ซ่อนกลิ่น
Ep12
ปึก! “อึก” ผมนิ่วหน้าเจ็บเมื่อเ้าขุนลากผมมาที่คอนโดครั้งที่แล้วพอเข้ามาในห้องก็ลากผมมาเหวี่ยงลงกลางเตียงด้วยแรงเหวี่ยงที่มากตามแรงอารมณ์ของเ้าของห้อง ทำให้ผมเจ็บจุกจนต้องงอตัวสายตาดุจ้องมองผมด้วยความเกรี้ยวกราด มือหนาปลดกระดุมออกที่ละเม็ดไม่รีบร้อนผมหอบหายใจเพื่อข่มความจุกที่ได้รับ ค่อยๆเปิดตามองอีกคนในห้องก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นท่าทางของเ้าขุน
“จะทำอะไร” ผมเอ่ยถามพลางถอยกายหนีไปจนชิดหัวเตียงเ้าขุนยกคิ้วขึ้นสูงพลางยกยิ้มร้าย
“คิดว่าไง ครับ”เสียงเข้มตอบกลับ ผมกำมือเรียวแน่นเพราะเริ่มรู้สึกไม่ปลอดภัยเด็กตรงหน้าผมไม่ใช่เ้าขุนที่ผมรู้จัก
ไม่ใช่
“มึงไม่ใช่เ้าขุน...”เสียงนุ่มเอ่ยพร้อมส่ายหน้าไปมาด้วยความกลัว
“แล้วต้องเป็แบบไหนถึงจะใช่...” คนตรงหน้าขยับเข้ามาใกล้ผมก็ถอยกายหนีไม่ยอมให้อีกคนเข้ามาใกล้มากไปกว่านี้
“พี่ซ่อน ผมคือเ้าขุนและจะเป็ผัวพี่ในอีกไม่กี่นาทีนี้” ผมเบิกตากว้างกับคำพูดของเ้าขุนเืในกายเย็นเฉียบไม่กล้าแม้แต่จะหายใจ
“ไม่!” ผมตวาดเสียงดังลั่นห้อง พลันพุ่งตัวลงจากเตียงเพื่อหนีอัลฟ่าตรงหน้า
หมับ! แต่ร่างกายของอัลฟ่าและเบต้านั้นต่างกันต่อให้ผมพยายามที่จะหนีมากแค่ไหน ผมก็สู้แรงของเ้าขุนไม่ได้ มือหนาจับต้นแขนเรียวดึงกระชากไว้
“ไม่! ปล่อยกู...” เสียงนุ่มะโพลันดิ้นรนเพื่อหนีให้ได้ ต่อให้ต้องตายกันไปข้างผมก็ไม่ยอมเด็กคนนี้!
“บอกให้ปล่อยกูไงว่ะ!” มือเรียวปัดป้องตัวเองเพื่อปกป้องไม่ยอมให้เ้าขุนทำอะไรง่ายๆคนเด็กกว่ากัดฟันข่มอารมณ์ของตัวเองไว้ ก่อนจะรวบมือผมไว้เหนือหัวกดลงกับเตียงด้วยมือหนาเพียงข้างเดียว
“เก็บแรงไว้ครางชื่อผมดีกว่าเพราะยังไงคืนนี้พี่ก็ต้องเป็ของผม” สายตาดุจ้องมองผมอย่างเอาจริงผมได้แต่นอนมองใบหน้าของเ้าขุนที่ผมไม่รู้จัก พร้อมน้ำตาใสที่ไหลอาบแก้มเงียบๆ
“ทำไมต้องทำแบบนี้ ฮึกนายมีคู่แห่งโชคชะตาแล้วนะ ปีบจะเป็ยังไงถ้านายทำแบบนี้” ผมเอ่ยบอกกับเ้าขุนทั้งน้ำตาสายตาเรียวฉายแววผิดหวังกับเด็กที่ผมเห็นเป็เหมือนน้องชายแท้ๆ
“พี่คือของผมั้แ่แรกคู่แห่งโชคชะตาอะไรนั้น” สายตาดุฉายแววจริงจังไม่มีล้อเล่นผมรู้สึกว่าตัวเองสั่นเพราะกลัวมาก ทำไมเ้าขุนถึงได้น่ากลัวแบบนี้
ผมกลัว...อัลฟ่าตรงหน้า
“ไม่มีความสำคัญสำหรับผมพี่ต่างหาก ที่ผม้า” เมื่อเ้าขุนเอ่ยจบใบหน้าหล่อคมกดจูบดิบเถื่อน
ผมเบิกตากว้างด้วยความใก่อนจะได้สติดิ้นรนไม่ยอมรับการกระทำของเ้าขุนผมหันใบหน้าหนีััของเ้าขุนด้วยความรังเกียจ แต่เ้าขุนก็ยังคงตามมากดจูบไม่ยอมแพ้
ปึก!ผัวะ!ในจังหวะที่เ้าขุนเผลอ ผมใช้เท้าถีบหน้าท้องแกร่งจนเ้าขุนผละออกและตามไปชกหน้าเพื่อให้คนเด็กกว่าได้สติก่อนจะรีบออกตัววิ่งไปหน้าประตูห้องนอน
“!!!” เพียงแค่นิ้วมือแตะลูกบิดประตูกลิ่นหอมของดอกราตรีพลันกระจายไปทั่วห้อง ผมไม่รู้ว่าตัวเองเป็อะไร ทำไมอยู่ๆร่างกายมันก็ไม่มีแรงขึ้นมาขาเรียวทรุดกายลงนั่งกับพื้นเย็น เนื้อตัวสั่นไหวอย่างไม่มีสาเหตุ ผมไม่ได้กลัวแต่มัน...รู้สึกแปลกๆ
ร่างกายผมเป็อะไรไป
“...พี่ซ่อน หันมา” เสียงเข้มเอ่ยสั่ง ผมก้มหน้าตัวสั่นไม่หันไปสบตาดุกลิ่นดอกราตรียิ่งเข้ามาใกล้ผมมากขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งััจากฝ่ามือหนาที่แตะไหลผมร่างกายยิ่งสั่นสะท้านไปหมด
“อย่าดื้อ” เสียงเข้มเอ่ยข้างๆใบหู
“อึก...” ผมสะดุ้งเกร็งตัวเมื่อเ้าขุนจับผมให้หันไปเผชิญหน้ากันตรงๆ ใบหน้าหล่อคมอยู่ใกล้มากจนผมรับรู้ได้ถึงลมหายใจร้อนที่เป่ารดใบหน้าสายตาดุสบตาผมไม่ล่ะ มันยิ่งทำให้ร่างกายของผมสะท้าน
“คืนนี้พี่ต้องเป็ของผม”น้ำตาใสไหลอาบแก้มอีกครั้ง เ้าขุนช้อนตัวผมอุ้มในท่าเ้าสาวพาผมเดินไปที่เตียงช้าๆ
“เ้าขุน...ฮึก อย่า...”เสียงนุ่มเอ่ยห้ามสั่นเครือ พยายามประคองสติที่ยังพอมีไว้แต่กลิ่นของเ้าขุนมันทำให้ผมมึนงงมาก ทำไมกลิ่นของอัลฟ่าถึงมีผลกับเบต้าอย่างผม
701
![ไม่มีใครน่ารักไปกว่าผม [Yaoi]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1650943475_54560456.webp)
