ข้าจะเป็นแม่ครัวตัวน้อยแห่งวังหลวง (จบ)

            นางกำนัลรีบคุกเข่าลงกับพื้น เอาหัวโขกพื้นไม่หยุด “เพคะพระสนมบ่าวทราบแล้ว บ่าวจะทำตามที่พระสนมรับสั่งทุกอย่างเพคะ”

            “เช่นนั้นก็ดี” ซูเฟยลูบผมนางกำนัลอย่างแผ่วเบา “ลุกขึ้นเถิด วันนี้ข้าจะไปที่ตำหนักเจินหลงสักหน่อย”

            ซูเฟยพยายามปลุกความกล้าในตัวขึ้นมานางตัดสินใจที่จะไปหาซีเยวี่ยที่ตำหนักเจินหลงเพื่อขอยาที่จะทำให้นางยังคงความสาวและมีรูปโฉมงดงามเช่นซีเยวี่ย

            ไม่ว่าจะในวังหรือนอกวังล้วนคิดว่าองค์หญิงซีเยวี่ยได้รับความโปรดปรานจากฮ่องเต้จ้าวเจี้ยนเจินเป็นอย่างมากทว่าองค์หญิงซีเยวี่ยในตอนนี้กลับรู้สึกว่าวันเวลาที่นางอยู่ในตำหนักเจินหลงยาวนานราวกับผ่านไปนับปีทั้งๆ ที่ผ่านไปแค่ไม่กี่วันเท่านั้นฮ่องเต้จ้าวเจี้ยนเจินคอยจับจ้องมาที่นางอยู่ตลอดเวลา ไม่ว่านางจะทำสิ่งไหนหรือเดินไปที่ใดฮ่องเต้จ้าวเจี้ยนเจินก็มักจะจ้องมองมายังนางเสมอ

            นางมองฮ่องเต้จ้าวเจี้ยนเจินอ่านฎีกาด้วยสีหน้าทุกข์ทรมาน

            “เจ้ามานี่ มาช่วยฝนหมึกให้ข้าที” ฮ่องเต้จ้าวเจี้ยนเจินตรัสด้วยน้ำเสียงทุ้มหนักเต็มไปด้วยความน่าเกรงขามอย่างคนเป็นฮ่องเต้เพียงแค่น้ำเสียงก็กดข่มให้ผู้คนยอมทำตามที่สั่งได้แล้ว

            องค์หญิงซีเยวี่ยวในชุดสีม่วงอ่อนค่อยๆ ก้าวเดินเข้าไปหาอย่างเชื่องช้าเมื่อไปถึงโต๊ะทรงอักษร หยิบแท่นหมึกขึ้นมาค่อยๆ ฝนหมุนเป็นวงกลม เวลานี้เองนางได้ยินเสียงขันทีน้อยเอ่ยรายงานว่า“ท่านอ๋องเป่ยเยียนขอเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ”

            ได้ยินเช่นนั้นนางย่อกายทำความเคารพ “ฝ่าบาทหม่อมฉันขอตัวก่อนนะเพคะ”

            ฮ่องเต้จ้าวเจี้ยนเจินไม่แม้แต่จะเหลือบมองนาง เอ่ยออกมาว่า “เจ้าอยู่ต่อเถิด ไม่เป็นไร”

            “แต่ว่าสนมในวังหลังไม่ควรยุ่งเกี่ยวกับงานราชการบ้านเมือง…”องค์หญิงซีเยวี่ยมีสีหน้าลำบากใจมองฮ่องเต้จ้าวเจี้ยนเจินอย่างลังเล

            แต่เมื่อเห็นฮ่องเต้จ้าวเจี้ยนเจินไม่อนุญาต นางจึงไม่กล้าเดินออกไปยังคงฝนหมึกให้ฮ่องเต้จ้าวเจี้ยนเจินอย่างเงียบๆไม่กล้าเอ่ยวาจาใดออกมาอีกแม้แต่คำเดียวขณะที่หูได้ยินเสียงฝีเท้าของท่านอ๋องก้าวเดินเข้ามาในตำหนัก

            ฮ่องเต้จ้าวเจี้ยนเจินลุกขึ้นยืน ยิ้มพร้อมกับเดินเข้าไปหาท่านอ๋อง “ท่านอา เหตุใดวันนี้จึงมีเวลาว่างมาหาเราได้”

            ท่านอ๋องเหลือบมององค์หญิงซีเยวี่ยที่ยืนอยู่ด้านข้างฮ่องเต้จ้าวเจี้ยนเจินอย่างอ่อนใจผาดหนึ่งก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเป็นกังวลออกมา “ฝ่าบาทกระหม่อมมีเรื่องจะพูดกับพระองค์ ผู้ใดที่ไม่ควรอยู่ก็ให้ออกไปก่อนเถิดพ่ะย่ะค่ะ”

            ฮ่องเต้จ้าวเจี้ยนเจินยิ้มอย่างไม่ใคร่ใส่ใจนักก่อนจะหันไปผงกศีรษะให้องค์หญิงซีเยวี่ย

