันไว้ก่อน!”
“ฆ่า!”
กลุ่มศิษย์พรรคเทพหมาป่า์ตกอยู่ในอันตรายทันทีเนื่องจากจำนวนที่น้อยกว่า
ขณะที่พวกมารต่างพยายามสังหารและจับศิษย์พรรคเทพหมาป่า์กินสายลมแรงหอบหนึ่งก็โถมลงมาจากฟ้าจนทุกคนขนหัวลุกซู่
ทั้งฝูงมารและกลุ่มศิษย์พรรคเทพหมาป่า์พากันเงยหน้าขึ้นมองบนฟากฟ้ามีบุรุษในชุดขาวยืนเหยียบกระบี่บินโดยมีแสงเรืองรองอยู่ด้านหลังประดุจเทพเซียนจุติจาก์ รัศมีพลังองอาจน่าหวาดหวั่นแผ่ออกมาจากชายผู้นี้
“ท่านประมุข ท่านประมุขกลับมาแล้ว!”ศิษย์พรรคเทพหมาป่า์คนหนึ่งกล่าวอย่างตื่นเต้น
“ประมุขพรรคเทพหมาป่า์? ไม่จริงทำไมมันถึงกลับมาเร็วปานนี้?” มารตนหนึ่งอุทาน
ชายชุดขาวส่งสายตาเ็ามองฝูงมาร ก่อนจิตสังหารจะแล่นผ่านสองตามันสะบัดมือออก
“คมวายุหมื่นกระบี่!” ชายชุดขาวะโเสียงเย็น
“เปรี้ยง!”
ด้านหลังชายชุดขาวปรากฏปราณกระบี่นับพันขึ้นกะทันหันก่อนจะขยับตามนิ้วของผู้เป็นายพุ่งเข้าใส่ฝูงมารในพริบตา
“ระวัง!” “หนีเร็ว!”
“เปรี้ยงง~~~~~~~~~~~~!”
บังเกิดเสียงอึงอล มารบางส่วนถูกปราณกระบี่สังหารคาที่ส่วนใหญ่ที่เหลือต่างาเ็สาหัส ดวงแสงสีทองจำนวนมากพุ่งเข้าสู่ร่างชายชุดขาว
เศษดินหินนับไม่ถ้วนปลิวว่อน กลุ่มควันลอยโขมงขึ้นฟ้าชายชุดขาวคลี่คลายวิกฤตของศิษย์พรรคเทพหมาป่า์ได้ด้วยนิ้วมือเดียว
“ขอบคุณท่านประมุขที่ช่วยเหลือ!”ศิษย์พรรคเทพหมาป่า์ที่เพิ่งรอดพ้นวิกฤตต่างพากันคุกเข่าลง
มารส่วนใหญ่รอบด้านล้วนาเ็สาหัส ส่วนที่เหลือต่างพากันรีบหลบหนี
ชายชุดขาวไม่สนใจพวกมารร้ายด้านนอกอีกแต่เดินเข้าสู่ข่ายปราณคุ้มภัยประจำพรรค
ข่ายปราณคุ้มภัยประจำพรรคเทพหมาป่า์ขวางกั้นภายในและภายนอกทำให้พวกมารไม่อาจผ่าน แต่ในฐานะประมุขพรรคที่คุ้นเคยกับข่ายปราณเป็อย่างดีไหนเลยจะขวางมันไว้ได้?
“จงมา!”
บุรุษชุดขาวก้าวเข้าสู่ภายในพรรคเทพหมาป่า์ก่อนจะเหยียบบนกระบี่บินพลางกวาดตาดูทุกสิ่งภายในพรรคโดยเฉพาะตรงลานของตำหนักหมาป่าบูรพาที่พายุสายฟ้ากำลังสาดแสงเรืองรอง
หวังเค่อยังคงใช้กลอสนี์ปะามารเข่นฆ่าเหล่ามารอยู่
บุรุษชุดขาวเลิกคิ้วสูงพลางเผยสีหน้าสงสัยแต่ในเมื่อพรรคเทพหมาป่า์ปลอดภัย ตัวชายชุดขาวก็วางใจลงอักโข
มันมองไปยังกระจกสะกดแสงบนฟากฟ้า
ชายชุดขาวลงมือทันที
“หึ่ง!”
