ความโปรดปรานที่ไม่มีใครเทียบ นางสนมแพทย์คนสวยของขุนนางหลวง [แปลจบแล้ว]

        ขณะมู่จื่อรั่วก้มหน้าเอียงอายนางแกล้งช้อนนัยน์ตาคู่สวยอย่างไม่ได้ตั้งใจสายตาไปหยุดอยู่ที่องค์ชายสามเหยียนอี้เลี่ย เขารูปร่างสูงโปร่ง สวมฉางเผา [1] สีน้ำตาลชายแขนเสื้อปักลายดิ้นทอง หน้าตามุ่งมั่น หล่อเหลาคมสัน บุคลิกโดดเด่น และมีรอยยิ้มมุมปากที่ทำเอาต้องหน้าแดงไปถึงหูด้วยความขวยเขิน

        นางรำพึงกับตัวเองแม้เฟิ่งเจาเกอเพียบพร้อม ทว่าตนแทบไม่เคยพบเขา ครั้งก่อนที่เจอก็เห็นจากไกลๆเท่านั้นอีกทั้งทุกสิ่งที่เคยได้ยินเกี่ยวกับเขาล้วนเป็นคำบอกเล่าจากปากของมารดาและผู้อื่นรูปงามจริงหรือไม่ก็ยังไม่เคยเห็นด้วยตา กลับกัน นางได้พบองค์ชายสามผู้นี้ทุกครั้งเมื่องานเลี้ยงชมดอกไม้ปีก่อน ตนแสดงระบำแขนเสื้อองค์ชายสามนี่เองที่เป็นผู้เป่าขลุ่ยบรรเลงดนตรีให้นางจึงประทับใจในตัวเขามาโดยตลอด น่าเสียดายที่มารดาของเขามีฐานะต่ำต้อยเกินไปหลังมารดาล่วงลับก็ถูกมอบให้พระสนมเอก เดิมทีจะมอบให้ฮองเฮาผู้เป็นถึงพระมารดาแห่งวังหลวงทรงชุบเลี้ยง ทว่าพระนางมีเฟิ่งเจาเกอเสียแล้วเนื่องด้วยเกรงใจฝ่ายแคว้นอี้ ย่อมต้องส่งเหยียนอี้เลี่ยเข้าตำหนักพระสนมกุ้ยเฟยแทนและกลายเป็นคนสนิทใกล้ชิดองค์ชายห้า แต่เพราะเหตุนี้ด้วยเช่นกัน ที่ทำให้เขามีโอกาสครองบัลลังก์ในอนาคตน้อยนิดเหลือเกิน

        ระหว่างกำลังครุ่นคิดมู่จื่อรั่วเงยหน้าขึ้นช้าๆ ดวงตาพริ้มพรายเหลียวมององค์ชายห้าเหยียนอี้หรานนวลแก้มขึ้นสีระเรื่อ ท่าทีนุ่มนิ่มน่าเอ็นดูเช่นนี้ทำให้องค์ชายห้าที่เคลิบเคลิ้มในตอนแรกตกตะลึง

        ชั่วขณะที่มู่จื่อรั่วเหมือนจะมองมาแววตาของเหยียนอี้เลี่ยก็ยิ่งลึกล้ำ เขาพิศดูนางอย่างเงียบๆเป็นหญิงงามโดยแท้จริงนั่นแลไม่แปลกใจที่เสียนกุ้ยเฟยหมายมั่นปั้นมือจะตบแต่งนางให้องค์ชายห้ามิหนำซ้ำนางยังเป็นบุตรีคนโตในชายาเอกเหิงชินอ๋องแม้บัดนี้มารดาของนางเป็นเพียงชายารอง ทว่าตำแหน่งชายาเอกเว้นว่างมาโดยตลอดมารดานางย่อมเท่าเทียมเสมอชายาเอกไปโดยปริยาย

        และมารดานางยังเป็นบุตรีของเสนาบดีกรมยุติธรรมที่ถูกแต่งตั้งเป็นจวิ้นจู่แล้วพื้นเพวงศ์ตระกูลไม่ธรรมดา หากในภายภาคหน้าได้รับการสนับสนุนจากเหิงชินอ๋องโอกาสครองบัลลังก์จะเพิ่มมากขึ้นทีเดียว

