ตำรวจสามนายเดินเข้ามาหาหัวหน้าหมู่บ้านหลี่ ก่อนที่หนึ่งในนั้นจะหันไปเห็นต้าหวั่นเฉินเข้าพอดี เขาจึงสะกิดเพื่อนตำรวจด้วยกันให้หันไปมอง ก่อนที่ทั้งหมดจะทำความเคารพต้าหวั่นเฉินอย่างพร้อมเพรียงกัน
“ผู้หมวดต้าก็อยู่ที่นี่ด้วยหรือครับ”
“พอดีผมมาเยี่ยมเพื่อนที่หมู่บ้านนี้ และบังเอิญพวกเขาก็เป็เ้าทุกข์ของคดีนี้ด้วย” ต้าหวั่นเฉินตอบเสียงเรียบ
นายตำรวจทั้งสามยืดหลังตรงขึ้นทันที คราวแรกที่พวกเขามาที่หมู่บ้าน ก็ตั้งใจกันไว้ว่าจะสรุปสำนวนง่ายๆ แค่เป็เื่ทะเลาะวิวาทและตั้งใจจะให้ทั้งสองฝ่ายไกล่เกลี่ยชดใช้ค่าเสียหายให้กันเท่านั้น แต่คราวนี้คงเป็ไปไม่ได้แล้ว เพราะคดีนี้เ้าทุกข์เป็คนรู้จักกับผู้หมวดที่ได้ชื่อว่าโหดและเคร่งครัดที่สุดของสถานี ดังนั้นพวกเขาต้องทำคดีให้รัดกุมที่สุด
“ทุกคนได้ยินแล้วใช่ไหม คุณตำรวจคนนี้เป็สหายกับคนบ้านหลิน แล้วอย่างนี้หลานของฉันจะพ้นความผิดไปได้ยังไง พวกเขาต้องปรักปรำและโยนความผิดให้หลานของฉันอย่างแน่นอน ไม่ยุติธรรม หลานฉันไม่ได้รับความยุติธรรม” ยายเฉานั่งตีขาร้องไห้เพื่อเรียกคะแนนสงสาร
ชาวบ้านที่ได้ฟังเริ่มกระซิบกันอีกครั้ง บางคนก็เริ่มเชื่อคำพูดของยายเฉา แต่บางคนไม่เชื่อ พวกเขาเชื่อสิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้ามากกว่า หนึ่งในนั้นจึงะโขึ้น
“คุณตำรวจคงไม่เอาหน้าที่การงานของตัวเองมาเสี่ยงกับเื่นี้หรอก การตัดสินคดีต้องดูที่พยานและหลักฐาน พวกเรารอฟังกันเงียบๆ ก่อนดีกว่า”
“สินบน พวกแกรับสินบนจากคนบ้านหลินไปหมดแล้ว โถ...คนจนอย่างฉันทำไมถึงได้น่าสงสารอย่างนี้” ยายเฉาเริ่มร้องไห้เสียงดังอีกครั้ง
คราวนี้ต้าหวั่นเฉินก็ไม่อยู่เฉย “ผมยึดหลักความถูกต้องในการทำงานเสมอและไม่เคยเอาเื่ส่วนตัวมาปนกับเื่งาน ในเมื่อคุณยายพูดเื่สินบนขึ้นมา คุณยายช่วยอธิบายให้ทุกคนที่นี่ฟังให้ชัดๆ อีกทีได้ไหมครับว่าสินบนที่ว่านั้นคืออะไร และเป็ใครที่ได้รับสินบนจากคนบ้านหลิน หากมีพยานและหลักฐานด้วยก็จะดีมาก อ้อ...รวมไปถึงเื่ที่คุณยายเคยบอกกับผมก่อนหน้านี้ด้วยนะครับ ที่บอกว่าคุณหลินเจิ้งฉีไปทำเื่ไม่ดีเอาไว้ หากคุณยายหาพยานและหลักฐานมาสนับสนุนข้อกล่าวหานี้ไม่ได้ ผมในฐานะเ้าหน้าที่ที่ได้รับความเสียหายจากคำพูดของคุณยาย สามารถฟ้องคุณยายข้อหาิ่ประมาทได้ และคุณหลินเจิ้งฉีก็สามารถฟ้องคุณยายด้วยข้อหาเดียวกันได้ด้วย”
