Age of war

วันที่ 40 ของเกมส์แห่งสงคราม ช่วงเวลาเกือบเที่ยงวัน ณ ที่เมืองหลวงของฝ่ายอาร์โธร์โพดา

กองทัพตัวเปล่าจำนวนแปดแสนที่ส่งออกไปถ่วงเวลาเมื่อวานนั้น ได้เริ่มทยอยคืนชีพกันแล้ว

จากจำนวนนักรบที่คืนชีพกลับมานั้น ทำให้ราชินีแฟตทราบว่ากองทัพที่ส่งไปทางเหนือยังไม่ได้ถูกกวาดล้างโดยเผ่ายักษา

บางทีพวกเขาคงจะเคลื่อนไหวอย่างระวังตัวตามอย่างที่ราชินีแฟตต้องการ เลยทำให้เธอเริ่มหมดห่วงเรื่องการถ่วงเวลาในศึกทิศเหนือไปได้ช่วงหนึ่ง

แต่ไม่ใช่กับทิศตะวันออกและตะวันตก

ดูเหมือนว่ามนุษย์ ภูติ และปักษาจะไม่ยอมเดินเกมส์ตามเธอเท่าไหรนัก

และเพราะแบบนั้น ราชินีแฟตจึงต้องรีบเร่งจัดทัพมดทาสกับมดทหารเลวออกไปรบในอีกครั้งหนึ่ง

ส่วนพวกกองทัพมดทหารระดับสูงกับมดองครักษ์ที่เป็นประชากรส่วนน้อย คงต้องให้อยู่โยงเฝ้าเมืองหลวง แล้วทำงานก่อสร้างแทนที่พวกมดทาสที่ออกไปรบถ่วงเวลาแทน

แน่นอนว่าการใช้งานข้ามระดับชนชั้นแบบนี้ ย่อมก่อให้เกิดความไม่พอใจขึ้นมาไปทั่วประชากรชาวอาร์โธร์โพดา

ไม่เว้นแม้แต่กับขุนศึกประจำตัวองค์ราชินีผู้ซื่อสัตย์บางคนด้วย

***นักรบผู้ซื่อตรง [สกัด]

“ทำไมต้องมาทำงานระดับล่างแบบนี้ด้วยฟะ”

“อย่าบ่นน่าอลูฟ นี่เป็นคำสั่งจากองค์ราชินีนะ”

“ไม่ใช่ราชินีของข้าเสียหน่อย”

อลูฟ หนึ่งในขุนพลที่สวมเกราะสีแดงเลือดหมูกำลังบ่นอิดออดอยู่ข้างตัวข้า

ให้ตายสิ อลูฟมันก็เป็นเสียแบบนี้

“สกัด ข้านะไม่เข้าใจความคิดของยัยแฟตเลยฟะ ส่งกองทัพถ่วงเวลาโดยไม่ให้พกอาวุธไป แถมไม่ใช้กำลังหลักอย่างมดทหารระดับสูงหรือมดองครักษ์ รวมไปถึงระดับขุนพลอย่างพวกเราด้วย ยัยแฟตคิดอะไรอยู่กันนะ? ”

“ระวังปากหน่อยอลูฟ องค์ราชินีทั้งห้าตัดสินให้ท่านแฟตเป็นผู้ดำเนินแผนการรบทั้งหมด อย่าคิดตั้งคำถามเชียว”

ข้าส่งเสียงดุเจ้าอลูฟไปพร้อมกับทำงานก่อสร้างตรงหน้า

พวกเรา เหล่ามดระดับสูงต่างกำลังขุดดินเป็นหลุมลึกอยู่ที่เบื้องหน้ากำแพงเนินดินที่สูงสามสิบเมตร

เส้นทางที่คดเคี้ยวราวกับทางเขาวงกตนี้ มีหลุมกับดักรอศัตรูอยู่มากมาย

“งานก่อสร้างควรเป็นของพวกมดทาสสิฟะ! ”

อลูฟยังคงบ่นอิดออดต่อไป

ความจริงข้าเองก็สงสัยเหมือนอลูฟอยู่เช่นกัน เพราะงานแบบนี้ไม่ควรให้มดระดับสูงมาลงมือทำเองสักนิด

ท่านแฟตคิดอะไรอยู่กันแน่นะ?

