ตอนที่ 11 แต่งบางแต่งเข้มก็ดูดีเกินไปทั้งนั้น (1)
ผู้คนล้วนกล่าวกันว่าคำพูดของเด็กน้อยบริสุทธิ์ไร้เดียงสา แต่ทุกวาจาของเขากลับทำให้หัวใจของเหยียนจื่อม่อเย็นเยียบลง น้ำเสียงยามพูดจึงเคร่งขรึมเ็า “คำว่าแย่งนี้ดูเหมือนจะพูดเกินไปเสียหน่อย เดิมทีข้าก็เป็คุณหนูสายตรงของจวนผิงซีโหว เป็บุตรสาวของท่านแม่ จะพูดว่าแย่งมาได้อย่างไร”
นางกล่าวถึงตรงนี้พลางเยื้องย่างมาคุกเข่าใกล้ๆ ฮูหยินผู้เฒ่า ก่อนจะโขกศีรษะให้อีกฝ่ายตามธรรมเนียม “เดิมทีหลานคิดจะรั้งอยู่ต้อนรับปีใหม่ร่วมกับผู้าุโทุกท่านที่นี่ ทว่ากลับมีเื่ไม่คาดคิดเกิดขึ้นเสียก่อน เกรงว่าวันนี้คงทำลายความรื่นเริงของท่านย่าแล้ว หวังว่าท่านย่าจะลงโทษด้วยเ้าค่ะ”
คิ้วของฮูหยินผู้เฒ่ากระตุกเล็กน้อย จากนั้นถึงกล่าวเสียงเข้มขึ้นหลายส่วน “เื่ในวันนี้เป็น้องเจ็ดของเ้าพูดเกินไปจริงๆ อย่างไรก็ไม่อาจลามมาลงโทษเ้าได้”
“น้องเจ็ดยังเล็กนัก เกรงว่าคงได้ยินคำซุบซิบนินทามามาก จึงมีพฤติกรรมไม่เหมาะสมไปบ้าง วันนี้เดิมทีเป็งานเลี้ยงส่งท้ายปีปีแรกหลังจากที่หลานกลับจวน นึกไม่ถึงว่าจะเกิดเื่เช่นนี้ขึ้น เป็ความผิดของหลานเองเ้าค่ะ”
แม้ว่าเสียงพูดของเหยียนจื่อม่อจะนุ่มนวล แต่คำพูดกลับยืนยันหนักแน่นไม่น้อย วาจานี้ของนางยังทำให้ฮูหยินผู้เฒ่าขมวดคิ้วบางเบา ต่อให้ทราบดีว่าสิ่งที่นางพูดเป็ความจริง ทว่าท่าทางเช่นนี้กลับทำให้หญิงชรารู้สึกข้องใจอยู่บ้าง...เด็กสาวที่ถูกเลี้ยงดูโดยครอบครัวชนบทนางหนึ่ง เหตุใดจึงมีแิแจ่มชัดถึงเพียงนี้ได้
คำกล่าวอ้างของเหยียนจื่อม่อทำให้ท่านเหยียนโหวปรายตามองนางครู่หนึ่ง แม้มีท่าทีขอรับโทษ แต่แท้จริงกลับร้องขอความเป็ธรรม นับว่าเป็ผู้มีปัญญาเฉียบแหลมซึ่งหาได้ยากนัก น่าเสียดายที่ถูกเลี้ยงดูในป่าเขามาหลายปีจึงสูญเสียโอกาสปรับฐานความรู้ ไม่เช่นนั้นอาศัยรูปโฉมนี้คงช่วยหนุนนำจวนผิงซีโหวให้ก้าวไปอีกขั้นได้
“เปลี่ยนคนข้างกายเ้าเจ็ดใหม่เถอะ!”
