[จบ]Death System จอมเวทย์ท้าความตาย

“มาถึงสักที”

แอนเดอร์สันมองจ้องไปยังสถานีขนาดใหญ่ตั้งอยู่นอกเขตทะเลทราย จากข้อมูลที่เขาค้นมาสถานีตรงหน้าของเขาชื่อสถานีร็อกซี่ สร้างขึ้นสำหรับให้นักเวทย์ที่ออกล่าในพื้นที่ห่างไกลได้แวะพักและเติมเสบียง

ถึงแม้ทุกคนจะเรียกที่นี่ว่าสถานี มันกลับไม่มีสะพานข้ามมิติติดตั้งให้เดินทางกลับโลก ด้วยข้อจำกัดทางด้านพลังงานที่ไม่สามารถขนย้ายมายังที่นี่ได้ ทำให้สถานีแห่งนี้เป็นเพียงแค่จุดแวะพักที่เปรียบเสมือนโอเอซิสใกล้ทะเลทราย

การจะมาเยือนที่นี่ทำได้ 2 วิธีด้วยกัน หนึ่งเดินทางมาด้วยเท้า สองขึ้นยานบินตรงมา นอกจากระยะเวลาที่ใช้เดินทางของทั้งสองวิธีจะต่างกันแล้ว ความปลอดภัยยังต่างกัน การเดินทางด้วยเท้านั้นจะต้องเจอกับสิ่งอันตรายหลายอย่าง มอนสเตอร์ มนุษย์ด้วยกัน หรือจะเป็นพื้นที่ลึกลับที่ไม่ควรเหยียบย่างเข้าไป  ส่วนการขึ้นเครื่องบินมุ่งตรงมายังสถานีร็อกซี่อันตรายที่พบมีเพียงมอนสเตอร์มีปีกบินได้ที่เข้ามาโจมตีเท่านั้น

ซึ่งที่นี่มีนักเวทย์ระดับต่ำสุดที่ควรจะมาคือนักเวทย์ 600 ปี เป็นเพราะรอบๆสถานีแห่งนี้เต็มไปด้วยอันตรายที่นักเวทย์ระดับต่ำกว่านี้ไม่ควรมา แอนเดอร์สันที่ระดับยังไม่ถึงและยังเดินทางมาด้วยเท้า เขาจึงเตรียมใจที่จะถูกทุกคนสงสัย และเขาเชื่อว่าคนของพี่ชายจะต้องมาดักรอเขาอยู่ที่นี่แล้วเช่นกัน การที่เขาเปิดเผยเส้นทางการเดินทางอย่างโจ่งแจ้งให้กลุ่มคนที่ไล่ตามรู้นั้น พวกมันจะต้องมาดักรอเขาที่นี่อย่างแน่นอน

แอนเดอร์สันที่วิ่งข้ามทะเลทรายโดยหลบวัตถุบินได้บนท้องฟ้ามาตลอด เขาก็เริ่มก้าววิ่งไปข้างหน้ามุ่งสู่สถานีร็อกซี่ สถานที่เขาจะเข้าไปซื้อข้อมูลเขตที่กำลังจะไป รวมไปถึงหาสถานที่หลับนอนสบายๆสักวันก่อนจะเริ่มออกเดินทางอีกครั้ง

“ให้ตายสิ มันน่าจะมีวิธีปกปิดพลัง”

แอนเดอร์สันถอนหายใจ เพียงแค่เขาก้าวข้ามประตูสถานีได้ยังไม่ถึง 10 ก้าวเหล่าพ่อค้าที่ตั้งแผงขายสินค้าด้านหลังประตูล้วนหันมองจ้องเขาที่เป็นนักเดินทางเข้ามาในสถานี  การที่แห่งนี้อยู่ไกลมากมันจึงทำให้มีนักเวทย์เข้าออกเป็นจำนวนจำกัด การมาของแอนเดอร์สันจึงถูกจ้องมองก่อนที่ทุกคนจะย่นคิ้วเพราะพลังเวทย์ที่อยู่รอบๆตัวของแอนเดอร์สันเป็นเพียงนักเวทย์ 300 ปีเท่านั้น การที่เขามีพลังเพียงเท่านี้ทำให้ทุกคนตกใจที่เขาสามารถมาถึงเมืองแห่งนี้ได้

แต่แล้วเหล่าพ่อค้าก็สนใจมากยิ่งขึ้น เมื่อมีกลุ่มคนสนใจแอนเดอร์สันเป็นพิเศษจนออกนอกหน้า การมาของนักเวทย์ 300 ปีและการเคลื่อนไหวของกลุ่มนักเวทย์แต่งตัวด้วยชุดสีดำเหมือนนักฆ่า ส่งผลให้ใครหลายๆคนสนใจแอนเดอร์สันเพิ่มขึ้นอีก