***ราชินีแห่งความหยาบคาย [แฟต]

“จับคลื่นสมองแห่งความไม่พอใจได้เพียบเลย…”

บางคนอาจไม่รู้ แต่พวกเราเผ่าอาร์โธร์โพดานะ ความรู้สึกและอารมณ์ที่รุนแรง บางที่ก็อาจจะถูกส่งออกมาเป็นรูปแบบคลื่นสมองอ่อน ๆ โดยไม่รู้ตัวได้อยู่

แต่ฉันจะไปโทษด่าพวกมันไม่ได้ เพราะคนที่สั่งให้พวกมดระดับสูงทำงานของมดทาส ก็คือตัวฉันเอง

มันมีเหตุผลอยู่

มดทาสนั้น พวกมันอ่อนแอโดยแต่กำเนิด

สูงเพียงหนึ่งเมตร พละกำลังและความแข็งแรงของเขี้ยวก็อยู่ระดับล่างสุดของเผ่า

แถมถ้าเทียบความเร็วในการขุดดินแล้ว พวกมดที่ระดับสูงกว่า จะสามารถขุดดินได้เร็วกว่าด้วย

ในสถานการณ์ที่แข่งกับเวลาเช่นนี้ หากใช้มดระดับสูงเร่งสร้างเส้นทางวงกตขึ้นมา มันจะมีประสิทธิภาพมากกว่าใช้พวกมดทาสก่อสร้างอย่างมาก

ความเร็วการก่อสร้างของมดระดับสูงหนึ่งคน เทียบเท่ากับปริมาณงานของมดทาสห้าสิบคนรวมกันเลยละ

อีกอย่าง การตายต้องใช้เวลาหนึ่งวันเต็มในการเกิดใหม่ หากช่วงเวลานั้นกองกำลังหลักตาย แล้วถูกศัตรูบุกตีเมืองพอดี ใครละจะมาเป็นกองทัพคอยปกป้องเมืองหลวงได้?

เพราะแบบนั้น กองทัพที่ใช้ออกไปถ่วงเวลาและทำลายศัตรู ก็คือกองทัพมดทาสกับทหารเลวนี่แหละที่เหมาะสมที่สุดแล้ว

“กว่าทัพที่สองจะพร้อมบุกออกไป คงเป็นพรุ่งนี้ตอนเช้า… ไม่ได้ ช้าไป แบบนี้ต้องแบ่งทัพย่อยขนาดเล็กส่งออกไปวันนี้ก่อน”

หากจะให้มีประสิทธิภาพ คงต้องใช้แผนกองโจร ใช้ทัพขนาดเล็กบุกโจมตีไปที่สเบียงอาหารและยุทโธปกรณ์ของศัตรูเป็นหลัก

จะเสียเวลาเดินทัพสี่วันก็ไม่ได้อีก คงต้องใช้ [เส้นทางมรณะ] เหมือนอย่างวันที่ส่งกองทัพด่วนนรกแบบในวันแรกนั่นละ

เส้นทางใต้ดินที่สร้างเอาไว้โดยรอบครึ่งดินแดนของอาณาเขตเรา จะช่วยให้พวกเราสามารถลอบโจมตีแนวหลังของศัตรูได้

และหนึ่งในเส้นทางนั้น ก็มีเส้นทางสายด่วนมรณะที่ว่ารวมอยู่ด้วย

“เอาละ ได้เวลาเริ่มสงครามวันที่สองแล้ว! ”

ในขณะที่สงครามทั้งห้าเผ่าดำเนินต่อไป เผ่าสัตว์เซลล์เดียวอย่างโพรแคริโอตก็กำลังเริ่มเคลื่อนไหวเช่นกัน

พวกเขากำลังหวาดกลัว

หากยังไม่ลืมกัน คริสตัลแห่งชีวิตของพวกเขานั้น มันตั้งอยู่ในทุ่งแห่งการก่อกำเนิดของวันแรกที่ถูกส่งมาโลกใบนี้