กระจกสะกดแสงสั่นไหวก่อนจะลอยกลับสู่มือของชายชุดขาวมันใช้กระจกสาดแสงทั่วลานกว้างของตำหนักหมาป่าบูรพา ก่อนที่ศิษย์พรรคเทพหมาป่า์ทั้งหมดจะกลับมาเคลื่อนไหวได้อีกครั้ง
“น้อมรับท่านประมุข!”เสียงตื่นเต้นยินดีของศิษย์พรรคเทพหมาป่า์ดังกระหึ่มจากทั่วขุนเขารอบด้าน
ตลอดเวลาสองชั่วยามที่ถูกสะกดการเคลื่อนไหวพวกมันทุกคนล้วนแต่หวาดหวั่นขวัญผวา
“ศิษย์พรรคเทพหมาป่า์ฟังคำสั่ง!”ชายชุดขาวแค่นเสียงเ็า
“ทราบ!” ศิษย์พรรคเทพหมาป่า์ต่างขานรับ
“ด้านนอกประตูขึ้นเขามีพวกมารมาชุมนุมกันศิษย์ทุกคนที่ไม่มีหน้าที่จงไปยังหน้าประตูทางขึ้น กวาดล้างสังหารมารให้หมด!อย่าให้พวกมันหนีรอดไปได้!” ชายชุดขาวเปล่งเสียงสั่งการ
“รับบัญชา!”เสียงขานรับกึกก้องดังมาจากทุกสารทิศทั่วพรรคเทพหมาป่า์
หลังถ่ายทอดคำสั่งชายชุดขาวก็เหยียบกระบี่บินเหินลงมายังลานกว้างตำหนักหมาป่าบูรพาในพริบตา
ถึงตอนนี้หวังเค่อและคนที่เหลือต่างค่อยรู้สึกตัวถึงความเปลี่ยนแปลงโดยเฉพาะกระจกสะกดแสงที่หายไป ทำให้ทุกคนรู้ว่าเื่ทั้งหมดสงบลงแล้ว
“น้อมรับท่านประมุข!”ศิษย์พรรคเทพหมาป่า์ภายในลานต่างส่งเสียงกันอย่างยินดี
มู่หรงลวี่กวงสีหน้ากลายเป็อัปลักษณ์ ครั้งนี้มันปิดเื่ไม่ให้ท่านประมุขรู้วางแผนหวังกวาดล้างมารที่พรรคเทพหมาป่า์จับตาดูอยู่เพื่อบำเพ็ญกุศลตัวเองเพียงลำพังผลลัพธ์คือมันไม่เพียงถูกมารซ้อนแผนเล่นงาน แต่ยังไม่ได้ปราบมารแม้แต่ตนเดียวแล้วมันจะอธิบายเื่นี้แก่ท่านประมุขอย่างไร?
เพราะหวังเค่อมัวแต่ค้นตัวเหล่ามารตลอดสองชั่วยามนี้ชายหนุ่มยังเพิ่งสังหารมารไปเพียงครึ่งเท่านั้นแต่ต่อให้สังหารไปเพียงครึ่ง หวังเค่อก็พึงพอใจเป็อย่างยิ่งเพราะใน่สองชั่วยามนี้ตัวหวังเค่อนับว่าร่ำรวยอ้วนพีขึ้นอักโข
เพียงแต่ หลังจากค้นตัวมารเสร็จ หวังเค่อจะปล่อยให้มันพูดความจริงไม่ได้จึงลงมือสังหารอีกฝ่ายปิดปากทันที
“ตายเสีย เ้ามารร้าย!”หวังเค่อกระตุ้นกลอสนี์ปะามาร
“ตูมมมม!”