        พระบิดาของเขาเชิดชูเหิงชินอ๋องยิ่งนักไม่ว่าความคิดเห็นอะไรล้วนแล้วแต่รับฟังเหิงชินอ๋อง สตรีคุณสมบัติเช่นนี้บางทีเขาควรคว้ามาไว้ในมือให้ได้

        ส่วนองค์ชายห้า หมูโง่นั่นไม่คู่ควรกับผู้หญิงแบบนี้ถึงเวลานั้นตนแค่ใช้เล่ห์กลนิดหน่อยก็ทำให้เขาถอดใจได้แน่

        มู่จื่อรั่วภาคภูมิใจกับการสรรเสริญเยินยอของทุกคน

        “สมแล้วที่เป็นบุตรสาวเหิงชินอ๋องงามเลิศไร้เทียมทานจริงๆ”

        “อายุเพียงสิบสองก็ได้ฉายายอดหญิงงามแห่งเมืองหลวงจะด้อยได้อย่างไรเล่า”

        “ได้ยินว่าเป็นที่หนึ่งในงานชมดอกไม้ปีก่อนที่สองเป็นใครกัน”

        “บุตรีคนโตของจวนไป๋ไป๋ชิงโหรว”

        “อ๋อคุณหนูผู้นั้นสินะ แค่อาศัยบารมีมู่จื่อรั่วนั่นแหละ”

        “พูดถึงโจโฉโจโฉก็มา”

        บรรดาสตรีวิพากษ์วิจารณ์กันไปต่างๆนานา แน่นอนว่ามีคนตาดีเห็นไป๋ชิงโหรวค่อยๆ กรีดกรายย่างเข้ามา

        เดิมทีไป๋ชิงโหรวตั้งใจจะเดินอย่างสงวนกิริยาทว่าครั้นได้รับสายตาของผู้คนนับไม่ถ้วน นางเชิดคางขึ้นเล็กน้อยทันทีราวกับกลัวว่าคนอื่นจะมองไม่เห็นชุดที่นางสวมอยู่

        ที่ไหนได้มีบางคนในกลุ่มสตรีเหล่านั้นรู้ประวัติของชุดที่นางใส่สีหน้าเปลี่ยนเป็นอาการตกใจฉับพลัน “นี่มิใช่ชุดที่อดีตฮองเฮาราชวงศ์ก่อนทรงก่อนสิ้นรึ...”

        “ก็ใช่น่ะสิอัปมงคล”

        “อยู่ห่างนางหน่อยเถิดจะได้ไม่พลอยอับโชคไปด้วย”

        ถึงชุดนั่นจะดูดี ทว่าการแต่งกายด้วยเสื้อผ้าของฮองเฮาในอดีตที่สิ้นพระชนม์ไปแล้วมาร่วมงานเลี้ยงชมดอกไม้อีกทั้งผัดหน้าทาปากจัดจ้านเช่นนี้ นางจึงกลายเป็นที่ไม่ชอบใจของทุกคน

        พระสนมกุ้ยเฟยที่อยู่บนบัลลังก์ทรงเกียรติย่อมได้ยินเสียงสนทนาจากบรรดาสตรีสีหน้าไม่สบอารมณ์เป็นอย่างยิ่ง

        “หม่อมฉันไป๋ชิงโหรวคารวะพระสนมกุ้ยเฟย...”

        “ชุดที่เจ้าใส่นี่...”

        “ทูลพระสนมชุดนี้คือชุด ...” ในขณะที่ไป๋ชิงโหรวกำลังอิ่มอกอิ่มใจเพราะหลงคิดว่าพระสนมกุ้ยเฟยจะชมเชยน้ำเสียงเย็นเฉียบของเสียนกุ้ยเฟยก็ดังขึ้นอีกครั้ง

        “สามหาว! กล้าใส่ชุดนี้ ทั้งยังปักปิ่นหยกของข้ามาร่วมงานชมดอกไม้หมายความว่าข้าจะถูกฝัง [2] เหมือนฮองเฮาองค์ก่อนหรือ!”