สรุปคือตั้งอยู่ใกล้ ๆ เมืองหลวงของเผ่าอาร์โธร์โพดานั่นละ

หากเกิดสงครามขนาดใหญ่ แน่นอนว่าตำแหน่งที่ตั้งคริสตัลของพวกเขาต้องถูกรู้

ดีไม่ดีอาจโดนลูกหลงจนถูกทำลายทิ้งไปเลย

ดังนั้นพวกเขาจึงรีบเร่งบุกโจมตีด้วยวิธีที่พวกเขาถนัด

และพวกเขาได้เริ่มจู่โจมใส่กองทัพพัธมิตรตั้งแต่สองวันที่แล้วด้วย

แต่ทว่ากลับไร้ผลลัพธ์ที่น่าพึงพอใจ

ถึงพวกสัตว์เซลล์เดียวเผ่านี้จะมีสติปัญญา แต่ก็ใช่ว่าจะฉลาดอะไรมากมายนัก

พวกมันคิดว่าจะสามารถพัฒนาการตัวเอง แล้วควบคุมสมองของเหยื่อได้ แต่สุดท้ายกลับไม่อาจทำได้

พวกเขาไม่ได้คิดเลยว่าร่ายกายของผู้ติดเชื่อจะสามารถพัฒนาภูมิคุ้มกันต่อต้านพวกเขาได้

ร่างกายของผู้ที่เคยติดเชื้อนั้น ได้จดจำแล้วสร้างแอนติบอดีขึ้นมา

ถึงร่างกายจะตายลง แต่สมองและจิตวิญญาณกลับยังคงจดจำภัยของโรคร้ายจากพวกเขาได้อยู่

เท่านั้นไม่พอ ทุกเผ่ายังมีเตรียมการรับมือการโจมตีครั้งสองจากพวกเขาเอาไว้อีกด้วย

พวกมนุษย์กับพวกภูติได้สร้างสิ่งที่เรียกว่า [วัคซีน] ขึ้นมา เลยทำให้พวกเขาไม่สามารถทำอันตรายร่างกายของพวกเขาได้

เผ่าปักษาเองก็มีเตรียมพืชสมุนไพรเอาไว้หลากหลาย จนทำให้ร่างกายของพวกมันแข็งแรงมาก สามารถสร้างภูมิต่อต้านได้เหมือนกับร่างกายของ [เปอร์ไซด์] ที่เคยทำมาได้สำเร็จก่อนหน้านี้

คงต้องบอกว่าเป็นความพิเศษของชาวปักษา ที่เกิดมามีร่างกายแข็งแร่งต่อโรคร้ายพิเศษนั่นละ

อย่าริได้ดูถูกชีวิตที่ต้องเรียนรู้คู่กับสารเคมีตามพืชพรรณธรรมชาติของพวกเขาเชียวนะ

ต่อมาคือเผ่ายักษา

เผ่านี้มีวิทยาการที่ล้าหลัง วิชาการรักษาก็พึ่งการหายเองตามธรรมชาติมากไป

วิชาสมุนไพรก็ยังอยู่ในลองผิดลองถูก จึงไม่ได้มีการรักษาที่ได้ประสิทธิภาพเท่าไหรนัก

พวกโพรแคริโอตต่างคิดว่า “กับเผ่านี้ คงทำอะไรได้บ้าง”

แต่พวกเขาคิดผิด

พวกสัตว์ร้ายที่รอดชีวิตจากการโจมตีด้วยเชื้อโรคร้ายของพวกเขาเมื่อครั้งที่แล้ว พวกมันได้จดจำความร้ายกาจ และสืบทอดภัยอันตรายสู่พรรคพวกของมัน

พวกสัตว์ที่มีสัญชาตญาณเฉียบคมอย่างมังกรและเบฮีมอธนั้น ต่างแผดเผาพวกเขาด้วยเปลวไฟจนมอดไหม้ก่อนที่จะได้ทำร้ายร่างกายของพวกยักษา

สรุปคือพวกเขาไม่สามารถแม้แต่จะทำอันตรายให้กับเผ่าไหนได้เลยแม้แต่เผ่าเดียว

ถึงจะยังมีหนทางอย่างการ [กลายพันธุ์] แต่นั่นต้องใช้เวลาพอควร

พวกเขาไม่มีเวลามากขนาดนั้น

สุดท้ายแล้ว พวกเขาก็ไม่สามารถทำอะไรได้เลย

จะเรียกว่าเป็นความช่วยเหลือที่สูญเปล่าก็ว่าได้

ดูท่าเผ่าสัตว์เซลล์เดียวเผ่านี้ คงต้องลงจากเวทีของสงครามไปก่อนใครเพื่อนแล้วกระมั้ง?

