ตอนที่ 5 สีจินหาว
หลังจากแยกย้ายกับเยว่เสวี่ยแล้วหลงเทียนก็เดินต่อไปเรื่ิอยๆ บริเวณรอบๆหมู่บ้าน เพื่อที่จะหาอะไรทานเล่นๆ ระหว่างที่เดินอยู่ก็ได้เจอกับลุงคนหนึ่งที่กำลังรำมวยอยู่ ดูจากท่าทางแล้วเหมือนกำลังปรับสมดุลร่างกายเพื่อที่จะให้ร่างกายสมดุลกับธรรมชาติ หลงเทียนเห็นแล้วก็พบว่าวิธีที่ลุงคนนี้ใช้มันไม่ถูกต้อง เลยเขาไปถาม
" ลุงครับ ลุงกำลังทำผิดวิธีนะครับ ทำวิธีต่อไปก็ไม่สำเร็จหรอกครับ "
หลังจากที่ลุงคนนี้ได้่ยินก็ไม่ได้โกรธอะไร แถมถามกลับด้วยใบหน้่ายิ้มแย้ม
" หนุ่มน้อยนายรู้หรอว่าฉันกำลังทำอะไร ดูหน้าจากหน้าตานายแล้วเหมือนจะอายุไม่เยอะเลยนะ แล้วจะรู้จักได้ยังไง ส่วนมากมีแต่คนอายุราวๆเดียวกับฉันทั้งนั้นที่รู้จัก "
หลงเทียนตอบกลับ " ทำไมผมไม่รู้จักละครับ ดูเหมือนคุณลุงลองปรับสมดุลเข้ากับธรรมชาติด้วยวิธีนี้มาหลายครั้งแล้วนะครับ"
ลุงตอบกลับด้วยเสียงใ " นายรู้ได้ยังไงว่าฉันลองมาหลายครั้งแล้ว "
"ลุงลองทำตามวิธีของผมก่อนมั้ยละครับ เผื่อจะออกมาดี ลุงอยากจะลองมั้ยละ" หลงเทียนถามด้วยน้ำเสียงที่เหมือนกับการท้าทาย หลงเทียนรู้ดีว่าสิ่งที่ลุงคนนี้ทำอยู่นั้นคือการปรับสมดุลร่างกายโดยการรวมเส้นลมปราณของตัวเองให้หลอมรวมเป็หนึ่งกับธรรมชาติ โดยนี้คือพื้นฐานของเหล่านักสู้ทั้งหลาย โดยส่วนมากเส้นลมปราณที่คนทั่วไปเปิดได้ก็คือ 8 เส้นเป็ส่วนมาก บ้างคนก็ 16 เส้น แต่ก็เคยมีมนุษย์บางคนเปิดได้ถึง 32 เส้น ถือว่าหาได้ยากมากสำหรับมนุษย์ ส่วนของหลงเทียนเส้นลมปราณคืออนันต์ หรือก็คือไม่มีขีดจำกัดนั้นเอง
หลังจากทีี่ลุงคนนี้ได้ยินหลงเทียนท้าทายก็ตอบกลับด้วยเสียงที่ท้าทายกลับ " ได้สิ ถ้านายพูดแบบนี้ฉันคงต้องลองแล้วแหละ แล้วฉันต้องทำยังไงบ้างละ? "
หลงเทียนตอบกลับ " ลุงลองทำตามผมนะ อย่าพลาดละไม่งั้นลุงได้เสียใจไปตลอดชีวิตแน่ "
หลังจากนั้นลงเทียนก็เริ่มแสดงทักษะระดับเทพชนิดหนึ่ง ชื่อว่า ลมหายใจจักรวาล เป็ทักษะที่หลงเทียนสอนให้เฉพาะคนที่ตัวเองรู้จักและสนิทด้วยเท่านั้น หลังจากที่ได้ทำกันสักพักแล้ว
หลงเทียนก็พูดขึ้น "หลังจากที่ลุงทำตามที่ผมบอกแล้วก็ให้ลุงนั่งสมาธิและปรับลมหายใจตามจังหวะที่รำมวยที่ผมสอน แล้วลุงจะััได้ถึงพลังรอบๆตัวลุงเอง "