ยายเฉาได้ฟังก็ใมาก นางไม่คิดว่าต้าหวั่นเฉินจะตอบกลับแถมยังพ่วงข้อหาิ่ประมาทให้นางอีกด้วย หากเป็ชาวบ้านทั่วไป ก็คงจะอายและเดินหนีไปแล้ว ยายเฉาถึงกับหยุดร้องไห้และพูดไม่ออกไปชั่วขณะ
“แกมีหลักฐานใช่ไหม รีบเอาออกมาให้คุณตำรวจดูสิ” เฒ่าเฉารีบบอกภรรยา แต่พอเขาสังเกตสีหน้ายายเฉาดีๆ เขาก็รู้แล้วว่าเื่ที่ยายเฉาพูดขึ้นมาก่อนหน้านั้นคงไม่ใช่ความจริง “แกใส่ร้ายคุณตำรวจอย่างนั้นหรือ”
“ไม่เป็ไรครับคุณตา ผมจะพักเื่นี้ไว้ก่อน ตอนนี้เรามาสอบสวนอันธพาลกลุ่มนี้กันก่อนดีกว่าว่าทำไมพวกเขาถึงกล้าลงมือฉุดผู้หญิงกลางวันแสกๆ อย่างนี้” ต้าหวั่นเฉินหันไปบอกกับเ้าหน้าที่ตำรวจสามนาย “ยกให้เป็หน้าที่ของพวกคุณต่อก็แล้วกัน ผมจะไปยืนรออยู่ทางโน้น”
เ้าหน้าที่ตำรวจทั้งสามนายทำความเคารพต้าหวั่นเฉินอีกครั้ง ก่อนที่พวกเขาจะเดินเข้าไปหากลุ่มอันธพาลที่นอนาเ็อยู่
เสี่ยวซือเห็นว่าตัวเองและลูกน้องคงหาข้อแก้ตัวไม่ได้อีกแล้ว เขาจึงรีบนำกระดาษออกมาจากอกเสื้อ พร้อมกับชี้ไปที่เปาเยี่ยน “นี่ครับคุณตำรวจ หลักฐานที่แสดงว่าพวกผมถูกคุณหนูคนนั้นจ้างให้ไปฉุดหย่งลี่อันมาครับ ในหนังสือสัญญาเขียนเอาไว้ว่าถ้าพวกผมทำงานสำเร็จ พวกผมสามารถนำสัญญาฉบับนี้ไปรับเงินส่วนที่เหลือกับเธอได้ที่บ้านของเธอในจังหวัดครับ ส่วนเงินมัดจำการทำงาน ผมเก็บไว้ในกระท่อมครับ”
เปาหยวนหันไปมองน้องสาวด้วยความใ เขาไม่คิดว่าน้องสาวของเขาจะโง่ถึงขนาดนี้ ไปจ้างวานอันธพาลให้ทำงานให้ แต่กลับเขียนหนังสือสัญญาให้พวกนั้นไปรับเงินที่บ้านของตัวเอง เปาหยวนอยากจะตบน้องสาวให้หายโง่สักหลายทีจริงๆ
