มหากาพย์ดาบอนันต์มนตรา ภาค : โลกมนตรากฤตยา (มี E-Book)

หน้าประตูเมืองธารสวรรค์

‘หายไปไหนกันหมด หรือเขาย้ายที่ตั้งเมืองหลวงไปแล้ว?’ อานนท์คิดขณะมองไปตามบ้านเรือนในเมืองที่ว่างเปล่า ทั้งเมืองไร้ผู้คน หากจะเหลือก็คงมีเพียงหมาและแมวเท่านั้น แม้แต่ทหารยามเฝ้าประตูเมืองก็ไม่มี แปลกเหลือเกิน

“ควรกลับไปถามเจ้าผอ.เฮงซวยก่อนดีไหมนะ? แต่มันก็ไกลเกินไปอีก จะหาลูกแก้วสื่อสารมาใช้ก็ไม่รู้รหัสติดต่อของเจ้าหมอนั่นอีก” อานนท์ถอนหายใจขณะบ่นตัวเอง เขาเริ่มรู้สึกเบื่อหน่ายกับเรื่องนี้ เขาถอนหายใจอีกเฮือกก่อนจะตัดสิน “ลองเข้าไปดูที่วังก่อนแล้วกัน”

“อาไม่เข้าใจเลยจริง ๆ ทั้งที่พวกเราเป็นคนทรงคู่ แต่ครอบครัวของพวกเรากลับชอบยกบัลลังก์ให้กับคนอ่อนแอที่ใช้กษาปณ์ไม่ได้” เจ้ากรมกลาโหมส่ายไปมาขณะพูด เขารู้สึกรับไม่ได้กับเรื่องนี้จริง ๆ เขาเสริม “ถ้าเป็นอาณาจักรอื่น พวกเขาคงยินดีปรีดากันสุด ๆ หลานว่าไหม?”

ปลายฝนไม่ตอบอะไร เธอเพียงแต่ยืนฟังเงียบ ๆ เหมือนกับคนอื่น

แล้วเจ้ากรมกลาโหมก็หันไปพูดกับพระราชาว่า “ฉันไม่เข้าใจเลยว่าเหตุใดท่านพ่อถึงเลือกพี่ให้ขึ้นนั่งบัลลังก์ ท่านพี่มีอะไรดีกว่าฉันนักหนา ทั้งที่เวทมนตร์ก็ธรรมดาดาษดื่น ทั้งขี้ขลาดมีอำนาจอยู่ในมือก็ไม่เคยคิดจะใช้มันทำอะไรสักอย่าง ฉันพร่ำบอกให้บุกโจมตีศิขาก็บ่ายเบี่ยงแถมยังพยายามเป็นพันธมิตรกับพวกมันอีกในอดีต ทั้งที่พวกมันนั้นแทบจะเรียกได้ว่าอยู่ใต้ฝ่าเท้าของพวกเราได้เลย หรือเพียงแค่ท่านพี่ได้เกิดก่อนฉันอย่างนั้นหรือ? สิทธิ์ในการครองบัลลังก์จึงตกเป็นของพี่”

พระราชายืนฟังอยู่เงียบ ๆ เขาไม่คิดจะแสดงความคิดเห็นใด ๆ ออกมา แล้วเจ้ากรมกลาโหมหันไปมองปลายฝนขณะพูดต่อว่า “ฟังดูแล้วมันไม่ยุติธรรมกับอาเลยว่าไหม? ทั้งที่อากับหลานต่างก็เป็นคนทรงแท้ ๆ ทั้งที่พวกเราใช้กษาปณ์มีนได้อย่างชอบธรรม ความรุ่งโรจน์ย่อมเกิดขึ้นหากบัลลังก์อยู่กับคนอย่างพวกเรา”

แล้วเจ้ากรมกลาโหมก็มีสีหน้ามืดมนขณะกล่าวต่อว่า “แต่แล้วท่านปู่ของหลานกลับเลือกท่านพ่อของหลานที่ใช้กษาปณ์มีนไม่ได้ แล้วดูสิท่านพ่อของหลานสิ เขาก็ยังทำกับหลานรักของอาได้ลงคอ เขายังคงเลือกให้กับลูกอีกคนที่ไม่สามารถใช้กษาปณ์มีนได้เหมือนกับเขาขึ้นปกครองอาณาจักรอีก มันเพราะเหตุใดกันนะ?”