            องค์หญิงซีเยวี่ยยอบกายทำความเคารพก่อนจะเดินหลบออกไปอีกด้านก่อนเดินออกไปนางเห็นสายตาที่ท่านอ๋องมองมายังนางเต็มไปด้วยความหวาดระแวง ในใจนางรู้สึกดูแคลนยิ่ง

            “ฝ่าบาทกระหม่อมมีเรื่องจะทูลกับพระองค์” สีหน้าของท่านอ๋องเต็มไปด้วยความเคร่งเครียดแววตาที่มองฮ่องเต้จ้าวเจี้ยนเจินเต็มไปด้วยความไม่พอใจทันใดนั้นเองท่านอ๋องก็คุกเข่าลงกับพื้น

            “ท่านอารีบลุกขึ้นมาเถิด ระหว่างพวกเราอาหลานไม่จำเป็นต้องมีพิธีรีตองเช่นนี้”ฮ่องเต้จ้าวเจี้ยนเจินคาดไม่ถึงว่าท่านอ๋องจะทำเช่นนี้กับตัวเอง จึงรู้สึกตื่นตระหนกขณะพยุงท่านอ๋องให้ลุกขึ้นยืน

            ทว่าท่านอ๋องยังคงมีสีหน้าเด็ดเดี่ยว ส่ายหน้าพร้อมกับเอ่ยอย่างแน่วแน่ว่า“ฝ่าบาทกระหม่อมอยากขอให้พระองค์มีรับสั่งให้พระสนมซีเยวี่ยย้ายออกจากตำหนักเจินหลงพ่ะย่ะค่ะ”

            องค์หญิงซีเยวี่ยมองนกตัวน้อยที่อยู่นอกหน้าต่างอย่างเหม่อลอยขณะที่หูได้ยินเสียงสนทนาจากด้านนอกนางยกยิ้มมุมปาก มองเวลาพลางคิดในใจ ป่านนี้อาการป่วยของซูเฟยน่าจะแสดงอาการอีกแล้วและนานแล้วที่นางไม่ได้ส่งจดหมายกลับไปหาเสด็จพี่ที่ต่างแคว้นอยู่ที่นี่ช่างลำบากเหลือเกิน

            ฮ่องเต้จ้าวเจี้ยนเจินได้ยินประโยคของท่านอ๋องสีหน้าพลันเปลี่ยนไปทันทีรอยยิ้มที่เคยประดับบนใบหน้าหายไปในชั่วพริบตา ทว่าน้ำเสียงยังคงอ่อนอยู่ “ท่านอา...ท่านรีบลุกขึ้นก่อนเถิด”

            ฮ่องเต้จ้าวเจี้ยนเจินพยุงท่านอ๋องให้ลุกขึ้นยืนก่อนจะพาไปนั่งบนเก้าอี้ไท่ซือ[1] ซึ่งทำจากไม้ของต้นสาลี่เขาถอนหายใจ มองไปยังทิศทางที่องค์หญิงซีเยวี่ยยืนอยู่ด้วยสายตาไม่สงบนักเสียงที่เอ่ยเบาลงหลายส่วน “ท่านอาคงไม่เข้าใจความลำบากของเรา”

            “การกระทำของฝ่าบาททำให้ขุนนางหลายคนไม่พอใจเป็นอย่างมากกระหม่อมกลัวว่าหากปล่อยให้เป็นเยี่ยงนี้ต่อไป เหล่าขุนนางจะเอาใจออกห่างได้ตอนนี้ข้างนอกล้วนลือกันว่าพระสนมซีเยวี่ยคือว่าที่เจ้านายคนใหม่ของวังหลัง พระองค์ทำเช่นนี้เพื่อความสัมพันธ์กับต่างแคว้นใช่หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”ท่านอ๋องเอ่ยอย่างร้อนใจจนทำให้ไอออกมาหลายครา

            ฮ่องเต้จ้าวเจี้ยนเจินรีบยื่นแก้วชาให้ท่านอ๋อง “ท่านอารีบดื่มน้ำชาก่อนเถิดท่านอาโปรดระวังสุขภาพด้วย” ก่อนจะทำสายตาเป็นสัญญาณประมาณว่าท่านอา ไปกับเราที่หนึ่ง ด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

            ท่านอ๋องพยักหน้า ก่อนจะเดินตามฮ่องเต้ออกจากตำหนักเจินหลงไปฮ่องเต้จ้าวเจี้ยนเจินพาท่านอ๋องไปยังสถานที่เงียบสงบแห่งหนึ่งก่อนจะไล่บรรดาขันทีและนางกำนัลรอบกายให้ถอยห่างออกไป จากนั้นตรัสว่า “ท่านอารู้เหตุผลที่องค์หญิงซีเยวี่ยอยู่ที่นี่ต่อหรือไม่”

            ท่านอ๋องส่ายหน้า “กระหม่อมไม่ได้ยุ่งเกี่ยวกับต่างแคว้นแต่กระหม่อมรู้ดีว่าหน้าตาขององค์หญิงผู้นี้คล้ายกับหรงเอ๋อร์ในอดีตกระหม่อมกลัวพระองค์จะปล่อยวางไม่ได้”

