ความสามารถในการสร้างสุดยอดเมด ที่โคตรจะโอพี

ตอนที่ 63 เมดของทั้งสอง เฝ้ามอง

คำประกาศขอยอมแพ้ของกอนนั้นสร้างความเจ็บใจให้กับผู้คนมากมายที่ไม่ใช่พียงแค่เคย์คนเดียว

โดยเฉพาะคลาสเรดฟินนิกซ์ตรงที่นั่งชมของเหล่าผู้อาวุโส...

“อาจารย์ทาการะ....ทำแบบนี้มันหมายความว่ายังไงนี่ถึงขั้นกล้ามาหยามคลาสเรดฟินนิกซ์แล้วอย่างงั้นเหรอ...อาจารย์คงรู้สินะว่าหลังจากนี้หากไอเด็กนั่นอยู่ในที่เปลี่ยวจะเกิดอะไรขึ้น”

ผู้อาวุโสคลาสเรดฟินนิกซ์กล่าวออกมาด้วยความไม่พอใจและเชิงข่มขู่

ในตอนนี้อาจารย์ทาการะไม่ได้หัวเราะกลบเกลื่อนแบบตอนของคาร์ลเพราะตัวอาจารย์ทาการะเองก็แปลกใจเช่นกันไม่คิดว่าเด็กที่ชื่อกอนจะมีความสามารถพอตัว

.

.

.

----คาร์ลไรจิทักทายกอนด้วยรอยิ้มและเสียงหัวเราะที่สนุกสนาน หลังจากที่กอนลงมาจากลานประลอง

แม้จะมีสายตาที่ไม่พอใจจากคลาสอื่นจำนวนมากกำลังมองมาที่เขาก็ตาม

“ว่ะฮ่าฮาๆๆๆๆทำได้ดีมากเลยกอน...นายถอนฟันมันออกมาตั้งสองซี่แน่ะเล่นมันตอนทีเผลอนี่แหละดีที่สุดแล้ว”

คาร์ลหัวเราะออกมาด้วยความสะใจที่ยิ่งกว่ากอนเสียอีก...

“ก็ดีอยู่นะที่นายขอยอมแพ้ได้ทันแต่ขืนนายยังขอยอมแพ้ช้ากว่านี้อีกสักนิด...นายอาจจะถูกเจ้าหมอนั่นฆ่าตายจริงๆก็ได้นะอีกทั้งหลังจากนี้พวกนั้น....”

ไรจิกล่าวเตือน...

“ชั้นรู้น่า~อย่าใส่ใจเลยที่ชั้นทำไปแค่เพราะอารมณ์ส่วนตัวเท่านั้น คราวหน้าชั้นจะระวังและทำอะไรบุ่มบ่ามแบบนี้ให้น้อยลง”

กอนเข้าใจสิ่งที่ไรจิต้องการจะเตือน การไปมีเรื่องกับรุ่นพี่คลาสอื่นและทำให้พวกนั้นไม่พอใจ...สักวันพวกนั้นต้องเอาคืนอย่างแน่นอน...

แต่ทางกอนเองก็ไร้ซึ่งความกลัวต่อพวกมันเหล่านั้นอยู่แล้วเขาพร้อมที่จะตอบโต้ทุกสถานการณ์ พวกนั้นอาจจะคิดว่าเป็นเพราะมีกฎข้อห้ามของการประลองจึงทำให้สามารถรอดไปได้จากการแค่ ‘ขอยอมแพ้’

...ความจริงแล้วหากไม่มีกฎข้อห้ามของการประลอง แล้วต่อสู้กันโดยไร้ซึ่งกฎเกณฑ์ ใครกันแน่ที่เป็นฝ่ายที่จะถูกฆ่าตาย

.

.

.

----การประลองของเหล่ารุ่นพี่นั้นดุเดือดกว่าการประลองของเหล่าหน้าใหม่หลายเท่า

ฝีมือของพวกเขาแต่ละคนนั้นใกล้เคียงกันมากทำให้กว่าจะรู้ผลแต่ละคู่ก็กินเวลาไปอย่างยาวนาน...

