เทียนหลง ดันเจี้ยน สเลเยอร์

ปืนทุกกระบอกถูกเล็งมาที่ไอซ์ในสถานการณ์ที่ตึงเครียดเช่นนี้ ใบหน้าของไอซ์ยังคงยิ้มออกมาอย่างสงบเงียบแตกต่างจากเมื่อสักครู่นี้เป็นอย่างมาก ท่านหญิงชิกะที่ได้ยินว่าตัวตนของชายตรงหน้าเป็นใครสีหน้าของเธอยังคงนิ่งเหมือนเช่นทุกครั้ง แต่ภายในใจกับร้อนรุ่มดั่งไฟที่ร้อนแรง“คุณต้องการอะไรจากฉันอย่างนั้นเหรอ.. คุณอนุวัฒน์” ชิกะกล่าวถามอย่างสงสัย“ถ้าบอกว่าผมมาตอบแทนเรื่องเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ล่ะครับ.. พวกคุณคิดว่ายังไง” ไอซ์กล่าวพร้อมกับรอยยิ้มที่แสนจะน่ากลัว และอึดอัดในเวลาเดียวกัน รังสีฆ่าฟันตลบอบอวนไปทั่วทั้งบริเวณนี้“คุ้มกันท่านหญิง!..”หัวหน้าบอดี้การ์ดตะโกนขึ้นเสียงดัง ก่อนที่เหล่าบอดี้การ์ดจะห่อหุ้มท่านหญิงเอาไว้จากทั่วทิศทาง เขาต้องกัดฟันแน่น และไม่คิดว่าจะต้องมาเจอกับตัวตนที่เหมือนกับรองบอสของอีกฝ่าย แต่ประเด็นมันไม่ได้อยู่ที่ตรงนั้น ประเด็นก็คือชายตรงหน้ารู้ได้อย่างไรว่าท่านหญิงของเขาอยู่เบื้องหลังของเรื่องนั้นมากกว่า แต่ตอนนี้มันไม่ใช่เวลาที่จะต้องคิดอะไรให้มาก พวกเขาจะต้องนำพาท่านหญิงของพวกเขาออกจากที่นี่ให้ได้“เสียมารยาทจริงๆ เจ้าพวกปลาซิวปลาสร้อย..” ไอซ์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น ก่อนที่เท้าจะค่อยๆก้าวไปข้างหน้าอย่างช้าๆ เป้าหมายของเขาเป็นท่านหญิงคนนั้นไม่ผิดแน่นอน แต่ก็ไม่มีใครทราบอยู่ดีว่าเขาจะทำอะไร ต้องการอะไร“หยุดอยู่แค่นั้นแหละ.. เข้ามาใกล้กว่านี้ อย่าหาว่าฉันไม่เตือน!.” หัวหน้าบอดี้การ์ดกล่าว แต่ดูเหมือนว่าเท้าของไอซ์จะไม่หยุดอยู่กับที่ เขายังคงก้าวเท้าไปข้างหน้าด้วยสีหน้าที่เปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม“หึหึ.. มันมีเพียงไม่กี่อย่างที่ทำให้ฉันโกรธเอามากๆ และพวกนายรวมถึงท่านหญิงของนาย ได้ข้ามเส้นนั้นมาแล้ว เส้นระหว่างความเป็นความตายนั้น.. คิดจริงๆใช่ไหมว่าฉันจะหยุด! พวกนายคงจะฝันกลางวันอยู่ล่ะสิท่า..หึหึ” ไอซ์กล่าวออกมาเช่นนั้น และมันเป็นอะไรที่แน่นอนแล้วว่าเขามีเจตนาร้ายอย่างเห็นได้ชัด บอดี้การ์ดเองก็คงจะอยู่เฉยๆไม่ได้อีกต่อไป ปังงงง! เป๊ง! ปังง! ปังงงง! ปังง! ปังงง! ปังงงง! เป๊ง!เป๊ง!เป๊ง!เป๊ง!เป๊ง! กระสุนของบอดี้การ์ดหลุดลอยออกมาจากรังเพลิงในทันที เมื่อสถานการณ์มันเป็นเช่นนี้ เขาเองก็ไม่มีทางเลือกมากนัก แต่พวกเขาก็ต้องขมวดคิ้วมากกว่าเดิม เพราะว่าดาบในมือของไอซ์ปัดแกว่งราวกับภาพยนตร์ชื่อดังที่ฉายออกไปทั่วทั้งโลก สีหน้าของบอดี้การ์ดต่างก็เคร่งเครียด พวกเขาไม่สามารถทำอะไรชายคนนี้ได้เลย หึหึ! ไอซ์หัวเราะออกมาจากลำคอ ก่อนที่จะเดินก้าวต่อไป กระสุนนับไม่ถ้วนนัดแล้วนัดเล่า ปลิวว่อนไปทั่วลานจอดรถแห่งนี้ ไม่นานกระสุนของพวกเขาก็เริ่มจะหมดไปทีละคนสองคน หัวหน้าบอดี้การ์ดเห็นท่าไม่ดี เขาก็ชักดาบสั้นของตัวเองออกมา เตรียมเพื่อที่จะต่อสู้เอาเป็นเอาตายกับคนตรงหน้า“พวกแก! คุ้มกันท่านหญิงออกไปจากที่นี่ซะ ฉันจะถ่วงเวลาให้…” หัวหน้ากล่าวออกมา เหล่าบอดี้การ์ดลูกน้องก็พยักหน้าให้กับหัวหน้า และเตรียมหาทางหนีที่ดีที่สุด“แหม่ๆ พวกนายนี่มารยาทไม่ค่อยจะดีนะ ว่าไหม.. ฉันเองก็ยังคุยกับท่านหญิงไม่จบเลย จะชิ่งหนีไปก่อน มันใช้ได้ที่ไหน...” ไอซ์กล่าวพร้อมกับยกมือขึ้นมา วงเวทย์สีสันสวยงามก็ปรากฏออกมาจากฝ่ามือ บรรยากาศรอบข้างเยือกเย็นจนติดลบอย่างรวดเร็ว“เท้า!..น้ำแข็ง!..” บอดี้การ์ดคนหนึ่งกล่าว เพราะตอนนี้น้ำแข็งได้เริ่มเกาะตามเท้าของพวกเขาทุกคน ไม่เว้นแม้แต่นายหญิงของพวกเขา หัวหน้าบอดี้การ์ดกัดฟันอย่างเจ็บใจ เป็นเขาเองที่ประมาทเกินไปสำหรับเหตุการณ์นี้ ดาบที่อยู่ในมือค่อยๆฟันลงที่ก้อนน้ำแข็งแต่มันก็แข็งแกร่ง และไม่มีทีท่าว่าจะแตกสลายแต่อย่างใด“ใครอนุญาตให้พวกนายออกไปจากที่นี่ไม่ทราบ...หึหึ” ไอซ์เดินเข้ามาใกล้กับท่านหญิงเรื่อยๆ ท่ามกลางสีหน้าเจ็บแค้นของบอดี้การ์ดที่ไม่สามารถทำอะไรได้เลย“นายต้องการอะไร..” ท่านหญิงชิกะในใบหน้าอันเรียบเฉยกล่าวถามออกมา“ท่านหญิงคิดว่าผมต้องการอะไรอย่างนั้นเหรอครับ.. หืออ แววตานั้น.. ไม่มีความลังเลเลยนะครับ” ไอซ์ที่เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าของชิกะ มือของเขาค่อยๆเชยคางของชิกะให้เงยขึ้นมามอง“นายจะฆ่าก็ฆ่า..” ชิกะกล่าวพร้อมกับสะบัดหน้าหนี และหลับตาลงยอมรับชะตากรรม“ฮ่าๆ ท่านหญิง! ท่านมีคนที่คิดว่าสำคัญกับชีวิตบ้างหรือเปล่าล่ะครับ.. โอ้! ‘วาตานาเบะ คิมิโกะ’ เธอคนนั้น สำคัญกับท่านหญิงหรือเปล่าล่ะครับ..” ไอซ์กล่าวพร้อมกับเอ่ยชื่อของใครบางคนออกมา และแน่นอนว่าสีหน้าของท่านหญิงก็เปลี่ยนไปในทันที เธอตะโกนกลับมาทางไอซ์อย่างเดือดดาล“ห้ามยุ่งกับคิมิโกะ...” ชิกะกล่าวด้วยความโกรธ“แสดงว่าเธอคนนั้นสำคัญมากสินะครับ.. นั่นสินะ! สิ่งที่ทรมานที่สุดในชีวิต คงเป็นการเห็นคนที่รักจากไปโดยที่ตัวเองทำอะไรไม่ได้.. ถ้าผมต้องการชีวิตของคิมิโกะ ท่านหญิงคิดอย่างไรล่ะ” ไอซ์กล่าวด้วยรอยยิ้ม“ห้ามยุ่งกับคิมิโกะนะ!....” ชิกะทำได้แค่ตะโกนออกมา“..ครอบครัวมักจะสำคัญกับชีวิตคนเราเสมอๆ แม้แต่ท่านหญิงเองหรือว่าจะเป็นผม..” ไอซ์กล่าว หัวหน้าบอดี้การ์ดยังคงใช้ดาบในมือฟันกับก้อนน้ำแข็งอยู่อย่างนั้น สายตาที่ดูแลโกรธแค้นไอซ์เอามากๆ มือของเขาเปื้อนไปด้วยเลือดที่พยายามจะหลุดจากพันธนาการนี้“ถ้านายฆ่าฉัน ทุกอย่างจะจบลงไหม...” ชิกะกล่าวพร้อมกับก้มหน้าลงต่ำ“ท่านหญิง! ไม่ได้นะขอรับ อดทนรออีกสักหน่อยเถอะขอรับ...” หัวหน้าบอดี้การ์ดกล่าว