ก่อนที่ชายชุดขาวจะมาถึงหวังเค่อก็ส่งอสนีบาตฟาดใส่มารร้ายเพื่อทำลายหลักฐานแล้ว
“น้อมรับท่านประมุข!” ศิษย์พรรคเทพหมาป่า์ทุกคนในลานกว้างเอ่ยอย่างนอบน้อม
“น้อมรับประมุขเทพหมาป่า์!”บรรดาแเื่เองก็กล่าวด้วยความเคารพ
“ประมุขเทพหมาป่า์พวกเราเป็ศิษย์ของพรรคอีกาทองคำ ในเมื่อท่านรับกระจกสะกดแสงกลับมาแล้วช่วยคลายผนึกให้พวกเราได้หรือไม่?” จางหลี่เอ๋อร์เอ่ยอย่างกังวล
ถูกตรึงอยู่กับที่นานสองชั่วยามยิ่งถูกภาพบาดตาเสพสุขก่อนฆ่าทีหลังของหวังเค่อทำตามืดบอดไปครึ่งค่อนวัน โทสะในใจจางหลี่เอ๋อร์ก็มอดดับไปหมดแล้ว
ชายชุดขาวร่อนลงสู่ลานกว้างพลางกวาดตาดูทุกคนหวังเค่อย่อมไม่กล้ากระทำการตามอำเภอใจอีก
“พรรคเทพหมาป่า์ นี่มันเกิดอะไรขึ้น?” ชายชุดขาวถามเสียงเข้ม
ชายชุดขาวมองดูมู่หรงลวี่กวง ใบหน้ามู่หรงลวี่กวงกลายเป็แข็งทื่อไม่ทราบควรเริ่มต้นอย่างไรศิษย์พรรคข้างกายมันคนหนึ่งจึงเอ่ยปากเล่าทุกสิ่งที่เกิดขึ้นออกมา
ทั้งงานแต่งงานใหญ่โตนี้ที่พลิกแล้วพลิกอีกจนชายชุดขาวต้องทำหน้าพิลึกก่อนสุดท้ายมันจะเบนสายตาหันไปมององค์หญิงโยวเยว่ที่อยู่ห่างไปไม่ไกลนัก
“หึ่ง!”
องค์หญิงโยวเยว่เป็คนแรกที่ชายชุดขาวช่วยปลดผนึกให้นางสามารถขยับตัวได้ทันที
“ราชวงศ์ชือกุ่ย กุ่ยโยวเยว่น้อมรับประมุขพรรคเทพหมาป่า์!” องค์หญิงโยวเยว่คารวะให้อีกฝ่ายอย่างจริงจัง
ชายชุดขาวรีบถอยให้การคารวะนี้ทันที มันเอ่ยด้วยสีหน้าซับซ้อน “ที่แท้เป็องค์หญิงโยวเยว่ครั้งนี้พรรคเทพหมาป่า์ก่อเื่ล่วงเกินองค์หญิงไป ขอท่านโปรดอภัยด้วย!”
ท่าทีของชายชุดขาวสุภาพนอบน้อมเป็อย่างยิ่ง สุภาพจนมู่หรงลวี่กวงกับจางหลี่เอ๋อร์ยังแปลกใจกับองค์หญิงของราชวงศ์ที่ล่มสลายไปแล้วยังต้องสุภาพขนาดนี้อีกหรือ? แต่หวังเค่อกลับตาลุกวาวดูจากท่าทีของชายชุดขาวที่มีต่อองค์หญิงโยวเยว่ วันนี้ข้ารอดแล้ว!
ชายชุดขาวหันหน้ากลับมามองมู่หรงลวี่กวง
“ท่านประมุข ศิษย์รีบร้อนอยากสังหารมารครั้งนี้เลยลงมือโดยไม่บอกกล่าว…!” มู่หรงลวี่กวงก้มหน้าต่ำ
ชายชุดขาวเอ่ยเสียงเย็น “มู่หรงลวี่กวงมารเหล่านี้เ้ารู้หรือไม่ว่าพรรคเทพหมาป่า์เราใช้เวลานานขนาดไหนกว่าจะระบุตัวได้? ลงมือโดยไม่บอกกล่าวรึ?เ้ารู้หรือไม่ว่าการลงมือโดยไม่บอกกล่าวของเ้าก่อเื่ใหญ่เอาไว้ขนาดไหน!ข้าอยากฉวยโอกาสจากการที่มารเหล่านี้ไม่รู้ตัวว่าถูกเปิดโปงแล้วเพื่อเตรียมขุดรากถอนโคนเหล่ามารจากสิบหมื่นมหาบรรพตแต่ความรีบร้อนของเ้ากลับทำแผนของข้าพินาศหมด!”
มู่หรงลวี่กวงหน้าเปลี่ยนสี ที่แท้ท่านประมุขจงใจไม่หมายหัวมารพวกนี้เพราะเตรียมแผนการอื่นเอาไว้แล้ว
“ศิษย์สำนึกผิดแล้ว ได้โปรดลงโทษด้วย!”มู่หรงลวี่กวงเอ่ยอย่างเศร้าโศก
“เหอะ!” ชายชุดขาวแค่นเสียงเย็นแน่นอนว่าตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาสำหรับการลงทัณฑ์
“ประมุขเทพหมาป่า์ท่านจะผนึกพวกเราไว้อีกนานแค่ไหน?” จางหลี่เอ๋อร์อีกด้านหนึ่งถามอย่างโมโห
ชายชุดขาวมองดูแเื่ที่มีสีหน้ากังวลก่อนจะโบกมือ
สายฟ้านับไม่ถ้วนฟาดผ่าลงมาจากท้องนภาแม้ไม่มีป้ายสั่งการในมือเหมือนหวังเค่อ บุรุษชุดขาวกลับสามารถสั่งการกลอสนี์ปะามารได้ตามใจอสนีบาตนับไม่ถ้วนไหลบ่าถาโถมลงมาดุจน้ำตก แขกทุกคนล้วนแต่หน้าเปลี่ยนสีนี่ใช่การฆ่าปิดปากหรือไม่?