หลังจากที่ลุงได้ยินก็เริ่มทำตามทันทีเพราะในครั้งนี้ลุงคนนี้รู้ว่าวิธีการนี้จะแตกต่างจากก่อนหน้านี้เพราะตัวเองััได้ถึงพลังของธรรมชาติที่อยู่รอบๆ ตัวของตัวเอง หลังจากที่นั่งสมาธิไปแปบหนึ่ง ลุงก็ลืมตาขึ้นและ พูดด้วยเสียงที่ดีใจ
" สำเร็จแล้วๆ ฮ่าๆ หลังจากที่ลองพยายามมานานในที่สุดก็สำเร็จแล้ว นี้หรอความรู้สึกของนักสู้ ฮ่าๆ รู้สึกเหมือนตัวเองที่ย้อนอายุกลับไปตอนอายุ 30 ต้นๆเลย " หลังจากนั้นก็หันหน้าไปทางหลงเทียนและพูดขึ้น " ขอบคุณมากนะหนุ่มน้อย ไม่สิ ผู้มีพระคุ- "
แต่ในระหว่างนั้นเองก็มีกลุ่มคนปริศนาเข้ามาโจมตีลุงคนนั้นรวมถึงหลงเทียน
ลุงคนนั้นรู้สึกจะไม่ค่อยใเท่าไร อาจจะเป็เพราะตัวเองโดนแบบนี้มาหลายครั้งแล้ว แต่ครั้งนี้ต่างกันที่ตัวเองไม่มีผู้คุ้มกัน
ลุงเลยถามว่า " ครั้งเลยใครเป็คนส่งพวกนายมาละ คนพวกนั้นอีกแล้วเหรอ "
พวกนั้นไม่พูดอะไร แล้วก็เริ่มลงมือทันที แต่ก่อนจะถึงตัวของลุงคนนั้นจะต้องถึงตัวของหลงเทียนก่อน หลงเทียนจึงใช้หมัดแหวกอากาศไป ลงเทียนพยายามที่จะจำกัดพลังของตัวเองให้น้อยที่สุดเท่าที่จะทำได้แล้ว กลัวว่าตัวเองจะใช้พลังที่มากเกินไปเพราะมิติของโลกนั้นช่างเบาะบางเหลือเกิน จนตัวเองยังคิดว่าหลังนี้คงต้องปรับปรุุงให้มันดีขึ้นกว่านี้หน่อย หลังจากที่หมัดแหวกอากาศของหลงเทียนถึงนักฆ่าคนหนึ่ง นักฆ่าคนนั้นก็สลายไปในทันที นักฆ่าที่เหลือเห็นอย่างนั้นก็คิดถอยกลับ แต่ก็ไม่ทัน เพราะหลงเทืียนได้ต่อยเพิ่มไปที่นักฆ่าที่เหลือด้วย จนทำให้นักฆ่าทั้งหมดสลายไปในทันที ส่วนลุงหมัดเมาพอให้ฉากที่อยู่ตรงหน้าก็ตกตะลึงเป็อย่างมากเพราะไม่คิดว่าหนุ่มน้อยที่อยู่ตรงหน้าจะเก่งกาจขนาดนี้
ลุงหันหน้าไปมองที่หลงเทียนและพูดขึ้นมาว่า " ขอบพระคุณท่านผู้มีพระคุณ ขอบคุณท่านมากๆครับ ถ้าไม่รังเกียจได้โปรดรับผมเป็ลูกศิษย์ด้วยนะครับ "
หลงเทียนที่ได้ยินอย่างนั้นก็เกิดหัวเราะขึ้นมาทันที " คุณพูดว่าไงนะคุณจะให้ผมรับคุณเป็ศิษย์ทั้งที่คุณยังไม่รู้จักผมเลยนะ ผมเองก็ยังไม่รู้จักคุณเลยนะ คุณจะเอาแบบนี้เลยหรอ ฮ่าๆ "
ลุงคนนั้นที่ได้ยินแบบนั้นก็หัวเราะแบบฝืดๆ " ผมขอแนะนำตัวเองก่อนนะครับ ผมชื่อ สีจินหาว เป็คนหนึ่งที่อำนาจนิดหน่อยในประเทศนี้ ผมอาจจะไม่รู้จักคุณดีเท่าไร แต่พอเห็นสิ่งที่คุณแสดงมาแล้วผมเองก็อยากจะให้คุณเป็อาจารย์ผมทันที แหละดูจากลักษณะท่าทางของคุณแล้วดูเหมือนคุณจะเป็คนดีด้วยไม่งั้นเมื่อกี้คุณคงไม่ช่วยผมเอาไว้แหละ "
