“เหนือสวรรค์ ยังมีข้า”

ค่ำคืนยังคงปกคลุมแดนรกร้างที่เฉินหยวนยืนอยู่ แต่ความมืดในคืนนี้แตกต่างไปจากคืนใดที่เขาเคยเดินผ่านมา—มันหนา, หนัก, และเหมือนซ่อนลมหายใจของสิ่งมีชีวิตที่ไม่มีรูปร่าง แต่จ้องมองเขาอยู่ในทุกจังหวะของหัวใจที่เต้นขึ้นลงอย่างไม่เป็นจังหวะหลังศึกเมื่อครู่

ศัตรูยุคสวรรค์โบราณทั้งห้าถูกทำลายหรือหนีไปแล้ว
แต่สิ่งที่หลงเหลืออยู่…ใช่แล้ว—ความเงียบ

ความเงียบที่เหมือนคำเตือน

ความเงียบที่ไม่ได้ว่างเปล่า
แต่ รออะไรบางอย่าง ให้ตื่นขึ้น

เฉินหยวนยืนอยู่ท่ามกลางกองซากพลังสวรรค์เก่า เสื้อคลุมยับขาดเป็นริ้ว เส้นผมสีดำยาวสยายกลางลม มุมปากยังมีเลือดสีดำฉาบบาง ๆ ซึ่งเป็นเลือดหลังจากที่พลังสายเลือดโบราณภายในเขาถูกปลุกขึ้นมาในตอนท้ายของศึกที่แล้ว

ดวงตาคู่นั้น—ตาแห่งสัจธรรมเงา—เรืองขึ้นทีละอึดใจ
เหมือนจะบอกเขาว่า “ยังไม่จบ ยังไม่ควรหยุดหายใจตอนนี้”

เขายกมือแตะกลางอก
ความร้อนจากเลือดโบราณยังไหลวนอยู่ด้านในเหมือนไฟที่ยังไม่ดับดี

“นี่คือ…ผลกระทบของการใช้มันแบบไม่พร้อมงั้นหรือ”
เขาพึมพำ

สายเลือดนั้น—สายเลือดที่แม่เขาฝังไว้ สายเลือดที่ฟ้าเก่าและสวรรค์โบราณหวาดกลัว—กำลังกัดกินเส้นปราณของเขาช้า ๆ เพื่อทวงบางสิ่งคืน

แต่ยังไม่ทันที่เขาจะตั้งสติ เสียงเหมือนกระดูกโลกกำลังแตกร้าวก็ดังขึ้นมาจากใต้นภา

กึก…
กึกกัก…กึกกั่กกกก…

พื้นใต้เท้าของเขาสั่น

แต่ไม่ใช่แผ่นดิน
เป็นชั้นฟ้าชั้นที่หนึ่งที่สั่น

เฉินหยวนช้อนตาขึ้น
เส้นรอยแตกสีทองวิบไหวเปิดออกเหนือศีรษะเหมือนเส้นเลือดแตกในดวงตาของทวยเทพ

และแรงดึงประหลาดก็กระชากร่างเขา
กระชากจิตเขา
กระชากสายเลือดของเขา

เหมือนฟ้าชั้นสูงกำลังเรียกเขากลับบ้าน—บ้านที่เขาไม่เคยรู้จัก แต่กำเนิดมาพร้อมหนี้ที่ยังไม่ได้ชำระ

“เจ้าตื่นแล้ว…สายเลือดแห่งรอยแยก”

เสียงหนึ่งก้องขึ้นในหัว ไม่ใช่เสียงของคน มันเหมือนเสียงของหลายร้อยคนที่พูดพร้อมกัน ลึกเหมือนอยู่ใต้โลก พื้นผิวเสียงสั่นไหวเหมือนเป็นเศษของสวรรค์ที่แตกแล้วถูกปะรอยใหม่

เฉินหยวนกัดฟัน
พลังสายเลือดพุ่งขึ้นควบคุมร่างกายเอง

เขาตะโกนในใจ
“ใครกัน!?”