ช่วงเวลาเช้าตรูของวันที่ 41

***นักรบสมองกล้าม [เอรีส]

“โฮ่ง! ”

เสียงเห่าอย่างร้อนรนของสุนัขที่กระจายไปทั่วกองทัพได้ดังสะท้อนไปทั่ว

บรรดาทหารม้ากับกองทัพช้างเองก็ดูตื่นตระหนกแปลก ๆ

“แอร์บาส์ร บางที…”

“ใช่ บางทีพวกมันคงอยู่ใต้เท้าพวกเราแล้วละ”

นี่เป็นวันที่สามของการเดินทัพหลังจากข้ามแม่น้ำมาเหยียบในเขตแดนศัตรู

และเป็นครั้งที่สองแล้ว ที่พบกับการโจมตีของศัตรู

เมื่อวานก่อนนั้น เนื่องจากได้พวกมนุษย์นกช่วยรับมือเอาไว้ พวกเราจึงไม่เกิดความสูญเสียขึ้นกับกองทัพ

แต่วันนี้คงไม่น่าจะเลี่ยงการปะทะได้แล้ว

“ทุกหน่วยระวังตัว! ”

“กองทหารทุกคนระวัง! ”

แม่ทัพแต่ละคนเริ่มส่งเสียงดังเตือนกองทัพของตัวเอง

การเคลื่อนทัพเริ่มชะลอตัวช้าลง

“เอรีส? ”

“โซเดียม…”

มนุษย์นกที่เคยมาตีสนิทเมื่อวานก่อนได้บินถลาเข้ามาหาฉัน

“ศัตรู--ดิน--ระวัง”

“ดิน---ศัตรู---เข้าใจ”

ฉันพยายามสื่อสารกับเขา

นกอินทรีที่มีหัวเป็นมนุษย์ได้พยักหน้าตอบรับ ก่อนจะบินพุ่งทะยานขึ้นท้องฟ้าเป็นเส้นสีแดงลากยาว

บินเร็วกว่ามนุษย์นกคนอื่นราวสามเท่าได้

ฉันเริ่มสงสัยว่าหมอนี่คงเป็นระดับแม่ทัพอย่างแน่นอน

“เสียงเห่าหยุดแล้ว? ”

“อย่าประมาทนะเอรีส! ”

แอร์บาส์รเตือนฉันพร้อมกับถือหอกรูปใบไม้ตามฉบับนักรบชาวแอฟริกาเอาไว้ในมือ

เสียงเห่าจากแนวหน้าเริ่มเงียบลง แต่กลับไปดังกังวาลที่แนวหลังแทน

“แย่ละ! ตรงนั้นมันหน่วยเสบียง หรือว่าพวกมันจะเล็งอาหารของพวกเรา!? ”

เสียงของทอมได้ดังขึ้น

“กองทัพนาโต้ตามข้าพเจ้ามา! พวกเราจะรีบไปช่วยแนวหลังกันเดียวนี้! ”

***ขุนพลไร้พ่าย [ฮอร์เนส]

ใครมันจะยอมทนอยู่ทำงานก่อสร้างน่าเบื่อที่ฐานกันละ?

พอเห็นว่าราชินีแฟตจัดส่งกองทัพขนาดเล็กจำนวนหนึ่งหมื่นนายออกมาทำลายเสบียง ข้าจึงรีบถอดเกราะออก แล้วเนียนดำดินตามพวกมดทหารเลวออกมาด้วยกัน

เนื่องจากราชินีแฟตมีนโยบายประหยัดอาวุธสำหรับทำศึกระยะยาว หน่วยที่ส่งมาเพื่อทำลายเสบียงจึงไม่มีเกราะใช้ และใช้แค่อาวุธยุคเก่าที่ยังเหลือในคลังจำนวนมากอย่าง ดาบ-หอกเขี้ยวสัตว์ และสติงเกอร์ที่ใช้ปาหินเท่านั้น