หลงเทียนที่ได้ยินอย่างนั้นก็ยิ้มขึ้นมา " น่ายดูเหมือนจะเป็คนดีด้วย แต่ฉันต้องคิดก่อนนะ ก็เคยคิดแหละว่าอยากจะรับมนุษย์เป็ศิษย์สักคนอยู่ด้วย "
หลังจากที่หลงเทียนพูดอย่างนั้น หลงเทียนก็ใช้ทักษะ ตาเซียน ทักษะนี้มีเพียงหลงเทียนเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้นที่ใช้ได้ แต่หลงเทียนก็ไม่ได้ใช้นานแล้ว ที่จำได้หลงเทียนเหมือนจะใช้กับอีจองครั้งสุดท้ายรึเปล่าหลงเทียนก็ไม่ได้ใส่ใจเท่าไร โดยที่ทักษะนี้จะเป็การมองลักษณะนิสัยของคนๆนั้นได้และสามารถดูได้อีกหลายๆอย่าง หลังจากที่ใช้ทักษะก็เห็นว่าสีจินหาวเป็คนที่ดีมาก ไม่เห็นแก่ตัวเท่าไร แถมยังเปิดเส้นลมปราณได้ถึง 98 เส้น ด้วยถือว่าเป็จุดสูงสุดของมนุษย์เลยก็ว่าได้
เพราะแบบนี้หลงเทียนจึงตัดสินใจและพูดขึ้นว่า " โอเคฉันจะรับนายไว้เป็ศิษย์ละกัน หลังจากที่นายรวมกับธรรรมชาติแล้ว นายอาจจะดูเด็กขึ้นมาก เหมือนย้อนเวลา นายไม่สามารถพูดถึงเรื่่องนี้กับใครได้ ถ้าได้แม้แต่คิดนายอาจจะตายได้เลยในทันที ระวังคำพูดไว้ด้วย"
สีจินหาวที่ได้ยินอย่างนั้นก็ดีใจเป็อย่างมาก เพราะไม่คิดว่าคนๆนี้จะรับเขาเอาไว้ " ขอบพระคุณมากครับท่านอาจารย์ ขอบพระคุณครับ"
หลงเทียนพูดขึ้น " นายไม่ต้องเรียกฉันอย่างนั้นก็ได้เดียวมันจะผิดสังเกต สภาพภายนอกนายกับฉันนี้้เหมือนปู่หลานมากกว่านะ นายเรียกฉันว่าหลงเทียนก็พอ แล้วอย่าให้ใครรู้เื่ในวันนี้ละ เพราะฉัน้าจะใช้ชีวิตแบบเด็กวัยรุ่นทั่วๆไปที่เขาทำกัน "
สีจินหาวที่ได้ยินอย่างนั้น ในตอนแรกดูเหมือนจะไม่เข้าใจ แต่พอได้ยินประโยคหลังก็เข้าใจได้ทันทีว่าทำไม่อาจา่รย์ของเขา้าให้เขาทำแบบนั้น
" ได้ครับอาจารย์ "
หลงเทียนที่ได้ยินอย่างนั้นก็พูดขึ้นมา่อย่างไม่พอใจ "ฉัันบอกว่าเรียกฉันว่าอะไรนะ"
สีจินหาวที่ได้ยินอย่างนั้นก็รีบพูดขึ้นใหม่ทันที " คะ คะ ครับ อา- เห๊ยยย คุณหลงเทียน "
หลงเทียนที่ได้ยินอย่างนั้นก็พอใจขึ้นหน่อย และพูดขึ้น " เยี่ยม อย่างน้อยก็ดีกว่าครั้งก่อนหน้านี้ แต่เวลาเจอคนอื่นเรียกฉัน หลงเทียนจะดีกว่าดีอีกละ "
สีจินหาวที่ได้ยินแบบนั้นก็รู้สึกดีขึ้นมานิดหน่อยและพูดขึ้น " ครับ คุณหลงเทียน "
16K