เสียงนั้นตอบเหมือนหัวเราะเยาะ
“ข้า…ผู้ถูกผนึก ข้า…หนึ่งในสวรรค์เก่า
และเจ้า…คือกุญแจที่แม่ของเจ้าทิ้งไว้”

ดวงตาเฉินหยวนเบิกกว้างทันที
เลือดในกายร้อนวาบจนเหมือนไฟลวก
เขากัดฟันแน่น
เส้นปราณทั้งร่างปั่นป่วนเหมือนจะระเบิดออกมาจากภายใน

ฟึ่บ—
เขาทรุดเข่าลงกับพื้น

ลมหายใจถี่
หัวใจเต้นแรงเหมือนจะฉีกอกออก

ภาพหนึ่งปรากฏ—ไม่ใช่ความทรงจำของเขา

เป็นภาพของหญิงคนหนึ่งผมยาวสีดำเหมือนคืนเดือนดับ
ดวงตาลึกแต่ไม่เย็นชา ใจดีแต่แฝงความเศร้าในชั้นลึกสุด

ใช่—แม่ของเขา
แต่ไม่ใช่แม่ในแบบที่เขาจำได้

ในภาพ เธอเดินท่ามกลางสงครามของ “สวรรค์เก่า”
ถือค่ายกลแตกหักในมือ
แสงสีชมพูม่วงของดอกบัวไร้รูปหมุนรอบเธอ

และตรงหน้าคือเงาของชายผู้หนึ่ง
ใบหน้าเบลอราวกับสวรรค์ไม่ต้องการให้ใครเห็น

แม่ของเขาพูดกับชายผู้นั้น
เสียงแผ่ว…แต่หนักแน่นจนกระแทกหัวใจเฉินหยวน

“ลูกของเรา…จะเป็นผู้ที่ปิดฉากสวรรค์นี้
หรือไม่ก็…ถูกสวรรค์นี้ฆ่า”

เฉินหยวนแทบหยุดหายใจ
เสียงในหัวนั้นก็หัวเราะเบา ๆ

“นั่นคือชะตาที่เจ้าเกิดมาพร้อมกับมัน เฉินหยวน
ไม่ว่าจะรับหรือไม่รับ เจ้าก็เป็นเส้นที่ถูกขีดไว้แล้วในสวรรค์ที่แตกนี้”

แต่เฉินหยวน…ไม่ใช่คนที่จะยอมให้สวรรค์ไหนขีดเส้นให้

เขาผลักเสียงนั้นออก
บีบบาดเจ็บในอกให้แน่น แล้วเงยหน้าขึ้น

สายเลือดรอบตัวเปล่งแสงแดงเข้ม
เปลี่ยนบรรยากาศรอบเขาเป็นพายุปราณที่บ้าคลั่ง

เขาคำรามออกมาในใจ

“สวรรค์ไหนจะขีดชะตาข้าก็ได้—แต่ข้าจะเขียนมันใหม่ด้วยมือของตัวเอง!”

เสียงนั้นสงบลง
เหมือนกำลังประเมินเขาใหม่

“เจ้าคือผู้ต่อต้านเส้นลิขิต…น่าสนใจ
งั้นก้าวเข้ามา—บันไดฟ้าชั้นที่เจ้าไม่มีวันหวนกลับ”

เส้นรอยแตกสีทองเหนือศีรษะเปิดออกจนสุด
แสงของสวรรค์โบราณพุ่งลงมาเหมือนสายฟ้าที่มีชีวิต

มันจับตัวเขา
โอบรัดเขา
ลากจิตเขาสู่มิติที่ไม่มีฟ้า ไม่มีดิน ไม่มีเวลา

เฉินหยวนกำลังเข้าสู่ “เขตชั้นศูนย์ของสวรรค์เก่า”

เป็นสถานที่ที่ไม่มีผู้ใดกล้าเหยียบ
แม้แต่ผู้ฝืนฟ้าในตำนานของยุคก่อน

แต่นั่นคือที่ที่คำตอบทั้งหมดอยู่
ที่ความจริงของแม่เขาถูกผนึก
ที่ “ผู้ถูกผนึก” รอ
และที่ชะตาหรือความตายยื่นมือมาหาเขา

ลมพลังโบราณหมุนรอบตัวเขาเหมือนจะฉีกกระดูกทีละชิ้น
แต่เฉินหยวนยังยืนตรง
ยืนด้วยความดื้อด้านที่ไม่มีฟ้าไหนปั้นได้

เขาพูดกับฟ้าที่แตกหักนั้นว่า—

“ถ้าเจ้าอยากให้ข้าเดินขึ้นไป
ข้าจะขึ้นไป
แต่ไม่ใช่ฐานะ ‘ผู้สืบทอด’—
ข้าจะไปในฐานะผู้ทำลายและผู้สร้างใหม่”

และแสงทั้งหมดก็หายไป
เหลือเพียงร่างของเฉินหยวนที่ถูกกลืนเข้าสู่เส้นทางที่ไม่มีใครเคยรอดออกมา