“ตุลาการเซิ่งเหตุใดเ้าถึงถูกคนปองร้าย?”
“เรียนท่านอ๋องกระหม่อมไม่ยอมรับเงินสินบนที่เ้าเมืองหยางให้นำมาแจกจ่ายเพื่อปกปิดเื่เงินพระราชทานเมื่อกระหม่อมบอกกับรองเ้าเมืองฉูว่าจะเขียนฎีการ้องเรียนไปยังเมืองหลวงพวกเขาจึงส่งมือปราบติงพร้อมพรรคพวกมา วันนั้นหยวนช่วยเข้ามาพบที่จวนพอดีกระหม่อมจึงได้มอบฎีกาเืให้แก่เขาและบอกให้เขาหนีไป พะยะค่ะ”
“หยวนช่วยแล้วเ้าเล่า?เหตุใดจึงถูกตามฆ่า?”
“เรียนท่านอ๋องหลังจากกระหม่อมรับฎีกาเืจากใต้เท้าเซิ่งก็ควบม้าหนีออกจากเมืองแต่กลับถูกพวกเขาตามพบจนตกไปจากหน้าผาครั้งหนึ่ง จากนั้นได้รับความช่วยเหลือจากชาวบ้านเมื่อหม่อมฉันพอลุกได้จึงเดินทาง แต่พอเข้าไปถึงเมืองหลวงกลับมีนักฆ่าตามทันเคราะห์ดีคราวนั้นมีคนช่วยชีวิตจนได้ถวายฎีกาเืให้กับฮ่องเต้ พะยะค่ะ”
“ผู้ใดคิดจะฆ่าเ้า?”
“กลุ่มมือปราบที่ไล่ตามฆ่าหม่อมฉันออกจากเมืองชิงหลิวคือ มือปราบติง พะยะค่ะ”
ติงเหย่าเหวินหน้ามืดลงฉับพลันส่วนรองเ้าเมืองฉูนั้นสีหน้าย่ำแย่ยิ่งกว่าภรรยาเขาแนะนำให้ว่าจ้างนักฆ่าสำนักมืออสูร สำนักนักฆ่าอันดับหนึ่งของแผ่นดินหากญาติของภรรยามิใช่คนมีเส้นมีสายคงยากที่จะติดต่อพวกเขาได้แย่นักที่พวกเขาตามฆ่าหยวนช่วยไม่สำเร็จ
“ฮูหยินไหนว่าพวกนั้นไม่เคยพลาด”ฉูจิวซือเอียงหน้ากระซิบกับภรรยา
“ท่านพี่ญาติผู้น้องของข้าบอกว่าพวกเขาฝีมือร้ายกาจพอๆ กับองครักษ์เสื้อแพรเลยเชียวนะ” ติงฮูหยินสีหน้าหวาดหวั่น
ท่านอ๋องเก้ากวาดสายพระเนตรมายังเ้าเมืองฉูติงฮูหยินและมือปราบติง
“มือปราบติงเ้าจะสารภาพหรือไม่?”
ติงเหย่าเหวินขาสั่นพั่บๆก่อนหมอบจนศีรษะโขกพื้น “พระอาญามิพ้นเกล้า”
“ความผิดของพวกเ้ารองเ้าเมืองฉูจิวซือทุจริตเงินพระราชทานร่วมมือกับรองตุลาการติงและติงฮูหยินส่งมือปราบติงไปฆ่าตุลาการเซิ่งและหยวนช่วยขุนนางศาลาว่าการเมืองชิงหลิวเพื่อหวังปิดปาก”
จบคำประกาศความผิดของท่านอ๋องเก้าคนทั้งสี่โขกหัวลงกับพื้นซ้ำๆเพื่อร้องขอให้อภัยโทษ สายตาของท่านอ๋องเก้ามิได้เจือความเมตตาแม้แต่น้อย“เ้าเมืองหยาง รองเ้าเมืองฉู รองตุลาการติง มือปราบติงพวกเ้าล้วนเป็ขุนนางกินเบี้ยหวัดของแผ่นดินกลับมีใจคิดชั่วทุจริตเงินและเสบียงพระราชทานทำให้ชาวเมืองได้รับความเดือดร้อนหยางเยียนและเสี่ยวซวงจิตใจอำมหิตโหดร้ายฆ่าคนได้อย่างเืเย็น ใต้เท้าฟ่านเ้าจงคุมพวกมันทั้งหกคนไปตัดหัวเสียบประจานบนกำแพงเมือง”
จบคำพิพากษานั้นคนทั้งหกร้องระงมออกมาพร้อมกันท่านอ๋องเก้าโยนไม้สีแดงที่เขียนตัวอักษรสีดำว่าปะาลงบนพื้นฟ่านหลี่เจี๋ยสั่งให้ทหารลากตัวพวกเขาทั้งสี่ออกไปคุมขังที่คุกเตรียมการปะา
หยางเยียนหันไปหาเผิงฮูหยินคลานเข่าเข้าไปกอดสตรีวัยกลางคนไว้แน่น “ทะ ท่านแม่!ช่วยข้าด้วย! เื่พวกนี้ท่านเป็คนแนะนำข้านะ ช่วยข้าด้วย!”
“ปล่อยข้า!เื่พวกนี้ล้วนเป็เ้าลงมือกับคนของเ้าทั้งสิ้น!”เผิงฮูหยินผลักหยางเยียนออกจากตัวนางจนลูกเลี้ยงหงายหลังหยางเยียนตกตะลึงที่ผ่านมาเผิงฮูหยินล้วนพูดจาเอาใจและคอยปกป้องนางมาตลอด“เ้าทำเื่ชั่วช้าถึงเพียงนี้ยังจะมาร้องให้ข้าช่วยอีกหรือ?”