ข้าเลยต้องจำใจหยิบเอาเขี้ยวที่ยาวที่สุดมาใช้แทนง้าวไปก่อน

“ตำแหน่งเสบียงจากรายงานน่าจะอยู่ข้างบนนี้ครับ”

“ดีละ งั้นลุย! ”

มดทหารเลวที่ชื่อว่าสเต็กได้รับหน้าที่เป็นผู้นำทัพโจมตีเสบียงในครั้งนี้

บางคนอาจสงสัย ว่าทำไมพวกเราถึงวิ่งลัดจากเมืองหลวงมาถึงแนวหน้าของกองทัพพันธมิตรปีศาจได้ภายในวันเดียวเช่นนี้

คำตอบคือเส้นทางลับใต้ดินที่เรียกว่า [เส้นทางมรณะ]

หากเดินทัพบนดิน หรือเส้นทางใต้ดินแบบปกติ พวกเราต้องใช้เวลาเดินทัพราวสี่ถึงห้าวันกว่าจะไปถึงแนวหน้าได้

แต่ด้วยเส้นทางลับใต้ดินซึ่งสร้างเป็นอุโมงค์สไลด์ยาว จะทำให้พวกเราสามารถเคลื่อนที่ได้เร็วราวกับเหาะเลยละ

พวกเราจะใช้แผ่นโลหะติดล้อ ขึ้นไปนั่ง แล้วปล่อยให้มันวิ่งไปตามเส้นทางด้วยแรงโน้มถ่วง

พอถึงสถานนีปลายทางที่สร้างเอาไว้ใต้ดิน พวกเราก็ต้องรีบวิ่งเดินทัพต่อพร้อมกับย้ายรถรางออกมาด้วย

แน่นอนว่าถ้าลุกขึ้นออกมาจากเส้นทางด่วนที่ว่าช้าไป มันก็อาจจะโดนคนที่สไลด์ตามหลังพุ่งทับใส่ตายได้

เพราะว่ามันโคตรอันตราย เลยทำให้เวลาปกติไม่ค่อยมีใครอยากใช้มันเท่าไหรนัก

“เอาละ ได้เวลาบุกทำลายแล้ว เป้าหมายคือเสบียงอาหาร เผาทำลายให้หมด แล้วถอนตัวจากสนามรบในทันที ทหารทุกนาย โจมตี! ”

***ผู้ไม่เคยลงจากอานม้า [เทียเซไคร่า]

กองทัพทหารม้าแห่งมองโกเลียของผมนั้นมีราวห้าพันนาย

ประชากรกลุ่มนี้ถือว่าเป็นกลุ่มของคนจีนในโลกนี้

แต่บางส่วนที่ไม่ยอมอยู่ใต้คนจีน ก็จะไปอยู่กับกลุ่มของคนรัสเซียไป

แต่จะอยู่กลุ่มไหนก็ช่าง กองทัพมองโกลของพวกเราก็ยังคงเป็นกองทหารม้าอันน่ากลัวที่เกรียงไกรอยู่ดี

“ท่านหญิงเทียไซไคร่าครับ พวกม้าแตกตื่นกันใหญ่เลยครับ”

“เตรียมพร้อมรบ ระวังศัตรูที่อาจมาจากใต้ดินด้วย”

กองทหารม้ามองโกได้เริ่มแปรขบวนทัพกระจายออกล้อมรถลากที่ขนเสบียงมา

หน้าที่ของผมคือการรักษาขบวนเสบียงเอาไว้ จะไม่ยอมให้สูญเสียมันไปแม้แต่เม็ดข้าวเดียวเด็ดขาด

ขอเอาชื่อทหารม้ามองโกเป็นเดิมพัน

“พวกมันบุกแล้ว! ”

ที่ใจทางด้านซ้ายของขบวนเสบียงได้มีเนินดินผุดขึ้นมาเป็นจำนวนมาก

สิ่งมีชีวิตที่เหมือนมดจำนวนมากได้ปรากฏตัวออกมาจากรูเหล่านั้น

“ฆ่ามัน! ”

“โอ้ววว!! ”