แต่ในบรรดาการประลองของรุ่นพี่เหล่านั้นก็มีเพียงคู่ของดีแลนเท่านั้นที่จบลงอย่างรวดเร็ว

ใครก็ตามที่ได้เป็นคู่ต่อสู้ของดีแลนจะต้องจบลงที่ไม่ขอยอมแพ้ก็ถูกเล่นงานไปภายในไม่ถึงสิบวินาที...

แต่นั่นคือดีแลนในสมัยที่ยังเป็นหน้าใหม่ดูเหมือนดีแลนในปัจจุบันจะไม่เป็นแบบนั้นแล้ว...

ในครั้งนี้ดีแลนเหมือนต้องการทดลองทำอะไรที่แปลกใหม่เขาจะทำบางอย่างเพื่อที่จะได้ต่อสู้กับคู่แข่งได้อย่างดุเดือด และสูสีที่สุด

ดังนั้นใครก็ตามที่กล้าต่อสู้กับเขาเขาจะออมมือตัวเองลงให้ใกล้เคียงคู่แข่งมากที่สุด เพื่อให้ต่อสู้ได้อย่างสนุกมากที่สุด...ตัวอย่างก็เช่นดีแลนจะใช้มินเนี่ยนของเขาที่เป็นเมดแค่ตัวเดียวเท่านั้นในการต่อสู้ทั้งที่จริงๆแล้ว เขามีมินเนี่ยนถึงสี่ตัว...

และดีแลนนี่แหละที่จะเป็นคู่ต่อสู้คนต่อไปของกอน...

.

.

“กอนนายจะไม่ใช้วิธีสกปรกแบบนั้นกับท่านดีแลนใช่ไหม”

ในตอนนี้ท่าทางและคำพูดของคาร์ลก็เปลี่ยนไปแตกต่างจากก่อนหน้านี้อย่างเห็นได้ชัด

คาร์ลคอยย้ำเตือนไม่ให้กอนทำกับดีแลนเหมือนตอนที่ทำกับเคย์...อีกทั้งยังพยายามบอกให้กอนยอมแพ้ในทันทีที่การประลองเริ่ม

“อะไรนะคาร์ลนี่นายไม่เชียร์ชั้นแล้วเหรอ”

กอนพูดออกมาด้วยรอยยิ้มเขารู้ดีว่าคาร์ลนั้นเป็นคนที่ชื่นชมดีแลนจนออกนอกหน้า

“ชั้นก็อยากเชียร์นายอยู่นะแต่ครั้งนี้....ไม่! ....ที่ชั้นพูดก็เพื่อตัวนายนะดีแลนน่ะแตกต่างจากคนอื่นอย่างเห็นได้ชัด หากนายไม่รีบยอมแพ้คราวนี้นายอาจจะเจ็บหนักก็ได้นะ”

“ไม่รู้สิ! ขอลองดูสักหน่อยก็แล้วกัน”

กอนยังพูดคำเดิมออกมา...

“ชั้นพูดกอนเพื่อนายจริงๆนะกอนการทำให้ดีแลนไม่พอใจ ก็คือการทำให้คนเกือบทั้งโรงเรียนไม่พอใจนั้นแหละ...”

คาร์ลพูดออกมาด้วยท่าทางที่จริงจังและยังพูดอะไรต่อมิอะไรอีกยาวเหยียด...

กอนที่ขี่เกียจทนฟังสิ่งที่คาร์ลพูดก็รีบเดินไปรอที่ทางเข้าลานประลองทันที

.

.

.

----ตรงหน้าของกอนคือชายหนุ่มผมดำหน้านิ่งรูปร่างหน้าตาหลอเหลาเป็นอย่างมากมาพร้อมกับเสียงกรี๊ดเสียงเชียร์ดังลั่นทั่วทั้งสนามยิ่งกว่าของเคย์หลายหลายเท่า

สายตาที่ว่างเปล่าเย็นยะเยียบมองที่กอนอย่างเฉื่อยชาด้านหลังของเขามีเมดสี่คนยื่นอย่างแน่นิ่งไม่ขยับเขยื้อน พร้อมกับผ้าบางๆที่ปิดหน้าไว้

...ในทางกลับกันตัวของกอนไม่สามารถเอาเมดของเขามาขึ้นลานประลองได้มันทำให้เขายิ่งรู้สึกว่าสิ่งเหล่านี้มันไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย

และก่อนที่เสียงประกาศเริ่มการประลองดังขึ้นดีแลนเดินเข้ามาหากอนอย่างช้าๆ...