ส่วนเปาเยี่ยนเมื่อได้ยินเสี่ยวซือพูดจบก็ยืนหน้าซีดอย่างทำอะไรไม่ถูก เพราะเธอมั่นใจมากว่าหากทุกอย่างเป็ไปตามแผน หย่งลี่อันคงไม่กล้านำเื่น่าอับอายนี้ไปแจ้งความแน่ เปาเยี่ยนถึงกล้าเขียนหนังสือสัญญาฉบับนั้นขึ้นมาอย่างไม่ลังเล แต่เธอจะยอมรับความผิดนี้ได้ยังไง เธอยังไม่อยากเข้าคุกนะ “ไม่จริง พวกแกปรักปรำฉัน มีใครเห็นบ้างว่าฉันเป็คนเขียนหนังสือสัญญาฉบับนั้นขึ้นมา”
“คุณผู้หญิงครับ ไม่ต้องมีพยานหรอกครับในการพิสูจน์หลักฐานชิ้นนี้ แค่นำตัวคุณไปทดสอบลายมือเทียบกับหนังสือสัญญาฉบับนี้เราก็รู้ผลแล้วล่ะครับ ในเมื่อมีทั้งพยาน หลักฐาน และผู้ก่อเหตุครบอย่างนี้ ผมขอเชิญคุณผู้หญิงไปสถานีตำรวจกับผมได้แล้วครับ” นายตำรวจบอก
“พี่ใหญ่ พี่รีบบอกคุณตำรวจไปสิว่าพี่เป็คนสั่งให้ฉันทำเื่นี้” เปาเยี่ยนหันไปพูดกับเปาหยวนอย่างใ
“แกเป็คนทำเื่พวกนี้เอง แกจะมาเรียกฉันทำไม ไม่นะครับคุณตำรวจ ผมไม่รู้เื่ด้วยจริงๆ” เปาหยวนรีบปฏิเสธและหันไปพูดกับตำรวจ
“พี่ใหญ่ ฉันเป็ผู้หญิง แล้วฉันจะจ้างคนพวกนี้ไปฉุดผู้หญิงด้วยกันมาทำไม แล้วก็อย่าลืมนะว่าที่ตัวพี่ตอนนี้มียาที่พี่จะใช้กับผู้หญิงคนนั้นซ่อนอยู่ในกระเป๋าเสื้อ” เมื่อเปาเยี่ยนเห็นว่าพี่ชายจะโยนความผิดมาให้เธอคนเดียว เธอจึงแฉเขากลับบ้าง
นายตำรวจทั้งสามพยักหน้าให้กันก่อนที่จะเดินเข้าไปค้นตัวเปาหยวน โดยที่ไม่ลืมผายมือให้ชาวบ้านทุกคนดูด้วยว่าในตัวของพวกเขานั้นไม่ได้ถือสิ่งใดถืออยู่ในมือ เพื่อป้องกันไม่ให้ผู้ต้องหามากล่าวหาพวกเขาในภายหลังว่าพวกเขายัดหลักฐานผิดกฎหมายให้ ชาวบ้านทุกคนต่างก็พยักหน้าเป็พยาน รวมไปถึงลุงหลี่ที่มีตำแหน่งเป็หัวหน้าหมู่บ้านก็เดินเข้าไปเพื่อเป็พยานในครั้งนี้ด้วย
นายตำรวจล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อของเปาหยวนก็พบซองยาต้องสงสัยอยู่หนึ่งซอง พวกเขานำซองยานั้นใส่เข้าไปในถุงเก็บหลักฐานอย่างเรียบร้อย
ชาวบ้านที่ยืนดูเหตุการณ์ต่างก็สรุปผลของคดีนี้ได้โดยที่ไม่ต้องรอฟังผลการสอบสวนของตำรวจ พวกเขาทุกคนหันไปมองเฒ่าเฉาและยายเฉาอย่างนึกรังเกียจ
“นายเฉา แกพาคนร้ายเข้ามาอยู่ในหมู่บ้านของเรา ถ้าเกิดเื่ไม่ดีขึ้น ลูกหลานของพวกเรายังจะหาคู่ครองที่ดีได้อีกหรือ ยังจะมีใครกล้าแต่งเข้ามาอาศัยอยู่ที่นี่ แกจะรับผิดชอบกับเื่นี้ยังไง” ยายจางคู่ปรับของยายเฉาะโขึ้น