ทหารม้าในชุดคลุมที่ส่งกลิ่นเหม็นโฉยได้เริ่มออกตัววิ่ง

กลิ่นมะนาวหอมชื่นใจได้โฉยออกไปตามเส้นทางที่ทหารม้าของพวกเราวิ่งตัดผ่าน

คมดาบได้วิ่งตัดผ่านร่างของพวกมนุษย์มดที่ปรากฏตัว

วิ่งเป็นเกลียวคลื่นถาโถมโรมรันสังหารอย่างไร้ซึ่งปรานี

แต่พวกศัตรูไม่สนใจทหารม้าตรงหน้าเลย

มนุษย์มดที่โถมขึ้นมาจากรูนั้น มีไม่รู้จักจบสิ้น

พวกมันส่งส่วนหนึ่งมากีดกั้นกองทหารม้า และอีกส่วนหนึ่งได้กรูเข้าใส่ขบวนรถลาก

ทหารราบที่ดูแลขบวนรถลากได้เข้าต่อสู้อย่างห้าวหาญ แต่กลับมิอาจต้านทานพวกมนุษย์มดที่เป็นทหารกรำศึกกว่าได้

“ฮึ หน่วยธนู! ”

ผมพ่นลมหายใจออกมาพร้อมกับยิงธนูออกไป

พวกเราชาวมองโกเลียนั้น มีประเพณีให้ฝึกยิงธนูบนหลังม้าตั้งแต่อายุสามขวบแล้ว

ไม่ว่าจะหญิงหรือชายก็ต้องฝึกไม่แตกต่างกัน

ถึงปัจจุบันรูปแบบวัฒนธรรมจะเปลี่ยนไปตามยุคสมัย แต่ผมก็ยังคงได้รับการฝึกเช่นนั้นมา

ทั้งการต่อสู้บนหลังม้า การใช้ธนู รวมไปถึงประเพณีไม่ซักเสื้อผ้าของทหารม้ามองโก

กองทหารม้าสีขาวได้วิ่งขนานขบวนรถลากไปพร้อมกับลั่นลูกธนู

ไม่มีลูกธนูใดพลาดเป้าแม้แต่นัดเดียว

ศรที่แหลมคมได้พุ่งปักหัวพวกมนุษย์มดจนกลายหอยเม่น

“พวกมันอึดชะมัด”

ถึงจะถูกลูกศรยิงจนพรุน แต่พวกมันกลับไม่ยอมตาย

กองทหารราบที่ตั้งรับป้องกันขบวนรถลากเริ่มรวนเร และทำท่าจะแตกพ่าย

ช่วยไม่ได้ ต้องใช้วิธีวิ่งทะลวงแนบรบแล้ว!

“กองทหารม้ามองโกเลีย บุกทะลวง! ”

“โอ้วว! ”

“หน่วยดนตรี ร้องเพลงเพิ่มกำลังใจหน่อย! ”

“ครับผม! ~เจง เจง เจงกิสข่าน~”

เสียงเพลงได้ถูกขับขานดังกระหึ่ม

พวกมนุษย์มดต่างหันมาทางกองทัพม้าเป็นสายตาเดียวกัน

“ตาย! ”

ดาบที่เรียวยาวในมือได้ถูกวาดลวดลายออกไป

ทางซ้ายคือแนวรบศัตรู ทางขวาคือแนวขบวนเสบียง

พวกเราได้ใช้ขบวนม้าวิ่งตัดแนบรบอย่างรุนแรงและบ้าคลั่งจนพวกมันแตกนะเจิงออกเป็นสองส่วน

ดีละ แบบนี้ปกป้องขบวน---

*โครม! *

ในเวลานั้นเองที่ทางด้านขวาของขบวนเสบียงมีหลุมเกิดขึ้น

ฝูงมนุษย์มดจำนวนมากได้กรูกันขึ้นมา

แย่แล้ว แบบนี้ถูกตีขนาบข้างแน่เลย!?

“โอ้ววว! ”

เสียงคำรามศึกได้ดังลั่นมาจากทางหัวขบวนเสบียง

แสงสีทองจากโล่ได้ส่องประกายขึ้นที่สุดปลายตา

ผ้าคลุมสีแดงได้พริ้วโบกสะบัดพร้อมฝุ่นควันที่ลอยฟุ้ง

“ช่วยเหลือทัพมองโก เข้าป้องกันปีกขวาของขบวน! ”

“รับทราบท่านเบลโลน่า! ”

เบลโลน่าคือหนุ่มชาวสปาต้าตัวจริงเสียงจริงจากยุคสมัยโบราณ

เขาคือผู้นำทัพชนชาวสายเลือดสปาต้าที่เข้มขนทั้งหมดหนึ่งหมื่นนาย

เนื่องจากขบวนทัพของเขาอยู่ใกล้กัน เลยส่งทัพมาช่วยทางนี้สินะ

ถ้ามีกำลังพลขนาดนี้ละก็ ต้องปกป้องขบวนเสบียงได้แน่!