        วาจาของเสียนกุ้ยเฟยสิ้นสุดพร้อมกับถ้วยชาใบหนึ่งที่ร่วงลงพื้นไป๋ชิงโหรวรู้สึกเจ็บหน้าผาก บนหน้าผากนั้นเกิดแผลขนาดใหญ่ทันที เลือดแดงฉานไหลเป็นทาง

        “โอ๊ย—”

        ไป๋ชิงโหรวเจ็บจนไม่สนใจภาพลักษณ์ใดๆทั้งสิ้น นางกุมบาดแผลไว้ ใบหน้าเล็กซีดเผือด ส่ายศีรษะไปมาไม่ต่างจากเขย่าป๋องแป๋ง [3]

        “หม่อมฉันมิได้...”

        “ไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น? ปิ่นบนผมเจ้าเป็นของที่ข้าให้แก่แม่เจ้า ดูตอนนี้สิมันมาอยู่บนศีรษะเจ้าแล้ว เจตนาที่เจ้าแต่งตัวเช่นนี้คืออะไร สาปแช่งให้ข้าไปตายหรือ”

        เสียนกุ้ยเฟยแผดเสียงกระโชกดวงหน้างามวิจิตรบูดเบี้ยวไปครู่หนึ่ง

        “พระสนมกุ้ยเฟยใจเย็นก่อนนะเจ้าคะพระสนมกุ้ยเฟยได้โปรดใจเย็นก่อน” อวี๋ซื่อเห็นว่าสถานการณ์ไม่สู้ดีจึงรีบถลามาบังด้านหน้าของไป๋ชิงโหรวคุกเข่าจรดหน้าผากแทบพื้นเพื่อขอความเมตตาจากเสียนกุ้ยเฟย

        นางรู้ดีอยู่แล้วว่าปิ่นเล่มนี้ได้รับประทานมาจากพระสนมกุ้ยเฟยนางมอบให้ไป๋เซียงจู๋ไปแล้วมิใช่หรือไร ไยจึงปักอยู่บนศีรษะของบุตรสาวตนแทนซ้ำร้ายนางก็ไม่ได้สังเกตด้วยเป็นเพราะเครื่องประดับบนศีรษะไป๋ชิงโหรวที่เยอะเกินไปแท้ๆอวี๋ซื่อจึงไม่เห็นมันตั้งแต่แรก

        เดิมอวี๋ซื่อตั้งใจจะรอจนไป๋เซียงจู๋มาถึงจากนั้นค่อยบอกว่าปิ่นปักผมของตนหายไป ทำให้ไป๋เซียงจู๋อับอายต่อหน้าธารกำนัล ไม่นึกว่าเรื่องราวจะกลายเป็นเช่นนี้ได้

        ต่อให้พวกนางกล้าหาญเพียงใดก็มิบังอาจสาปแช่งพระสนมกุ้ยเฟยได้หรอกนี่คือโทษที่มีร้อยศีรษะยังไม่พอให้กุด

        ตอนไป๋เซียงจู๋เพิ่งก้าวเท้าเข้าอุทยานหลวงนางมองเห็นเหตุการณ์นี้แต่ไกล อวี๋ซื่อเดินไปดึงปิ่นเล่มนั้นออกจากผมของไป๋ชิงโหรวแม้นโกรธเคืองเหลือทน ใบหน้าก็ยังคงอ่อนโยนโอบเอื้อ “ดูลูกสิ ไม่รู้เดียงสาเลยเสียจริงแอบเอาปิ่นของแม่มาได้อย่างไรเล่า นี่เป็นสิ่งที่พระสนมกุ้ยเฟยทรงประทานให้เชียวนะรอให้เจ้าออกเรือนแต่งงานกับองค์ชายก่อน แม่ค่อยให้ลูกเป็นสินเจ้าสาว ของที่พระสนมกุ้ยเฟยประทานให้อยู่ในสินเจ้าสาวย่อมเป็นเกียรติ พระสนมกุ้ยเฟยเจ้าคะเด็กคนนี้แค่เห็นว่าปิ่นหยกที่พระสนมประทานให้สวยตระการตาดี จึงทำเช่นนี้ลงไปวอนพระสนมเมตตานางสักครั้งเถิดเจ้าค่ะ”