“รับผิดชอบอะไร ฉันไม่รู้เื่ พวกมันทำเื่ชั่วกันเองแล้วทำไมฉันต้องไปรับผิดชอบด้วยล่ะ” ยายเฉาะโกลับ
เปาเยี่ยนที่ก่อนหน้านี้ไม่พอใจยายเฉาอยู่แล้ว ในเมื่อเธอกับพี่ชายไม่มีทางพ้นความผิดนี้ไปได้ เธอก็ไม่อยากที่จะเกรงใจยายเฉาอีกต่อไป “ย่าเล็กเป็คนไปพาหนูกับพี่ใหญ่ให้มาพักที่นี่ เพราะหวังจะให้หนูได้แต่งงานกับหลินเจิ้งฉี คุณย่าเล็กยังบอกอีกว่าจะหาทางทำให้พวกเขาเลิกกันให้ได้ไม่ใช่หรือคะ ยังมีอันธพาลพวกนี้อีก ไม่ใช่ย่าเล็กเป็คนแนะนำให้หนูรู้จักพวกเขาเองหรือคะ”
“นังคนนิสัยไม่ดี ใครไปแนะนำไปแกรู้จักกับคนพวกนี้กัน เป็แกเองต่างหากที่วันๆ เอาแต่เดินเตร่ไปจนทั่วหมู่บ้าน ไม่ใช่ว่าแกไปติดใจไอ้หัวหน้ากลุ่มนั้นเข้าหรือยังไง แกอย่าคิดที่จะมาโยนความผิดให้ฉันเลย ฉันรับไม่ไหวหรอก” ยายเฉาไม่ยอมรับข้อกล่าวหานี้ นางเริ่มเถียงกับหลานสาวอย่างเอาเป็เอาตาย และชี้ไปที่เปาหยวนกับเปาเยี่ยน “คุณตำรวจถามคนในหมู่บ้านดูก็ได้นะ มีแต่พวกเขาสองคนนี้ล่ะ ที่วันๆ ไม่ทำอะไร ชอบเดินเตร่ไปทั่วหมู่บ้าน มีสักครั้งไหมที่เห็นฉันเดินไปกับพวกเขา ฉันน่ะแก่แล้ว ฉันไม่กล้าทำเื่เสี่ยงคุกเสี่ยงตะรางอย่างนี้หรอก”
นายตำรวจหันไปหาเสี่ยวซือ “คุณผู้หญิงกับคุณผู้ชายคนนี้เป็คนมาว่าจ้างพวกคุณใช่ไหม แล้วคุณยายคนนี้ล่ะ ได้มาติดต่อกับพวกคุณด้วยไหม”
“ไม่ครับ มีแค่คุณเปาเยี่ยนกับคุณเปาหยวนเท่านั้นที่มาหาผมที่กระท่อม ส่วนยายเฉาปากร้ายนั่นไม่ได้มาด้วยครับ” เสี่ยวซือตอบอย่างตรงไปตรงมา
“เห็นไหมล่ะ คุณตำรวจรีบจับพวกเขาไปเร็วๆ เลยนะ ฉันไม่มีหลานนิสัยไม่ดีแบบนี้หรอก” ยายเฉารีบบอกกับตำรวจ
ตำรวจพาผู้ต้องหาทั้งหมดขึ้นนั่งท้ายรถกระบะกลับเข้าตัวตำบล โดยที่พวกเขาแจ้งวันเวลาให้หย่งลี่อันและหลินหงเข้าไปให้ข้อมูลที่สถานีด้วย ก่อนที่พวกเขาจะขับรถกลับออกไป
เฒ่าเฉารีบลากแขนภรรยากลับบ้านอย่างโมโห กว่ายายเฉาจะถึงบ้านก็ถูกสามีตีแล้วตีอีก นางร้องให้คนช่วยอยู่ตลอดทาง แต่ก็ไม่มีใครเข้าไปยุ่งด้วยเลย
2K