“ท่านแม่ใหญ่! ท่านเป็ท่านแม่ของข้านะ”
เผิงฮูหยินมองหยางเยียนด้วยสายตาเกลียดชัง“ข้ามิได้คลอดเ้ามาเสียหน่อย โน่น! อนุหยงโน่น! แม่ของเ้า” หยางเยียนตื่นตะลึงกับท่าทางรังเกียจของ เผิงฮูหยิน“ั้แ่เล็กจนโตเ้าทำเื่เลวทรามนับไม่ถ้วน ข้าต้องคอยตามเช็ดตามล้างคอยฟังชาวเมืองซุบซิบนินทาเื่ของเ้าจนหูแทบเปื่อย ข้าเบื่อจะตายอยู่แล้ว!”
“ท่านแม่!”
“อย่าเรียกข้าว่าแม่! ข้าไม่เคยมีลูก!”
“เผิงฮูหยิน!” น้ำเสียงตวาดนั้นเยียบเย็นจนชวนขนหัวลุก
“พะเพคะ” เผิงฮูหยินที่หันไปมองคนทั้งหกถูกลากออกจากศาล หันไปมองหน้าท่านอ๋องเก้าทันที“หม่อมฉันรู้ว่าสามีของหม่อมฉันทุจริตจริงๆ เพคะ ส่วนหยางเยียนนางมิใช่บุตรของหม่อมฉันนางเป็ลูกของอนุหยงต่างหาก หม่อมฉันก็แค่ช่วยดูแลนางเท่านั้นหยางเยียนนางเป็ผู้มีจิตใจโหดร้ายลงมือฆ่าชาวบ้านอย่างเืเย็นท่านอ๋องสั่งลงโทษนางก็สมควรแล้วเพคะ”
“เช่นนั้นหรือ?เ้าผู้เป็มารดามิรู้เห็นด้วยเลยหรือไร?”
“มิได้เพคะหม่อมฉันไม่เคยรู้เลยว่านางจะกล้าทำเื่เลวร้ายถึงปานนั้น”
อนุหยงได้ยินเผิงฮูหยินกล่าวเช่นนั้นก็สุดจะทนน้ำตาของนางไหลนอง “เป็เพราะเ้า ฮูหยินใหญ่เ้าเลี้ยงนางให้กลายเป็คนใจมาร”
เผิงฮูหยินหันไปตวาดอนุภรรยา“นางเป็คนเช่นนั้นเองต่างหาก ข้าก็แค่เลี้ยงดูนางตามใจนางอย่างเต็มที่เท่านั้นเอง” รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏชัดเจนเป็ครั้งแรก
“ที่แท้เ้าริษยาข้าจึงเลี้ยงลูกของข้าให้เป็คนชั่วช้าเช่นนี้”
“หุบปาก! นางหลงระเริงไปเองต่างหากนางภูมิใจที่ได้ชื่อว่าเป็ลูกของ ฮูหยินเอกอย่างช้า มิใช่อนุภรรยาอย่างเ้า!”
อนุหยงอนุเถาและบุตรสาวคนเล็กหยางลี่จูได้ยินเผิงฮูหยินกล่าวเช่นนั้นถึงกับตกตะลึง
“ท่านแม่ใหญ่ที่แท้จิตใจท่านช่างร้ายกาจนัก! ภายนอกดูเอาใจใส่รักใคร่พวกข้า ที่แท้ท่านเอาใจไม่ว่ากล่าวเพราะหวังให้เราสองพี่น้องกลายเป็คนน่ารังเกียจนี่เอง”
เผิงฮูหยินหันไปมองหยางจูลี่ด้วยสายตาชิงชัง“เ้าใช่ลูกข้าที่ไหนกัน? ข้าไม่เคยมีลูก และไม่เคยคิดว่าตนเองมีลูก” หยางจูลี่ผงะความหยิ่งผยองที่เคยมีพลันสลาย
“เผิงฮูหยินเปิ่นหวางสืบทราบแน่ชัดว่ายาพิษที่หยางเยียนได้ไปฆ่าชาวบ้านล้วนได้มาจากเ้า! ในเมื่อความผิดของนางสมควรตายความผิดของเ้าที่ส่งเสริมให้บุตรฆ่าคนตายมากมาย เ้าก็สมควรถูกปะาด้วยเช่นกัน!” ท่านอ๋องเก้าโยนป้ายปะาอีกอันลงต่อหน้าเผิงฮูหยินที่คิดว่าตนเองจะรอดพ้นภัยถึงกับเป็ลมล้มพับไป
“คนในครอบครัวนักโทษปะาทั้งหมดให้เนรเทศไปอยู่ชายแดนยกเว้นบ่าวไพร่ที่ไม่เกี่ยวข้อง” ท่านอ๋องเก้าหันมามองเหล่ามือปราบผู้ทำงานในศาลาว่าการและสำนักตุลาการที่ถูกกล่าวโทษ “พวกเ้าที่มีรายชื่อร่วมทุจริตอยู่ในนี้ข้าจะให้เ้าได้มีโอกาสแก้ต่าง หากไม่มีหลักฐานหรือพยานยืนยันความบริสุทธิ์จะต้องโดนปะาคดีทั้งหมดให้ฟ่านหลี่เจี๋ยเสนาบดีฝ่ายซ้ายเป็ผู้พิจารณา”ท่านอ๋องเก้ายกสมุดรายชื่อที่เซี่ยอวี่ซีจดเอาไว้ขึ้นมาชู แล้วตบลงบนโต๊ะดังปัง!
“พระอาญามิพ้นเกล้า!” เสียงคนเกือบห้าสิบคนร้องกันระงมขึ้นพร้อมกัน
*************
200
