หนึ่งพฤกษาหมื่นกระบี่ (一木化万剑 - Yī Mù Huà Wàn Jiàn)

ตอนที่ 114: รุ่งอรุณแห่งหน่อแก้ว, สัญญาณเร้นในความสงบ

ราตรีอันยาวนานและเหนื่อยล้าได้ผ่านพ้นไป. แสงสีนวลจางๆ จากผลึกเรืองแสงภายในโพรงถ้ำยังคงสาดส่อง, ทว่าบัดนี้เจือด้วย "ไออุ่น" (暖意) และ "กลิ่นหอม" (清香) อันแผ่วเบาที่แตกต่างไปจากเดิม, กลิ่นหอมนั้นคล้ายจะมาจาก "กระบี่ไม้" (木剑) เล่มพิเศษที่วางสงบนิ่งอยู่ข้างกายเจี้ยนหลิน (剑林).

เจี้ยนหลินลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ. ความอ่อนล้าจากการโคจรพลังงานอย่างหนักหน่วงเมื่อคืนวานยังคงหลงเหลืออยู่บ้าง, แต่เมื่อเขาลองสำรวจพลังปราณ (灵气) ภายในตันเถียน (丹田) กลับพบว่ามันได้ฟื้นคืนกลับมาเกือบจะสมบูรณ์แล้ว, และยังให้ความรู้สึก "มั่นคง" และ "บริสุทธิ์" ยิ่งขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย. พลังจาก "หน่ออ่อนแห่งกระบี่" (剑之嫩芽) ที่ผลิบานขึ้นในห้วงสำนึก, ดูเหมือนจะค่อยๆ กลืนกลายเข้ากับกระแสพลังปราณเดิมของเขาอย่างช้าๆ, เสริมสร้างรากฐานให้มั่นคงยิ่งขึ้นทีละน้อย.

‘หรือว่า...การหล่อเลี้ยง "หน่ออ่อนแห่งกระบี่" และ "เมล็ดสีทอง" (金色的种子) นั้น, มิเพียงแต่จะมิได้สูบพลังของข้าไปจนหมดสิ้น, แต่ยังช่วย "ขัดเกลา" และ "เสริม" พลังปราณของข้าไปในตัวด้วย?’ ความคิดนั้นผุดขึ้นในใจ, สร้างความประหลาดใจระคนยินดี.

เขารีบมองไปยังกระบี่ไม้เล่มนั้น. เมื่อคืนนี้, หลังจากที่ "รากพลังงาน" (能量根须) สีทองเล็กๆ ได้หยั่งลงในเนื้อไม้แล้ว, เขาก็ได้โคจรพลังหล่อเลี้ยงมันอีกเล็กน้อยก่อนจะผล็อยหลับไปด้วยความอ่อนเพลีย.

บัดนี้, กระบี่ไม้เล่มนั้นดู "แตกต่าง" ออกไปอย่างเห็นได้ชัด!

ลวดลายคล้ายรากไม้สีทองที่เคยปรากฏขึ้นจางๆ บนผิวไม้บริเวณที่ "เมล็ดสีทอง" สัมผัส, บัดนี้มันได้ "แผ่ขยาย" และ "ชอนไช" ลึกลงไปในเนื้อไม้มากขึ้น, ส่องประกายแสงสีทองอ่อนๆ ระยิบระยับ. ตัวกระบี่ทั้งเล่มยังคงเป็นไม้, แต่กลับให้ความรู้สึก "หนักแน่น" และ "มีชีวิตชีวา" ยิ่งกว่าเดิม. กลิ่นหอมจางๆ คล้ายดอกไม้แรกแย้มผสมกับไอพลังงานบริสุทธิ์ยังคงลอยอบอวลอยู่รอบๆ.

และที่สำคัญที่สุดคือ, เจี้ยนหลินสัมผัสได้ถึง "การสั่นพ้อง" (共鸣) ที่ "ชัดเจน" ยิ่งขึ้นระหว่าง "หน่ออ่อนแห่งกระบี่" ภายในกายของเขา, กับ "เมล็ดสีทอง" ที่กำลังเติบโตอยู่ภายในกระบี่ไม้เล่มนั้น. มันคือ "ความเชื่อมโยง" (连接) ทางจิตวิญญาณที่แนบแน่น, ราวกับว่ากระบี่ไม้เล่มนี้กำลังจะกลายเป็น "ส่วนหนึ่ง" ของตัวเขาเอง.