แม้แต่จางหลี่เอ๋อร์ยังหน้าซีดไปครู่หนึ่ง
“ตูมมมม~~~~~~~~~~~~~~!”
ท่ามกลางเสียงกรีดร้อง เหล่ามารที่เหลือล้วนถูกสายฟ้ากระหน่ำฟาดดวงแสงสีทองลอยเข้าหาชายชุดขาวก่อนจะตกผลึกกลายเป็ลูกแก้วทองคำอยู่ในฝ่ามือมัน
แเื่รอบด้านเองต่างก็เป็อิสระเช่นกัน
หลังเสียงะเิก้องกึกแขกรอบด้านหลังมั่นใจว่าพวกมันไม่ได้รับาเ็ก็พากันถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอกพร้อมเหงื่อท่วมกาย
“ทุกท่าน ครั้งนี้พรรคเทพหมาป่า์เราเสียมารยาทไปทำให้ทุกท่านต้องหวาดกลัวแล้ว!” ชายชุดขาวประสานมือคารวะให้แขกทั้งหลาย
“ท่านประมุขเทพหมาป่า์สุภาพเกินไปแล้ว ไม่เป็ไรไม่เป็ไร!” ทุกคนที่รอดชีวิตกลับมาจากหายนะได้ย่อมไม่ติดใจเอาความ
“มารพวกนี้ ทางพรรคเทพหมาป่า์เราเพิ่งค้นพบได้ไม่นานจึงยังไม่ทันได้ติดต่อแจ้งข่าวแก่สำนักเซียนของพวกท่านผลลัพธ์กลับก่อให้เกิดความเข้าใจผิด ข้าหวังว่าทุกท่านจะไม่ถือสา!”ชายชุดขาวถอนหายใจ
“ไม่ถือ ไม่ถือ!” บรรดาแขกต่างโบกมือไม้ไปมา
ท่านเป็ถึงขาใหญ่ขั้นทารกแกนิญญา ออกหน้าขอโทษพวกเราแบบนี้พวกเราจะกล้าว่าอะไรได้ยังไง? พวกมันทำได้เพียงจดจำความขุ่นข้องเอาไว้ในเสี้ยวหนึ่งของหัวใจ
“ในเมื่อพวกท่านไม่ถือสาเช่นนั้นกุศลที่ได้จากมารเหล่านี้ขอมอบแก่พวกท่านแทนคำขอขมาจากพรรคเทพหมาป่า์!”ชายชุดขาวหัวเราะ
ชายชุดขาวโบกมือ ลูกแก้วทองคำในมือมันพลันแตกสลายกลายเป็แสงสีทองนับไม่ถ้วนพุ่งเข้าหาทุกคนรอบด้านแน่นอนว่าทุกคนยกเว้นหวังเค่อต่างได้รับดวงแสงทองไปคนละสาย
เมื่อได้เห็นกุศลบ่มเพาะเข้าสู่ร่าง แขกทุกคนล้วนต่างตื่นเต้นยินดี “ขอบคุณท่านประมุข!”
ความบาดหมางอันใด?ในเมื่อได้ของดีตอบแทนมาแล้วจะยังถือโทษโกรธอะไรได้อีก?
แม้จางหลี่เอ๋อร์จะได้รับกุศลมาสายหนึ่งเช่นกันแต่ในใจนางก็ไม่ได้ยินดี เพราะนางสมควรได้รับมากกว่านี้เป็เท่าตัว
หลังจากชายชุดขาวคลี่คลายความบาดหมางในใจแขกทั้งหลายแล้วมันค่อยหันกลับมาหาหวังเค่ออีกครั้ง
“ข้าคือประมุขพรรคเทพหมาป่า์ เฉินเทียนหยวนครั้งนี้พรรคเทพหมาป่า์ถูกปล้นชิง ต้องขอบคุณท่านที่ช่วยเหลือ!”ชายชุดขาวคารวะให้หวังเค่อ
ประมุขเทพหมาป่า์ เฉินเทียนหยวน!