มหาสงครามศิลากำเนิดจักรวาล (The Cosmic War of the Genesis Stone)

Ebook อัปเดทถึงตอนที่ 99 ติดตามได้ที่ 
www.danniyay.com

หมอกในหุบหินกลืนเสียงเริ่มเปลี่ยนสี
จากขาวขุ่น…เป็นเทาอมเงิน
เหมือนโลกกำลัง “เพ่งมอง”

ยิ่งเดินลึก เสียงยิ่งน้อย
ไม่ใช่ความเงียบแบบป่า
แต่เป็นความเงียบแบบห้องที่ทุกคนหยุดพูด เพราะมีใครบางคนเดินเข้ามา

ไครอสเดินนำ
ไม่ใช่เพราะเขาอยาก
แต่เพราะแสงในอกเขาดึงไปข้างหน้าอย่างสม่ำเสมอ

ทุกย่างก้าว เขารู้สึกว่าบางอย่างในตัวเองถูกชั่งน้ำหนัก
ไม่ใช่พลัง
ไม่ใช่ความกล้า
แต่เป็น ความตั้งใจ

“ตั้งแต่นี่ไป” อาเรนวาลพูดเสียงต่ำ “เขตเสียงแรกจะไม่ถามว่าเจ้าเป็นใคร”
“มันจะถามว่า…เจ้ายอมเสียอะไรได้บ้าง”

บรอมดัลพ่นลมหายใจ “ข้าไม่ชอบคำถามแบบนี้เลย”

ลิซาเอลไม่ตอบ
มือเธอแตะคันธนูแน่นขึ้น
เธอรู้ดีว่าคำถามแบบนี้ ไม่มีคำตอบที่ไม่เจ็บ

พวกเขามาถึงโพรงกว้าง
พื้นหินเรียบเหมือนถูกขัดด้วยน้ำเป็นร้อยปี
ตรงกลางมีแอ่งตื้น ๆ ใสเหมือนกระจก

แต่สิ่งที่สะท้อน ไม่ใช่ใบหน้า
เป็น “ช่วงเวลา”

มีราหยุดเดิน
เธอมองลงไปในแอ่ง
แล้วร่างทั้งร่างแข็งค้าง

ในน้ำ เธอเห็นตัวเองในคลังอีกครั้ง
ไม่ใช่ตอนถูกลาก
แต่ตอนที่เธอ “หันหลัง” ให้คนอื่น เพื่อพาตัวเองรอด

“ไม่…” เธอพึมพำ “ข้าไม่อยากเห็นอีก”

อัครอสยกมือห้ามทุกคน
“อย่าดึงเธอออก”
“ที่นี่…ถ้าไม่ยอมมอง โลกจะถือว่ายังโกหกตัวเองอยู่”

มีราสั่น
น้ำตาไหลลงโดยไม่รู้ตัว

“ข้าไม่ได้ตั้งใจ…”
“ข้าแค่กลัว…”

เสียงหนึ่งดังขึ้นจากรอบโพรง
ไม่ใช่เสียงผู้ชายหรือผู้หญิง
แต่เป็นเสียงที่เหมือน หลายเสียงซ้อนกัน

“ความกลัวไม่ใช่บาป
แต่การปฏิเสธความกลัว คือการโกหกโลก”

มีราทรุดเข่า
มือกุมอก
เธอหายใจหอบเหมือนกำลังจะขาดใจ

ไครอสก้าวเข้าไปใกล้
แต่หยุด
เขารู้ว่าตรงนี้ เขาช่วยไม่ได้

มีรากัดฟัน
เงยหน้ามองภาพในน้ำ
แล้วพูดเสียงสั่น แต่ชัด

“ข้ากลัวจริง”
“ข้ากลัวจนเลือกตัวเอง”
“และข้ายังเสียใจ…จนทุกคืนยังจำหน้าเขาได้”

ทันทีที่คำพูดจบ
ผิวน้ำสั่น
ภาพแตกออกเหมือนกระจกบาง ๆ

มีราหอบหนัก
แต่เธอ…ยังอยู่

อาเรนวาลพยักหน้า
“โลกยอมรับคำสารภาพของเจ้า”

ลิซาเอลกำมือมีราแน่น
ไม่พูด
แต่การไม่ปล่อยมือ คือคำตอบทั้งหมด

เมื่อถึงตาของไครอส
แอ่งน้ำกลับนิ่งผิดปกติ

ไม่มีภาพ
ไม่มีเสียง

เขายืนอยู่ตรงนั้น
รู้สึกเหมือนโลกกำลังรอ “ของแลก”

อัครอสหน้าเปลี่ยนทันที
“ไครอส…ถ้าเจ้ารู้สึกว่าไม่ควร—”

สายแสงบาง ๆ ผุดจากแอ่ง
พาดขึ้นมาที่อกไครอส

“ผู้เรียกชื่อ
เจ้าขอให้โลกจำคนอื่น
แล้วเจ้าจะให้โลกจำเจ้า…ด้วยอะไร”

คำถามนั้นไม่โหด
แต่มันตรง

ภาพผุดขึ้น
ไม่ใช่ความผิดพลาด
ไม่ใช่ความกลัว

แต่เป็น “อนาคตที่อาจเป็นไปได้”

— ไครอสที่แข็งแกร่ง
— ไครอสที่ทุกเผ่าเรียกหา
— ไครอสที่เริ่มตัดสินใจแทนคนอื่น โดยไม่ถาม

มือไครอสสั่น
เขาไม่กลัวความตาย
เขากลัวการกลายเป็น “คนที่ไม่ฟัง”

“ข้าไม่อยากเป็นแบบนั้น…” เขาพูดเบา ๆ

“งั้นจงยอมเสียบางอย่าง
เพื่อไม่ให้เจ้าลืมฟัง”

แสงขยับ
พาดผ่านดวงตาเขา

ไครอสรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่าง “ถูกดึงออก”
ไม่ใช่ความทรงจำ
แต่เป็น ความมั่นใจส่วนหนึ่ง

เขาทรุดเข่า
หายใจแรง

อัครอสรีบเข้าประคอง
“เกิดอะไรขึ้น!”

ไครอสเงยหน้า
พยายามยิ้ม
แต่แววตาเขา…ไม่เหมือนเดิม

“ข้ารู้สึกเหมือน…”
“ถ้าต่อไป ข้าต้องตัดสินใจเรื่องใหญ่…”
“ข้าจะลังเลมากขึ้น”

อาเรนวาลพูดช้า ๆ
“โลกเอาความเด็ดขาดส่วนหนึ่งของเจ้าไป”
“เพื่อแลกกับ…การที่เจ้าจะไม่กลายเป็นทรราชง่าย ๆ”

บรอมดัลสบถ
“ราคานี่โคตรแพง”

ไครอสพยักหน้า
“แต่ข้าจ่ายไหว”