“เขาเป็นใคร ทำไมถึงถูกเพ่งขนาดนี้”

พ่อค้าเริ่มหาข้อมูลด้วยการใช้เครือข่ายของตนเอง การอยู่ในพื้นที่อันตรายพวกเขาจำเป็นต้องมีเครือข่ายที่รวดเร็ว หากมีกลุ่มผู้มีอำนาจเดินเข้ามาพวกเขาจะต้องไม่พลาดโอกาสที่จะได้ขายของดีๆให้คนกลุ่มนี้

“เจอยัง เขาเป็นใครทำไมถึงถูกจ้องเล่นงานแบบนั้น”

“อย่าพึ่ง ข้อมูลมันมากเกินไป นี่ไง เจอแล้ว นักเวทย์ 300 ปี”

ข้อความที่ใส่เข้าไปในระบบ ระบุสิ่งที่ต้องการค้นหาเกี่ยวกับนักเวทย์ 300 ปีในที่สุดก็มีข้อมูลที่ไม่เกี่ยวกับการปลุกจิตวิญญาณและข้อจำกัด หลังจากที่เห็นข้อมูลแปลกใหม่นั้น เหล่าพ่อค้าก็เริ่มอ่านในทันที

“เขาน่าจะเป็น แอนเดอร์สัน สกอร์เปี้ยนส์ นักเวทย์ 300 ปีที่กำลังถูกตามล่าในมิสเทอรี่”

“นายน้อยตระกูลสกอร์เปี้ยนส์ แล้วทำไมเขาถึงถูกล่าล่ะ” พ่อค้าที่ไม่ได้มาจากสหพันธ์โคเวียถามด้วยความสงสัย พวกเขาไม่รู้ว่าทำไมนายน้อยตระกูลสกอร์เปี้ยนส์ถึงถูกจ้องจะฆ่า เมื่อได้ฟังคำอธิบายเขาถึงกับเรียกคนตระกูลนี้ว่าพวกบ้า เพราะตระกูลหลักของสหพันธ์ต่างๆ พวกเขาต่างพยายามฝึกฝนและทุ่มทรัพยากรเพื่อสร้างนักเวทย์อัจฉริยะขึ้นมา ตระกูลสกอร์เปี้ยนส์กลับนำเอาเด็กในตระกูลมาฆ่ากันเพื่อให้เหลือเพียงแค่ 1 เท่านั้น

“ขอเตือนไว้เลยนะ ถ้านายไม่รู้สถานการณ์อย่าได้คิดยื่นมือเข้าไปยุ่งเกี่ยว ความวุ่นวายที่เกิดขึ้นกับตระกูลสกอร์เปี้ยนส์ ไม่ได้มีเพียงตระกูลสกอร์เปี้ยนส์เท่านั้น มันยังมีอีกมากมายหลายตระกูลที่พยายามหาผลประโยชน์จากเรื่องนี้โดยการร่วมมือกับนายน้อยแต่ละคน”

“แกจะบอกว่าเพียงเพราะตระกูลสกอร์เปี้ยนส์ตระกูลเดียวต้องการผู้นำตระกูล กลุ่มอำนาจทั้งหมดภายในสหพันธ์โคเวียต่างก็ออกมาเคลื่อนไหวเลยเหรอ ”

“ใช่ กลุ่มใดที่ไม่เคลื่อนไหวเลย ภายภาคหน้าพวกเขามีโอกาสถูกตระกูลสกอร์เปี้ยนส์เล่นงานทางด้านธุรกิจจนไม่สามารถทำอะไรได้นอกจากเอาชีวิตมาเสี่ยงในมิสเทอรี่ ไม่สามารถทำธุรกิจในสหพันธ์โคเวียได้อีกต่อไป”

เมื่อรับรู้ได้ถึงความวุ่นวายภายในสหพันธ์โคเวีย กลุ่มคนที่คิดจะเข้าไปหาผลประโยชน์ระยะสั้นกับแอนเดอร์สันที่เดินทางเข้ามาในสถานีร็อกซี่ล้วนถอยห่าง เพราะพวกเขารู้ว่าตัวเองจบไม่สวยอย่างแน่นอนที่คิดจะหาเงินเพียงน้อยนิดกับนายน้อยตระกูลสกอร์เปี้ยนส์ที่ถูกทุกคนหมายตา

“ซื้อข้อมูลหน่อย”

แอนเดอร์สันเดินเข้าไปในอาคารสำหรับซื้อขายข่าวสาร ที่นี่เต็มไปด้วยข้อมูลมากมายให้เขาได้ซื้อไปใช้งาน

“อยากได้ข้อมูลอะไรบ้าง”

“ตระกูลเฟียร์ปัจจุบัน”

“ข้อมูลตระกูลภายนอกยังไม่อัพเดทตั้งแต่ 3 เดือนก่อน”

