ตอนที่เก้าสิบหก ที่พึ่งทางจิตใจของมวลชน
อาจารย์คงยังเป็นศูนย์รวมจิตใจของชุมชนบ้านเราอีกด้วยไม่ใช่เพียงแค่ผู้มีวิทยาอาคมธรรมดา
ผมจะสร้างแบรนด์ให้อาจารย์คงเป็นดั่งสตีฟ เจียงของไพน์แอปเปิ้ล
ศาสนาสามารถทำให้คนเรายอมรับความไม่เป็นธรรมในชีวิตนี้ได้โดยหวังชาติหน้าหรือหลังความตาย...แต่มันจะดีกว่าไหมหากเราแก้ปัญหามันได้เสียแต่“ตอนนี้” แทนที่จะเป็นชาติหน้าหรือห้าแสนชาติข้างหน้า?
เราอาจจะโทษเวรโทษกรรมแต่ชาติปางก่อนหรือชาตินี้ได้ว่าตนเองทำกรรมไม่ดีปากไม่ดี ไม่ดูแลสามีตามหน้าที่ของภริยาดั่งคำสอนทางธรรม
วิธีแก้ปัญหาทางธรรมคือการดำรงตนอยู่ในความดีเอาธรรมะเข้าว่าทำให้สามีรู้สึกสำนึกผิดลดละเลิกผิดศีลกามามีชู้
หันมาสู่สัมมาทิฐิ แต่อนิจจา
หากเรามีทางอื่นเราจะเลือกทางของการทำความดีไหม?
ถ้าสามีของเรามันไม่สำนึกผิดเมื่อได้ฟังธรรมเราจะทำอย่างไรต่อไป?
ดั่งท่านเหลาจื้อตอบคำถามของขงจื้อเรื่องประเพณีและจารีตว่า
ท่านอ๋องมีกองทัพมีดาบอยู่ในมือ ทำไมต้องเคารพจารีตของเจ้าด้วย?
หากเรามีที่อื่นให้พึ่งนอกจากทางธรรม
ทำไมเราต้องพึ่งทางธรรมที่ได้ผลช้าด้วย?
ไม่มีใครบอกสักคำว่ากฎแห่งกรรมทำงานอย่างมีประสิทธิภาพ
พระพุทธเจ้าที่นิพพานก็เพราะว่ากฎแห่งกรรมนั้นห่วยแตกเราผิดพลาดในระบบกฎแห่งกรรมได้เสมอ
ดังนั้นศีลธรรมคนเราอาจจะเชิดชูไว้เหนือหัว
แต่เราจะแก้ปัญหาตอนนี้ก่อนนั่นคือสิ่งที่คนเราต้องการ
เป็นข้อเสียของกฎแห่งกรรมอย่างหนึ่งที่ลบความทรงจำของชาติก่อนๆของผู้คนทำให้เราลืมไปว่าเราเคยทำผิดอะไรไว้และทำให้กี่แสนชาติเราก็คงทำผิดซ้ำแต่แบบเดิมหากเราจำเรื่องราวในอดีตไม่ได้
ดังนั้นภริยาของข้าราชการชั้นผู้ใหญ่ในเมืองนั้นไม่ได้เลือกทางสายธรรมะที่จะปฏิบัติตนเป็นคนดีพูดจาอ่อนหวาน ให้สามีกลับมารักอีกครั้งหรืออย่างน้อยก็อาจจะทนเธอได้บ้างหากเธอไม่ด่าเขาทุกคำในทุกวจีกรรมที่กล่าวออกมา
แต่ต้องการมาหาอาจารย์คงว่าสามีไปหลบอยู่ที่ไหนกับเมียน้อยเพื่อไปเล่นงานพวกเขา
“เอามาให้ข้าอีกสามคำ”
อาจารย์คงที่เข้าทรงพ่อปู่ได้ทานหมากพลูทีเดียวสามคำ
ผมพยักหน้าให้ลูกศิษย์ลูกหาเอาแผนที่ในเมื่อมาให้
พรู่ด พรู่ด พรู่ด
อาจารย์คงพ่นน้ำหมากไปสามครั้งบนแผนที่
น้ำหมากกระจายไปตามทิศทางสามเส้นกาตัดกันไปที่อาคารหลังหนึ่ง
เทคนิควิทยาอาคมจากเกมส์กระดานที่ผมคุยกับอาจารย์คงที่ให้อาจารย์คงไปบอกพ่อปู่อีกที
ว่าแทนที่เราจะบอกแค่ว่าอยู่ทางทิศอะไรกี่กิโลมตร
เราก็ล้อมรอบสิ่งของที่เราจะหาสามทิศไปเลย
จากนั้นก็เอาสามทิศมาหาจุดตัดกันเราก็จะได้ตำแหน่งแห่งที่ที่แน่นอนที่สุด
“โรงแรมจันทราอนาคร?”
ภริยาของข้าราชการผู้ใหญ่ที่ก้มมือกล่าวหลังจากดูจุดที่น้ำหมากตัดกันในแผนที่แล้ว
“ผัวเอ็งอยู่ที่นั่นกับหญิงผิวสีดำแดงข้ารู้ข้าเห็น”
ลูกศิษย์อีกสองสามคนเอาโมเดลตึกมาตั้งไว้ตรงจุดที่น้ำหมากตัดกัน
อาจารย์คงก็หลับตาอีกครั้ง
“อยู่ชั้นเจ็ด ห้อง 704 ข้างบันไดหนีไฟ”
ด้วยความร่วมมือกับผมทำให้อาจารย์คงสามารถผสานวิชาตาทิพย์เข้ากับโมเดลจำลองสามมิติได้
“ขอบคุณมากเจ้าค่ะที่อาจารย์คงช่วยอิชั้นไว้”
ภริยาของข้าราชการผู้ใหญ่นั้นกราบไหว้อาจารย์คงแทบพื้น
อาจารย์คงเป็นที่ช่วยเหลือด้านจิตใจในแบบที่ชาวบ้านต้องการไม่ใช่แบบที่ศาสนาเห็นว่าถูกต้อง
“ฮึ้ย ผัวไม่รักดีคราวนี้ล่ะชั้นจะอาละวาดให้โรงแรมแตกไปเลย”
ภริยาข้าราชการผู้ใหญ่นั้นกล่าวอย่างโกรธแค้น