        เมื่อได้ฟังคำอธิบายของอวี๋ซื่อสีหน้าของเสียนกุ้ยเฟยถึงคลายความพิโรธลงเล็กน้อยทว่างานเลี้ยงชมดอกไม้หนนี้ไม่ต้อนรับสองแม่ลูกอีกต่อไป

        “ในเมื่อมันเป็นเรื่องเข้าใจผิดเช่นนั้นสำหรับชุดนี่คงไม่ใช่สินะอย่าบอกข้านะว่าเจ้าอวี๋ซื่อไม่รู้ประวัติความเป็นมาของชุดนี้” นัยน์ตาของเสียนกุ้ยเฟยข่มขวัญทั้งที่น้ำเสียงเนิบนาบ

        อวี๋ซื่อพยักหน้าหงึกๆรู้สึกหนาวสันหลังขึ้นมา แต่ก่อนเสียนกุ้ยเฟยไม่สนใจเรื่องพวกนี้บังเอิญที่ปิ่นนี่ดันปรากฏบนมวยผมของไป๋ชิงโหรวในเวลานี้พวกนางคงอยู่ร่วมงานเลี้ยงชมดอกไม้ไม่ได้แล้ว

        “ท่านป้าเจ้าคะท่านป้าอย่าโมโหไปเลย น้องโหรวไม่ได้ตั้งใจแน่ๆคราวหน้าคราวหลังก็ระมัดระวังให้ดีล่ะ” มู่จื่อรั่วเป็นตัวกลางไกล่เกลี่ยยามคับขัน

        อวี๋ซื่อเห็นมู่จื่อรั่วช่วยแก้ต่างรีบพยักเพยิดเออออตาม บอกว่าจะพาบุตรสาวกลับจวนไปอบรมเดี๋ยวนี้

        เสียนกุ้ยเฟยเองก็ไว้หน้าจวนไป๋ไม่ถือสาหาความอะไรอีก ปล่อยอวี๋ซื่อกับบุตรสาวไปโดยดี

        ไป๋เซียงจู๋ที่อยู่ไกลออกไปเห็นทุกสิ่งเหล่านี้ชัดเจนแจ่มแจ้งตนในชาติก่อนถูกใส่ร้ายว่าลักขโมยหากตอนนั้นไม่ได้เหยียนอี้เลี่ยเสแสร้งยื่นมือเข้าช่วยไว้...

        นึกไม่ถึงว่าแค่สลับกันไป๋ชิงโหรวกลับรอดตัวไปอย่างง่ายดายต้องยอมรับว่าการมีมารดาหน้าด้านอย่างอวี๋ซื่อนี้สร้างประโยชน์ให้ได้จริงๆ

        ขณะอวี๋ซื่อกับไป๋ชิงโหรวจะออกจากวังพวกนางเห็นไป๋เซียงจู๋กำลังมุ่งตรงมา ดวงตากลมโตถลึงจนแทบหลุดออกจากเบ้าในบัดดล

        ไม่เคยคิดเลยว่าไป๋เซียงจู๋ตลบหลังพวกนางเข้าแล้ว

เชิงอรรถ

[1]长袍 ฉางเผา คือ ชุดยาวสำหรับบุรุษ

[2]ในที่นี้คือพิธีซวิ่นจั้ง (殉葬) เป็นพิธีการฝังสมบัติต่างๆของผู้ตายลงในหลุมพร้อมกับศพ รวมไปถึงภรรยาและข้าทาสบริวารด้วยพิธีนี้แพร่หลายในหมู่ชนชั้นสูง มักพบในกรณีเมื่อจักรพรรดิสวรรคตเหล่าชายาทั้งหลายตลอดจนข้าราชบริพารจะถูกฝังไปพร้อมกันไม่ว่าจะยินยอมหรือไม่ก็ตามเพื่อให้มั่นใจว่าคนตายจะมีความสุขสมบูรณ์พร้อมแม้ในโลกหลังความตาย

[3]拨浪鼓 ป๋องแป๋ง คือเครื่องดนตรีและของเล่นพื้นบ้านชนิดหนึ่ง มีลักษณะเป็นกลองสองหน้าขนาดเล็กห้อยลูกตุ้มสองฝั่ง เกิดเสียงเมื่อหมุนไปมา