บทที่ 44 : แสงใหม่ในดวงตา
คืนวันนั้น พวกเขาก่อไฟเล็ก ๆ ริมหุบผา เปลวไฟสะท้อนบนโขดหินสูงเป็นเงาไหวระริก เสียงป่ารอบ ๆ ยังแว่วหวิวเหมือนมีเงามืดซ่อนอยู่ แต่ภายในวงไฟเล็ก ๆ นั้นกลับอบอุ่นอย่างประหลาด
ไครอสนั่งพิงก้อนหินใหญ่ แขนพันผ้าเปื้อนเลือด แต่ดวงตาสีเงินยังเปิดกว้าง มองเปลวไฟสั่นวูบวาบเหมือนกำลังค้นหาคำตอบบางอย่าง
เอลฟ์หนุ่มคนหนึ่งที่เคยดูแคลนเขามาตลอด เดินออกมาจากกลุ่ม ย่อตัวลงตรงหน้า ดวงตาคมที่เคยเต็มไปด้วยการเหยียดหยาม บัดนี้เต็มไปด้วยความเคารพ
“มนุษย์น้อย…เจ้าสู้เคียงข้างพวกเรา เจ้าปกป้องไม่เพียงลิซาเอล แต่ทุกคน ข้า…” เขากัดฟันแน่น ก่อนจะเอามือทาบอก “ข้าขอโทษ ที่เคยเรียกเจ้าว่าไร้เงา”
เสียงซุบซิบดังขึ้นรอบวง บางคนมองหน้ากันด้วยความประหลาดใจ แต่ทีละคนก็เริ่มพยักหน้าและทำท่าทางเดียวกัน—มือทาบอกตามแบบเอลวาน เพื่อแสดงการยอมรับ
ไครอสเบิกตากว้าง น้ำตาเอ่อคลอ เขารีบก้มศีรษะต่ำ เสียงสั่นพร่า “ข้า…ขอบคุณ”
ลิซาเอลนั่งข้าง ๆ เธอไม่พูดอะไร เพียงส่งผลไม้ป่าให้ในมือเล็ก ๆ นั้น ดวงตามรกตสะท้อนเปลวไฟสั่นไหว เผยความรู้สึกที่ไม่เคยเปิดเผย—ความไว้ใจและความผูกพัน
“กินซะ เจ้าจะได้มีแรง” เธอเอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงความห่วงใย
ไครอสเงยหน้ามองเธอ ยิ้มเล็ก ๆ ทั้งน้ำตา ก่อนกัดผลไม้นั้น เสียงหัวใจเต้นแรงแต่เต็มไปด้วยความอบอุ่นที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน
อัครอสยืนมองภาพนั้นอยู่ไม่ไกล รอยยิ้มอ่อนผุดขึ้นที่ริมฝีปาก ผู้เฒ่าพึมพำกับตนเองเบา ๆ “ห้าปีที่ผ่านมา…เจ้าไม่เพียงเรียนรู้เวทและดาบ แต่เจ้าเรียนรู้หัวใจของผู้คน นี่แหละ ก้าวแรกของนักรบตัวจริง”
คืนนั้น ไครอสหลับไปท่ามกลางวงไฟและสายตาอบอุ่นรอบตัว แม้บาดแผลยังเจ็บ แต่หัวใจของเขากลับเบากว่าที่เคยเป็นมาตลอดชีวิต
ครั้งแรกในโลกนี้…เขารู้สึกว่า ตนเองเป็น “ส่วนหนึ่งของใครสักคน” จริง ๆ
150K