“นายคือจากเด็กจากคลาสบราวน์ทอรัสสินะช่วยอย่าเพิ่งรีบขอยอมแพ้จะได้ไหม”

“ห่ะ!...”

กอนอุทานออกมาด้วยเสียงที่งงงวย

“ชั้นแค่อยากลองต่อสู้โดยไม่ใช้สกิลดูบ้างน่ะส่วนนายจะใช้อะไรต่อสู้กับชั้นก็ได้และหากนายชนะ...ชั้นก็จะขอยอมแพ้ในทันทีโดยไม่คิดแค้น”

ดีแลนพูดด้วยน้ำเสียงที่นุ่มลึก...

ส่วนทางกอนนั้นยังคงมีอาการที่งงงวยอยู่

“แล้วจะให้ผมเชื่อได้ยังไงว่าคุณจะต่อสู้กับผมโดยไม่ใช้สกิลเลยเพราะเมดของคุณยังจ้องมาที่ผมด้วยออร่าที่น่ากลัวซะขนาดนั้น....”

“เชื่อชั้นเถอะทุกอย่างขึ้นอยู่กับชั้นแค่ลองดูสักหน่อยก็ไม่เสียหายใช่ไหมล่ะ....เรามาสู้กันอย่างสนุกดีกว่าเนอะ”

ใบหน้าที่จริงจังของดีแลนทำเอากอนถึงขั้นคิดหนัก.....

“เข้าใจแล้วครับเรามาสู้กันอย่างสนุกดีกว่า....แต่บอกไว้ก่อนนะว่าผมจะใช้ทุกอย่างที่สามารถใช้ได้กับการต่อสู้ในครั้งนี้”

ก่อนกล่าวด้วยรอยยิ้มแล้วหลังจากนั้นการประลองระหว่างเขาและดีแลนก็เริ่มขึ้น...

.

.

กอนเรียกไม้หลุมดำออกมาอย่างไม่รอช้า...

สายตาจับจ้องไปที่คู่แข่ง เริ่มเปิดฉากก่อนโดยเป็นฝ่ายพุ่งตัวเข้าหาอย่างรวดเร็วด้วยจิตใจที่มุ่งมั่น

“ไอหมอนั่นมันบ้าไปแล้วเหรอมันคิดจะสู้กับดีแลนจริงดิ”

...บนสนามผู้ชมต่างมองด้วยความแปลกใจแม้แต่คาร์ลเองก็ยังมท่าทีแบบนั้น...

สายตาของกอนสังเกตไปที่เมดทั้งสี่ของดีแลนก็พบว่าพวกเธอยังไม่ขยับเขยื้อน‘คิดจะสู้โดยไม่ใช้สกิลจริงๆอย่างงั้นเหรอ...งั้นก็อย่าเสียใจทีหลังล่ะ’ กอนคิดในใจพร้อมกับเผยรอยยิ้มออกมา...

ร่างกายของเขากระโดดพร้อมกับง้างไม้กระบองขึ้นสูงแล้วฟาดไปที่หน้าผากของดีแลนอย่างเต็มแรง

“วิ๊ว!”

สายตาที่ยังคงเฉียบคมของดีแลน มองเห็นการโจมตีของกอนได้อย่างชัดเจนแล้วหลบการโจมตีนั่นอย่างง่ายดายโดยการเอียงตัวแค่เล็กน้อย

แขนขวาของดีแลนกำหมัดแน่นต่อยสวนไปที่หน้าท้องของกอนเข้าอย่างจัง...

“พรั๊ว!”

ร่างของกอนกระเด็นลอยตามแรงหมัดที่รุนแรงเกินคาดพร้อมกับกลิ้งเกลือกไปตามพื้น

“อัก!”

กอนลุกขึ้นมาด้วยน้ำลายที่ไหลยืดออกจากปากจากอาการจุกที่หนักหน่วงสีหน้าของกอนในตอนนี้เต็มไปด้วยความอึ้ง และแปลกใจ....‘บ้าน่า! กามายด้านพละกำลังของไอหมอนี่เหนือยิ่งกว่าคาร์ลอีกอย่างั้นเหรอ’

.

.

.

ฝากติดตามผลงาน เพจเฟสบุ๊ค : https://bit.ly/3aJY2ic