ในทวีปทั้งสี่ กำลังจะพบกับาอีกครั้ง จากที่มีความสงบสุขมานานนับร้อยปี กำลัง จะไม่มีเสียงหัวเราะของผู้คน ไม่มีแม้แต่รอยยิ้มที่พบเจอได้ตามเมืองต่างๆ จะมีแต่เสียงร้องไห้ถึงคนที่จากไป มีแต่ถนนสีเืกับท้องฟ้าที่กลายเป็สีแดง ในไม่ช้าโลกใบนี้ก็จะพบกับจุดจบ
บนถนนเส้นหนึ่ง มีสองสาวกำลังเดินทางจาก (แบมเบียร์) ไปยัง (อควา) ด้วยความรีบร้อนใจว่า ที่พี่เรียกไปนั้นจะเป็เื่เดียวกันกับที่พวกเธอกังวลใจหรือไม่ จึงต้องเร่งฝีเท้าให้ไวที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพื่อที่จะไปเคลียปัญหาในคราวนี้ให้เสร็จไวๆ จากนั้นจะได้อยู่อย่างสงบสุข อีกครั้งกับพี่น้องที่ไม่ได้พบหน้ากันนานนับร้อยปี
“พี่ค่ะ....พักก่อนดีไหม ฉันเดินไม่ไหวแล้ว” รุนพูดขึ้นด้วยอาการเหนื่อยล้า
“ใกล้ถึงแล้วทนหน่อยไม่ได้หรือไง” รินพูดอย่างไม่สนใจก่อนจะเดินต่อ
“พักดื่มน้ำก่อนหน่อยเดียวเอง คอแห้งหมดแล้ว” อีกฝ่ายพยายามพูด เมื่อตอนนี้เสียงเกือบหายไปหมดแล้ว
“ได้ รีบหน่อยแล้วกัน เวลาไม่มีแล้ว”สุดท้ายเธอก็ยอมแพ้
“เอาละ เต็มฝีเท้าเลยนะพี่ริน” เมื่อเธอดื่มน้ำเสร็จ แขนขาของเธอก็เปลี่ยนรูปเป็ขาของหมาป่าทันที
“ก็เอาสิ คราวนี้ไปให้ถึงเลยนะ” รินเปลี่ยนร่างเหมือนกัน เพื่อจะได้ตามกันได้ทัน
“ช้าเกินไปแล้ว ไหนบอกว่าจะรีบมาไงละ” โนว่าบ่นขึ้น ขณะนั่งรออยู่ที่หน้าประตูทางเข้าเมือง
“พี่ค่ะ ฉันมาแล้ว!” ในที่สุดเสียงที่อยากได้ยินนับร้อยปีก็ดังขึ้น รินรีบวิ่งมาด้วยความสดใสเมื่อได้เห็นพี่ชายอีกครั้ง ตามหลังมาด้วยรุน น้องสาวสุดหน้ารักอีกคนหนึ่ง
“ทำไม มาช้าอย่างนี้” โนว่ารีบะโออกไป อย่างไม่พูดพร่ำทำเพลง
“ขอโทษค่ะ” พวกเธอทั้งสองรีบตอบกลับไปด้วยความรู้สึกผิด แต่สีหน้ากลับตรงกันข้ามไปอย่างสิ้นเชิง
“ช่างเถอะ....งั้นไปกันเลยไหม” โนว่ายอมแพ้ในทันที เมื่อเห็นหน้าของน้องสาวอีกครั้ง แต่นั้นก็ทำให้เขารู้สึกดีใจอย่างบอกไม่ถูก เมื่อเห็นว่าน้องสาวทั้งสองคนปลอดภัยดี ก็แน่ละ น้องสาวทั้งสองคนนี้ถึงจะเห็นว่าน่ารักแต่พลังต่างจากรูปร่างอย่างสิ้นเชิง
แล้วทั้งสี่คนพี่น้องก็มาพบหน้ากัน หลังจากไม่ได้เจอกันมานับร้อยปี เป็ความสุขที่ประเมินค่าไม่ได้ เปรียบกับของพรที่พระเ้ามอบให้กับผู้มีพลังและแข็งแกร่งที่สุดในโลกนี้ก็ไม่ปาน