คำพูดราบเรียบของเหยียนโหวถือเป็การจบเื่วุ่นวายคราวนี้ ขณะเหยียนจื่อม่อเพียงก้มหน้ายิ้มคิ้วกระตุก คนในจวนนี้ล้วนเป็พวกฉลาดทันคน พวกเขาย่อมทราบว่าตน้าอะไรกันแน่ นางเพียงอยากบอกทุกคนว่าเหยียนจื่อม่อผู้นี้ไม่ใช่ลูกพลับอ่อน[1]ที่ใครก็บีบเล่นได้
คนส่วนใหญ่ในจวนอาจดูแคลนนาง รวมถึงท่านเหยียนโหวและฮูหยินผู้เฒ่าผู้สูงศักดิ์ด้วย แต่พวกเขาไม่อาจเปลี่ยนสายเืของนางได้ ขอเพียงร่างกายนางมีโลหิตของตระกูลเหยียนไหลเวียนอยู่ก็เพียงพอแล้ว
“ท่านพ่อ เหตุใดต้องเปลี่ยนคนของข้าด้วย พวกนาง...”
“เ้าคือคุณชายจวนผิงซีโหว ไม่ใช่อันธพาลไม่รู้หัวนอนปลายเท้า การเคารพผู้าุโเป็มารยาทพื้นฐานที่สุดที่เ้าพึงมี แต่เ้าพูดกับพี่หญิงห้าของเ้าอย่างไร ในเมื่อพวกนางยุยงให้เ้ากลายเป็เช่นนี้ ทำให้เ้าไม่รู้จักเคารพผู้าุโกว่า เช่นนั้นเปลี่ยนคนมาดูแลเ้าเสียก็สิ้นเื่”
เหยียนจื่ออวี้ยังคิดจะพูดอะไรอีก ทว่าเหยียนจื่อหลิงซึ่งอยู่ด้านข้างกลับดึงเขามายืนใกล้ๆ เสียก่อน อีกฝ่ายจึงแค่นเสียงอย่างไม่พอใจคราหนึ่งแล้วไม่พูดอะไรอีก ท่าทางเชื่อฟังยิ่งนัก การกระทำเล็กๆ น้อยๆ ของเหยียนจื่อหลิงดูเหมือนจะได้ผลยิ่งกว่าคำพูดของเจี่ยนซื่อและท่านเหยียนโหวเสียอีก แม้ว่าเหยียนจื่อม่อจะเห็นเช่นนั้นแต่กลับไม่สนใจสักนิด
ตอนเหยียนจื่ออวี้ถูกคุมขังอยู่ในคุก ไม่เห็นเหยียนจื่อหลิงจะยื่นมือเข้าช่วยแต่อย่างใด กระทั่งภายหลังเขาได้เลื่อนตำแหน่งเป็ท่านแม่ทัพขั้นหนึ่ง ก็ยังไม่เคยได้ยินว่าทั้งสองมีความเกี่ยวพันกันอีกเลย เ้าเด็กที่ไม่รู้จักดีชั่วเช่นนี้ต้องถูกหักหลังถึงจะรู้สำนึกขึ้นมาบ้าง ไม่อย่างนั้นท้ายที่สุดจะมีแต่เปลือกนอกที่ไม่คู่ควรให้สวมใส่เท่านั้น
ในคืนวันส่งท้ายปีนี้ ทุกคนต่างแยกย้ายกันไปพร้อมกับความคิดต่างๆ ในใจตนเอง เจี่ยนซื่อปลอบโยนบุตรสาวอยู่พักหนึ่ง ถึงค่อยไปจัดการเื่ในเรือนบุตรชาย
ขณะที่นางกำลังจะปลีกตัวไป เหยียนจื่อม่อรั้งอีกฝ่ายไว้แล้วกล่าวว่า “ท่านแม่ เื่ในวันนี้ลูกทำผิดไปหรือไม่เ้าคะ ลูกแค่ไม่อยากให้คนเ่าั้มากระทบต่อความสัมพันธ์ระหว่างลูกกับน้องเจ็ด นึกไม่ถึงว่าท่านพ่อจะไล่คนออกไป...”
“เ้าไม่ได้ทำอะไรผิด คนบางคนสมควรได้รับโทษจริงๆ แม่เองก็ดีใจมาก เพราะม่อเอ๋อร์เฉลียวฉลาด วันหน้าย่อมไม่ถูกคนรังแกเอาได้”
เชิงอรรถ
^ หมายถึง อ่อนแอ ถูกรังแกได้ง่าย
66
