ตอนที่หนึ่งร้อยสาม ครึ่งแก้ว 3
ข้าเต๊งหงวนรับราชการมากว่าสามสิบปีไม่หวั่นเกรงอันตราย
แม้จะอยู่ต่อหน้าตั๋งโต๊ะสิ่งที่ข้าจะทำก็คือจะต่อต้านจนถึงที่สุดหากเจ้าขุนพลบ้านอกผู้นี้คิดจะหยามหมิ่นราชวงศ์ฮั่นทำลายกฎระเบียบนับสี่ร้อยปี
ข้ายามกลางคืนไม่หวั่นไหวยามอยู่ใต้ฟ้าไม่หวั่นเกรงภัยสวรรค์กระทำสิ่งใดไม่เคยละอายแก่ใจตนเอง
ข้ายืดหลังยืนหยัดขึ้นไม่กลัวต่อภูตพเทพเรื่องลี้ลับ
เปรี้ยง
สายฟ้าฟาดไปที่เต๊งหงวนแม่ทัพบู๊ผู้คุมด่านเฮาโลก๋วน
ไฟไหม้ลุกท่วมรอบตัวเขา
ฟันกระทบกันทั้งตัวสั่นและกลิ่นไหม้และแสบผิวกายไปทั่วร่างกาย
เสื้อผ้าทั้งร่างลุกไหม้พร้อมกันดังพรึ่บเป็นเชื้อไฟอย่างดี
“ข้าผิดไปแล้ว ข้าผิดไปแล้ว”
แม่ทัพที่ห้าวหาญไม่กลัวใคร เคารพภูตเทพแต่ไม่หวาดกลัวนั้นได้กลิ้งตัวไปมาเพราะผิวหนังของคนเรามันกันไฟไม่ได้
และท่าทางยอดแม่ทัพเต๊งหงวนจะเข้าใจผิดเกี่ยวกับสายฟ้าที่ผ่ามาจากสวรรค์
สายฟ้าผ่าเด็กหญิงที่เดินกลางสายฝนหรือเด็กชายที่เพียงแค่เล่นว่าวอยู่กลางทุ่งหน้าได้อย่างไม่ไว้หน้าใครทั้งสิ้น
เขาคิดเพียงแค่ว่าตนเองเป็นคนดีจะรอดพ้นจากภัยของสายฟ้านั้นคือเรื่องโง่เขลาอย่างยิ่ง
“ในวันนั้นสายฟ้าจากสวรรค์ได้ฟาดใส่บรรดาขุนนางใจไม่สุจริตจนถ้วนทั่วมีแต่ผู้ที่สวรรค์เลือกถึงพร้อมด้วยคุณธรรมแล้วเท่านั้นจึงรอดพ้นจากความโกรธของสวรรค์ในครานั้นได้”
เรื่องราวประหลาดสมัยราชวงศ์ฮั่น(แก้ไขและจัดพิมพ์โดยตั๋งฮวง)