ในขณะที่เขากำลังจดจ่ออยู่กับความรู้สึกนั้น, พลันบังเกิด "ภาพเลือนราง" แวบหนึ่งในห้วงคำนึง. มันเป็นภาพของ "แสงสีทอง" อันอบอุ่นที่แผ่ขยายออกไปอย่างไม่มีที่สิ้นสุด, ภายในแสงนั้น, เขารู้สึกถึง "พลังชีวิต" (生命之力) อันไพศาลและ "ความหวัง" ที่บริสุทธิ์. ภาพนั้นปรากฏเพียงชั่วพริบตาแล้วก็เลือนหายไป, ทิ้งไว้เพียงความรู้สึก "อัศจรรย์" และ "ปริศนา" ที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้นเกี่ยวกับ "เมล็ดสีทอง" เมล็ดนี้.

"ขาวน้อย" (小白) ซึ่งนอนขดตัวอยู่ข้างๆ เขา, ก็พลันลืมตาขึ้น. มันส่งเสียง "คิกๆ" อย่างร่าเริง, แล้วคลานต้วมเตี้ยมเข้าไปดมๆ ที่กระบี่ไม้เล่มนั้น, ก่อนจะใช้หัวเล็กๆ ถูไถอย่างเอ็นดู. ดูเหมือนว่ามันจะ "รับรู้" ได้ถึงพลังชีวิตอันบริสุทธิ์ที่แผ่ออกมาจากกระบี่เล่มนี้เช่นกัน.

เจี้ยนหลินค่อยๆ เอื้อมมือไปหยิบกระบี่ไม้เล่มนั้นขึ้นมา. ทันทีที่สัมผัส, เขาก็รู้สึกได้ถึง "ไออุ่น" ที่แผ่ซ่านเข้ามาในฝ่ามือ, และ "กระแสพลังงาน" (能量流) เล็กๆ ที่ไหลเวียนอยู่ภายในเนื้อไม้. มันมิได้รุนแรง, แต่กลับให้ความรู้สึก "มั่นคง" และ "เปี่ยมด้วยศักยภาพ".

‘นี่คือ...ผลลัพธ์ของการ "ปลูก" ในคืนแรกงั้นรึ?’ เขานึกในใจด้วยความตื่นเต้น. ‘มันยังเป็นเพียง "หน่ออ่อน", แต่ก็แสดงให้เห็นถึงความเปลี่ยนแปลงที่น่าอัศจรรย์ถึงเพียงนี้แล้ว. หากมันเติบโตเต็มที่...มันจะทรงพลังเพียงใดกัน?’

เขาครุ่นคิดถึงหนทางข้างหน้า. สถานที่แห่งนี้, โพรงถ้ำในเส้นทางรากไม้เร้น (隐秘根道) นี้, เหมาะสมอย่างยิ่งสำหรับการบ่มเพาะพลังและ "ปลูกกระบี่" เล่มนี้ให้เติบใหญ่. เขารู้สึกถึงความสงบและพลังงานธาตุพฤกษาที่เอื้ออำนวย.

‘ข้าจะต้องแข็งแกร่งขึ้น...แข็งแกร่งขึ้นให้เร็วที่สุด. และ "กระบี่" เล่มนี้...คือความหวังใหม่ของข้า.’

ในขณะที่เจี้ยนหลินกำลังจมอยู่ในห้วงความคิดนั้น, และบรรยากาศภายในโพรงถ้ำยังคงเต็มไปด้วยความสงบและกลิ่นอายอันบริสุทธิ์, พลัน!

"หน่ออ่อนแห่งกระบี่" ภายในห้วงทะเลจิตสำนึกของเขา "สั่นไหว" เล็กน้อยอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน. มิใช่การสั่นไหวด้วยความปีติยินดี, แต่เป็นการสั่นไหวที่แฝงไว้ด้วย "ความตื่นตัว" และ "ความรู้สึกระแวดระวัง" ที่ละเอียดอ่อน.

พร้อมกันนั้น, "ขาวน้อย" ที่กำลังคลอเคลียอยู่กับกระบี่ไม้, ก็พลันผงกหัวขึ้น. ขนสีขาวนวลของมันมิได้ตั้งชัน, แต่ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย, มันเอียงคอ, เงี่ยหูฟัง, แล้วหันไปมองยัง "ปากทางเข้าอุโมงค์" ที่เขาทิ้งไว้เบื้องหลัง. มันส่งเสียง "คิก?" ออกมาเบาๆ, คล้ายจะ "สงสัย" หรือ "สัมผัส" ได้ถึง "บางสิ่งบางอย่าง" ที่ยัง "เลือนราง" และ "อยู่ห่างไกล".

เจี้ยนหลินขมวดคิ้วเล็กน้อย. เขาลองใช้ "การหยั่งรู้ถึงพฤกษา" (草木之触) แผ่ขยายออกไป, แต่ก็ยังมิได้สัมผัสถึงสิ่งใดที่ผิดปกติอย่างชัดเจน.

ทุกอย่างยังคงเงียบสงบ...แต่ความรู้สึก "ไม่สบายใจ" เล็กๆ ได้เริ่มก่อตัวขึ้นในใจของเขาแล้ว.

(จบตอนที่ 114)