แอนเดอร์สันถอนหายใจ เขาอยากรู้ว่าภายนอกตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง ข่าวการครอบครองพรของเขาช่วยเหลือตระกูลเฟียร์ได้มากน้อยแค่ไหน อย่างน้อยถ้าตระกูลเฟียร์มีแขนขาไว้ใช้งานก็พอจะแบ่งเบาภาระได้บ้าง

“งั้นขอซื้อข้อมูลนายน้อยตระกูลสกอร์เปี้ยนส์”

“ข้อมูลอัพเดทเมื่อ 1 เดือนก่อนและมีไม่มาก ยังอยากจะซื้อไหม” แอนเดอร์สันมองย้อนกลับไป เมื่อ 1 เดือนก่อนเขายังคงอยู่ในมิสเทอรี่ จึงพยักหน้าเพราะอยากรู้ว่ามีอะไรเพิ่มเติมบ้าง

“ซื้อ”

“ตระกูลสกอร์เปี้ยนส์ประกาศรับน้อยน้อยทั้งหมดกลับเข้าตระกูล ทำให้เกิดการเคลื่อนไหวของกลุ่มอำนาจมากมาย จากนั้นเหล่านายน้อยก็ได้เข้ารับคำสาปในพื้นที่ต้องสาป นายน้อยคนโต ”

“ข้ามข้อมูลนี้” นักขายข่าวเมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายต้องการข้าม เขาจึงเล่าส่วนอื่น

“หลังจากพิธีนี้ นายน้อย 11 ก็ถูกเล่นงาน ส่งผลให้กองกำลังทั้งหมดไม่กล้าเข้าร่วมเพราะมีคนออกมาวิเคราะห์ถึงความพ่ายแพ้ที่จะเกิดขึ้นเป็นคนแรก”

“มีข้อมูลอื่นอีกไหม”

“เป็นตำแหน่งของนายน้อยตระกูลสกอร์เปี้ยนส์และเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับพวกเขาเมื่อ 1 เดือนก่อนที่ข้อมูลอัพเดท”

“เล่า”

แอนเดอร์สันฟังเรื่องเล่า พี่ของเขาแต่ละคนล้วนเดินทางไปแนวหน้าตระกูลหลักของตนเพื่อช่วยงาน ยังไม่มีใครเปิดเขี้ยวเล็บเพราะยังอยู่ในช่วงสร้างฐานกลุ่มอำนาจ แต่เมื่อมาถึงข้อมูลตำแหน่งของเขา นักเล่าข่าวกลับบอกเพียงแค่ว่าสถานที่ไม่แน่นอน รู้เพียงแค่ว่าเข้ามาในมิสเทอรี่เท่านั้น

“มีข่าวอื่นเกี่ยวกับนายน้อย 11 ไหม ข่าวที่พิเศษ”

“ เขาครอบครองคำสาป 13,015 รูปแบบ และมีพร 3 อย่าง พรเกี่ยวกับคำสาป พรเกี่ยวกับมีด และอีกพรที่ทุกคนยังไม่รู้แต่มีการวิเคราะห์ว่าจะเป็นพรทางฝั่งของแม่ พรเกี่ยวกับธาตุลม”

“มีข่าวการไล่ล่าเขาไหม”

“ไม่มี”

แอนเดอร์สันถอนหายใจ การไล่ล่าคงจะถูกปกปิดเอาไว้เพราะไม่อยากให้ข้อมูลจำนวนคนที่ตายเปิดเผยออกมา หากข้อมูลที่เขาฆ่านักเวทย์ 700 ปีไปมากมายประกาศออกมา พี่ของเขาแต่ละคนคงคิดหนักเพราะมันจะต้องมีกลุ่มอำนาจมากมายเชื่อมั่นว่าเขาจะไม่ตายขอเข้าร่วมกับเขา

“ต่อไปขอซื้อข้อมูลพื้นที่เขต 7 ”

“เขต 7 เป็นเขตที่เต็มไปด้วยลาวาร้อนและลมที่คมอย่างกับใบมีด เป็นเพราะพื้นที่แห่งนี้มีจิตวิญญาณ 2 อย่างอาศัยอยู่ ได้แก่จิตวิญญาณของธาตุไฟและจิตวิญญาณธาตุลม มอนสเตอร์ภายในป่านี้ล้วนแล้วมีความสามารถในการป้องกันไฟที่สูง และทนต่อคมอาวุธต่างๆได้เป็นอย่างดี การจะฆ่าพวกมันจำเป็นต้องรู้จุดอ่อนหรือไม่ก็ใช้ธาตุที่พวกมันแพ้ทาง”

“มีอะไรที่ต้องระวัง”