หลังพูดจบเจ้ากรมกลาโหมก็ยื่นแบมือขอกับปลายฝนพร้อมกับพูดว่า “หลานไม่ต้องการแต่งงานกับเจ้าองค์รัชทายาทบ้ากามของวสุธาหรอกใช่ไหม? มาเถอะหลานรัก มาร่วมมือกับอา มอบกษาปณ์มีนให้กับอา แล้วหลานก็ไม่ต้องกลัวใครจะมาทำร้ายหลานอีกต่อไป อารับรองเลยว่าหลานจะไม่ต้องไปแต่งงานกับเจ้าน่าเกลียดวสุธานั่น”

“กษาปณ์มีนไม่ได้อยู่ที่หนูค่ะ หนูฝากไว้กับเพื่อนค่ะ” ปลายฝนตอบโดยไม่ได้สนใจสิ่งที่เสนอมาเลยสักนิดเดียว

เมื่อได้ยินคำตอบ เจ้ากรมกลาโหมถอนหายใจออกมา แล้วเขาก็ส่งสัญญาณมือบางอย่างออกมา ทันใดนั้นทหารองครักษ์สามนาย ลากตัวประกันที่แต่ละคนคุมตัวออกมาข้างหน้า ประกอบด้วย พระราชา พระราชินี และองค์รัชทายาท พ่อแม่และน้องชายของเธอออกมา

“ดูเหมือนว่าถ้าไม่มีการหลั่งเลือดหลานก็จะไม่เลิกโยกโย้สินะ” เจ้ากรมกลาโหมพูดอย่างเย็นชา

“หนูบอกไปแล้วว่าหนูไม่มี หนูฝากทิ้งไว้กับเพื่อนจริง ๆ” ปลายฝนยังยืนคำพูดของเธอที่เคยพูดไปก่อนหน้านี้

“อย่ามาโกหก” เจ้ากรมกลาโหมเริ่มหมดความอดทน “ใครมันจะบ้าพอไปฝากให้กับคนแปลกหน้าบ้าง ต่อให้สนิทกันแค่ไหนก็เถอะ นั่นมันกษาปณ์มีนเลยนะ คิดว่าฉันจะเชื่อเธอหรือยังไง? รีบเอาออกมานะก่อนที่ฉันจะหมดความอดทน”

“หนูเจ็บนะ” ปลายฝนร้องออกมาหลังโดนเจ้ากรมกลาโหมบีบแขนแน่นกว่าเดิม แต่เธอก็ยังปฏิเสธสิ่งที่อีกฝ่ายต้องการ “หนูไม่มีมันจริง ๆ ต่อให้คุณอาหักแขนหนูทิ้งตอนนี้ หนูก็เอามาให้คุณอาไม่ได้ เพราะมันอยู่ที่เพื่อนหนูจริง ๆ”

“ธารารินทร์เธอเจ็บนะ เห็นไหม?” พระราชินีร้องไห้ออกมาเพื่อเห็นลูกสาวของเธอเจ็บ เธอหันไปอ้อนวอนสามีของเธอ “ได้โปรดเถิดท่านพี่ ช่วยทำอะไรสักหน่อย”

พระราชาเองก็อยากทำอย่างที่พระราชินีบอก แต่เขาเองก็ไม่รู้ว่าจะทำเช่นไรดี หากก้าวผิดเพียงก้าวเดียวนั่นอาจหมายถึงชีวิตของปลายฝนเลย หากจะใช้ลูกเล่นเดิมก็เป็นการเสี่ยงเกินไป

อย่างที่เจ้ากรมกลาโหมประกาศออกมาแล้ว เขาเคยเห็นกษาปณ์มีนของจริง ที่สำคัญเขามีประสาทสัมผัสต่อกษาปณ์มีนในฐานะที่มีพลังของคนทรงไม่ต่างกับปลายฝน

หากวู่วามทำอะไรลงไป มันจะไม่เป็นไรเลยถ้าเจ้ากรมกลาโหมเอาทุกอย่างมาลงที่เขา เขาจะยินดีรับมัน แต่เขากลัวคนอื่นจะโดนแทนเขา นี่คือสิ่งที่พระราชาอย่างเขาเป็นกังวลมากที่สุด

เมื่อเห็นปลายฝนยังคงยืนยันคำเดิมด้วยท่าทีที่หนักแน่น เจ้ากรมกลาโหมเริ่มเกิดคำถามขึ้นในใจ ตกลงแล้วปลายฝนกำลังพูดความจริงอยู่หรือพยายามหลอกเขาอยู่กันแน่

แม้แต่ดารินและทีมสองก็เริ่มสงสัยในสิ่งที่ปลายฝนพูด ถึงพอจะนึกได้ว่าถ้าพวกเขาเป็นปลายฝนและพูดความจริง แสดงว่ามีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่ปลายฝนกำลังพูดถึง แต่จากครั้งล่าสุด เธอและอานนท์จากกันไม่ค่อยดีนัก แล้วปลายฝนไปฝากกษาปณ์มีนไว้กับอานนท์ได้อย่างไร? หรือแม้กระทั่งว่าปลายฝนได้ฝากกษาปณ์มีนกับอานนท์จริงหรือไม่

“ก็ได้ อาจจะยอมเชื่อหลานสักครั้ง ถ้าเช่นนั้นหลานรักช่วยบอกได้หรือไม่ว่า เพื่อนผู้โชคดีที่หลานได้นำกษาปณ์มีนที่เป็นของสุดจะสำคัญของอาณาจักรเนี่ย เขาคือใครกัน?”

“เขาชื่ออานนท์ค่ะ” ปลายฝนตอบอย่างไม่ลังเล