            ได้ยินเช่นนั้นฮ่องเต้จ้าวเจี้ยนเจินชะงักไปครู่หนึ่งแววตาเปลี่ยนเป็นลึกล้ำ “ท่านอาเรื่องนี้เรามีแผนในใจเอาไว้อยู่แล้ว เพียงแต่เรามีเรื่องสงสัยอยู่เรื่องหนึ่งนับตั้งแต่องค์หญิงซีเยวี่ยเข้าไปอยู่ในตำหนักหมิงฉือซูเฟยก็เปลี่ยนแปลงไปไม่เหมือนเมื่อก่อน”

            ท่านอ๋องทำท่าครุ่นคิด “หรือนางต้องการทำให้วังหลังวุ่นวายเมื่อวันก่อนกระหม่อมได้ยินจ้าวซีเหอเล่าให้กระหม่อมฟังว่าพระสนมซูเฟยในตอนนี้จิตใจไม่ปกติเท่าใดนัก อีกทั้งวันนี้ยังกรีดหน้านางกำนัลจนเป็นแผล”

            “ใช่ ทั้งเรายังสงสัยอีกว่าในวังแห่งนี้มีคนไม่ภักดีต่อเราน่ากลัวว่าเรื่องของแม่ทัพหนิงจะเกี่ยวข้องกับคนผู้นี้ด้วยเช่นกัน”

            “ฝ่าบาทมีคนที่สงสัยอยู่ในใจหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”ท่านอ๋องเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง เขาเข้าใจฮ่องเต้ดีเรื่องการตายของแม่ทัพหนิงเป็นเรื่องที่จนปัญญาจริงๆ

            “เรื่องนี้เรายังบอกให้ผู้ใดรู้ไม่ได้” ฮ่องเต้จ้าวเจี้ยนเจินเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะรีบเดินกลับไปที่ตำหนักเจินหลง ท่านอ๋องมองตามพร้อมกับถอนหายใจออกมา

            ครั้นฮ่องเต้ไปถึงตำหนักเจินหลง พบว่าเฉินอวี้ได้มารออยู่นานแล้วไม่เพียงมาคนเดียว ยังมาพร้อมกับขุนนางอีกสองคนนั่นก็คือเสนาธิบดีกรมพิธีการและแม่ทัพใหญ่เจียง เขาเห็นเช่นนั้นก็ขมวดคิ้วอย่างสงสัย

            เมื่อขุนนางทั้งสามเห็นฮ่องเต้จ้าวเจี้ยนเจิน ตรงเข้าไปหาอย่างร้อนใจทันที“ฝ่าบาท!”

            “พวกท่านทั้งสามมาหาเราที่ตำหนักมีเรื่องใดหรือ”ฮ่องเต้จ้าวเจี้ยนเจินเงยหน้ามองทั้งสามคนพบว่าใบหน้าของทั้งสามคนเต็มไปด้วยความกระวนกระวาย

            เฉินอวี้ก้าวเดินไปข้างหน้า ก่อนจะแสดงความเคารพ “ทูลฝ่าบาทที่กระหม่อมมาหาพระองค์วันนี้ด้วยเรื่องที่พระสนมซีเยวี่ยพักอยู่ในตำหนักเจินหลงกระหม่อมคิดว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องที่เหลวไหลอย่างยิ่งพ่ะย่ะค่ะ!”

            สีหน้าฮ่องเต้จ้าวเจี้ยนเจินเปลี่ยนไปทันที จ้องมองเฉินอวี้ที่บอกว่าเขาทำเรื่องเหลวไหลพลางกระตุกยิ้มมุมปากอย่างไม่พอใจใบหน้าฉายแววล้ำลึก “ท่านอัครมหาเสนาบดีบอกว่าเรื่องนี้มันเหลวไหลเช่นนั้นท่านมีความเห็นว่าอย่างไร”

            เสนาบดีกรมพิธีการหรือใต้เท้าไซหันไปมองเฉินอวี้แวบหนึ่งเมื่อได้รับสัญญาณทางสายตาก็ก้าวเดินขึ้นไปข้างหน้าพร้อมกับเอ่ย “ทูลฝ่าบาท นับตั้งแต่โบราณมา ใช่ว่าไม่เคยเกิดเรื่องที่สาวงามนำเภทภัยมาให้เรื่องเช่นนี้มีตัวอย่างให้เห็นมาแล้วหลายตัวอย่าง สำหรับวังหลัง พิรุณหยดพรมทุกหย่อมหญ้าถึงจะถูกต้องแต่ไหนแต่ไรมาไม่เคยปรากฏว่ามีพระสนมคนใดได้รับอนุญาตให้เข้ามาพักในตำหนักเดียวกับฮ่องเต้มาก่อนพ่ะย่ะค่ะ!”

            [1] เก้าอี้ไท่ซือ เก้าอี้ไม้แบบโบราณของจีน ด้านหลังมีพนักพิงด้านข้างมีที่เท้าแขน นิยมใช้ในหมู่ขุนนางและในราชวงศ์