“ สิ่งที่ต้องระวังมีเพียงลาวาและลมที่พัดผ่านพื้นที่ ส่วนพื้นที่ลี้ลับมีน้อย หากเจอจะรู้ได้เองว่าตำแหน่งนั้นไม่ควรเข้าไป 

“อะไรคือจุดสังเกต”

“มันจะมีความร้อนแผ่ออกมามากเกินกว่าปกติและมีแสงสว่างจ้ากว่าจุดอื่นๆ”

“แล้วจุดที่จิตวิญญาณเกิดมีที่ไหนบ้าง”

“ทางเราเสียใจที่ต้องบอกว่าข้อมูลนี้ไม่สามารถขายให้ได้ เนื่องจากจิตวิญญาณภายในพื้นที่เขต 7 เคลื่อนไหวอยู่ตลอดเวลา ทางเรากลัวว่าถ้าขายข้อมูลให้แล้วจิตวิญญาณไม่ได้อยู่ในตำแหน่งนั้น ทางเราจะเสียความน่าเชื่อถือ”

“ถ้าอย่างนั้นก็ขอตำแหน่งที่มันเคยปรากฎ”

แอนเดอร์สันขอข้อมูลทั้งหมดที่จิตวิญญาณทั้ง 2 ปรากฎ ทันใดนั้นดวงตาของเขาถึงขั้นเบิกกว้างเนื่องจากว่าจุดที่จิตวิญญาณปรากฎมีนับพัน การจะตามหาร่องรอยของพวกมันเป็นไปได้ยาก

“แล้วจะหาโรงแรมได้กี่แห่งบ้างในสถานีแห่งนี้”

แอนเดอร์สันสอบถามสถานที่ที่เขาสามารถเข้าไปหลับนอนได้ ทันใดนั้นเขาก็ได้รับข้อมูลแผนที่โรงแรมภายในสถานที่แห่งนี้มา

“ต้องขอโทษเป็นอย่างสูง เป็นเพราะสถานีของเราอยู่ไกลจึงทำให้มีข้อมูลเกี่ยวกับสหพันธ์น้อยมาก คุณลูกค้าอยากจะซื้อขายข้อมูลอะไรอีกไหมครับ ”

“ไม่ล่ะ ผมพอแค่นี้ ประเมินราคาเลย”

“ทั้งหมด 23 ล้านถ้วนครับ”

“ประเมินสิ่งนี้ให้หน่อยแล้วก็หักราคาประเมินและราคาข่าวไปด้วยเลย”

พนักงานมองสปิริต 500 ปีที่แอนเดอร์สันนำออกมาขาย เขาจึงประเมินและหักค่าแลกเปลี่ยนไปจนแอนเดอร์สันรับรู้ว่าสิ่งที่นำติดตัวมาด้วยหลังจากล่า มีค่ามาก

“ทั้งหมดแล้วคุณลูกค้าจะเหลือเงิน 475,000,000 เหรียญครับ”

แอนเดอร์สันยื่นโทรศัพท์ให้กับชายตรงหน้า หน่วยเงินในโลกใบนี้แม้จะใช้เหรียญเหมือนกัน แต่มันจะต้องแลกเปลี่ยนอีกครั้งหนึ่งเพราะธนาคารที่สหพันธ์ ไม่สามารถสร้างระบบเชื่อมต่อกับสถานีในมิสเทอรี่ได้ แอนเดอร์สันจึงต้องนำเงินที่โอนเข้าสู่มือถือไปแลกเปลี่ยนกับสถานีที่มีสะพานมิติ มันจะทำให้เขาได้เงินที่นำออกไปใช้งานภายในสหพันธ์ได้ ถ้าหากเขาทำโทรศัพท์หายตอนนี้ เงิน 475,000,000 เหรียญก็จะหายไปเช่นกัน เพราะมันไม่ถูกนำเข้าสู่ระบบธนาคาร และร้านค้าภายในมิสเทอรี่ก็ไม่รับประกันใดๆ หากพวกเขาโอนเงินออกไปแล้วถ้าลูกค้าทำหาย จะเป็นความผิดลูกค้า ด้วยวิธีการแบบนี้จึงทำให้มีการปล้นเกิดขึ้น  สำหรับแอนเดอร์สันเขากลับเฉย เนื่องจากชีวิตอยู่กับความตายตลอดเวลา จนทุกวันนี้เขาไม่กล้าที่จะปลดคำสาปจำแลงศพออกจากตัวกลัวว่าหัวจะขาดโดยไม่รู้ตัวในช่วงที่เผลอลดการป้องกัน

“มีห้องพักว่างไหม”

แอนเดอร์สันเดินเข้ามาในโรงแรมแห่งหนึ่ง เขาต้องการที่พักผ่อนหนึ่งวัน ทันใดนั้นพนักงานกลับกล่าวขอโทษเพราะห้องของพวกเขาเต็มทั้งหมดแล้ว