“cs$_&&”

“เฮ้ย!? ”

มีลูกหินก้อนหนึ่งถูกขว้างเข้าใส่

หินก้อนนั้นกระทบกับหมวกเกราะอย่างรุนแรงจนปลิวกระเด็น

ผมสีทองตัดสั้น ดวงตาสีน้ำตาลสดใส และใบหน้าอันอ่อนโยนที่อ่อนแอของสตรีเพศได้ถูกเผยให้เห็น

สติของผมเริ่มเลือนลางเพราะแรงกระแทกนั้น

จะล้มลงมาจากหลังม้าไม่ได้เด็ดขาด!

“$&&#”

ผมประคองสติแล้วรีบยกดาบขึ้นมา

ประกายแสงที่เกิดจากการปะทะได้สว่างแลบขึ้นมา

“$##”

เจ้ามนุษย์มดสูงสองเมตรตรงหน้าพูดอะไรบางอย่างออกมาพร้อมกับใบหน้าที่บิดเบี้ยว

“ชิ! ”

มันใช้เขี้ยวสัตว์ที่ติดบนท่อนไม้ยาวสองเมตรกว่าฟาดฟันลงมา

ราวกับง้าวขนาดยักษ์ที่มีความหนักหน่วงรุนแรง

“อ๊าย!? ”

มันโจมตีอย่างรุนแรงจนดาบหลุดออกจากมือของผม

“$##”

มันพูดอะไรบางอย่างออกมา ก่อนที่จะเหวี่ยงเขี้ยวง้าวลงมาที่คอของผม

คงไม่น่ารอด---

“ย้าก! ”

“เจ้า!? ”

ในตอนนั้นเองที่มีแผ่นหลังของบุรุษผู้หนึ่งปรากฏตรงหน้า

ผ้าคลุมสีแดงที่พลิ้วสะบัด ชุดเกราะสีทองที่เรืองรอง และกล้ามเนื้อที่อัดแน่นไปด้วยพลัง

โล่ทรงกลมสีทองได้ถูกยกขึ้นเพื่อรับการโจมตีของศัตรูเอาไว้

[โล่อันแข็งแกร่ง เบลโลน่า] นั่นคือนามของบุรุษผู้นี้

*ตุ๊บ*

ในเวลาเดียวกัน หัวใจของผมก็เริ่มสั่นไหวขึ้นมา

***โล่อันแข็งแกร่ง [เบลโลน่า]

กลิ่นตัวนี้สุด ๆ ไปเลยว้อย

ข้าไม่รู้หรอกนะว่าทหารม้ามองโกเลียคืออะไร แต่กลิ่นตัวพวกนี้แบบว่าแทบอยากอ้วกไปเลยว้อย!

ดูใบหน้าศัตรูตรงนี้สิ ที่ทำสีหน้าบิดเบี้ยวแบบนั้น คงจะเป็นเพราะทนกลิ่นตัวไม่ไหวเหมือนกันสินะ?

ยอมรับอยู่หรอกว่าหน่วยทหารม้ามองโกเลียมีฝีมือ การยิงธนูจากหลังม้าที่ควบอยู่นั้น มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยสักนิด

ว่าแต่แม่ทัพของพวกเขาเป็นหนุ่มหน้าสวยเกินคาดแฮะ ยังกับว่าเป็นผู้หญิงเช่นนั้น

แต่หน้าอกแบนราบขนาดนั้น คงไม่มีทางเป็นสตรีเพศได้หรอก

“ว้าก! ”

“$##”

ข้าใช้โล่ดันมันกลับไป

มนุษย์มดตรงหน้ากระโดดตีลังกาพร้อมกับปามีดสวนกลับมา

เป้าหมายไม่ใช่ข้า แต่เป็นเทียเซไคร่าที่ขี่ม้าอยู่ข้างหลัง

ข้ารีบกระโดดพร้อมกับยกโล่ป้องกันเอาไว้

“เจ้านะช่วยสู้หน่อยสิ! ”

“อ๊ะ? อือ! ”

เขาตอนรับด้วยเสียงหวานราวกับผู้หญิง

ช่วยทำให้เสียงแมนกว่านี้จะได้หรือเปล่าฟะเอ็งนะ?