และก็ยิ่งฟันดาบในมือใส่น้ำแข็งแรงขึ้นเรื่อยๆ“แล้วเขาคนนั้นสำคัญกับท่านหญิงหรือเปล่า... หรือเป็นแค่คนใช้ธรรมดาเท่านั้น ถ้าเริ่มจากชายคนนี้ก่อน ท่านจะเจ็บปวดหรือเปล่านะ..” ไอซ์กล่าวพร้อมกับฟันดาบของเขาอย่างรวดเร็วไปทางหัวหน้าบอดี้การ์ดคนนั้น และมันส่งผลให้แขนทั้งสองข้างของเขาหลุดลอยออกไปคนละทางทันที“ม่ายยยยยย!...” ชิกะตะโกนออกมาสุดเสียง ใบหน้าที่เงียบสงบของเธอปรากฏน้ำตาออกมาให้เห็นอย่างชัดเจน หัวหน้าบอดี้การ์ดไม่ใช่เพียงแค่บอดี้การ์ดเท่านั้น เขาคนนี้ยังเป็นเหมือนพ่อ เหมือนลุง เหมือนคนในครอบครัวของเธอ สิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนี้มันทำให้จิตใจของเธอเจ็บปวด“ไม่เป็นไรขอรับท่านหญิง... เอาชีวิตชายแก่คนนี้ไปเถอะ แต่ได้โปรดปล่อยท่านหญิงไปเถอะ..” หัวหน้าบอดี้การ์ดกล่าวทั้งน้ำตา ความเจ็บปวดแล่นเข้าสู่สมองของเขาอย่างหนักหน่วง แต่เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดนั้น เขากลับไม่ร้องออกมาสักคำเดียว“...นี่ท่านหญิง!... แล้วถ้าท่านเห็น ‘คิมิโกะ’ คนนั้นเป็นเหมือนคุณลุงคนนี้ล่ะ ภาพที่คิมิโกะกำลังจะสิ้นใจ ปากที่ร้องขอให้ท่านมีชีวิตต่อไปด้วยรอยยิ้มอย่างนั้น... มันช่างเป็นฉากที่น่าติดตาม ท่านหญิงคิดอย่างนั้นไหมล่ะครับ..” ไอซ์กระซิบข้างหูของชิกะ ภาพในหัวชิกะเธอเห็นน้องสาวของเธออยู่ในสภาพอย่างนี้ จิตใจของเธอกู่ร้องออกมาอย่างทนไม่ไหว“ไม่นะ นายฆ่าฉันซะ ฉันเป็นต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด คิมิโกะไม่เกี่ยว วิลเลียมไม่เกี่ยว... อย่ายุ่งกับพวกเขา..” ชิกะกล่าวมาทั้งน้ำตา“แปลว่าท่านจะยอมสละชีวิตของตัวเองเพื่อพวกเขาอย่างนั้นเหรอขอรับ.. ก็ย่อมได้!” ไอซ์กล่าวก่อนที่จะปรบมือของตัวเองเล็กน้อย เวทมนตร์น้ำแข็งที่อยู่ใต้เท้าของชิกะของสลายหายไปจนหมด แน่นอนว่าเธอไม่รอช้าพุ่งตัวเข้าไปหาหัวหน้าบอดี้การ์ดคนนั้นทันที“วิลเลียม! วิลเลียม!...” เธอตะโกนออกมาทั้งน้ำตา และโอบกอดบอดี้การ์ดเอาไว้“ท่านหญิงขอรับ ใช้ชีวิตของชายแก่คนนี้แทนเถอะขอรับ..” วิลเลียมกล่าวพร้อมกับยิ้มให้ท่านหญิงของตัวเอง ภาพต่างๆมันผุดขึ้นมาภายในหัวของเขาอย่างไม่มีที่สิ้นสุด ภาพของเด็กน้อยสองคนกำลังวิ่งเล่นอยู่ในสวนอย่างสนุกสนาน มันเป็นภาพที่เขาไม่มีทางลืมมันได้ลง“ไม่ได้นะวิลเลียม..” ชิกะกล่าว และเธอก็ยังอยู่ในอ้อมกอดของชายผู้เป็นบอดี้การ์ดคนสำคัญ“ก็อยากจะซาบซึ้งอยู่หรอกนะ... หึหึ”

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 123

คล้ายกับเรื่องเทียนหลง ดันเจี้ยน สเลเยอร์ ที่คุณอ่าน

เทียนหลง ดันเจี้ยน สเลเยอร์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 123

คล้ายกับเรื่องเทียนหลง ดันเจี้ยน สเลเยอร์ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้