แม่ทัพมองโกเลียควบม้าทิ้งระยะออกไป แล้วลั่นธนูเข้าใส่

มนุษย์มดตรงหน้ากระโดดหลบพร้อมกับพุ่งเข้าใส่แม่ทัพมองโกเลีย

อย่าเมินข้านะเฟ้ย!

ข้าพุ่งเข้าไปแทงหอกใส่มันจากทางขวา

มันใช้ง้าวรับเอาไว้ แล้วปามีดใส่ข้า

มีดทั้งสี่เล่มได้ปักลงบนโล่สีทอง

ไม่มีการโจมตีใดหลุดพ้นจากโล่ของข้าได้หรอก!

“###”

มันพึมพำบางอย่างด้วยน้ำเสียงที่สนุกสนาน ก่อนที่หันมาปะทะกับข้า

ง้าวได้ถูกยกสูงแล้วฟาดลงมา

หนัก!?

ร่างของข้าแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น

ง้าวของมันวาดรวดลายได้เร็วอีกทั้งยังรุนแรง

ข้าหาโอกาสสวนกลับไม่ได้เลย

ธนูที่แม่ทัพมองโกเลียยิงมาก็ไม่ได้ช่วยอะไร

เพราะว่าศัตรูสามารถหลบลูกธนูได้ทุกดอก

“&&#”

“อั๊ก!? ”

แล้วโล่ของข้าก็ถูกผ่าออกเป็นสองส่วน

แม้แต่โล่ที่แข็งแกร่งที่สุดก็ยัง---

***ขุนพลไร้พ่าย [ฮอร์เนส]

ไอตัวเหม็นกับไอบ้าโล่มีฝีมือไม่เลว

แต่แค่นี้ไม่พอความกระหายของข้าหรอก

ไม่มีเลยหรือ? ในหมู่นักรบของปีศาจน้อยไม่มียอดนักรบอยู่เลยหรือ?

แต่ก่อนที่ข้าจะได้ลงมือปลิดชีพเจ้าบ้าโล่ตรงหน้า

“&&&&&&&! ”

ก็มีเสียงหนึ่งดังแทรกขึ้นมา

“เอ๊ะโอ้? ”

พลองเหล็กสีดำได้ถูกวาดลวยลายอย่างสวยงามมาจากด้านข้างของข้า

ข้ารีบกางปีกบินถลาออกมาอย่างรวดเร็ว

ที่ตรงหน้ามีศัตรูหน้าใหม่ปรากฏตัว

มันมีผมสีดำ ดวงตาคม ใช้พลองเหล็กสีดำยาว และขี่สัตว์ร้ายสี่ขาสีดำที่ดูน่าเกรงขาม

“เอ๊ะ? อือ? ”

ในเวลาที่ข้าสนใจศัตรูตรงหน้า หอกเล่มหนึ่งก็ถูกปาเข้าใส่จากข้างหลัง

มันเป็นการโจมตีที่ไร้ซึ่งจิตสังหาร

ข้าพลิ้วตัวหลบอย่างฉิวเฉียด

คมมีดจากปลายหอกรูปใบไม้ได้กรีดใบหน้าของข้าจนเป็นแผลยาว

“โอ้ว? ศัตรูหน้าใหม่สามคน? แถมน่าจะฝีมือไม่เลวด้วย”

ผู้ที่โจมตีจากข้างหลังนั้น คนหนึ่งขี่สัตว์ที่มีหกขา ส่วนอีกคนขี่สัตว์สี่ขาที่มีปีกสีขาวบินบนฟ้าได้

ข้าสัมผัสได้ถึงความสามารถที่ไม่ธรรมดาของยอดนักรบซึ่งแผ่ออกมาจากสามคนนี้

หึ หึ หึ แบบนี้ค่อยน่าสนุกหน่อย!